Algemeen

Eeuwling Annie de Boer

Na honderd jaar nog altijd verwonderd

Het was voor Annie de Boer wel even bijkomen na de viering van haar honderdste verjaardag. Deze bijzondere mijlpaal werd namelijk groots gevierd. Burgemeester Sievers kwam haar persoonlijk feliciteren en verschillende mensen van de pers waren daarbij aanwezig. De gebeurtenis werd nog van een extra feestelijk tintje voorzien door het Kaaskapel, dat door Annie werd gedirigeerd vanuit haar kamer in De Meermin. Inmiddels is de rust van alledag weer teruggekeerd. Al zal de Edamse komende maand verhuizen naar het nieuwe ouderencomplex ‘Friese Vlaak’.
Door Laurens Tol


Last van de beperkende coronamaatregelen heeft Annie momenteel niet. Tijdens de eerste virusgolf was dat anders. Drie maanden lang kon er geen bezoek bij haar in de buurt komen. Er restte niks anders dan zwaaien en kushandjes geven vanuit haar raam naar dierbaren. Met name naar broer Paulus (80), die haar veel bezoekt en waar ze al haar hele leven nauw contact mee heeft. De periode van isolatie ging Annie niet in haar koude kleren zitten. Lichamelijk en geestelijk verzwakte ze, ook omdat ze weinig meer uit haar stoel kwam. Maaltijden werden op de kamer gebracht en loopjes met haar rollator waren er niet meer bij.

Gebak en wijn
Gelukkig bereikte de Edamse toch zonder problemen haar honderdste verjaardag. Naast de bovengenoemde feestelijkheden en een enorme taart voor alle bewoners van De Meermin, kreeg Annie een rijtoer door oud-Edam. Ze werd rondgereden in een gehuurde, klassieke Citroën. Men koos voor de auto met de meest lage instap, die gezien haar leeftijd het meest geschikt is. Van tevoren stippelde broer Paulus de hele te rijden route uit. Hij nam de tijd op en keek of alle beoogde wegen wel goed begaanbaar waren op de feestelijke dag. De hele rit door Edam duurde twee uur, waarbij natuurlijk ook Annies neef, wonend op de Westervesting, werd aangedaan. Gebak en wijn gingen mee onderweg.
Na alle festiviteiten sloeg de vermoeidheid wat toe bij de honderdjarige. Het wekelijkse uitstapje op vrijdag naar het huis van Paulus, ging wat moeizamer. Het schrapen van de worteltjes en het schillen van de aardappel, wat ze altijd nog doet, lukte voor even niet. Inmiddels heeft Annie de draad weer opgepakt. Werken heeft ze nooit vervelend gevonden, dat geldt voor haar hele familie.
Annie is een dochter van wijlen Jan-Leendert de Boer, een vroegere bakker uit Edam. Het gezin woonde in hetzelfde pand als de bakkerij, die stond nabij de plek waar nu het Edams Museum gevestigd is. Naast broer Paulus heeft Annie twee zussen. De Edamse werkte van jongs af aan in de zaak, tot het moment dat deze ophield te bestaan. Naast dat zij in de winkel klanten hielp, ondersteunde ze ook haar vader met het maken van bijvoorbeeld taartjes. De oven waarmee hij brood bakte, werd gestookt met turf en zaagsel, zoals gebruikelijk was in die tijd. Het vakmanschap van vader Jan-Leendert ging zo ver, dat hij door zijn arm in de oven te steken al voelde hoe warm deze was en wat hij in die temperatuur kon bakken. Sommige producten hebben veel hitte nodig, andere minder. Tot haar vaders bakkerij in 1959 sloot, werkte Annie er altijd met plezier.

Moederfiguur
Een andere bakker nam daarna de winkel over. Annie vertrok toen met de hele familie naar een nieuw onderkomen in de Noorderstraat. Haar broer Paulus verhuisde vanzelfsprekend ook mee. Hij en Annie trouwden beiden nooit en bleven daardoor bijna hun hele leven samen onder een dak wonen. Door het grote onderlinge leeftijdsverschil was Annie een soort moederfiguur voor haar broer. Na een aantal jaren vertrok het gezin De Boer naar een nieuwe woning aan de Edamse Osterlinghstraat. Daar zouden Annie en Paulus blijven wonen tot aan het jaar 2012. Haar broer woont daar nog altijd.
Na het sluiten van de zaak van haar vader, bleef Annie werken in verschillende bakkerijen. Uiteindelijk eindigde ze haar werkende leven op kantoor van de Uitwaterende Sluizen in Edam. Op 65-jarige leeftijd ging ze hier met pensioen. Daarmee kreeg ze meer tijd voor andere dingen, zoals muziekmaken. De bakkersdochter zong lange tijd in het koor ‘Zang Edam’. Volgens Paulus deed ze dat verdienstelijk. Het vertolken van Bachs vermaarde Mattheüs Passion was een terugkerend fenomeen. Annie nam de altpartijen voor haar rekening en had daarbij geen bladmuziek nodig. Alle noten zong ze uit haar hoofd. De muziek werd haar overigens met de paplepel ingegoten in het gezin De Boer. Haar vader was multi-instrumentalist bij het fanfarekorps en broer Paulus speelde piano. Naast het zingen sportte Annie veelvuldig. Ze deed lange tijd aan gymnastiek.

Oorlog
De Edamse bewaart geen groot geheim over hoe de grens van honderd levensjaren te bereiken. Veel van Annies familieleden halen een respectabele leeftijd, waardoor genen mogelijk een rol spelen. Een bijzondere leefstijl zit er niet achter, hoogstens het feit dat het gezin De Boer van werken houdt. Religieus is de familie nooit geweest. Onder de Tweede Wereldoorlog heeft men gelukkig niet veel hoeven te lijden. De bakkersfamilie had vanwege het ambacht van vader Jan-Leendert altijd genoeg te eten. Wel diende de tuin van het gezin De Boer ooit nog eens als een geheime fietsenstalling. Het was een manier om de door de Duitse bezetter gewilde rijwielen achter te houden. Gelukkig werd de illegale standplaats nooit gevonden.
Annie beleefde een onbezorgde oude dag, totdat in 2012 een beroerte haar trof. Ze werd daardoor minder mobiel, met als gevolg dat ze het huis aan de Osterlinghstraat moest verlaten. Gevreesd voor haar leven werd er niet, maar het was wel vervelend om niet meer zelfstandig te kunnen wonen. Al is dat wel de beste oplossing gebleken. Sindsdien woont ze in De Meermin, waar ze alle verzorging krijgt die ze nodig heeft en waar ze helemaal gewend is. Helaas komt binnenkort een einde aan haar verblijf in het Edamse verzorgingstehuis. Eind januari verhuist Annie naar het nieuwe ouderenverblijf de ‘Friese Vlaak’ op de Volendamse Broeckgouw. Ze betrekt daar een fraaie woning met uitzicht op groen. Tijdens de verhuizing wordt alles voor haar geregeld. De hele huisraad wordt meegenomen en de indeling van de kamer zal hetzelfde zijn als nu.
Annie hoopt in haar leven nog veel autoritjes te maken met broer Paulus. Ze geniet met volle teugen van de tripjes door heel Noord-Holland. Tochten naar plaatsen als Den Helder zijn geen uitzondering als ze samen rondrijden. Callantsoog en Bergen zijn daarnaast geliefde bestemmingen. Bijna alle steden en dorpen in de omgeving deden ze al aan, maar het bezoeken ervan blijft leuk en gezellig. Tijdens het rijden is het vaste prik dat Annie snoepjes begint uit te delen. Het zijn deze simpele, maar zo waardevolle momenten waardoor het leven haar nog niet verveelt. Na meer dan een eeuw op deze wereld is de verwondering haar nog altijd niet vergaan.

|Doorsturen

Uw reactie