Algemeen

Priester Tesfay Zigta neemt afscheid

Terug naar Ethiopië

Zeven jaar geleden arriveerde Tesfay Zigta in Edam, waar hij als kapelaan kwam te werken in de Heilige Nicolaaskerk. Net als zijn voorganger Petros Berga - die maar liefst twintig jaar als priester werkte in deze kleine kerk aan de Voorhaven - keert Tesfay op 3 november weer terug naar zijn geboorteland: Ethiopië. De 55-jarige Afrikaan blikt terug op zes mooie en leerzame jaren, maar staat ook te popelen om terug te gaan naar zijn eigen land. ,,Het voelt voor mij als de juiste tijd om terug te keren”, zegt Tesfay. ,,Ik heb me hier altijd met veel passie ingezet voor de Heilige Franciscusparochie, maar de laatste tijd merk ik dat het steeds moeilijker voor me wordt.”
Door Leonie Veerman


De taal- en cultuurbarrière speelt daarbij volgens Tesfay een belangrijke rol. Als meertalige priester - naast zijn moedertaal spreekt hij ook vloeiend Italiaans en een aardig woordje Engels - benadrukt Tesfay dat het Nederlands een erg lastige taal is om te leren. ,,Uiteindelijk lukte het me redelijk snel om anderen te begrijpen en mezelf verstaanbaar te maken”, vertelt Tesfay. ,,Maar het kost me nog altijd moeite om vloeiende volzinnen te maken. En dat voelt rottig, want ik vind dat een priester met passie moet kunnen prediken. Vooral bij gelegenheden als bruiloften en begrafenissen moet een priester in staat zijn een echte connectie te maken met de mensen. In die zin denk ik dat ik meer kan betekenen in Ethiopië, waar ik niet alleen de taal, maar ook de cultuur door en door ken. Daar kan ik dus volledig vanuit mijn hart werken, en hoef ik niet voortdurend na te denken over de juiste woorden en zinnen.”

'Het kost me nog
altijd moeite om
vloeiende volzinnen
te maken en dat
voelt rottig, want ik
vind dat een priester
met passie moet
kunnen prediken'

Tesfay voegt toe dat er voor hem op dit moment in Ethiopië ook letterlijk meer werk te verzetten is. ,,Ik ga weer aan de slag op de katholieke school in mijn dorp Alitena. Daar heb ik vroeger ook al enige tijd als docent gewerkt, voordat ik naar Italië vertrok om verder te studeren. Als directeur zal ik daar straks zowel de basis- als middelbare school leiden. Bovendien zal ik godsdienstlessen geven, dagelijkse kerkmissen voorgaan en krijg ik de kans om kinderen te begeleiden. Op die manier hoop ik echt een positieve impact te hebben op een nieuwe generatie kinderen.”
De school waar Tesfay naar verwijst, heeft een bijzondere connectie met Nederland. ,,Het was de eerste moderne school van Ethiopië. De school werd opgericht door de orde van Vincentianen, de missionarissen die het katholieke geloof naar Ethiopië hebben gebracht. Dat ging overigens niet vanzelf. Want hoewel Ethiopië al sinds de eerste eeuw een Christelijk land is geweest, leefden daar oorspronkelijk uitsluitend Orthodox Koptische christenen die niets van het Rooms-Katholicisme moesten weten."
De missionarissen uit Europa waren echter volhardend, en in mijn dorp, Alitena, kregen ze langzaam voet aan de grond.”
Tesfay vertelt dat zijn familie altijd een zeer nauwe band heeft gehad met die missionarissen: in het bijzonder met Cornelius de Wit, één van die missionarissen die Nederlander was. ,,In het huis van mijn overgrootvader mochten de missionarissen hun gebeden en heilige missen houden. In het geheim uiteraard, want dat was in de Orhodox Koptische periode ten strengste verboden.”
Tesfay bouwde zelf in zijn jongere jaren een mooie vriendschap op met monseigneur Bomers: een missionaris die meer dan dertig jaar in Ethiopië werkte en later bisschop van Haarlem-Amsterdam werd. Toen Petros Berga - de voormalig pastoor van de Heilige Nicolaaskerk - terugkeerde naar Ethiopië en Tesfay hoorde dat er naar een vervanger voor hem werd gezocht, bood hij zich daarom direct aan. ,,Vanwege alle banden die ik met Nederland heb, leek het mij een mooie ervaring om nu zelf ook in Nederland de kerk te dienen als priester”, zegt Tesfay.
Het was voor Tesfay wel even wennen toen hij in Edam aankwam. ,,Het was niet de eerste keer dat ik in een Westers land woonde. Ik heb ook al vier jaar in Italië gewoond, waar ik de tweede graad in filosofie heb gedaan. Maar in Edam was het in het begin toch best moeilijk om me helemaal thuis te voelen. Dat kwam niet alleen door de taal, maar ook door de cultuur. In Italië zijn mensen erg expressief, hartelijk en zeer direct. Als ik daar een woord verkeerd uitsprak, werd ik daar meteen op gewezen en namen ze uitgebreid de tijd me de juiste intonatie of spelling aan te leren. In Nederland merkte ik dat mensen meer terughoudend zijn, er gelden heel andere sociale omgangsvormen. Weinig mensen durfden mij er bijvoorbeeld op te wijzen als ik een fout maakte. Ik denk dat dit voortkomt uit vriendelijkheid, maar gek genoeg creëerde dit ook een zekere afstand en voelde ik me daarom soms best alleen.”

'Mij was verteld
dat Volendammers niets
van buitenstaanders
moesten hebben, dus ik
was best zenuwachtig
toen ik die eerste
donderdagochtend richting
Volendam reed'

Toen Tesfay zich vier jaar terug aanmeldde voor de senioren gymgroep van het Club en Buurthuiswerk in Volendam kwam daar verandering in. Tesfay: ,,Mij was verteld dat Volendammers niets van buitenstaanders moesten hebben, dus ik was best zenuwachtig toen ik die eerste donderdagochtend richting Volendam reed. Maar zodra ik de zaal in de Opperdam inliep, kwamen van alle kanten mensen naar me toe om me hartelijk welkom te heten. Ze kwamen erg geïnteresseerd over en betrokken me meteen in al hun gesprekken. Ik heb zelden zo’n fijne groep mensen meegemaakt en voelde me meteen op mijn gemak. Sindsdien keek ik elke week echt uit naar de donderdagochtend, dat was daadwerkelijk het hoogtepunt van mijn week.”
Voor de sportieve Tesfay was het niet alleen de gezelligheid die hem zo aansprak bij de gymgroep. Hij haalde in het bijzonder ook veel plezier uit de fanatieke volleybalpotjes die er gespeeld werden. ,,Ik houd erg veel van sport. In Ethiopië speelde ik op provinciaal niveau volleybal en basketbal.” Tesfay lacht: ,,En ook voetbal, maar dan wel als doelman. Ik ben dan ook erg dankbaar dat ik de kans kreeg om ook in Nederland weer actief te kunnen sporten in teamverband. Ik heb echt dierbare herinneringen opgedaan in de gymgroep, die ik voor altijd met mij mee zal dragen.”
Tesfay heeft niets dan positieve herinneringen aan zijn thuisland, maar hij beseft dat het Ethiopië waar hij straks naar terugkeert, niet hetzelfde land meer is dat hij zes jaar geleden verliet. ,,In Afrika kennen veel landen een geschiedenis van haat en wrok onder de verschillende stammen”, vertelt de kapelaan. ,,Maar in Ethiopië is het de afgelopen twintig jaar relatief rustig geweest. Sterker nog, de mensen leven er uitzonderlijk vredelievend. De geestelijk leiders van alle verschillende religies – Katholieken, de Orthodoxe christenen, Protestanten en ook Moslims - hebben er zelfs een algemeen gezamenlijk bestuur en er wordt dikwijls gezamenlijk gebeden. De regering is ook erg streng op fanatisme.”
Tesfay zucht: ,,Maar een paar jaar terug is een nieuwe en relatief jonge premier gekozen, en hoewel het in het begin van zijn regeerperiode nog erg goed ging, kwam daar later verandering in.” In een paar zinnen legt Tesfay uit dat in Ethiopië al sinds jaar en dag vier grote coalitiepartijen aan de macht zijn, en over meer dan tachtig verschillende stammen regeren met elk hun eigen taal en cultuur. De boodschap van de nieuwe premier was om alle onenigheden uit het verleden achter te laten en gezamenlijk als een sterke nationale eenheid verder te gaan. De premier, Abiy Ahmed, heeft hier afgelopen jaar zelfs een nobelprijs voor ontvangen.
Tesfay: ,,De afgelopen tijd heerst er echter chaos in het land. Onlangs werden de militaire leiders van één coalitiepartij en een specifieke stam opeens gevangen gezet. Vooral in het Zuiden heeft dit geleid tot vele gewelddadige protesten met vele doden tot gevolg. Daarnaast besloot de premier de landelijke verkiezingen uit te stellen vanwege de coronacrisis, maar dit heeft tot nog meer onrust geleid in het land.” Tesfay is heel erg bedroefd over de gevaarlijke situatie waarin Ethiopië op dit moment verkeert, maar geeft aan niet bang te zijn. ,,In het noorden, waar mijn dorpje ligt, is het nog relatief rustig en veilig. Samen met alle andere parochies in het land blijf ik bidden dat ook in het zuiden van het land de rust snel terugkeert.”

'Senioren gymgroep hoogtepunt van de week'
Afgelopen donderdagochtend namen de leden van de senioren gymgroep van het Club en Buurthuiswerk afscheid van hun teamgenoot Tesfay Zigta, de kapelaan werd verrast met een mooi afscheidsmoment. Naast een prachtig gedicht van teamgenoot Klaas Steur, waarin zowel Tesfay z’n indrukwekkende volleybalskills als inspirerende voordrachten en preken in de kerk ter sprake kwamen, gaf de voorzitter van de gymgroep, Marie Vrind-Mooijer, ook een korte toespraak.
Onder alle leden van de senioren gymgroep waren donaties ingezameld die in een envelop werden overhandigd aan de kapelaan. In haar toespraak benadrukte Marie dat de senioren met dit geld een bijdrage hopen te leveren voor de auto die Tesfay in Ethiopië wil aanschaffen.
Nadat Tesfay de envelop in ontvangst nam, sprak hij zijn teamgenoten toe. Hij bedankte hen voor de sympathieke gift en sprak vol lof over de gezellige sportmomenten die hij in de afgelopen vier jaar met hen beleefde. ,,De afgelopen vier jaar, waarin ik wekelijks deelnam aan de senioren gymgroep, waren voor mij de mooiste vier jaar van mijn verblijf in Nederland”, zegt Tesfay. ,,Ik heb hier ontzettend aardige mensen ontmoet en heel veel plezier beleefd. Wie weet zien we elkaar ooit nog eens terug als ik ooit op vakantie terug naar Nederland kom.”
Om het bijzondere moment vast te leggen werd ten slotte een teamfoto gemaakt van alle leden van de senioren gymclub, uiteraard volledig volgens de geldende coronamaatregelen, op 1.5 meter afstand van elkaar.

|Doorsturen

Uw reactie