Algemeen

Dirkjan Tol: ober op de dijk, basecamp manager in Canada en…

IJzervlechter in Melbourne

Bij de meeste Volendammers staat hij bekend als die boomlange ober van Café de Dijk en Bar de Molen. Dirkjan Tol (27) is met zijn Virgil van Dijk-achtige kapsel een opvallende verschijning. Wanneer je in het voorjaar van 2019 – toen geluk nog heel gewoon was – een wijntje of biertje in één van de etablissementen hebt besteld, is de kans groot dat het neergezet werd door de Volendammer. ,,Ik kwam begin 2019 terug van mijn eerste rondreis in Australië. Daarna ben ik gelijk weer aan de bak gegaan als ober op de dijk.” Inmiddels woont Dirkjan al sinds november down under en heeft hij in Melbourne een baan als ijzervlechter. ,,Het bevalt hier geweldig, maar wanneer ik weer eens terug naar Nederland kan, is nog maar de vraag.”
Door Kevin Mooijer

Voordat Australië een rol speelde heeft Dirkjan een hoop levenservaring opgedaan. ,,Ik heb fysiotherapie gestudeerd, op de operatiekamer gewerkt als operatieassistent, werktuigbouwkunde gestudeerd aan de Technische Universiteit van Delft, in Canada en de Verenigde Staten voor the Ski Week gewerkt en ik heb tussenjaren gehad waarin ik als ijzervlechter voor het bedrijf van mijn vader werkte.”
Zijn studies heeft hij niet afgemaakt, maar dat hindert volgens de Volendammer niet. ,,Ik heb op het moment nog geen idee hoe mijn toekomst eruit ziet. Normaal gesproken weet je wel óf en wanneer je weer eens teruggaat naar je thuisland, maar met de huidige pandemie is alles onzeker. Ik was van plan om tijdens de bouwvak terug te komen naar Volendam, de kermis nog even mee te pikken en daarna weer richting Melbourne te vliegen, maar het lijkt me onwaarschijnlijk dat de vier gezelligste dagen van het jaar in deze tijd door kunnen gaan.”
Naast het gemis van de kermis heeft Dirkjan nog een reden om zijn geboortedorp weer op te zoeken. ,,Ik ben onlangs voor het eerst oom geworden, maar ik heb mijn neefje dus nog niet ontmoet. Ik kan niet wachten om hem live te zien.”

‘Ik wilde de
wereld ontdekken,
mensen onmoeten’

Twee jaar geleden bekroop de gedachte van Australië Dirkjan langzaam maar zeker. ,,Ik vertelde Guido – een goede vriend van me – dat ik graag eens richting Zuidoost-Azië zou vertrekken. Lekker rondreizen, de wereld ontdekken, mensen ontmoeten, het hele verhaal. Guido bleek al langere tijd met de droom rond te lopen om een rondreis door Australië te maken.” Dirkjans eerste trip naar de oostkust van Australië werd beklonken. ,,We zijn gelijk aan het plannen en organiseren gegaan om de reis van drie maanden te boeken. Het leuke is dat Guido een week voor we vertrokken nog even langs de slager moest. Hij werd geholpen door Nance Runderkamp en zei na afloop ‘tot over drie maanden’. De volgende avond zaten Nance, Guido en ik op hetzelfde feestje. We vertelden welke reis we zouden gaan maken.” Nance bleek gefascineerd door het verhaal. ,,Na afloop zei ze dat ze graag met ons mee zou gaan”, lacht hij. ,,Ze heeft toen gewoon op haar werk voor elkaar gekregen om vijf dagen later voor een maand naar de andere kant van de wereld te vertrekken.”
Het drietal vertrok voor een schitterend avontuur richting het land van kangoeroes, kaketoes en koala’s. ,,Nancy kon niet langer dan een maand vrij krijgen, dus zij zou met een maand weer vertrekken. Guido en ik zouden drie maanden blijven, maar helaas kreeg Guido heimwee. Hij had het geduld niet om nog twee maanden langer te blijven. Hij boekte zijn ticket om en vertrok na een maand gelijk met Nance richting Volendam.” Dirkjan maakte de reis alleen af en raakte verliefd op het land, de levensstijl en de cultuur.
Eenmaal teruggekeerd in zijn thuisdorp ging Dirkjan weer aan de slag als ober op de dijk. ,,Dat heb ik een half jaar gedaan. Daarna ben ik een maand in Oostenrijk geweest en heb ik als basecamp manager voor the Ski Week in de Verenigde Staten en Canada gewerkt. Met een gezelschap van ongeveer 250 personen maakten we rondreizen door skigebieden. Het was mijn taak om met mijn team het basiskamp op iedere locatie een dag van tevoren al op te zetten. Soms deden we dat in temperaturen van -25 graden.”
Niet lang na aan een leven in -25 graden gewend te zijn geraakt in Canada, vertrok de globetrotter in oktober 2019 naar Thailand, waar het rond die tijd gemiddeld 52 graden warmer is. ,,Eindelijk naar het langgekoesterde Zuidoost-Azië. Ik vertrok vanuit Bangkok om een rondreis van een maand te voltooien. Vervolgens vloog ik door naar Melbourne, waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds ben.”

‘Een ijzervlechter
verdient hier meer
dan een advocaat’

Aangekomen in Melbourne ging Dirkjan op zoek naar een baan om zijn verblijf voor onbepaalde tijd te kunnen financieren. ,,Vanwege mijn ervaring in horeca ging ik op zoek naar een functie in de bediening. Het bleek moeilijker dan verwacht om aan een baan te komen. Ik had het seizoen gemist, dus alle goede baantjes waren al bezet. Via via hoorde ik dat je in de bouw absurd goed salaris kon verdienen. Ik kreeg het telefoonnummer van iemand die me aan een baan als ijzervlechter zou kunnen helpen.” De Volendammer zou een streepje op voor moeten hebben ten opzichte van andere kandidaten. Hij komt ten slotte uit een familie van ijzervlechters. ,,Helaas kon de man aan de andere kant van de lijn me niet aan een baan helpen. Hij gaf aan dat ik het over twee weken nog maar eens moest proberen. Tegen die tijd zou hij misschien meer kunnen zeggen.”
In de tussentijd kon Dirkjan in een Italiaans restaurant starten in de bediening. ,,Het was een leuke baan, maar een aantal Australische kennissen hadden me wijsgemaakt dat je hier in de bouw als een koning leeft, dus op de achtergrond bleef ik om de week bellen naar degene die me aan een baan als ijzervlechter zou moeten kunnen helpen.”
In maart werd het Dirkjan te link om in de horeca te blijven werken. ,,De gevolgen van het coronavirus kwamen al dichterbij. Landen over de hele wereld waren al in lockdown, overal werden evenementen afgelast, bijna overal werd de horeca gesloten. Ik besloot weer te gaan solliciteren in de bouw.”
Terwijl hij bezig was met het opstellen van open sollicitaties ging zijn telefoon. ,,Alsof het zo moest zijn werd ik gebeld door de man van het beloofde ijzervlechtland. Ik mocht een dag later op kantoor langskomen om te solliciteren.” De ervaren vlechter wist de baan te bemachtigen en kon direct beginnen. ,,Sindsdien werk ik vijf, soms zes dagen als ijzervlechter in Melbourne. We starten ’s ochtends om 7.00 uur en werken tot 15.00 uur. Dus we hebben een mooi leven wat dat betreft.” Het leven als koning in Melbourne kon beginnen. ,,De lonen liggen inderdaad absurd hoog. Een ijzervlechter verdient hier meer dan een advocaat. Soms kunnen we ook op zaterdag – of zoals ze het hier noemen: the double bubble – werken. Dan krijgen we dubbel betaald. Ik denk dus dat ik nog wel een paar jaartjes blijf plakken om een huis op te sparen”, zegt hij lachend.
Ondanks zijn drukke werkschema maakt Dirkjan ook tijd vrij voor nieuwe vrienden. ,,In mijn vrije tijd lees ik veel, train ik en speel ik het bordspel de Kolonisten van Catan. Ik speelde dat spel vaak met vrienden in Volendam en begon het te missen. Daarom heb ik de spelregels ook aan m’n Australische makkers uitgelegd. Nu spelen we het bijna ieder weekend.”

‘It’s Jesus’

In de tijd voor de corona-maatregelen actief werden, spendeerde Dirkjan zijn vrije tijd anders. ,,Ik mocht graag hiken in de wildernis rondom Melbourne en kamperen is in deze prachtige natuur ook echt een aanrader. Eén van mijn eerste weekenden in Melbourne heb ik gekampeerd met een jongen die ik in een hostel leerde kennen. Hij speelt AFL (Australian Football League) en verbleef met zijn team in hetzelfde hostel als ik. Toen we voor het eerst ontmoetten was het hele team dronken. Ze vonden me wel op Jezus lijken, dus ’s ochtends aan de ontbijttafel passeerden ze me één voor één: ’What’s up, Jesus?’ Ik heb de rest van dat weekend met die ploeg opgetrokken. Dat was fantastisch.”
Na telefoonnummers te hebben uitgewisseld sprak Dirkjan Tyler een tijdje later. ,,Tyler was degene van het AFL-team waar ik het meeste mee op had getrokken. We spraken af dat ik naar een training zou komen kijken van het team en om het leuk te houden zou Tyler niks zeggen tegen de rest van het team. Zo gezegd, zo gedaan. Langs de zijlijn observeerde ik de intensieve, geconcentreerde training van het team. Na een tijdje hoorde ik iemand roepen ‘What the fuck! It’s Jesus!’. We hebben enorm gelachen die dag. Het was zo leuk dat we na afloop nog een teamfoto gemaakt hebben waar ik ook opsta!”
Dirkjan heeft het na zes maanden in Australië nog steeds naar zijn zin. ,,Op het moment is het niet mogelijk om te reizen, maar ik hoop dat ik in september voor een week of drie terug naar Volendam kan komen. Laten we hopen dat de kermis gewoon door kan gaan, dan kom ik wel even buurten. Door middel van groepsapps en klagende Volendammers op Facebook blijf ik in ieder geval op de hoogte van wat er gebeurt op ’t dorp.”

Ben je of ken je ook Volendammers of Edammers die over de grens wonen? Neem dan contact op met onze redacteur: kevin@nieuw-volendam.nl

|Doorsturen

Uw reactie