Algemeen

Acteur Mike Weerts blij met reacties van Volendammers op telefilm

‘Op de dijk’ indrukwekkend en geloofwaardig

Mike Weerts kon zich vooraf heel goed voorstellen dat het gefronste wenkbrauwen opleverde, toen bekend werd dat er een telefilm gemaakt zou worden over de nasleep van de Nieuwjaarsbrand. ,,Dat men in Volendam zou zeggen: ’wat gaan jullie doen? Hier zijn wij zó voorzichtig mee omgegaan en hebben dat met de eigen gemeenschap opgelost’. Daarom doen de warme complimenten van de mensen uit het dorp die we na de premières van de film ’Op de dijk’ kregen, ons als betrokkenen zo goed.” Het verhaal van een beschadigde getraumatiseerde vriendschap is op intrigerende en geloofwaardige wijze neergezet door Chris (Mike Weerts) en Johan (Egbert-Jan Weeber). Daarbij is Volendam als decor prachtig in beeld gebracht.

‘Ik weet niet of ik nog de moed en de ballen zou hebben, positief zou zijn, als ik mijn gezicht kwijt zou raken’

Aanvankelijk maken de maatjes na de Nieuwjaarsbrand nog een kermis mee. Maar Johan trekt het niet dat Chris’ leven zo op z’n kop is gezet, voelt zich schuldig en vertrekt naar Scandinavië, om daar te gaan vissen. Ook de beelden in Noorwegen zijn schilderachtig. Inmiddels heeft Johan er een nieuw bestaan opgebouwd met zijn Noorse vriendin Sara. Na een verontrustend telefoontje van thuis, besluit Johan terug te keren naar Nederland. In Volendam komt hij weer in contact met zijn jeugdvriend Chris, die gruwelijk is verminkt tijdens de Nieuwjaarsbrand. Na al die jaren blijkt Johan nog steeds last te hebben van een groot schuldgevoel. Tijd heelt blijkbaar toch niet alle wonden.
Ze verdiepten zich zo goed als ze konden in hun bijdrage: in Volendam, in de historie, in het dialect, in de verhalen, de personen. Met name regisseur Mirjam de With, die een reeks van gesprekken met betrokkenen in het Volendamse voerde. Als ook de acteurs Mike Weerts en Egbert-Jan Weeber.
Weerts, de sympathieke acteur die in 2012 de broer speelde van Jan Smit in ’Het Bombardement’, verscheen nadien regelmatig als vrolijke noot in het dorp, onder meer tijdens kermis. ,,Ik mag er graag zijn, in Volendam. En het is grappig als je er, zoals laatst, bent en dat mensen me groeten vanwege die keren dat ik er ben geweest. Dat vind ik zo ontzettend leuk. Dat is bijzonder. En ik voel me er echt thuis. Toen we weg wilden uit Amsterdam, was Volendam zelfs in de picture. Maar we zijn in Landsmeer gaan wonen.”
Die frivole houding heeft hij ook in de film. Ondanks dat zijn buitenkant enorm is aangetast. Het is herkenbaar voor de mensen die het daadwerkelijk is overkomen. ,,Ik ben heel blij dat ik Lou Snoek heb mogen spreken voor het draaien van de film. Waardoor je echte ervaringen kan meenemen in je acteerspel en interpretatie. Tijdens dat gesprek vroeg ik hem ook: hoe denk je dat het leven eruit had gezien als het je niet was overkomen? Hij zei dat het dan een stuk saaier zou zijn geweest. Ik ben ook een positief ingesteld en optimistisch persoon, maar ik weet niet hoe ik er mee zou omgaan als ik mijn gezicht kwijt zou raken. Of ik dan nog echt de moed en de ballen zou hebben en positivisme zou hebben als nu. Ik zou het wel wíllen kunnen. Maar de vraag blijft: kun je het? En Lou kon en kan het. En al die andere Volendammers ook. Het betekent dus dat het bestaat.”
,,Dat betekent dat deze film niet een romantisch idee is van een filmmaker, die iemand neerzet die zo verbrand is en juist heel positief is en de jongen die niet verbrand is, is juist down the drain. Het is echt. En als je die kracht hebt, word je karakter volgens mij alleen maar sterker en mooier, als je er positief uit kunt komen. Want wat kan je dan nog gebeuren? Ik kon me voor de ontmoeting en voor de film alleen maar voorstellen dat het een bijzonder mens zou zijn. En toen ik Lou ontmoette, wist ik, het kan dus echt. Ik kon daar mee door, het was veilig. Ik heb overigens niet getracht Lou te spelen, maar Chris. In die zin ’We leve nag’ - ergens aan het eind van de film - daar zit iets in van m’n eigen gemeenschap en van de Volendammers. Niet klagen. Daar schuilt de kracht in, maar ook de valkuil. Want ben je nergens aan voorbij gegaan? Dan krijg je die klap immers misschien ooit later nog.”
Masker
,,Op het moment dat we aan het draaien waren, dan zit je er pas écht in. Dan ga je nóg meer realiseren van wat men hier heeft meegemaakt, wat Chris voor een jongen is en wat voor invloed het heeft gehad op hem en de omgeving. Toen merkte ik nog meer dat je echt iets aanraakt. Het is geen normaal iets. En dat voor een telefilm, dat is heel bijzonder. Je merkt ook aan de media-aandacht, dat er belangstelling voor is. Het is een bijzonder onderwerp, we zaten ook bij Humberto Tan in RTL Late Night, daar zit je bijna nooit met een telefilm.”
Vorige week maandag was de eerste première, in het Vue Theater in Hilversum. ,,Toen zaten er al Volendammers in de zaal, ook mensen van de Brandwonden Stichting en ook vakbroeders. Toen hoorde je al reacties in de trant van: ’wat een film en wat een prestatie!’. Bij vakmensen gaat het er dan om, dat je door je masker heen toch nog kan acteren en het is heel fijn om een compliment te vangen van die mensen. Maar aan de andere kant vind ik de stem van het publiek, de mensen die onbevooroordeeld naar zo’n film kijken, net zo belangrijk. En als Volendammers dan na de première naar me toe komen en zeggen dat het verhaal herkenbaar is, de film hen geraakt heeft en het sommige mensen aanleiding geeft er weer over te mogen praten en het voor sommige zelfs tot weer een stukje verwerking leidt, dat is heel bijzonder om te horen. Als iemand tegen je zegt: ’Dat heb je heel mooi gedaan en vanaf nu ben je geen jas meer’, dat zijn mooie complimenten.”
,,Vooraf snapte ik echt wel dat mensen zoiets hadden van: ’wat gaan jullie doen? Dat is van ons, daar zijn we met zoveel respect en voorzichtigheid mee om gegaan en we hebben het zó in onze eigen gemeenschap opgelost en dan komt er iemand van buiten en die gaat dan een film maken over ons? Terwijl je helemaal niet weet hoe de Volendammers in elkaar zitten, je kent de geschiedenis niet’. Dat is ook niet iets wat je kunt lezen in de boekjes, waarom jullie zijn zoals jullie zijn. Ik kom zelf ook uit een kleine gesloten gemeenschap in Brabant, waarvan ik heel duidelijk de vinger erop kan leggen waarom ik denk dat de mensen daar zo familiair zijn en elkaar willen helpen. Dat is gewoon terug te voeren naar de Tweede Wereldoorlog. Wij zijn platgebombardeerd en hebben samen dat dorp weer opgebouwd. Dus die geestdrift en elkaar helpen, dat zit verwrongen in de geschiedenis van dat dorp en de mensen die er wonen. Volendam heeft dat op z’n eigen manier. Gelukkig was een aantal mensen bereid om te vertellen hoe het er hier aan toe is gegaan.”

‘Als je sensatie zou gebruiken, stoot je mensen tegen het hoofd’

,,Tuurlijk ben je het meest nieuwsgierig naar wat de mensen die bij de Nieuwjaarsbrand betrokken waren, van de film vinden. Wetende dat we toch nooit helemaal in de buurt komen. En het is goed dat we van de brand zelf zijn afgebleven, want je komt nooit bij die beleving. En de eerste tijd daarna moet zó kwetsbaar zijn geweest voor de mensen in Volendam, daar moet je niet aan komen. Nu is het echt een verhaal van twee mensen, vijftien jaar na de Nieuwjaarsbrand. En van hoe het mensen en een vriendschap kan beïnvloeden.”
,,Over de keuze hoe het moest worden, is heel goed nagedacht door regisseur Mirjam de With. Dat komt door haar empathisch vermogen en de noodzaak die zij gevoeld heeft om dit met zoveel mogelijk respect en zonder sensatie te willen maken. Da’s het allerbelangrijkste. Als je wel sensatie zou gaan gebruiken, stoot je zoveel mensen tegen het hoofd, die er pijn en verdriet van hebben gehad en nog hebben.”
Hij is onherkenbaar, terwijl het bij acteurs vaak om uiterlijk, mimiek en lichaamstaal gaat. In de close scènes spreken vooral zijn ogen. ,,Ze zeggen altijd dat de ogen de spiegel van de ziel zijn. Als je iemand in de ogen kijkt, zie je al vrij snel of iets klopt of niet, of je je kunt verbinden met iemand. Ik vind het een must als acteur dat jouw gevoelswereld echt is, je moet het kunnen doorleven en doorvoelen, dan pas kun je stellen: ik heb dit gezegd in de film en het klopt. Die lichaamstaal kan ik in deze film nog wel uitstralen en verder moet de beleving in je ogen zitten. Daar ben ik wel tevreden over na het zien van het eindresultaat.”
Het dynamische van de film zit in de muziek die je tijdens het momenten van het uitgaansleven hoort. Verder is de vertelling in rustig tempo opgebouwd. ,,Dat past bij de beleving van Johan, het personage dat door Egbert-Jan Weeber wordt gespeeld. Dat klopt ook, de film moet ook niet te snel, dan krijgt niks de tijd om in te dalen. Deze scenes moeten indalen. En ’Eggie’ heeft ’Johan’ ook zó ontzettend goed neergezet”, complimenteert hij zijn vriend en vakbroeder.
Ze ’studeerden’ talrijke uren op het Volendamse dialect en kregen tijdens scenes bijles van Gerie Smit, zelf ook bij de Nieuwjaarsbrand betrokken en in het dagelijks leven werkzaam bij RTV Noord-Holland. ,,Jan Smit was vooraf heel duidelijk tegen me. Als je het niet goed doet, kom je er niet meer in”, zegt Mike, die in juni met een eigen indrukwekkende productie (’Of ik gek ben’) in de bioscoop staat, met een knipoog. ,,Dankzij die film en het samenwerken met regisseur Frank Lammers heb ik met nóg meer gelaagdheid leren acteren en dat kon ik weer vertalen naar mijn spel voor ’Op de dijk’. Je moet én je rol zo geloofwaardig mogelijk spelen én op je uitspraak letten. We hebben ons best gedaan. En bij het zien van de film zou je toch zo ’op’ Volendam willen wonen”, doelt hij glimlachend op hoe de dijk en het doolhof in beeld worden gebracht. ,,Het is een schilderwerk, een visitekaartje.”

Komende zondag, 1 mei 2016, te zien op tv, NPO3 om 20.25 uur.

 

|Doorsturen

Uw reactie



Nieuw-Volendam in beeld


Laatste nieuws

Ondernemend nieuws

Laatste vacatures

Meest gelezen

Laatste reacties