Algemeen

Vrijheid: Carola Smit telt haar zegeningen

,,Wij hebben zoveel vrijheid; ik heb nooit het gevoel gehad dat we dat niet hadden”, zegt zangeres Carola Smit, als zij gevraagd wordt naar wat dat woord voor haar zoal betekent. ,,Ik heb recentelijk nog een boek gelezen over hoe het er destijds aan toe ging”, doelt zij op de Tweede Wereldoorlog.
Door Eddy Veerman

,,Als kind heb ik ma altijd heel vrij gevoeld. Je mocht studeren, je kon sporten wat je wilde. En je kon het ook niet doen. Het enige ‘niet vrije gevoel’ zit in je hoofd. Dat je remmingen voelt, verlegen bent. Ik was best verlegen vroeger. Tegenwoordig beginnen ze op scholen eerder met spreken in het openbaar, maar dat was toen niet. Ik ben nog steeds verlegen, maar door mijn beroep durf ik wel meer. Het is een kwestie van oefenen en het gaat ook om doorzettingsvermogen, het is net hoe graag je het wil.”
,,Ik voel me enorm bevoorrecht, maar mijn vader en moeder hebben spannende momenten gekend en arme tijden meegemaakt. Als kind hadden sommigen destijds minder vrijheid, mijn moeder heeft daar wel last van gehad. Mijn moeder werkte voor haar ouders in het café, zeven dagen in de week.”
,,Mijn vaders ouders waren jong overleden, maar mijn vader maakte er het beste van, ik heb hem nooit negatief daar over gehoord. Behalve dat het erg arm was.”
,,Wij hadden thuis bepaalde regels; nu kan álles bij de jongeren. De vrijheid die ze nu hebben, ik weet niet of dat alleen maar vrijheidsgevoel geeft. Maar ook een gevoel van dat ze moeten, anders hoor je er niet bij. De jeugd heeft nu zoveel te doen en zóveel sociale contacten. Dat is erg leuk, maar erg veel. Ik hoor van mensen van mijn generatie dat ze het nu wel prettig vinden dat ze niet zoveel moeten. Dat heb ik zelf ook. Ik heb een luizenleven, maar plande wel steeds mijn week vol.”
,,Of mijn vrijheid wel eens in het geding was door opdringere fans? Heel soms. Maar wij hadden en hebben vooral beschaafde volgers.”

Gaat het thuis, zoals nu, wel eens over oorlog en vrijheid?
,,Het wordt volgende week anders dan gepland, zoals Bevrijdingsdag, dat is wel jammer. Aan tafel is het wel ter sprake gekomen toen mijn man Herman en ik laatst het boek ’t Hooge Nest lazen. Als je dat leest, voel je continu de spanning. Maar dan vertel je er ook bij: ‘je moet het eigenlijk lezen’. Dan pas dringt het goed door. Ik heb ook het besef dat het ooit weer kan gebeuren. Er spelen in onze tijd ook kwesties rondom groeperingen. Er is altijd strijd, maar gelukkig zijn er ook altijd mensen die opkomen voor de minderheden. Er zijn heel veel goede mensen, die veel goede dingen doen. En mensen kunnen een hoop, dat zie je nu ook. Mensen zijn creatief.”

Hebben jouw ouders vaak verteld over de oorlog?
,,Dat kwam regelmatig ter sprake. Vooral wat er in het gezin van mijn moeder is gebeurd. Mijn ootje had enkele gecompliceerde zwangerschappen gehad en tijdens de oorlog werd zij opnieuw zwanger. De dokter adviseerde haar zoveel mogelijk rust te nemen en dat deed zij ook. Op het moment dat mijn bap op de dijk stond, was er een schietpartij, waarbij een, Volendammer werd gedood door de Duitsers. Mijn ootje kon het geluid horen en – wetende dat mijn bap daar was – schrok zo erg, dat de bijna volgroeide baby daardoor in de buik overleed. Dat was zo verschrikkelijk triests.”
,,M’n vader heeft met aantal mannen ondergedoken gezeten in een hooiberg. Als hij erover vertelde, zei hij dat het spannend was, maar noemde hij ook de gein die ze hadden. Thoom Sier was daar ook bij. Die vertelde later dat één van de mannen zei: ‘als we hier uit vandaan komen, dan ga ik elke dag naar de kerk’. M’n vader reageerde, mooi serieus: ‘dat ga ik niet beloven, want dat ga ik niet doen’.”
,,Er gebeurde destijds meer in de familie. Mijn moeders nicht woonde in Haarlem en had daar samen met haar man een viswinkel. In oorlogstijd werd haar zoon plots meegenomen door een klant en ze hebben ‘m nooit meer gezien. Daar is die vrouw nooit overheen gekomen. Dan komt het erg dichtbij.”

Voelde jij je vrijheid beperkt ten tijde van het herseninfarct?
,,Mijn therapeut stimuleerde me destijds met links te leren autorijden, want met rechts lukt dat niet. Dat was even eng, maar je bent zo gewend. En dan ben je ineens weer vrij. Het is gelukkig goed afgelopen en ik voel geen beperking meer. Ik had geluk dat ik zangeres was, als ik ander werk had gehad, was dat moeilijker geworden. Daardoor herstelde ik beter, lichamelijk en geestelijk.”

Ben je nu belemmerd in je bewegingsvrijheid?
,,Wij hebben een tuin met uitzicht. Als je op een flatje zit en je kunt geen kant op, is dat heel anders. Qua optredens had ik er vier staan, maar die worden naar oktober gezet. Herman doet vrijwilligerswerk. Ons leven hangt daar dus niet van af. Er zijn veel mensen die wel problemen hebben.”

|Doorsturen

Uw reactie