Algemeen

Debbie Bont speelt 150e interland en is blij met brons op EK

'Niet iedereen beseft hoe bijzonder dit is'

De Kerstdagen heeft ze in huiselijke sfeer door kunnen brengen, maar vandaag (donderdag) meldt Debbie Bont zich weer in het Deense Kopenhagen bij haar club, voor de eerste training. Volgende week staat de eerste competitiewedstrijd alweer op het programma, de kraker tegen koploper Odense, die live op de Deense tv wordt uitgezonden. Het nagenieten van het ‘bronzen EK’ is van korte duur.

Ze stond er gewoon weer, Debbie Bont. Vanaf 2010 is zij er elk EK en WK waar Oranje was, bij geweest en in Frankrijk was zij vanaf de eerste wedstrijd zelfs weer eerste keuze. Hoewel de net 28 jaar geworden Volendamse blijft benadrukken dat zij het samen doen. ,,Angela (Malestein, red.) en ik vormen een duo. Als de één wat minder speelt, kan de ander in die wedstrijd van toegevoegde waarde zijn en andersom.”
De Volendamse linkshander op de rechterhoek begon in de poulefase heel sterk, totdat zij in één van de wedstrijden – de cirkel in springend – met haar knie het hoofd van spelbepaalster Nycke Groot raakte.
Oranje won wel, ook zonder één van de beste speelsters ter wereld, die daarna wel bij de selectie terugkeerde. ,,Maar Nycke is in de rest van het toernooi niet meer honderd procent fit geweest. Ook al haal je daarna een goed resultaat, ik had dit uiteraard liever gehad, het is nooit leuk om iemand zo te zien als jij haar hebt geraakt. Ik hoop niet dat het nog een langere nasleep heeft”, doelt Bont op het herstel in de nabije toekomst van Groot, die na de botsing een migraine-aanval kreeg. ,,Ik vroeg elke dag wel of het weer wat beter ging. Dat werd het wel, maar het was niet super”, aldus Bont, die een goede band heeft met de topspeelster van Champions League-winnaar Györ uit Hongarije.
Vóórdat het Nederlands team zich voor de halve finale zou plaatsen, kreeg het flink klop van Noorwegen, dat een angstgegner blijft.

‘Je doet het met z’n zestienen,
deze medaille is voor iedereen’

,,We gingen er wel voor, maar na vijf minuten was het duidelijk. Er is iets in hun spel… Als wij niet scoren, killen ze ons in de break en daar valt niet tegen op te spelen. Of dat nou aan ons ligt, of alleen aan die Noren. Het was nu niet zo belangrijk, we hadden al een goede uitgangspositie voor het halen van de halve finale, dus ik heb er niet wakker van gelegen. We hadden het nog steeds in eigen hand, dus we schakelden snel na die wedstrijd. Maar het was geen resultaat om trots op te zijn. Soms moet je tactisch zijn en verder kijken”, doelde Bont op de wissels die werden doorgevoerd.
Oranje moest nog tegen Duitsland (en de voormalige bondscoach van Nederland, Henk Groener, red.). Die werd gewonnen, waarna thuisland Frankrijk de tegenstander was. ,,Zij hadden voorafgaand twee rustdagen, wij één en dat was ook nog eens een reisdag voor ons.” Dat – plus het niet honderd procent zijn van Groot én daarbij twee blessuregevallen tijdens de wedstrijd – bleek teveel van het goede voor Oranje.
,,Wat als wij ook meer rust hadden gekregen? Het land met het beste programma heeft uiteindelijk gewonnen, dat is wrang. Zij speelden ook nog voor het thuispubliek.”
,,We moesten het accepteren. Ik heb zelf niet veel kunnen toevoegen, aanvallend kreeg ik weinig ballen. Wij maakten net een paar fouten waaruit zij scoorden, we zijn niet weggespeeld. Bij Frankrijk zaten er ook zes meiden op de bank van hetzelfde niveau, vrolijk te wachten tot zij mochten. Ze waren efficiënter en doortastender. Angela speelde wat meer en zij kwam toen meer in de flow. Dat is mooi voor haar. Het is een zwaar toernooi, dus je hebt elkaar nodig.”
Uiteindelijk kon Bont in Parijs ook nog even pieken tijdens de wedstrijd om het brons, tegen Roemenië. ,,Je gaat gewoon weer met een medaille naar huis. Vooraf dacht ik dat het lastig zou worden. We misten onze twee cirkelspeelsters en Maura Visser was nog niet zeker in het middenblok, dan heb je wel een kleine groep die deze ervaring heeft. Hoe lang houd je dat vol?”
,,Maar iedereen voerde de taken uit, heeft alles gegeven en het viel toch weer goed. We stonden er als team. Maar het is behoorlijk heftig. In de laatste paar dagen wordt het zwaar, terwijl dan de leukste wedstrijden nog moeten komen. Dan zit je nog in de focus, maar de combinatie maakt het pittig. Elke keer weer voorbereiden, goed eten, masseren, slapen, tactiek bespreken, video kijken, dat drie weken lang. Als je dan de finale niet haalt, doet dat zeer. Maar gelukkig laadden we onszelf goed op en we hebben het toch weer gedaan.”
,,Elk jaar beleef je het op andere manier, elke keer is het speciaal. We zitten als Nederland gewoon wéér bij de laatste vier. Niet iedereen beseft hoe bijzonder dit is. Door al die eerder geleverde prestaties wordt er ook telkens weer iets verwacht. Mensen worden kritischer op speelsters. Het is nog steeds een teamsport, de mensen vergeten dat het niet van één speelster afhangt, of we winnen of verliezen. Als ergens een steek valt, doet een ander een stapje extra. Als Estavana Polman voor het schot gaat en mis gooit, dan ren ik nóg harder terug.”
Bont komt als hoekspeelster zelf ook slechts enkele keren per wedstrijd één-tegen-één met de keepster, dus bij haar valt het ook op of het loopt, of dat de keepster die tweestrijd vaker wint. ,,Ik ben zelf het meest kritisch. Maar het gaat er om dat we het met z’n zestienen doen. Deze medaille is daarom ook van iedereen!”
Teruggekeerd uit Parijs, heeft ze anderhalf weekje rust. ,,Even niks. Maar we moeten al snel weer aan de bak en ook op Nieuwjaarsdag trainen we.” Op 27 januari wacht de eerstvolgende wedstrijd in de Champions League, tegen de Montenegrijnse topclub Buducnost.

Foto: Debbie Bont zweeft in Parijs, tijdens de wedstrijd om de bronzen medaille tegen Roemenië. Foto Henk Seppen

|Doorsturen

Uw reactie