Eddy Veerman Algemeen | 13-2-2023 | 5 min. leestijd

Weissensee-avontuur buurvrouwen smaakt naar meer

Niet alleen op het ijs maakten ze indruk, met hun uniforme verschijning. Ook daarbuiten zorgden de Fanatics vorige week voor een legendarisch bezoek aan de Oostenrijkse Weissensee. Acht buurvrouwen uit Volendam – Geeske de Jong, Hind Voorn-Kabil El Hak, Ellen Schilder, Brigitta Plat-Zwarthoed, Eline Tol, Lisa Schokker, Linda Kes-Diepersloot en Bianca Klouwer – voltooiden de 100 kilometer van de Alternatieve Elfstedentocht. Ze hopen niet alleen andere vrouwen en moeders te inspireren, het avontuur smaakt bovendien naar meer. ,,Volgend jaar gaan we voor de 200 kilometer.”

Door: Eddy Veerman

Waar een bevroren watertje op de Broeckgouw toe kan leiden. ,,Twee jaar geleden lag er ijs op de sloot hier tussen de Breewijd en het Amsteldiep, was het mooi weer en hadden wat mannen een baantje uitgezet”, zegt Eline. ,,’s Avonds kwam het idee van één van de vrouwen: ‘We kunnen ook een tocht doen morgen… Zo verzamelden we de volgende morgen en haalde iedereen de oude ‘noren’ uit de tas, alleen Hind verscheen op kunstschaatsen. We hebben toen 25 kilometer volbracht.”

Het zaadje was geplant. Geeske: ,,Het was zo leuk, ‘we gaan op schaatsles’, klonk het daarna.” Eline: ,,We begonnen te trainen bij dorpsgenoot Edwin de Boer op de schaatsbaan van Hoorn. Na les één zei één van de meiden: ‘We kunnen ook de Weissensee doen’. Ik moest lachen. Maar Bianca belde meteen haar vader, een ervaren schaatser, om te vragen wat er nodig was.” Corona gooide echter al snel roet in het eten. Tijdens de afgelopen herfstperiode pakten de dames de draad weer op. ,,Na les één begonnen we weer over de Weissensee. Tijdens Halloween waren we samen en zei Linda ‘wij gaan dat wél doen’. De dag erna was alles geboekt.” Geeske: ,,Die tocht stond al op mijn bucketlist, maar ik vond nooit een paar gekken die mee wilden doen.” Die had ze inmiddels gevonden.

Saamhorigheid
Eline: ,,Aan ons enthousiasme lag het niet, zei Edwin steeds. En aan de voorbereiding – qua outfit – ook niet.” Voor de solidariteit en saamhorigheid was ook uniformiteit nodig. ,,Handschoenen scheenbeschermers, allemaal dezelfde pakken, allemaal nieuwe en dezelfde klapschaatsen, skeelers werden aangeschaft, een schaatsbril, een schaatstas met Fanatics en onze naam er op bedrukt…” Brigitta: ,,Elke dag maakte Ellen Schilder een vlog. Zij had contact met de ijsmeester ter plaatse. Dat was hilarisch.”

Het avontuur kwam steeds dichterbij. Eline: ,,Mijn man zei af en toe ‘denken jullie nou echt dat je dat gaat halen?’ Ik zag mezelf ook geen 100 kilometer schaatsen, was al blij als ik de 50 zou volbrengen. Het plan was om ondertussen een strak trainingsschema aan te houden en elke week rondjes te rijden op de baan, met tips van Edwin.” Brigitta: ,,We moesten onder meer de bovenbenen trainen, maar daar heb ik me niet bepaald aan gehouden.” Eline: ,,Mensen die de tocht al hadden gereden voorspelden ons ‘beren op het ijs’ En wij wilden natuurlijk niet afgaan.” Brigitta: ,,We hadden voorafgaand op Facebook van alles geplaatst, dus onderweg naar Schiphol zeiden we al tegen elkaar dat het een blamage zou zijn als we het niet zouden halen. We hadden ook de link van de livestream naar iedereen doorgestuurd, dus íedereen kon ons volgen.” Geeske: ,,Wát er ook zou gebeuren, we zouden elkaar over die finish trekken.”

Brigitta: ,,We werden in de weken voorafgaand goed opgevangen door de schaatsers van Hard Zat. Zij namen bovendien al onze spullen mee in de bus naar Oostenrijk. Terwijl wij met het vliegtuig gingen. Toen de bus klaar stond, kwamen wij aan met acht trolleys, acht koffers en acht rugtassen… Dus zij zaten wel wat krapper.”

Bij de voorbereiding hoorde ook het ‘droog staan’. Brigitta: ,,Dry January leek ik te halen…” Geeske: ,,Toen we aankwamen op zondag, hebben we eerst geschaatst, vervolgens vroegen de Kneusjes of we een borrel wilden. Dat werden er twee en het werd uiteindelijk erg gezellig.” De volgende dag togen sommigen het ijswater in, om te herstellen. ,,In het hotel hebben de mensen ons die zondagavond gezien én gehoord. In de grote tent wisten ze ook wie wij waren. Al die mensen dachten ‘die gaan het niet halen’.”

Brigitta: ,,’s Morgens vroeg voor de start had ik een brok in mijn keel bij het ontbijt. Dan is er toch spanning opgebouwd en je hebt nauwelijks – door de gezelligheid maar ook de zenuwen – een oog dicht gedaan in de nachten ervoor. Het was -15 graden. Dan vraag je je af of het echt gaat lukken.” Eline: ,,Toen we begonnen kwamen we na de eerste ronde Thames Kroon (aris) tegen en die gaf ons een tip. ‘Jullie gaan eigenlijk te hard van start’. Elk rondje had-ie weer een tip..”

Ontlading
De dames gingen echter elke ronde wat sneller. Genoten, zagen ook af, werden geholpen (na valpartijen) en hielpen zelf waar het kon. Geeske, die net als Linda nog rondes extra reed en tot 140 kilometer kwam: ,,Wij reden die laatste rondes mee met Jaap van Santen. Hij zat er helemaal doorheen. Hij was ook emotioneel toen hij over de finish kwam.” Eline: ,,Dat waren we zelf ook. Ik belde na afloop met mijn man en huilde aan de telefoon.” Brigitta: ,,Dan is er toch de ontlading. Je deelt iets met elkaar daar. Voor Paula Tol van Hard Zat was het haar laatste Weissensee-avontuur. En daarna was het wachten op bijvoorbeeld Ronald Tol, in de hoop dat hij op tijd binnenkwam. Toen dat gebeurde moesten we ook huilen, zo blij waren we dat hij het had gehaald.” Geeske: ,,Je bent er voor elkaar. Geert-Jan Koning, Jannig Kroon, partners van schaatsers die de rijders verzorgden, of het nou ging om een plakkie dikke koek of een aspirientje. Zó’n bijzondere sfeer.”

,,En er komt zeker een vervolg”, want alles smaakt naar meer. ,,Het hotel is voor volgend jaar al geboekt. En dan willen we voor de 200 kilometer gaan. Het lijkt ons ook hele mooie ervaring om in het donker te beginnen, met een lampje op je hoofd.” Eline: ,,We gingen er blanco in en zijn als dikke vriendinnen teruggekomen. Ik wist niet dat het zo’n happening was. Zoveel mensen hebben thuis meegeleefd, kinderen, collega’s, vrienden.”

Brigitta: ,,Misschien kunnen we ooit de echte Elfstedentocht rijden. We gaan sowieso volgend jaar de 200 op de Weissensee doen en dat gaan we halen ook. Woensdag (vandaag, red.) gaan de voorbereidingen beginnen. We hebben allerlei plannen, naar het klooster, mediteren, bergbeklimmen, we laten niets aan het toeval over om die finish volgend jaar te halen.”