Martin loopt de Marathon des Sables: 254 kilometer in zeven dagen
Van skyline Volendam naar Saharawoestijn
‘Hoe sterk is de eenzame loper…’ De wat aangepaste eerste regel van de evergreen die Boudewijn de Groot ooit zong, zou geplakt kunnen worden op het bizarre avontuur dat Martin Stein komende week aangaat. Misschien dat mensen uit onze gemeente hem bepakt en bezakt voorbij zagen gaan en zich afvroegen waarvoor? De Volendamse veertiger vertrekt vandaag richting Afrika, om daar deel te nemen aan de 37e editie van de Marathon des Sables. 254 kilometer afleggen in zeven dagen tijd, in het Marokkaanse deel van de Sahara woestijn. Een avontuur dat wordt beschouwd als de zwaarste voettocht ter wereld. Met onder meer een dagafstand van meer dan 80 kilometer, een marathon en enkele 30-plussers. Daartussen is één rustdag gepland in het zand. ,,Ik zie geen problemen, ik kijk er vooral naar uit.”
Door: Eddy Veerman
Vrijdagmorgen, er gaat wat gebakken ei naar binnen. ’s Middags gaat hij naar Papendal, waar de vaderlandse topsporters bivakkeren. ,,Ik heb zelf geregeld om in de klimaatkamer te mogen, om hoge temperatuur en luchtvochtigheidsgraad te trainen op de loopband. Eén keer is genoeg en om zoiets te doen in de week voorafgaand, daar heb je baat bij. Je doet van alles om jezelf goed voor te bereiden. In de afgelopen jaren heb ik dingen opgeschreven die mij helpen om goed voorbereid te zijn. Daar zitten geen strakke schema’s in, maar ik wilde wel opbouwen richting een bepaalde weekafstand – dat was recentelijk 178 kilometer – en dat geeft het goede gevoel. Want dat het mentaal goed zit, dat is het belangrijkste voor zo’n wedstrijd.”
Martin was nooit zo’n hardloper, wat sportieve aanleg aangaat. ,,Voetballen lag me niet en ik liep wel eens hard, maar daar zat geen constante lijn in. In 2013 begon ik met Strava (een app waarmee sportprestaties bijgehouden kunnen worden, red.) en dat motiveerde me.” Hij trainde ook groepjes hardlopers. ,,Dat vond ik leuk om te doen, maar ik vond dat ik dan wel een marathon gelopen moest hebben.” Dat maakte dat hij toetrad tot een groepje dat niet alleen fanatiek hardloper is, maar ook de uitdaging van andere extreme avonturen aangaat. ,,Jongens als Ruud Jonk ‘suikere’, Kees Karregat en Frank Tol ‘babbet’. Die kwamen met het voorstel om 80 kilometer te gaan doen. Dat was in 2017 en ook in 2018 in de Ardennen.”
,,En vorig jaar deden we met wat mannen de Dolimiti Trail, dat was het heftigst: 72 kilometer met daarin 5500 hoogtemeters. Over die 80 kilometer deden we tien uur, over deze tocht twintig uur. Als ik daar aan terugdenk, krijg ik weer kippenvel. Dan zit je naderhand gewoon op een roze wolk, die drie maanden doorwerkt. Het was de zwaarste van allemaal. De ene loper vindt het prettig om op zo’n lange afstand samen op te trekken, ik loop liever op mezelf. Kees Karregat en ik deden eens de 90 kilometer, toen ging ik aanvankelijk sneller, maar met nog twintig te gaan, zat ik er volledig doorheen en ben ik even bij het water gaan zitten. ‘Loop jij maar door’, zei ik toen Kees langskwam. Als een ander lekker gaat en jij niet, kan dat in je hoofd gaan zitten. Een ander heeft dan steun als zijn maatje langskomt, bij mij werkt dat anders. Het is een mentaal spelletje.”
‘Ik moet een balans hebben van ergens bang voor zijn en het vertrouwen hebben dat het goed komt’
Ter voorbereiding deed hij onder meer twee ultra’s in één weekeinde. Twee keer 63 kilometer met bepakking van zeven kilo. ,,Van IJmuiden naar Hoek van Holland, daar overnachten en dan weer terug. Op die terugweg stond er windkracht zeven tegen. Maar je gaat door. Regen en wind heb je hier vaak. Des te meer waardeer je het wanneer de zon schijnt.”
Voor de komende tocht haalde hij her en der informatie op. ,,Maar je geeft er ook je eigen invulling aan. Daar hoort een beetje eigenwijs-zijn bij. De één bouwt vlak voor zo’n race af, maar ik wil graag nog veel kilometers in mijn benen hebben. Voorbereiding is ook focus. Ik heb wel eens de neiging om het te luchtig te maken voor mezelf. In maart wilde ik even ‘een 80 kilometer’ meepakken, die loop ik wel effe, dacht ik. Maar ik was mentaal niet genoeg voorbereid en liep ‘m ook niet uit. Ik moet eigenlijk een balans hebben van ergens bang voor zijn – weten dat het een uitdaging is op het randje van wat je kan – en het vertrouwen hebben dat het goed komt. Als je dan eenmaal goed in de wedstrijd zit, dan is het juist góed om het wat luchtig te zien. Je weet dat het toch wel zwaar gaat worden, maar je moet vertrouwen hebben dat het tien kilometer later wel weer lekker gaat. Als je dat niet hebt, ga je alles voelen en die neerwaartse spiraal moet je vermijden.”
,,Ik heb ook in de aanloop bewust tegen veel mensen gezegd dat ik deze marathon zou gaan doen, dat is, net als dit interview, een stok achter de deur dat ik er alles aan doe om te zorgen dat ik finish en met een medaille thuis kom. Die stok is nodig om door te zetten.” Diverse mensen schudden in de afgelopen tijd het hoofd, als ze zijn plannen hoorden. ,,’Wel gek’”, zegt zijn vrouw Monique daarover. ,,Dat hoorde ik bijna dagelijks. ,,Ikzelf kan hem wel begrijpen”, zegt ze na jaren partnerschap. Zelf deed Monique ook aan enkele ‘lopen’ mee, dus zij is bekend met het gevoel. ,,Ik had wel de drive om verder te komen, maar lichamelijk ging dat niet.”
Martin: ,,Dat gevoel van vrijheid”, legt Martin uit. ,,En van zelfredzaamheid, dat is niet uit te leggen. Als het lichaam dan in zo’n conditie is, dan wil je dat zo houden. Als je dan op vakantie bent en je ziet een berg liggen, denk je ‘die ga ik eerdaags op’. Het is bijna nergens anders mee te vergelijken.”
Motivatie
,,Ik kijk dan weer naar anderen, die nog veel gekker zijn. Die lopen drie dagen achtereen afstanden waarbij twee keer de Mount Everest qua hoogtemeters wordt gedaan. Je grens verschuift steeds. Toen ik jaren geleden met een vriend op de mountainbike door het Purmerbos ging, dacht ik ‘dat is echt een sportman’. Nu zou dat het begin van een ronde zijn. Het is een andere werkelijkheid.”
,,Het is deels iets van prestige, maar het gaat ook om het gevoel, dat je er naar uitkijkt van: ik hoef niks anders te doen, zes uurtjes rennen en dan kan ik genieten. Ik hoef ook dagelijks niet meer na te denken over ‘straks moet ik gaan lopen’. Je trekt je schoenen aan en gaat.”
De Volendammers onder elkaar enthousiasmeren elkaar. ,,We zwepen elkaar op. Maar ik lees ook over uitdagingen in boeken, zoals die van de Amerikaanse ultraloper Dean Karnazes. Dan denk je van ‘wat is nou stuk gaan?’ Je kunt je lichaam nog veel verder drijven. Ik heb het boek ook mee op de e-reader, om in de woestijn als motivatie te gebruiken. Dean loopt veel ‘100 kilometers’, daar hebben ze in Amerika een competitie van. Voor deze Marathon des Sables zit de kracht ook in het hebben van vertrouwen in een goed herstel na elke dag. Ik merk hier in Volendam dat ik de volgende dag na een lange afstand gewoon weer kan starten. Het moet op rustig tempo, dat zorgt ook voor een beter herstel.”
Vrijdag trekken de 1200 deelnemers de Sahara in, waar het kampement voor de start wordt opgezet. ,,Dan krijg je nog een medische check en zorg je dat je uitrusting klaar is. Ik wil twee keer een rondje van vijf kilometer rennen in de warmte, het is tevens acclimatiseren. En dan krijg je het laatste avondmaal”, zegt hij met een glimlach. ,,En vanaf de volgende morgen moet je het redden met je eigen voeding. Dan is het zeven dagen lang je eigen eten, slaapzak, matje, water, alles in de rugzak. Dan begin je met tien kilo op je rug. Onderweg krijg je een punt waar je drie liter water krijgt en bij aankomst van de etappes negen liter. Daar moet je jezelf tevens mee wassen en ook je kleding mee wassen. Want je hebt geen kledingkast mee. Het zal niet zo’n fris kampement zijn, maar er hangt wel een bijzondere sfeer, slapend onder de sterrenhemel. En overdag daar lopen, de uitzichten die je dan hebt. Bergen zijn mooi, maar het zand roept ook. Je loopt op verschillende ondergronden van zand.”
‘Zoals een gelovige naar Lourdes gaat, doe ik deze woestijnmarathon’
Martin weet dat deze slijtageslag ook op het wensenlijstje stond van de marathontweeling Karina (die in juli 2021 overleed) en Miranda Schilder. ,,Zelf wilde ik het ook jaren geleden al doen, door de coronajaren ging dat niet, maar nu ben ik er meer klaar voor dan destijds. Ik zie het als een soort van bedevaart. Zoals een gelovige naar Lourdes gaat, doe ik deze woestijnmarathon.” Hij is één van de 34 Nederlanders dit jaar.
,,Je moet een beetje egoïstisch zijn, dat heb ik ook tegen Monique gezegd de laatste weken. Er was meer werk te doen, maar je moet wel je kilometers maken.” Monique: ,,Ik weet hoe graag hij dit wil.” Martin: ,,Het is telkens ontdekken van hoe ver je kunt gaan met je lichaam. Het ‘erg gekke’ zal ook een grens hebben, want we werken overdag gewoon allemaal. Dus er moet balans blijven. We willen nog wel een keer een 30 uurs doen, dat je twee nachten overslaat en een punt kan bereiken dat je gaat hallucineren. Dat wil ik nog wel eens ervaren.”
Martin is in de woestijn door middel van de GPS-tracker te volgen. ,,Het is de vraag hoe goed het werkt. In de Dolomieten werkte het niet zo goed.” Monique: ,,Toen zag ik hem urenlang ter hoogte van een pizzeria zitten… ik begon me al zorgen te maken.” Martin: ,,Toen ik finishte, hoopte ik mijn moment van euforie met de andere jongens te vieren, maar die dachten vanwege dat GPS-systeem ook dat ik nog niet bij de finish was, dus zij stonden er niet.”
In de woestijn zal er verder weinig ‘bereik’ zijn. Monique: ,,Geen nieuws is goed nieuws.” Andersom ook. ,,Als er echt wat is, komen ze een boodschap brengen”, zegt Martin. ,,Qua temperatuur is het momenteel 35 graden ’s middags. Er zijn edities geweest dat het boven de 50 was. Dus het valt mee. Ik ben benieuwd. ’s Nachts daalt de temperatuur naar 2 graden, dus dan heb je wat laagjes nodig. Elke ochtend wordt bij de start begonnen met ‘Highway to hell’ van AC/DC. ,,Dan gaan de twee helikopters de lucht in en vervolgens gaan we met z’n allen van start. Ik zie geen problemen, ik kijk er vooral naar uit.”
Fotogalerij
