De rijkste jongens van het dorp
Ik zat laatst bij mijn ouders aan tafel te lunchen toen mijn vader een verhaal begon te vertellen. Zo’n verhaal waarvan je halverwege denkt: shit, ik was daar graag bij geweest. Niet omdat er iets spectaculairs gebeurde. Geen helden of ontsnapte criminelen. Eigenlijk gebeurde er bijna niets. En dat maakte het zo mooi.
Het begon in de Kathammerstraat.
Mijn vader en zijn broer Jan liepen met hun hengels over hun schouder richting het water. Een gewone middag. Vissen. Meer stond er niet op het programma.
Achter de rokerij, op de plek waar nu Smit-Bokkum staat, gooiden ze hun hengels uit.
Toen klonk er een stem.
,,Jongens, hoor eens hier. Willen jullie een gulden verdienen?”
Dat hoef je tegen twee jongens natuurlijk geen twee keer te zeggen.
De visroker had werk voor ze. Ze moesten de plastic bakken schoonmaken waar zoute haring in had gezeten. Lege bakken kwamen terug van de visboeren. Nieuwe gingen weer mee.
Maar het mooiste kwam daarna.
,,Wat jullie vinden, mag je houden.”
Tussen de bakjes lag af en toe een verdwaald muntje. Dus daar gingen ze. Schoonmaken. Schrapen. Zoeken. Af en toe een muntje. Een hele middag werk.
Toen ze klaar waren, hadden ze niet alleen wat verdiend, maar kregen ze nog iets mee.
De man trok twee stangen vol gerookte sardientjes uit de hang, wikkelde ze in een krant en gaf ze aan de jongens. ,,Kunnen jullie thuis lekker eten.”
Ik zie het helemaal voor me.
Twee broertjes die naar huis lopen met een paar verdiende centen in hun zak en een krant vol gerookte sardientjes onder hun arm. Thuis ouders die blij zijn. En twee jongens die zich even de rijkste jongens van het dorp voelen.
En niemand die dan beseft dat dit later een verhaal zou worden. Voor hen was het gewoon een middag. Een beetje vissen. Een beetje werken. En daarna naar huis. Pas tientallen jaren later wordt zo’n middag een verhaal.
Mijn vader sloot zijn verhaal af met een glimlach.
,,Dat was evengoed een mooie tijd.”
En ik geloof dat hij gelijk heeft. Niet omdat vroeger alles beter was. Maar omdat geluk soms heerlijk eenvoudig kan zijn.
Een gulden. Een paar sardientjes. En een middag die je je zestig jaar later nog steeds herinnert.
