De kleuterbijbel
Van de week viel hij op de mat: Het Grote Speelgoedboek. De mat ligt nu in de kruipruimte. Diep respect voor de postbode. Ik hoop dat hij inmiddels weer zelfstandig kan lopen.
,,WAT IS DÍT?!” M’n zoontje kwam met de kleuterbijbel de woonkamer in. Ik vertelde dat Sinterklaas daarin kijkt om te zien wat hij voor de kinderen kan kopen. ,,Mag ik dan weer rondjes zetten?” Ik zei ja. Achteraf had ik daar voorwaarden aan moeten verbinden.
Binnen vijf seconden had hij de stiften gevonden die net daarvoor voor een kleurplaat nog spoorloos waren. Hij schoof aan tafel, plofte het boek voor zich neer en zette zijn beker met stiften ernaast. Even bleef hij stil zitten. Hij moest de grootsheid van dit moment verwerken. Vijf jaar oud en ineens medeverantwoordelijk voor de jaaromzet van bol.com. Een diepe zucht. Daar ging hij.
Elke keer als hij iets ‘cools’ zag, moest ik voorlezen waar we naar keken. Bij speelgoedfabrikanten weten ze hoe een kleuterbrein werkt. Vroeger bladerde je door het boek van Bart Smit en zag je een autootje. Een Turtle. Een doos blokken. Nu wil je de Hot Wheels Dino Hauler. Of de Monster Jam Grave Digger. Namen waarvoor je eerst een brief aan de omwonenden moet sturen. Dat er iets aankomt. Dat ze de ramen en deuren dicht moeten houden. Dat de gemeente ervan weet.
,,Wat doet die, papa?” Ik bekeek het plaatje. Er waren wielen. Tanden. Er stond iets in brand. ,,Volgens mij kun je ermee rijden.” Hij zette er een dikke cirkel omheen.
Toen hij klaar was, mocht ik het resultaat bekijken. Op de eerste pagina die hij opensloeg, bleek alleen een houten telraam aan zijn aandacht te zijn ontsnapt. Ik wees naar een Sesamstraat-knuffel. ,,Wat moet je daar nou mee?”
,,Die is voor m’n broertje.” Daar ging mijn voorbereide betoog over genoeg speelgoed hebben. Hij had de liefdadigheid erbij gehaald. Probeer maar eens een Elmo af te wijzen zonder over te komen als iemand die zijn jongste kind niks gunt.
Even later zag ik een grote blauwe cirkel om de nieuwe Call of Duty voor de PlayStation. ,,Die is voor jou, papa. Dan kan je weer eens gamen.” Ik keek naar m’n vriendin om te zien of ze hem gehoord had. Ze negeerde ons vakkundig. Ik wees nog even naar de cirkel, maar ze was ineens bijzonder geïnteresseerd in het aanrecht.
Uiteindelijk had hij genoeg speelgoed omcirkeld om een nieuw Intertoys-filiaal te beginnen. Dus probeerde ik uit te leggen dat Sinterklaas keuzes moet maken. Hij heeft met miljoenen kinderen te maken. Hij kan niet alles voor iedereen kopen. M’n zoontje keek me aan. ,,Maar kan hij wel met een paard over het dak lopen?” Daar zat wat in. Ik had ook moeite met het idee dat iemand de natuurwetten naar zijn hand kan zetten, maar vastloopt op een aanbieding van LEGO.
,,Ik ga niet in discussie met iemand die van de week vijf is geworden.”
,,Waar zijn die Luisterpieten dan?”
,,Die zitten verstopt.”
,,Waar?”
,,Dat weet ik niet.”
Hij keek onder de tafel.
Ik liet hem maar. Ondertussen dacht ik: Ik wou dat er zo’n boek voor volwassenen bestond. Gewoon omcirkelen wat je nodig hebt. Acht uur slaap. Een weekend zonder verplichtingen. Een betaalbare verbouwing. Een pakketbezorger die aanbelt op het moment dat ik een broek aanheb.
Maar voorlopig hadden we alleen dit boek. Toen hij naar bed was, ben ik nog even aan tafel gaan zitten. Ik heb zijn blauwe stift gepakt en één cirkeltje toegevoegd. Om het houten telraam.
Die is voor papa. Dan kan hij straks uitrekenen hoeveel hij tekortkomt.
