't Bottertje
Lid worden
't Bottertje
Lid worden

Algemeen

Edamse singer-songwriter Ayonne van Oort komt met eerste officiële werk

‘EP-release avond van mijn leven’

Met haar stem en muziek dwingt ze belangstellenden om aandachtig te luisteren en er volledig in op te gaan. Ayonne (van Oort) maakt al jaren geen dertien in een dozijn-liedjes, zo blijkt ook bij de verschijning van haar debuut-EP. Noem het aangrijpend. ,,Het is gewoon een eigen stijltje”, zegt de twintigjarige Edamse singer-songwriter na de release van die EP, ‘Circle’, in de huiskamer-setting van de Amsterdamse Roode Bioscoop.


Tot nu toe stond ze altijd in haar uppie, was het, waar ze ook speelde, heel klein, heel breekbaar. Ze wil tenslotte een verhaal vertellen met haar tekst, zang en melodielijnen. Tijdens de avond van de release werd ze daarbij geholpen door de rasmuzikanten en plaatsgenoten van Dandelion. ,,Het was heel spannend om met band te spelen, want dat was voor het eerst. Voor een band als Dandelion is zoiets piece of cake. Maar mijn nummers dragen een bepaalde lading in zich. Dan hoop je dat dat met band ook zo overkomt. Het werd een fantastische avond, met een helemaal gevulde en sfeervolle zaal en het ging supergoed met de band.”
,,Er waren heel veel lieve mensen en ik heb lieve reacties gekregen, ik heb de avond van mijn leven gehad. Ik vond het vooral ook spannend om voor mensen mijn verhaal te doen. Maar ze waren geraakt en geschrokken. Ik heb de gevoelige snaar geraakt en dat wilde ik bereiken. In een zeer geschikte zaal voor de muziek die ik maak.”
Ze woont sinds twee jaar op kamers in de hoofdstad en is even terug in het ouderlijk huis. Als de EP daar op gaat: ,,Ik moet er nog steeds aan wennen om dit zelf te horen. Meer omdat het al een jaar geleden is opgenomen. En in dat jaar ben ik gegroeid qua zang, hoe ik mijn stem gebruik. Het klinkt anders. En naar jezelf luisteren blijft altijd raar. In je hoofd klink je anders dan op de EP.”
Ayonne raakt gevoelige snaar
,,Ik wil bij mezelf blijven en heb nu uitgegeven wat ik in de loop der jaren heb gemaakt”, zegt ze over de samenstelling van de EP. ,,Dat is totaal niet gericht op de commercie of wat ze op radio of tv willen, want daar past het niet bij. Dat maakt het tegelijkertijd ook wel lastig, want je wilt natuurlijk wel dat je EP en je muziek ergens terechtkomt. Maar ik wil het wel proberen. Kijken waar het terechtkomt, merken wie het wel mooi vindt en wat er mee te bereiken valt. Onderweg leer ik wat wel en wat niet past, wat voor de algemene luisteraar makkelijker behapbaar is.”
,,Ik heb er zelf inmiddels ook vaak naar geluisterd en dan merk ik dat sommige dingen misschien wat lang duren, tempo’s misschien wat anders kunnen, kortom dingen die anders kunnen voor mensen die er naar luisteren. Ik vind het niet erg om daarin wat meer naar de algemene luisteraar toe te werken, maar ik zou nooit mijn muziek helemaal aanpassen.”
Het zijn nummers met een climax en breekbare momenten. ,,Er is zeker oog en oor voor deze muziek, zeker wel een scene waar ik tussen zou passen. Er zijn steeds meer kleine ondernemingen waar muzikanten of bandjes worden gevraagd, die wat meer alternatieve muziek maken. Daar pas ik tussen, want ik word steeds vaker gevraagd en de muziek wordt dus opgepakt. Misschien zijn dat niet de grote podia of de meest bekende plekken, maar het is leuk om te merken dat het wel wordt opgepikt.”
,,Bijvoorbeeld in Amsterdam, waar ik sinds twee jaar woon en studeer. Dan woon je avonden bij waar muzikanten spelen en vervolgens sta je daar zelf ook een keer te spelen en word je voor een volgende show gevraagd. In Haarlem gaat het ook een beetje lopen en tijdens het maandelijkse Songwriters Guild in de Volendamse PX ben ik er ook meestal bij.”
In Amsterdam nam ze deel aan ‘Mooie Noten’, een jaarlijkse popsongcompetitie, en haalde de halve finale. ,,Tijdens dat proces heb ik ook heel veel geleerd en op toffe plekken als De Melkweg en in de Vondelkerk mogen spelen. Vanuit daar heb ik veel contacten gelegd en geleerd hoe je als muzikant te werk moet gaan. Daar komt veel meer bij kijken dan alleen liedjes maken. Je bent niet klaar als je een EP hebt gemaakt. Dat had ik van tevoren allemaal niet voorzien. Ik dacht ook dat ik zo snel mogelijk iets moest uitbrengen, terwijl je daar beter even mee kunt wachten en eerst jezelf als het ware moet neerzetten voordat je iets uitgeeft, want dan ben je nog nieuw.”
,,Je moet zorgen dat je een duidelijk plan hebt, een visie van waar je naar toe wilt. Ik ben blij dat ik dit proces heb doorgemaakt en in de wereld van contacten leggen ben gedoken, want daar leer je heel veel van. Ik ben nou eenmaal niet de standaardmuzikant voor een boeker, maar ik weet nu juist heel goed waar ik sta.”
,,Mijn muziek is moeilijk te duiden: ik noem het abstracte popmuziek aan de indie-folkkant. Maar mijn nummers verschillen van elkaar, als je de vijf liedjes van de EP luistert, kun je ze allemaal in een ander hoekje plaatsen. Het is gewoon een eigen stijltje, dat niet met een andere artiest te vergelijken valt.”
,,Er zijn genoeg artiesten van wie ik de muziek mooi vind om naar te luisteren, die ook met een band of meerstemmig werken en dat zou ik zelf ook willen. Meer instrumenten, meer volume, meer stemmen, dat zal iets aan mijn muziek toevoegen. Dan gaat het een beetje richting artiesten als First Aid Kit. Maar je moet daarvoor ook de juiste mensen ontmoeten, mensen die mijn stijl waarderen. Dat is best een zoektocht.”

‘Als je met vijf mannen werkt,
is het soms moeilijk om
jouw visie nog door te drukken’

Ze studeert Psychologie aan de UvA en woont op kamers in de hoofdstad. ,,Ik zit in het derde jaar. Ik heb ervoor gekozen om de studie op een iets lager pitje te zetten en voor mijn EP te gaan, want dit is een kans die één keer voorbij komt. Daar moet je dus de ruimte voor nemen.”
,,We hebben expliciet de keuze gemaakt om het in Amsterdam te doen, omdat je dan meteen breder denkt en de geïnteresseerde mensen zullen dat ook zo zien. Anders beperk je jezelf al snel tot Edam-Volendam.” Met we doelt ze ook op Alasca-frontman Frank Bond van het King Forward Records-label, met wie ze samenwerkt. En dus ook met diens vakbroeders, de mannen van Dandelion. ,,Het maken van de EP was een heel mooi proces, soms ook frustrerend. Als je met vijf mannen werkt, is het soms moeilijk om jouw visie nog door te drukken, zeker als je nog een jong blond meisje bent”, glimlacht de Edamse.
,,Ik heb mezelf verder kunnen ontwikkelen, sta inmiddels ook een stuk zekerder op het podium.” Dat bleek ook tijdens de mijlpaal in de Roode Bioscoop, waar tevens nieuw materiaal voorbijkwam. ,,Dan schets je een compleet beeld, van de liedjes die al jaren bestaan en van wat ik nu doe.” Ze hoopte ook mensen te verrassen. ,,Met wat ik nu schrijf en maak. Dat is wat gemakkelijker, minder abstract, dan de voorgaande liedjes. En dat verrassen is die avond gelukt.”
,,Ik hoop dat blijkt dat er een publiek voor is. Dan kan ik blijven doen wat ik het leukste vind: muziek maken en spelen. Ik heb al eens van die dagen bezocht waar muzikanten tijdens een soort van demo-spreekuren terechtkunnen en daar zaten mensen van bijvoorbeeld 3FM. Die waren superenthousiast over mijn muziek, maar kwamen ook met kanttekeningen waardoor ze het in de huidige vorm niet op de radio zouden kunnen draaien. Ik vind het grappig om te merken, dat ze het wel mooi vinden, maar er voor de commercie niet iets mee kunnen. Tegelijkertijd denk ik dat het juist kan werken, omdat het iets nieuws is en niet standaard. Maar dan moet het wel precies zo zijn, dat het opgepikt wordt. Dat is ook het geluk wat je moet hebben.”

Foto: Ayonne, begeleid door Dandelion, bij haar EP-release in Amsterdam.

 

|Doorsturen

Uw reactie