De beste wensen!
Het is vandaag 31 december.
Gisteren trouwens ook. En morgen weer.
In Volendam vieren we tegenwoordig het hele jaar oud en nieuw. Zonder champagne, zonder oliebollen en zonder iemand een gelukkig nieuwjaar te wensen. Alleen het onderdeel waar niemand op zit te wachten, hebben we behouden: de explosies.
Ergens in het dorp loopt op dit moment iemand rond die zich verheugt op vanavond. Misschien zit hij nu op zijn werk. Misschien op school. Misschien ligt hij nog in bed. Maar één ding weet hij zeker: straks gaat hij iets opblazen.
Dat wordt het hoogtepunt van zijn dag.
Andere mensen kijken uit naar een mooie film, een spannende voetbalwedstrijd of tijd met hun kinderen. Maar onze plaatselijke knalamateur heeft andere ambities. Hij wil een putdeksel laten trillen. Het liefst dat hij ook een stukje openslaat.
Ik probeer me weleens voor te stellen hoe zo iemand thuiskomt. Hoe zijn moeder aan tafel vraagt of hij nog iets leuks heeft meegemaakt.
,,Niet normaal. Je had die knal moeten horen. Er schrokken zeker dertig mensen.”
En dan trots een filmpje laten zien. Een donkere straat. Een flits. Een knal. Drie jongens met capuchons die wegrennen. Einde film.
Deze vorm van vrijetijdsbesteding is niet alleen volkomen nutteloos, maar is ook nog eens duizenden mensen tot last. Kinderen worden uit hun slaap gerukt, huisdieren kruipen van angst weg en complete gezinnen schrikken zich het lazarus. Maar ergens buiten staat iemand tevreden te lachen. Die heeft weer een topavond.
Kennelijk kan een handjevol mensen bepalen wanneer een heel dorp rustig op de bank mag zitten. Niemand heeft ze toestemming gegeven. Toch beslissen zij wanneer je kinderen kunnen slapen en je hond nog naar buiten durft.
Ik ben geen deskundige, maar ik vermoed dat dat iets te veel verantwoordelijkheid is voor iemand die zijn vrije tijd doorbrengt met een aansteker.
Natuurlijk mag het niet. Maar in Nederland is iets pas verboden als je op heterdaad wordt betrapt. En aangezien de politie nu eenmaal niet bij iedere put staat te wachten tot er een halve zool met een aansteker verschijnt, kunnen onze kruitkornuiten ongestoord hun gang gaan.
En dus gaat het gewoon door. Vanavond. Morgen. Overmorgen.
De hamvraag blijft: waarom?
Wat levert het op? Wat maakt dat iemand op een regenachtige dinsdagavond zijn jas aantrekt, naar een parkje fietst, een explosief neerlegt en daarna voldaan naar huis gaat?
Je zou in diezelfde tijd een instrument kunnen bespelen. Een taal kunnen leren. Je moeder bellen. Je kamer opruimen. Je hoeft niet eens iets nuttigs te doen. Je mag ook gewoon op de bank zitten en langzaam voor je uit kijken. Voor sommige mensen zou dat al een flinke stap in hun persoonlijke ontwikkeling zijn.
Ik hoop dat die jongens ooit iets vinden waar ze net zo gelukkig van worden. Een vriendin. Een leuke baan. Een hobby waarvoor je niet hoeft weg te rennen.
Maar goed. Voorlopig is het vandaag gewoon 31 december.
Ik wens iedereen alvast een gelukkig nieuwjaar.
En voor morgen ook.
