Volendamse twintiger vertelt over zelfbeschadiging, dat inmiddels achter haar ligt:
‘Dan was mijn hoofd tenminste stil’
Elk kind is uniek en toch zitten veel jongeren vastgeklemd, in die dynamiek van het mee moeten, met de groep, met de verwachtingen, social media. En wat als dat niet goed voelt? Kun je dan ergens aankloppen? Bij vrienden of vriendinnen. En durf je het dan bespreekbaar te maken, of vrees je dat je ouders zich dan zorgen gaan maken? ,,Bij ons thuis was alles bespreekbaar, maar ik schaamde me voor dit, dus ik verzweeg het”, zegt Yvonne Karregat (26), die aan zelfbeschadiging deed. Ze sneed zichzelf, in armen en benen. Automutilatie heet dat. Jezelf verwonden, zonder de intentie te hebben het leven te willen beëindigen. ,,Je wilt jouw geestelijke pijn en negatieve gedachten stoppen, door jezelf lichamelijk pijn te doen”, zegt Yvonne, die wel een periode had dat zij suïcidaal was. ,,Daarom wil ik het delen en ook helpen.”
Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 22 april.
