Slapen met de Duitse Barry White
Entschuldigung, kannst du mir den Schraubenzieher mit dem Klettverschluss geben? Dat is nou niet de zin die je wil horen als je net wegzakt na een lange dag. Een diepe Duitse mannenstem die midden in de nacht vraagt of je even een schroevendraaier aan wil geven. Ik kan je vertellen: het went niet.
Al jaren hoor ik dat soort zinnen. Iedere avond. Ik lig in bed, ogen dicht, en ineens vraagt er iemand in zwaar Beiers accent of ik een hond wil aaien of een stoel wil verstellen. Het voelt alsof er een opdringerige Duitser tussen mij en mijn vriendin in bed ligt.
Soms schrik ik me rot. Soms vraag ik of dit misschien op een ander moment kan. Maar dat helpt niet. Mijn vriendin is namelijk verslaafd. Aan Duolingo. Die app waarin een groene uil je complimenten geeft als je een zin goed vertaalt. En diezelfde vogel dwingt haar al bijna tweeduizend dagen om Duits te spreken. Want als je één dag overslaat, feliciteert hij je niet meer. Logisch dus dat ze doorspeelt.
Ik heb het zelf ooit geprobeerd, maar ik haalde geen kick uit de aandacht van die uil. Dus hield ik het voor gezien. Zij niet. In het begin zei ze dat ze het deed om haar Duitse collega’s professioneel te woord te kunnen staan. Maar inmiddels zou ze moeiteloos een hoorcollege kunnen geven. In accentloos Duits, over de Duitse taal, op een Duitse universiteit. Ik moet toegeven: dat doorzettingsvermogen kwam goed van pas toen ze afgelopen zomer, tijdens een tussenstop in München, probleemloos een lunch bestelde. Zonder naar de menukaart te hoeven wijzen.
Toch blijf ik het irritant vinden dat ze de Duitse Barry White hebben gevraagd om die teksten in te spreken. Maar ik heb me erbij neergelegd. Ik lig ernaast, zwijgend, terwijl iemand met een zware stem om gereedschap vraagt.
Zo moet je elkaar af en toe wat gunnen, zegt ze zelf. Een relatie is geven en nemen. Zij leert Duits. En ik leer omgaan met een derde stem in bed.
Fotogalerij
Aan het laden ...