Kolibrie
,,Hé, kijk! Een kolibrie,” zei mijn vriendin lief lachend, met een glas lokale Chardonnay in haar hand.
We zaten ‘s avonds in ons Italiaanse tuintje. De kinderen lagen eindelijk te slapen. We hadden een prachtige dag achter de rug. Zo’n vakantiedag waarop alles lukt. Niemand huilt. Niemand valt. Niemand poept door z’n romper heen. En als kroon op de dag kwam er ook nog een exotisch vogeltje langs.
Tenminste, dat dacht zij.
Precies toen ik keek, verdween het beestje achter een tuinstoel. Maar hij zou zo wel weer tevoorschijn komen, dus ik bleef geconcentreerd kijken.
Een paar tellen later kwam hij weer omhoog.
Niks geen spits snaveltje.
Niks geen sierlijk gefladder.
Niks geen glimmend verendekje.
Ik zag meteen dat dit geen kolibrie was.
Het was een mot ter grootte van een duif.
Hij had een kop met lang zwart haar.
Ik draaide me lachend om om mijn vriendin te vertellen dat haar kolibrie eruitzag of hij de voorzitter was van een motorclub. Maar ze stond inmiddels al veilig achter de schuifdeur.
Met doodsangst in haar ogen.
Het glas wijn nog stevig vast.
Vanuit haar veilige bunker keek ze toe hoe ik het terras deelde met een insect dat rechtstreeks uit een horrorfilm was komen vliegen.
Fuck, dacht ik.
Hij was toch wel groot.
En ik behoor tot die kleine groep mensen die niet per se gek is op insecten. Zeker niet als ze de omvang hebben van een peuterfiets.
Het irritante aan zulke beesten is dat ze totaal geen gevoel voor persoonlijke ruimte hebben.
Vlinders houden netjes afstand. Bijen hebben een missie.
Maar motten… die doen er alles aan om duidelijk te maken dat jij hier niet welkom bent.
Dus dat ding kwam langzaam mijn kant op.
Niet snel. Wel zelfverzekerd.
Alsof ik op zíjn terras zat.
Mijn slaande bewegingen deden hem niets.
Sterker nog: ik zweer dat ik hem hoorde lachen.
Uiteindelijk koos ik eieren voor mijn geld en nam ik dezelfde route als mijn vriendin.
Daar stonden we dan. Veilig achter het glas.
Twee volwassenen die zich hadden laten wegpesten door een insect dat ’s ochtends gel in zijn haar doet.
Hij zat inmiddels op z’n dooie gemak tussen onze snacks.
Alsof hij het zo had gepland.
Die perfecte vakantieavond was in één klap om zeep geholpen.
En toch weet ik nu al dat dit de avond is die we ons over tien jaar als eerste herinneren.
Schijnbaar zijn de mooiste vakantieherinneringen niet altijd de mooiste momenten.
Fotogalerij
Aan het laden ...