In de sterren geschreven
Het is veel, alle media-aandacht rondom ‘25 jaar na de Nieuwjaarsbrand’. Soms misschien té veel. Dat begrijp ik ook, als mensen dat zo ervaren. Maar als directe betrokkene, destijds barkeeper in De Hemel, zie ik ook het grotere doel achter die aandacht: dit mag nooit vergeten worden en ieders verhaal verdient het om verteld te worden.
De herdenkingen op Nieuwjaarsdag waren indrukwekkend en beladen. Het samenzijn onder aan de dijk, met toespraken en kranslegging. De woorden en muziek tijdens de mis in de Vincentiuskerk. De onthulling van de lindeboom. En toen… ondertussen kwam het eerste nieuws binnen uit Zwitserland. En dat laat me niet los.
Zo bizar veel overeenkomsten dat het beangstigend aanvoelt. Alleen al de naam: Bar Le Constellation, letterlijk sterrenbeeld. Ik moest denken aan De Hemel. De datum, het tijdstip, de oorzaak: sierfonteinen, een plafond dat vlam vat. En dan de filmpjes op social media. Alsof mijn film van toen, mijn gezichtsveld, 25 jaar later alsnog is vastgelegd, nu door nietsvermoedende bargangers.
Wat ging er door hun hoofden tijdens het filmen, en op het moment dat het besef doordrong dat het goed mis was? De spanning. De doodsangst tijdens het vluchten. En nu opnieuw dezelfde beelden: een stille tocht door de straten, de jonge leeftijden van de slachtoffers die het nieuws halen, en meteen weer die ene overheersende vraag: wie is verantwoordelijk?
Pas nu, na 25 jaar, besef ik — mede door alle verhalen — de werkelijke omvang van onze ramp. De samenloop van omstandigheden die zowel hier als in Zwitserland heeft geleid tot een fatale brand is schokkend. Het voelt bijna alsof het toen en nu in de sterren stond geschreven. We hebben geen gemakkelijke weg toebedeeld gekregen.
Vanuit Volendam is al hulp aangeboden. Ook ik zal, waar ik kan, mijn steentje bijdragen. Omdat ik weet wat hen daar nog te wachten staat. En hoe lang dat pad kan zijn. Het kan zomaar ook daar 25 jaar duren voordat het een plekje heeft gevonden.
Sterkte, Crans-Montana.
Fotogalerij
Aan het laden ...