De Zusson | Veel te beleven in Deventer
We waren weer eens een weekendje weg, de zussen en ik. Verkleinwoordje ja, want slechts anderhalve dag en één overnachting in een vrij luxe hotel dat zich geleidelijk aan met succes heeft ontdaan van de voorspelbare menukaart, waardoor je nu nieuwsgierig moet navragen wat voor lekkers al die vreemde namen en begeleidende bedjes van taleggio of taugé precies inhouden. Onze stedentripjes voltrekken zich in de regel volgens een beproefd recept: beetje het centrum verkennen, lunchen, praten, lachen, dineren, spelletje Skipbo in de hotellounge en bijtijds naar ons bed toe, want bekaf van al dat geslenter.
En zo struinden we ook nu weer gedrieën door historische straatjes met overal van die hippe, bijzondere en tegelijkertijd volstrekt identieke cadeauwinkeltjes. De ooh’s en aah’s waren niet van de lucht en we wilden alles zien, alles betasten (wat echter vaak verboden was) en als het even kon eraan ruiken. Als oudste siste ik streng de jongere zussen toe die bij de zeepjes heftig aan het snuiven waren. De verkoopster bij de kassa keek misprijzend toe. Op hun beurt werden de zussen heel kwaad op míj en pakten ze bijna mijn wandelstok af waarmee ik enthousiast porseleinen vaasjes en glazen hebbedingetjes aanwees. Dit jaar zagen we opvallend veel teckels. Dit specifieke hondenras gemaakt van vilt, van steen, koper, marmer; gebreide en gekleide teckels, je kon het zo gek niet bedenken. Nu kan je zoiets voor lief nemen, maar mijn onderzoekend brein vraagt zich dan meteen af hoe zoiets nou ontstaat. Welke marketingstrateeg kreeg plotsklaps het eureka moment dat de consument wel eens de sterke behoefte zou kunnen hebben aan een teckel, maakt niet uit van welk formaat, maakt niet uit waarvan gemaakt. Waarom zie je ze nu ineens ook, meer dan ooit, op straat trippelen?
Maar ik kon hier niet al te veel tijd aan besteden want mijn aandacht werd alweer door iets anders getrokken. Een draaiorgel op de hoek van de straat stond uitbundig een modern repertoire voort te brengen, voorzien van die nostalgische en ritmische draaiorgelsound waar ik altijd zo vrolijk van word. Ik vroeg aan een zus of die soms een eurootje in d’r jaszak had. Die wilde ze wel aan de orgelman geven op voorwaarde dat hij dan wel ophield met die herrie. Verward door deze cultuurclash haastte ik me achter mijn zussen aan die alweer verder liepen, een grote indrukwekkende kerk in waar we, traditiegetrouw, een kaarsje wilden opsteken voor alle mensen die het nodig hebben en in één moeite door ook voor de onzekere, angstige wereld om ons heen. Het bleek echter een protestantse kerk te zijn, deze zaterdag ingericht als een enorme brocante/antiekmarkt met overwegend grijze verkopers. De zus die niet van draaiorgels houdt, houdt ook niet van vintage en andere ouwe meuk. Het viel haar op dat er wel een héél groot aanbod was in emaillen koffie-suiker-theebussen, broodtrommels en andere aanverwante keukenspullen en dat sommige hiervan de tand des tijds verdacht ongeschonden hadden doorstaan. Ik raakte opnieuw gedesillusioneerd door zoveel wantrouwen in die beschaafd uitziende en seniore handelaren, maar ik vergaf het haar want ze was toegeeflijk geweest en had de spreekwoordelijke water bij de wijn gedaan, iets wat veel meer mensen zouden moeten doen.
Ik kwam ogen te kort, die middag in het pittoreske stadscentrum van Deventer. Als je goed om je heen kijkt valt er zoveel te beleven. Zoals dat beeld van die hangende mannen, lijdzaam wachtend voor het warenhuis op hun koopzieke vrouwen. En krijg nou wat, zie ik daar nu gewoon – te toevallig – een teckel zitten?
Gudy (tekst) Angelique
(illustratie) van den Hogen
Aan het laden ...