Het jongensweekend
Laatst ben ik op het beste feestje geweest waar ik ooit voor ben uitgenodigd.
Ik was zelfs eregast. Het stralende middelpunt. In een gezelschap van twee.
Drie, als we Ruud, onze harige huisterrorist, meetellen.
Mijn vriendin was vier dagen weg met vriendinnen, midden in een periode waarin ik zelf nogal veel op mijn bordje had. Dat wil je natuurlijk niet laten merken aan een kleuter en zijn broertje van net één, dus had ik de dagen ervoor alles uit de kast gehaald om ze warm te maken voor een ‘jongensweekend’.
Dat klinkt sowieso beter dan: vier dagen alleen met papa omdat mama op het strand ligt.
Vrijdag ging uitstekend. Niks te klagen. Beetje spelen, beetje eten, beetje televisie. Gezellig met de jongens.
Zaterdag werd al uitdagender. Zondag was overleven.
Je ideeën voor vermaak raken op. Zij krijgen minder zin in de dingen waar ze vrijdag nog lyrisch over waren. Er wordt steeds vaker naar mama gevraagd. De jongste besluit zijn slaapjes over te slaan en kakt drie keer door zijn romper heen. Ruud spijgt het vloerkleed een andere kleur.
Maar ook zo’n dag komt uiteindelijk in de slotfase.
Ik stop de jongens in bad en maak ondertussen een fles pap klaar. Daarna afdrogen, pyjama’s aan en nog even naar beneden.
De oudste kan zichzelf inmiddels aankleden. De jongste zit in die fase waarin verschonen voelt alsof je een wurgslang een romper probeert aan te trekken.
Met je linkerhand probeer je hem op zijn rug te houden. Met rechts zoek je naar die verdomde plakrandjes van de pamper. Hij draait zich om. Jij draait hem terug. Hij trapt. Jij probeert een been door een pyjamabroek te krijgen. Hij draait weer om. En ondertussen lacht hij je uit.
Ik stuur mijn vierjarige alvast naar beneden. ‘Ga maar wat speelgoed uitzoeken, vriend. Dan gaan we zo nog even samen spelen.’
Terwijl hij de trap afloopt, bekruipt me een schuldgevoel.
Ik heb dit jongensweekend eigenlijk veel te weinig één-op-één-tijd met hem gehad. Niet omdat ik dat niet wilde, maar omdat een kind van één de klok rond twee man personeel nodig heeft. Eén om hem te verzorgen en één om te voorkomen dat hij zichzelf om zeep helpt.
Een minuut of twintig later kan ik eindelijk naar beneden.
Het is verdacht stil geweest. De lampen zijn uit.
Als ik de huiskamer binnenloop, staat mijn zoon midden in de kamer, naast de bank. Zijn handen achter zijn rug. Een grote glimlach op zijn gezicht.
Naast hem heeft hij een bijzettafeltje neergezet. Daarop staat zijn Spider-Man-glas, gevuld met melk. Een paar druppels liggen ernaast. Verder liggen er twee stukjes afgeknipte slinger.
Op de eettafel zie ik een knutselschaar en de dinoslinger die tevoorschijn komt bij elke gelegenheid die met een beetje goede wil als feest kan worden aangemerkt.
Op de vensterbank liggen een toverstaf en een speelgoeddraak.
‘Hoe vind je het, papa? Ik et een feestje voor jou gemaakt.’
Hij kijkt even om zich heen.
‘Een toverfeest.’
Daar sta je dan, met een brok in je keel.
Van alles wat mensen ooit voor me hebben georganiseerd, gekocht of geregeld, is er nog nooit iets geweest wat me zo raakte als dat Spider-Man-glas melk op een bijzettafeltje.
Ik pak hem op en geef hem een knuffel.
Dan haalt hij zijn handen achter zijn rug vandaan.
Zijn kleine projector.
‘En alle lampen zijn uit, want dan kunnen we naar de dinosaurussen kijken.’
Natuurlijk. In het kader van het jongensweekend. Niets wordt hier aan het toeval overgelaten.
Kennelijk had hij ergens tussen de drie doorgelekte luiers, een kotsende kat en een vader die de hele dag achter zijn broertje aan kroop door, besloten dat ík wel een feestje kon gebruiken. En dus regelde hij er een.
Kinderen kunnen dat.
Ze kunnen je een hele dag tot waanzin drijven en vervolgens met twee afgeknipte stukjes slinger en een glas melk alles weer goedmaken.
Niet omdat ze vinden dat ze iets goed te maken hebben. Ze bedenken gewoon ineens dat ze iets liefs voor je willen doen. En dan doen ze dat.
Samen hingen we de dinoslinger op. Ik zette een muziekje aan en schonk ook voor hem een glas melk in.
Daar zaten we.
Twee mannen op een donker jongensfeestje, kijkend naar geprojecteerde dinosaurussen.
Boven lag nummer drie eindelijk in bed. Ruud was niet meer welkom.
Ik had het hele weekend geprobeerd om er voor mijn jongens iets bijzonders van te maken.
Mijn vierjarige had daar twintig minuten voor nodig.
