Vandaag geopend: 08.00 - 17:30

All posts by De redactie

Kelder Restaurant De Koe wordt helemaal vernieuwd

Een grondige verbouwing vindt momenteel plaats in de kelder van Restaurant De Koe aan de Haven. Twee weken geleden is hiermee begonnen. Omdat restaurant De Koe noodgedwongen gesloten is door de lockdown, is het nu de tijd om de grondige verbouwing uit te voeren.

 

In de steeg is een groot gat geslagen in de muur van de kelder, zodat de graafmachines naar binnen gereden konden worden. Drie containers met grond en afval zijn afgevoerd. Er wordt een stalen damwand geslagen en verder komt er in de kelder een nieuwe toiletgroep,

diepvriesruimte, koelcellen, lift, wasstraat en een ruimte om soep te koken. De verbouwing wordt door B2 Restauratie (onderdeel KBK Bouwgroep) uitgevoerd en gaat 3 maanden duren.

Fotogalerij

Machteloos, hulpeloos, radeloos, reddeloos

Gezin Molenaar probeert scherven op te rapen na verlies van zoon Berry

 

,,De zon moet weer gaan schijnen”, zegt Jaap Molenaar ergens in zijn relaas. De wens is al geruime tijd de vader van diepere gedachten, zoals Jaap en zijn vrouw Jacqueline het voorbije decennium de stralen wel zagen, maar nooit voelden. Ook op de drempel van 2011 sprak de vader des huizes de hoop uit, dat na alle privésores de donkere wolken eindelijk eens aan de Oostwal voorbij zouden gaan. De storm ging echter niet liggen, er bleek zelfs een orkaan op komst. Halverwege dit jaar besloot hun zoon Berry (22) uit het leven te stappen. Na tien jaar van drugsverslaving. Een verscheurd gezin achterlatend. ,,Ze kunnen wél op de maan komen; waarom konden ze mijn kind niet helpen?”, vraagt moeder Jacqueline zich af. Elke reddingsboei werd gepakt, overal gingen ze te rade, steun was er uit vele hoeken, maar niet altijd werd de helpende hand geboden. En omdat een goede gezamenlijke aanpak van instanties nog steeds ontbreekt, stonden ze uiteindelijk machteloos. Alcohol, de drugs- en gokverslaving, ze blijven maar slachtoffers maken. In Edam-Volendam meer dan ooit. Hoeveel volgen er nog? Eddy Veerman zocht het gezin op.

Sinterklaas, Kerstmis, Oud & Nieuw. De ultieme familiemaand. Rijmpjes, surprises, cadeautjes, kaarsjes, omhelzingen, warmte in de kou, lichtjes in de duisternis. Voor het gezin Molenaar een fase van weemoed binnen het rouwproces. Gemis, verlangen, omkijken naar hoe het ooit was. Langzaam maar zeker raakten zij een zoon en broer kwijt. Een geliefde jongen, getuige de tweeduizend mensen die kwamen condoleren en getuige de stampvolle kerk bij de begrafenis begin juni.
Jacqueline: ,,Elk mens heeft zijn goede kanten. Ook Berry. Maar ‘die troep’ onderdrukte dat steeds. Vanaf zijn twaalfde gebruikte hij al drugs. Eerst kreeg hij lijntjes cocaïne, later moest hij er uiteraard voor betalen, dat pakken ze slim aan, de dealers.” Iets wat hij zelf ook een tijdje heeft gedaan. ,,Om maar aan geld te komen. Maar omdat hij al op zo’n jonge leeftijd begon te gebruiken, was er al een hoop kapot in zijn hoofd.” Van het één kwam het ander. ,,Hij werd manisch depressief. Van een euforisch moment kon hij opeens in een depressie raken.”
Als zijn ouders en zus Diane proberen op zoek te gaan naar waar wat is gebeurd: ,,Hij zocht graag het extreme op, wilde het uiterste, als kind al. Zat op de basisschool vaak met z’n neus tegen het bord.” Jaap: ,,Ergens hadden ze op school dingen aan hem kunnen zien. Op de diverse scholen hebben ze hem misschien teveel aan z’n lot overgelaten.” Op 01-01-01 werd hun jongste telg indirect slachtoffer van de Nieuwjaarsbrand. Jacqueline: ,,Onze zoon Jan en dochter Diane zaten in De Hemel. Jan belandde in een ziekenhuis in Rotterdam, Diane had problemen met haar longen. Alle aandacht ging naar hen en anderen uit. Onze buurt was enorm getroffen, met veel dodelijke en zwaar verminkte slachtoffers. Daar had Berry moeite mee, maar wij zagen dat niet. Als er toen meer begrip voor hem zou zijn geweest en we hadden tevens tijdig kunnen vaststellen dat hij aan adhd leed en de juiste medicijnen had gekregen, dan hadden we misschien een hoop ellende kunnen voorkomen.”
Diane: ,,Later, als hij er mee geconfronteerd werd, zei hij dat die medicijnen hem sloom maakten en cocaïne juist rust in z’n hoofd gaf.” Alleen greep hij er steeds vaker naar en raakte ondertussen verslaafd. Feit was dat zijn ouders pas na drie jaar ontdekten dat hun zoon gebruikte. En toen was hij nóg maar vijftien jaar. Diane: ,,Ik had wel eens gehoord dat hij een pilletje nam en heb mijn ouders gewaarschuwd. Maar zoals vele ouders leefden zij in ontkenning.” Haar moeder knikt bevestigend: ,,In de eerste jaren wilden we het ook niet ontdekken. Bang als we waren voor de realiteit en de consequenties. Als hij zou gebruiken, wat dan? Toen we het bevestigd kregen, sloten we ons meteen aan bij Moedige Moeders, eigenlijk vanaf hun oprichting.”
Het Volendamse gezin doorleefde alle mogelijke aan verslaving gerelateerde fases. Harde woorden, tranen, ruzies, verontschuldigingen, zachte hand, beloften, confrontaties, angsten, onzekerheid. ,,Er hebben zich zoveel dingen hier thuis afgespeeld”, zucht Jacqueline. ,,Hij had chaos in z’n hoofd. Zó vaak zei hij als hij weer iets geks had gedaan of juist niemand toeliet, dat hij rust in z’n hoofd wilde. ‘s Nachts stond de tv altijd aan. Anders kon hij niet slapen. Hij ging voor opname naar de Behandelkliniek Mistral, maar na zes weken kwam hij doodleuk weer thuis. In de kliniek van Parnassia in Den Haag heeft hij het op z’n achttiende wel zeven maanden volgehouden. Maar tijdens Oud en Nieuw stak een groepje patiënten vuurwerk af ná de tijd dat zij van de leiding toestemming hadden. Berry liet zich ompraten om even mee te gaan en kreeg net als de anderen de rode kaart en moest de kliniek meteen verlaten. Hij mocht later weer terug, maar hij hield niet van onrecht en wilde niet meer.”

 

‘Echt alles hebben we geprobeerd. Klinieken, cursussen, workshops, psychologen. Drie keer heeft zijn koffer buiten gestaan’

 

,,Dat was jammer”, weet Jaap. ,,Z’n therapeuten daar zaten hem niet teveel op de huid en gaven vaak toe aan hoe Berry het wilde. Dat deden ze in de hoop een vertrouwensband op te bouwen, zodat ze daarna aan het volgende stukje konden beginnen”, doelend op het ontleden van zijn persoonlijkheid en trauma’s. ,,Maar dat is nooit gebeurd.” Ze klopten daarna aan bij de nodige instanties, maar vingen vaak bot. ,,Hij heeft wel bij de Brijder Stichting ‘gelopen’ en als hij wel eens niet kwam opdagen, dan zocht de Brijder-medewerker hem gewoon een paar keer hier op. Dat was bijzonder.”
Diane: ,,Maar een aantal jaren lang hebben we hier dag in dag uit in een groot spanningsveld geleefd. Er was áltijd spanning thuis.” Jacqueline: ,,Tot drie keer aan toe heb ik zijn koffer ingepakt. Eén keer stond-ie in de keuken, met een brief erop. De tweede keer op straat, zodat iedereen het kon zien. De derde keer heb ik de koffer met spullen gewoon het huis uit geslingerd. De emmer liep gewoon langzaam maar zeker over.”
Diane: ,,Elke keer dachten we het ergste. Want hij riep vaak genoeg dat hij dan wel van een flat zou springen. En je weet dat ze met die troep op tot veel in staat zijn. Maar het waren loze dreigementen. Hij manipuleerde ons. Dat is verslaving.” Jacqueline: ,,Dan zat-ie huilend aan de tafel. Vertellend dat hij wilde springen, maar hij kon het niet. Tuurlijk schrik je dan enorm. Alles, maar dan ook alles deden we eraan om het goed te krijgen. Overal klopten we aan. We volgden cursussen, congressen en workshops, spraken en spreken nog steeds af met een psycholoog om handvaten te krijgen hoe met een drugsverslaafde om te gaan. Toen het weer een keer uit de hand liep, belde ik de moeders van zijn toenmalige vrienden, om te waarschuwen dat hen hetzelfde kon gebeuren. Dat kwam bij Berry terecht, die daardoor woest was. Je weet niet wat de goede manier is. Staat machteloos.”
,,Een enkele keer zei hij ‘sorry’. Als hij het heel bont had gemaakt.” Diane: ,,Op die momenten was hij al het sociale kwijt. Hij zag niet in wat hij ons gezin aandeed. Terwijl ik ál mijn geld wel wilde besteden om hem beter te krijgen. Beter. Dát is het. Want hij was ziek. En kon het gevecht van die ziekte uiteindelijk niet winnen.” Met betraande ogen: ,,Toen hij in de verslavingskliniek zat, schreef ik hem brieven en hij schreef me brieven terug. Vlak voor zijn dood heb ik die weggegooid, daar heb ik zo’n spijt van…”
,,Omdat hij zó vaak voor ruzie zorgde, heb ik hem vaak genoeg iets toegewenst. Maar het blijft wel je broer… En je hoopt steeds dat het een keer omdraait, dat hij stopt.” Jacqueline: ,,Tegen anderen gedroeg hij zich vaak als een optimist, met een grote smile. Niemand kon dichter bij hem komen, ook wij niet. Zijn psychiater zei het later nog, dat hij iedereen op gereserveerde afstand hield. Berry liet aan anderen nooit zijn binnenkant zien.” Jaap: ,,Wat me steeds bij is gebleven, is de keer dat ik eens de bus miste en plaatsnam in het bushokje. Kwam er een Volendamse jongen aanlopen, waaraan ik kon zien dat hij een zware nacht had gehad. Hij vroeg of hij een joint mocht opsteken. Ik zei dat z’n vader en moeder daar ongetwijfeld niet blij mee zouden zijn. Begon hij z’n verhaal te vertellen. Ik kende zijn ouders. Het liet me niet los. Omdat ik me afvroeg hoe vaak Berry op die manier misschien bij anderen die hij niet kende zijn beklag had gedaan. Ik was er kapot van.”
Hij was impulsief, hun zoon en broer. ,,Kocht grote dingen, terwijl hij schulden had. Dat hoort bij die manische depressies. Als hij wat verdiende, ging het gelijk op. Hij was miljonair zonder cent. Stortte een vast bedrag als donatie aan CliniClowns en KWF (Kankerfonds). Want die kinderen moesten ook kunnen lachen…”
Maar ook impulsief in de andere zin. ,,Altijd maar die vraag: komt hij wel thuis, hoe laat en hoe?” Eén keer ging hij relaxed het huis uit, om vervolgens vier dagen niets van zich te laten horen. Zijn ouders gaven hem op als vermist. Via het bankpasje leidde het spoor naar Schiphol en… Egypte. ,,Had hij nodig, om rust in z’n hoofd te krijgen, zei hij. Dan legde hij het uit. En je snapte hem ook. Maar je zit wel in de zenuwen thuis. Zo vaak hebben we gedacht dat ze hem ergens dood zouden aantreffen. Met name na de zelfdoding van Jan Schilder, anderhalf jaar daarvoor, nam de angst toe. In een bliksemflits dacht ik: dit overkomt ons ook. Ik ging nadenken over waar de kist moest komen te staan. Zo bang was ik…”
,,Weet je”, zegt Jacqueline: ,,De jeugd van tegenwoordig heeft te maken met een soort van prestatieplicht. Ze moeten voldoen aan een verwachtingspatroon van en in deze maatschappij. Dan moeten ze heel sterk in hun schoenen staan, willen ze – als dat aangeboden wordt – drugs kunnen weerstaan terwijl ze denken dat die hen helpen overeind te blijven. Als je dan kwetsbaar bent in je hoofd… Er zijn er teveel die deze druk niet aankunnen. Druk die onze generatie vroeger niet op die manier had.” Jaap: ,,Met die telefoon kunnen ze bovendien alles. Beschikken over geld via bankzaken. Maar ook hun belminuten verkopen, allerlei dingen om aan geld te komen.”
Diane: ,,Vaak zaten we samen te praten. Zag hij het allemaal in en zei hij dat hij ging sparen, stelde zichzelf doelen.” Jacqueline: ,,Dan vergat ik meteen alle voorgaande jaren. Ik kon tenslotte niet boos blijven. Ik had met hem te doen. Wist dat hij er niks aan kon doen. Maar het kon thuis vaak uit de hand lopen. Dan lig je als man en vrouw ook niet altijd op één lijn.” Diane: ,,Bovendien gaven ze alle aandacht aan Berry. Als hij weer eens niet at, bijvoorbeeld. Hij woog op een gegeven moment 55 kilo, terwijl hij 1.80 meter was. Dat deed pijn, maar ik probeerde het ook te begrijpen. M’n vader gaf dan ook aan dat hij wist dat het met ons wel goed zou komen. Dat het even zo moest.”
Jacqueline: ,,De minste geringste prikkel vormde aanleiding om te gaan gebruiken. En therapeuten wist hij gemakkelijk om zijn vinger te winden. Hij had overal een smoes voor. Vaak genoeg zei hij dat de therapeuten die hem hielpen, niet het zelfde hadden meegemaakt en dus niet wisten hoe het was. Overal zijn we geweest. Ook de gemeente, de woningbouw, de plaatselijke horeca, waar ze te jong naar binnen kunnen, alles kunnen krijgen en kunnen gokken. Zó vaak kregen we dichte deuren of vonden geen gehoor.” Ze vrezen dat meer ouders in onze gemeente hetzelfde lot wacht. Dat hun kind uiteindelijk voor een andere bestemming kiest dan het hier en nu.
Een vreselijke afloop, die het gezin Molenaar juist de laatste tijd niet meer had verwacht. Diane: ,,In de tussenliggende jaren ging het met ups en downs. Zoals hij ‘Parnassia’ graag had willen afmaken, heeft hij daarna zó vaak zelf geprobeerd om van de drugs af te komen. Dan lukte het een maandje, dan twee. Dan viel hij weer terug.” Jacqueline: ,,Hij heeft gevochten, gevochten en nog eens gevochten. En leefde in de veronderstelling dat het ooit lukken zou. Toen hij een vriendin had, ging het een tijdje lang goed. Hij had ook veel pech en tegenslagen. Begon als ZZP-er een eigen bedrijfje, toen kwam de recessie.” Diane: ,,Hij kon voor iedereen klaar staan. Twee jaar geleden heeft hij als stucadoor het hele huis gedaan van mij en m’n vriend Jan én het huis van onze broer Jan. Zelfs op zondag kwam-ie. En alles uiteraard ‘waterpas’. Wat was ik trots op hem…”

 

‘De jeugd van tegenwoordig moet voldoen aan een verwachtingspatroon van deze maatschappij. Er zijn er teveel die de druk niet aankunnen’

 

Vanaf kermis 2010 zat Berry als stucadoor een half jaar lang thuis, zonder werk. ,,Hij leefde op zijn kamer. Ging nauwelijks de deur uit. Dus ook niet richting het uitgaansleven. Hij had geen cent. Nauwelijks kleding. Maar hij werd wel wat socialer. Buiten Berry om hadden we nog een scala aan problemen in onze familie en omgeving. Op de rand van het nieuwe jaar bespraken we nog eens wat voor ‘klotejaar’ we weer op onze schouders hadden moeten nemen. 2011 moest ons jaar worden.” Dat liep heel anders.
De spanningen eisten hun tol. Zowel vader Jaap als moeder Jacqueline moest worden opgenomen. ,,We zaten psychisch gezien op nul. Vlak voor zijn dood kwam Berry nog naar me toe. Mensen zeiden dat het zijn schuld was dat wij ons moesten laten opnemen. Ik heb hem gezegd dat als we alleen zijn problemen hadden en niet al die andere problemen, we het wel gered hadden. En andersom. Maar nu was het teveel tegelijk. Ik ben wel blij dat ik hem dat nog heb kunnen zeggen.”
In maart keerde hij terug ‘in de bouw’. Had weer een loonzakje. Had voor het eerst sinds lange tijd zelf een cadeautje voor zijn zus, toen zij jarig was. Het lievelingetje van beide oma’s bezocht zelfs één van de twee, toen die herstellende was in de Gouwzee.
Nu de andere gezinsleden op die periode terugkijken, heeft het er volgens hen veel van weg dat hij op een positieve manier heeft willen afsluiten. Hoewel ze nooit hebben kunnen achterhalen in welke gedachtestaat hun zoon was toen hij de dramatische daad verrichtte. ,,Een dag eerder, op Hemelvaartsdag, zou hij nog naar het festival met bandjes in het park gaan”, herinnert zijn moeder. Wisselden we nog van gedachten over zijn kleding. Ik vroeg of hij het netjes wilde houden. Hij wist waar ik op doelde. ‘Ma’, zei hij. ‘Dat weet je toch, het gaat al acht maanden goed’. Het was ons laatste gesprek. Hij is nooit in het park beland. Zat in de bar en daarna thuis bij een maatje van zijn broer Jan. Niet veel later heeft hij bij thuiskomst nog ingelogd op een computerspel…” Dat was het laatste tastbare bewijs van zijn leven.
Zijn zus kwam de vrijdagavond (3 juni) als eerste binnen. ,,Maar ik ben niet naar boven gegaan, dacht dat hij nog sliep.” De volgende morgen kwamen zijn ouders terug op het dorp. Vader Jaap mocht na negen weken opname voor het eerst een weekeinde naar huis en moeder Jacqueline een dagje. Jaap: ,,We wilden wat van die dag maken samen.” Jacqueline: ,,Gingen wat lekkers halen toen we in Volendam aankwamen en daarom ging ik het huis in om te kijken of Ber ook wat lekkers wilde. Nooit liep ik zomaar naar boven. Nu wel. Toen vond ik hem…”

Geblokkeerd

Duidelijk was dat haar zoon zich al geruime tijd daarvoor had verhangen. Een paar uur later werd Jacqueline zelf met een ambulance afgevoerd, omdat haar lichamelijke toestand zorgen baarde. Dochter Diane nam de honneurs waar. ,,Pas ‘s avonds mochten we Berry weer zien, we waren gevraagd het huis te verlaten, want dat was immers het ‘plaats delict’. Wij wilden naderhand weten of hij ‘iets’ in zijn lichaam had, maar na een paar dagen bleek dat ze op één of andere manier hadden nagelaten om autopsie te verrichten. We kregen sowieso weinig informatie. Ze wilden kennelijk voor hun statistieken niet weten in welke staat hij het heeft gedaan. Of hij nou geblokkeerd is geweest, of onder invloed van, we weten het niet.”
Jacqueline: ,,Een dag later kwam ik thuis. Op een gegeven moment moest ik toch de mars naar boven maken. Trof ik op de kamer allerlei lakens aan en handschoentjes van de mensen die hem moesten onderzoeken en op het bed hadden gelegd. Dat hadden ze niet opgeruimd. Door dat beeld durf ik sindsdien niet meer op dat bed te zitten. Terwijl het mijn eigen kind is.”
Hun kind, waarvoor ze allerlei oplossingen hadden gezocht, om het tij te keren. Diane: ,,Bijvoorbeeld dat hij op zichzelf zou gaan wonen. Twee weken voor z’n dood ben ik nog naar ‘de woningbouw’ geweest, vertelde alles, maar hij was niet urgent genoeg. Ben ik zo boos geworden. Heb ik na zijn overlijden zo’n briefje voor het invullen van een flat zelf ingevuld met de woorden ‘jammer dat jullie niet hebben ingezien hoe urgent het was’. Maar ik heb ‘m niet gepost.” Jaap: ,,Aan de andere kant ben je blij dat hij die flat nog niet had. Stel dat hij het daar had gedaan, dan had je je schuldig gevoeld omdat wij zo nodig wilden dat hij op zichzelf ging wonen.”
Jacqueline: ,,Pijnlijk was wel dat we niet veel later een brief kregen van de gemeente, aan Berry gericht, dat hij mee mocht loten voor woningen in de Broeckgouw. Heb ik een brief teruggestuurd, wetende dat de gemeente als eerste aan de weet komt van zijn overlijden, maar de administratie kennelijk niet had aangepast en dat het de nabestaanden veel pijn deed zo’n brief te ontvangen. Ik was woest. Maar heb nooit meer wat gehoord.”
Na zijn dood kwamen de vooroordelen. Diane: ,,Die bestonden al eerder.” Jacqueline: ,,Mochten ze op jonge leeftijd hier met vrienden of vriendinnen zitten. Wij bleven thuis. Dan hadden we toezicht. Dat andere jongeren dan zelf alcohol meenamen, dat was niet onze verantwoording, maar we spraken hen er wel op aan.” Na Berry’s dood nam het grotere proporties aan. Diane: ,,Hoorde ik mensen roepen over Berry: ‘Toen en toen heeft hij dat gedaan. Nou, als ik dat had gedaan, dan hadden m’n vader en moeder dit of dat met me gedaan. Mijn vader en moeder hebben er zóveel aan gedaan. Zóveel. Iemand zei: ‘Nu hebben je vader en moeder rust’. Dat is niet zo. Er is een mooi karakter weg. Oké, soms kon ik hem wel wat aandoen, maar hij had een hart van goud, zat vol met humor. Hij laat zo’n groot gat achter.”
Jacqueline: ,,Mensen oordelen vaak snel, zonder na te denken. ‘Het was toch maar een drugsgebruiker’. Maar waar men niet bij nadenkt, is dat die verslaafde een chronisch zieke patiënt is, die ook een vader en moeder heeft én een broer en zus. Dat hij kleinkind van grootouders is en dat het kind ook een karakter met goede kanten heeft. Dat er mensen zijn die van hem houden, soms nog meer dan van een ‘gewoon’ kind, omdat het een zorgenkind is. Dat is liefde voor een verslaafde die het gevecht aan gaat met de drugs, met zichzelf en de maatschappij, wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is, maar wel voor naasten. En de pijn van het gemis is voor de nabestaanden net zo erg als het verdriet van het verlies van een niet-verslaafde.”

Netvlies

Een half jaar later is het voor hen een echte donkere decembermaand. Jacqueline: ,,Deze tijd roept herinneringen op.” Jaap: ,,In deze periode denken we aan een jaar geleden. Dat we met Sinterklaas met het gezin samen gingen koken en Berry het lootje met het voorgerecht had getrokken en dat wilde hij graag maken. Hij had tenslotte geleerd te koken in de verslavingskliniek van Parnassia.” Jacqueline: ,,De Kerstperiode is sowieso een emotionele periode. Maar Ber zit élke dag op mijn netvlies. Ik mis hem elke dag. Als ik zijn foto zie, denk ik op het ene moment: oh, hij komt zo meteen. Op het andere moment kijk ik naar de foto en denk: ik zie je nooit meer anders dan op die foto…”
Jaap: ,,We moeten proberen het te accepteren. Als dat lukt, voelt de pijn door de jaren heen misschien ietsje zachter.” Jacqueline, met gebroken hart en gebroken stem: ,,We voelen onszelf slecht. Ik mis hem. In alles, ook de minder leuke dingen. Het is de ongrijpbare leegte. Voor zoiets als dit breng je je kinderen toch niet groot… Je probeert te denken dat hij ‘daar’ misschien gelukkiger is dan dat hij hier was. Ik had ook mijn leven er voor willen geven, om hem beter te krijgen. Maar als het zo door was gegaan, had het ons leven gekost. Hij heeft nu misschien rust, nu wij nog…”
Medicijnen houden beide ouders op de been. ,,Ik had geen behoefte aan een Kerstboom, maar Diane heeft ‘m als verrassing neergezet. En we moeten ook verder leven voor onze twee andere kinderen. Je leidt voorlopig een dubbelleven. Het verdriet draag je met je mee. Maar we moeten ook het leven proberen op te pakken, de leuke herinneringen aan Ber te zien. Hij zou niet willen dat we in ons verdriet blijven hangen.”
,,We hebben zoveel kerstkaarten gekregen met bijzondere verhaaltjes, met woorden van begrip. Dat er nog zoveel lieve mensen zijn, die ons blijven steunen, dat had ik niet kunnen bedenken. Al die lieve mensen wil je zo graag bedanken, ook de hulpverlening, vriendinnen en moeders die ook hun kind hebben verloren. Aan hen hebben we heel veel steun. Ik wil wel, maar kán gewoon geen kerstkaarten schrijven.” Als zij dan toch een kerstwens mag uitspreken. ,,We hopen dat Berry’s dood niet voor niets is geweest. Daar is zijn leven te waardevol voor geweest. Met al die mooie plannen die hij had. Als hij destijds had geweten dat dit het toekomstbeeld zou worden, had hij het eerste ‘lijntje’ laten liggen. Laat het een les zijn voor anderen, al is het maar voor één persoon.”

Moeder en dochter, Jacqueline en Diane Molenaar: ,,Mensen oordelen vaak snel, zonder na te denken. ‘Het was toch maar een drugsgebruiker’. Maar waar men niet bij nadenkt, is dat die verslaafde een chronisch zieke patiënt is, die ook een vader en moeder heeft én een broer en zus. Dat er mensen zijn die van hem houden.”
 

Fotogalerij

Ziek van Wegener

Berry Kok en Cor Tuip (kap) delen hun tocht van levenslust naar lijden

 

Kermisganger en gangmaker pur sang was-ie. Maar Cor Tuip moest het jaarlijkse feestgedruis afgelopen weekeinde ontvluchten. Even keek hij vrijdagmiddag of het goed was, of zijn personeel op z’n plek zat. Toen sloop hij weg, gedwongen door een slopende ziekte, Wegener genaamd. ,,Het is op. Het leven is mooi, maar de batterij is nu even leeg.” Ruim een jaar geleden was de anders altijd bruisende en springlevende directeur van Top Sanitair twee keer klinisch dood. Pas toen, na drie jaar met een uitgeblust lichaam door de modder trekkend, werd de diagnose – Wegener – vastgesteld. Door de helse pijnen heen voelde hij opluchting. Én enorme dankbaarheid aan het adres van zijn dorpsgenoot Berry Kok (40), al twaalf jaar belast met diezelfde weinig voorkomende ziekte. Kok herkende de symptomen in de verhalen die hij hoorde en stapte op Tuip af, zodat diens lijden een naam kreeg. Terwijl Tuip (54) aanvankelijk de adviezen van zijn dorpsgenoot negeerde, vanwege de verhalen die hij eerder hoorde over diens eerdere drugsverslaving. ,,Berry was zijn neus al kwijt; zoals vele Volendammers dacht ik vanwege het snuiven van cocaïne en veroordeelde hem, net als die anderen. Nu weet ik beter. Zonder hem had ik hier niet gezeten, niet voor het eerst zo open mijn verhaal kunnen doen. En zijn neus: die is weggevreten.” Een indringend relaas.
,,Ik stond midden in het leven”, begint Cor. ,,Deed aan allerlei sporten. Ik vind het vreselijk dat ik geen kermis kon vieren. Geen malle praat verkopen, geen interessante gesprekken voeren waar je ook ná kermis iets aan hebt, niet een kneepje in een borst…”, kijkt hij ondeugend en is er voor even een glinstering in zijn voortdurend natte ogen. ,,Zo kent men mij. Ik was een joker… Maar ik haal het wel weer in, hoor, die kermis.”
De ziekte. Cor: ,,Slechts duizend landgenoten hebben het. Slechts dertigduizend in de Verenigde Staten. Het is niet erfelijk, het komt niet door stress, het is wetenschappelijk niet te onderbouwen. Maar het is een vreselijke ziekte, die op alle leeftijden kan toeslaan. Ik ben lid van de Stichting van Wegener en ga naar lezingen.” Dat laatste laat Kok aan zich voorbij gaan. ,,Ik werd er depressief van. Wilde op dat moment niet weten wat me nog te wachten kon staan.”

‘Naar de fles grijpen’

,,Het begon vier jaar geleden al met voorhoofdholte-ontstekingen, infecties in de ogen en oorontstekingen.” Drie jaar lang voelde Tuip ‘een soort van reumatische pijn’. ,,Maar niemand die het thuis kon brengen. Zoals Berry ooit naar de drugs zou grijpen, zo pakte ik vijf ‘brufennetjes’ op een dag en dronk ‘s avonds een fles wijn op. Dan had ik tenminste even geen pijn.” Berry: ,,Ik ben ook eerst naar de fles gaan grijpen. Dronk mijn frustraties en emoties weg en duwde zetpillen in mijn eigen gat.” Maar Kok liet zijn alcoholverslaving volgen door een drugsverslaving. Cor: ,,De pijn is soms zo heftig door het hele lichaam, ik kan hem zelfs begrijpen. Berry was destijds 28 toen de ziekte werd vastgesteld bij hem; ik had een gezin en ben 54 jaar, misschien had ik op jongere leeftijd ook wel naar de verkeerde spullen gegrepen.”
,,De afgelopen tien jaar is er veel gebeurd, een boek vol ellendige dingen. Bij de Nieuwjaarsbrand overleden bekenden en raakte neefjes en nichtjes zwaargewond. M’n ouders en schoonouders overleden. In januari 2010 geheel onverwachts mijn schoonmoeder en vijf weken later mijn moeder, dus ook mijn twee Moedige Moeders. Met mijn schoonmoeder kon ik heel goed opschieten. M’n bedrijf raakte bijna failliet. Maar als men mij iets vroeg, zei ik dat het goed ging. Mensen kennen mij niet anders. Ik zat altijd vol humor, ben een man van de lach, malle praat en zoek ook altijd de kracht. Ik had de sleutel van de dijk, deed de deur van de dijk maar al te vaak dicht. Maar nu ben ik ‘aan’. Ik kan niet meer. Da’s niks voor mij.”
Ruim vier jaar geleden begon het proces, dat als ‘aftakeling’ voelde. Een zware zoektocht volgde. ,,Bij de dokter hangt een bordje met de woorden ‘niet meer dan twee klachten’. Ik zat daar vaak zó ziek. Dan dacht ik : twee! Ik heb er wel duizend! Voelde me zó kloten. Ze wisten niet wat ze moesten geven en als directeur van Top Sanitair moest ik door. Hoe ziek ook.” Berry: ,,Kanker heeft een naam, wordt vaak sneller ontdekt. Het is dat ik nu een andere neus heb, maar met Wegener zie je aan de buitenkant vaak niet wat er aan de binnenkant gaande is.”

 

‘Ik zei tegen mijn vrouw, oordelend: ‘Die Berry, dat is een verslaafde. Zijn neus is eraf dankzij de cocaïne’

 

Cor: ,,Er gebeurde zoveel met me. Bij de Nieuwjaarsbrand verloor ik neefje Dennis Runderkamp, waar ik van kinds af aan een goede band mee had. Neefjes en nichtjes waren erbij betrokken. Maar ik moest door, want ik had een bedrijf. Toen m’n nichtje Martine Kroon er slecht aan toe was, zei m’n moeder dat ik op bezoek moest. Kon niet, zei ik. Want ik had een bedrijf, ik moest door. Geen tijd. Zes weken na ‘de brand’ overleed Marcel de Boer (corn) op 32-jarige leefijt, waar we ook ons hele leven over de vloer kwamen. Ik drukte het allemaal weg. Zo ook met m’n maat Jaap de Boer (turf). 42 jaar oud. We schaatsten samen, met vrienden. Samen heengereden, in de kleedkamer maakten we nog grapjes over een concert van BZN. Het waren onze laatste woorden, want niet veel later op het ijs zakte hij in elkaar. Hartstilstand. Of ik z’n vrouw wilde bellen. Ik kon het niet en belde z’n broer. Lag-ie daar, op een bedje, ik ernaast. Ongelofelijk. Ging ik even de kamer uit, stonden daar ineens zijn vrouw en zoontje. Ik kon niks zeggen. Weet je, zoveel, alles gaat op die spijker in dat plankje, zo noem ik het. Opeens werd ik steeds vaker ziek en zwak. ,,In 2007 deed ik hier mee met Jesus Christ Superstar, zong in het koor. Zo ziek als een hond was ik, maar ik vond het fantastisch en onder de jurk die ik droeg voor die rockopera, had ik de pillen verstopt. Om maar die ‘gekke Cor’ te kunnen zijn en die rol te kunnen spelen. Er kwamen, zoals ik dat noem, vaak ‘slaatjes’ uit je neus, kikkers. Verschrikkelijk, want soms zat ik in een restaurant te eten met zakenlui en met name door de hete lucht die van het bord af kwam, ontstond er iets. Of iets uit m’n neus, of etter uit m’n oren.”
Hij hield alles zoveel mogelijk voor zichzelf. ,,M’n vrienden zijn grapjes gewend. Dus praat je er niet over. Ik moest zo vaak naar het ziekenhuis, zonder dat men wist waar ze het zoeken moesten. Had ik bijvoorbeeld het gevoel dat ik door een rietje zat te ademen. Je raakt steeds verder je reserves aan het aanspreken en afbreken. Je hele lijf doet zeer.” Ber: ,,Zo vaak denk je bij jezelf: hoe kóm ik deze dag door?”
Tuip leefde altijd voor twee, maar in het voorjaar van 2010 leek dat leven plots eindig. ,,Vorig jaar ging ik lekker een weekje naar zo’n Allinn-resort, Kumcoy in Turkije, waar veel Volendammers zijn geweest. Ik liep op m’n laatste grasjes en kwam echt even bij. Toen ik naar ‘zo’n vrouwtje’ ging voor een massage en zij warme stenen op m’n rug legde, ging het mis. Ik zag zwart om me heen. Het vrouwtje schrok en ik belandde bij de dokter van het resort. Ik moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. M’n lijf was van binnen geheel ontstoken, eigenlijk moest ik in het ijs, in plaats van warme stenen.”

Praatjes

Op zijn vakantie-adres in Side belandde hij in comateuze toestand, voor drie dagen. Twee weken lag hij er in het hospitaal. ,,Ik ben tijdens het ‘coma’ kort klinisch dood geweest. Zag het licht. Na twee weken gaf ik aan dat ik terug wilde, terug naar Volendam. Daar wilde ik doodgaan. Want zo voelde het. En ze wisten zich daar geen raad.” Af en toe slikt hij, later laat hij z’n tranen de vrije loop. ,,Het is voor het eerst dat ik alles en ook zo open het verhaal vertel en deel. ,,Met de ambulance werd ik naar het ziekenhuis gebracht en moest vooraf nog aan de zuurstof. Er ging speciaal een verpleegster mee”, vervolgt hij. ,,Eenmaal thuis bleef het onveranderd. Ik had geen praatjes meer.”
Datzelfde gold al langer dan een decennium voor zijn dorpsgenoot. Cor: ,,Berry had via zijn tante Gré Molenaar (keje), die met mijn vrouw Marie werkte, de verhalen over mij gehoord en herkende de symptomen. Dat zei hij tegen mijn tante en die sprak Marie er vaak op aan. Zo kwam die bij mij aan. Maar ik zei tegen mijn vrouw, oordelend: ‘Die Berry, dat is een verslaafde. Zijn neus is eraf dankzij de cocaïne.’ Ik haalde mijn schouders op. Maar m’n vrouw zei: ‘Als zijn neus door de drugs eraf is geraakt, dan moet zoiets toch meer verslaafden overkomen zijn. Ber hoorde steeds weer via zijn tante de verhalen van mijn ziektebeeld, ook toen ik in coma kwam te liggen in Turkije.” Berry: ,,Dat moet Wegener zijn”, zei ik tegen m’n tante. ,,Zeg het die mensen maar. Maar m’n tante was eerlijk en zei: ‘Ber jongen, jou geloven ze niet meer, na alles wat er gebeurd is.’”
Cor: ,,Tussen Turkije en de bouwvak liep ik drie maanden achter een rollator. Ondertussen had mijn broer ook met een kennis gesproken, die het verhaal aanhoorde en over Wegener begon. Ik weet nog dat mijn vrouw tegen de artsen in Purmerend – die nog geen diagnose konden vaststellen – zei dat het wel eens Wegener kon zijn. Werd er gezegd: ‘In Volendam lopen wel veel doktoren, hè…’”
,,Tijdens de bouwvak vorig jaar belandde ik weer flink ziek in het Waterland-ziekenhuis. Daar kreeg ik een hersenvliesontsteking. Ik raakte weer ‘weg’. Het laatste wat ik de verpleegkundige hoorde zeggen was: ‘we verliezen hem, want ik ruik zwavel…’ . Ik ging weer naar het licht. Daar stond een monnik op me te wachten. Ik voelde dat ik dood was. Voelde me rustig, had geen pijn… Ineens begon ik te schreeuwen, want ik wilde nog niet weg. Stonden er allerlei doktoren om mijn bed en kreeg ik direct een dosis antibiotica ingespoten. Het leven was eruit. Kwam ik later bij, maar ik kon niet praten.”

 

‘Het laatste wat ik de verpleegkundige hoorde zeggen was: ‘we verliezen hem, want ik ruik zwavel…’

 

Toen het nieuws doorsijpelde bij Kok liet hij zich niet meer afschepen met de veroordeling naar aanleiding van zijn verleden. ,,Ik heb zelf de telefoon gepakt, ik vond dat ik op z’n minst mijn plicht kon doen. Ik schetste mijn symptomen en toen kwam het binnen bij Cor.” Cor: ,,Toen was ik dus al drie jaar ziek.”
,,Op een gegeven stond de dokter naast m’n bed met de uitslag: tóch Wegener. Ik was blij dat het een naam had, ik had zo lang gesukkeld. Op dat moment bleek mijn lichamelijke gesteldheid en met name de nieren heel slecht. Ik was zó vreselijk ziek. Ik kreeg drie dagen achtereen 1000mg Prednison per dag en andere zware pillen. Na een dag kon ik weer lopen.”
,,Berry regelde meteen een afspraak bij zijn professor in Maastricht. Een dag later zat ik in de auto met Marie, naar Limburg. Weet je”, vervolgt Cor. ,,Veel mensen zijn reeds aan deze ziekte overleden, omdat ze de diagnose te laat vaststelden. Dan kunnen ze het niet meer in remise krijgen, zoals ze dat noemen. Dan komt de ziekte tot rust en houd je klachten in mindere of meerdere mate. Hier in Volendam hebben Ber en ik het en is het bij Martin Kemper ook tijdig vastgesteld en bij hem is het ook in remise. Bij mij moet dat nog gebeuren. Als Berry me nooit gebeld had, was ik er misschien niet meer geweest. Ik heb het allemaal aan hem te danken dat ik het verhaal nog kan vertellen. Door hem leef ik nog.”
Terwijl zijn dorpsgenoot een beduidend ander stigma met zich meedroeg na diens alcohol- en drugsverslaving. ,,Ik heb vooraf hetzelfde geoordeeld als al die andere Volendammers”, bekent Cor. ,,Maar nu weet ik beter.”

Vreten

,,Mijn ‘geluk’ is geweest dat mijn neus er nog aan zit, maar Wegener gaat vreten aan botten en bij Berry is het in zijn hoofd blijven zitten en pakte het zijn neus. Ik ben lid van de Stichting van Wegener en onlangs heb ik een vrouw van 28 met Wegener gezien en ook zij is zonder neus. Weggevreten. Ik ben al zo vaak geopereerd. M’n lichaam lijkt de IJtunnel wel, er brandt alleen geen licht in. Op internet word je ook niet vrolijk, zie je mensen met gaten in hun lijf en mensen waarvan de ogen er bijna uitrollen.”
Berry: ,,Mijn neus is ook zo vaak geopereerd, net als mijn hele lichaam (armen en benen zitten vol littekens, red.). Het was dweilen met de kraan open. Tot de professor zei dat de enige oplossing tot een beter vooruitzicht zou zijn, als mijn neus geamputeerd zou worden. Ik zei meteen: morgen doen. En inderdaad, iets meer dan 24 uur later was mijn neus eraf. Drie jaar geleden kreeg ik een kunstneus.”
Cor: ,,Inmiddels ken ik enkele van zijn familieleden goed en ik zie ook wel hoeveel leed Ber destijds heeft aangericht. Verslaafden vergeten vaak dat er mensen om hen heen staan, die van ze houden. Maar inmiddels weet ik ook wat hijzelf heeft moeten doorstaan aan pijn. Dat-ie zoals nu de kracht vindt om zijn bed uit te gaan en behalve het vele werken ook jongeren probeert af te houden en helpen van de drugs, daar heb ik diep respect voor.”
Berry: ,,Ik had niemand waarmee ik iets kon delen en kon maar niet accepteren dat ik door die ziekte niet gewoon kon functioneren. Acht jaar geleden wilde ik stoppen, uit het leven stappen. Heb een overdosis genomen. Nu probeer ik in het leven te gaan staan. Met veel pijn en moeite, letterlijk en figuurlijk. Ik was in m’n uppie, nu heb ik een kompaan in Cor.”
Lang verbleef hij in de Schotse kliniek Castle Craig. Om als verslaafde af te kicken en vervolgens zijn papieren te halen als verslavingsdeskundige en -therapeut. ,,Zo vaak zei ik ten tijde van mijn drugsverslaving tegen mezelf en tegen anderen: morgen stop ik. Maar het werd steeds erger. Sinds zes jaar ben ik clean. De dag dat ik uit Schotland vloog, vergeet ik nooit meer. Op mijn verjaardag, 10 oktober 2005. Ik heb spijt van mijn drugsgebruik en spijt van de pijn die ik mensen heb aangedaan. Ik heb vele mensen in de afgelopen jaren ook mijn excuses aangeboden. Er zullen er best nog zijn, die een hekel aan me hebben, dat kan ik ze niet kwalijk nemen.”

 

‘Het doet pijn als mensen blijven naschoppen, ook al heb je je leven gebeterd’

 

,,Ik hoop dat de mensen me weer gaan geloven”, vervolgt Berry. ,,Ik heb in zoveel ziekenhuizen gelegen. Al die tijd dacht ik: Ber lost dit zelf wel even op. Het doet pijn als mensen blijven naschoppen, ook al heb je je leven gebeterd. Ze blijven me veroordelen om het verleden. Het aangaan van een nieuwe relatie is ook moeilijk. Ik heb ontzettend veel steun gehad aan mijn ouders, m’n zus en ex-zwager, mijn oom Thoom Molenaar en aan Jan Guyt (de witte). Hij heeft me een nieuwe kans gegeven in zijn bedrijf. Ik kwam met een fikse schuld terug uit Schotland. Ik kwam geestelijk sterk terug, maar was alleen op de wereld. In Schotland kon ik mijn ei kwijt. Hier moest ik het zelf doen. Mensen zagen me liever gaan dan komen. En ik had al zoveel tegenslagen moeten verwerken. ‘De Witte’ gaf de mogelijkheid terug te keren in de maatschappij.”
,,Ik ben juist een type die van gezelligheid en onder de mensen zijn houdt. Maar door de ziekte moet ik feestjes en verjaardagen overslaan. Ik ben met kermis even wezen kijken, maar dan moet ik flink boeten. Ik ben door een hel gegaan met m’n ziektebeeld en door een hel gegaan met mijn verslaving. Ik geef sinds enkele jaren voorlichting op scholen en begeleidt sommige jongeren met een drugsprobleem. Doe er door middel van het vertellen mijn levensverhaal, ervaring en kennis alles aan om te voorkomen dat het jongeren hetzelfde gebeurt als met mij tijdens die verslaving gebeurde. Ik praat ook één op één met ze. Dat kost me energie, maar het geeft voldoening als je ze kunt helpen en merkt dat het kwartje valt. Ik heb nul vrienden. Slaap soms hele weekeindes om. Heb regelmatig naar de foto van mijn opa gekeken en gevraagd of-ie me alsjeblieft wilde halen. Zoveel pijn en zo vermoeid. De tv in de woonkamer heeft nauwelijks een uur aangestaan, die in de slaapkamer heeft veel meer uren gedraaid.”
Cor: ,,Ik ben tegenwoordig tevreden met ‘op de bank’ zitten. Of lig en hang in bed. Kijk naar de vogeltjes die ik heb. We hebben een huis in Oostenrijk, dus je zou zeggen: ga daar heen. Maar ik heb er de kracht even niet meer voor. Ik die op de tafel stond bij feestjes, de joker, de man die op de racefiets het liefst met 200 km per uur een afdaling inging. ‘Als jij niet komt, komt er niemand’, zeiden ze voor een feestje. Maar ik kom voorlopig niet meer op feestjes. Je wilt vaak van bed af, maar het lijf reageert niet.”

Cabaretier

Hij blijft levenslustig in zijn hoofd. ,,Een psychiater hoef ik niet; doe mij maar een cabaretier. Ik ben veel meer gaan praten. De band met mijn drie vrouwen – m’n vrouw Marie en mijn twee dochters – is gigantisch sterk geworden. Ik kan geen dag zonder hen. Zonder hen had ik de strijd allang opgegeven. We praten en lachen veel af samen. M’n oom Sijmen Tol (stein) zei altijd dat hij een hekel had aan zwijgen. ‘Praten moet je, het hoeft niet altijd waar te zijn’, zei hij met een kwinkslag. Ik zat op school al altijd achterin de klas. Was niet de geleerdste. Maar luisterde goed en ben dat later ook gaan doen, en veel praten. Heb geleerd het goede uit de mensen te halen. In deze tijd van laptop, Ipads en Iphones moet je tegenwoordig aan je kind vragen ‘of-ie aan of uit staat?’ Je moet je kind vragen of je wat mag vragen, want ze zitten ergens ‘in’. Bij onze dochters is dat meestal niet. We praten veel.”
,,Ik heb gelukkig een goed netwerk op kunnen bouwen. Na vijf jaar was het bedrijf Top Sanitair zo goed als failliet. Door afstand te nemen van de verkeerde mensen, met behulp van een goede vriend en een goede boekhouder in de persoon van Tom Veerman (bommie), m’n vrouw, gezin en goed onmisbaar personeel, hebben we nu een topbedrijf. Met mensen die het ook zonder mij redden. Ik kan ziek zijn en de zaak draait door. Op die mensen ben ik heel trots.”
,,Ik heb heel veel gedaan in m’n leven, wat ook mocht van m’n vrouw. Onbeperkt sporten en skiën, struinde Europa af en ging zelfs naar China voor Top Sanitair en altijd zei Marie: ‘Als je maar weer terugkomt’. Het gezin heeft me altijd gesteund en door de ellende zijn we naar elkaar toegegroeid.
,,M’n vrouw Marie is in Turkije geholpen door een aantal Volendammers en vriendin Lida Jonk, die er toevallig was, bleef zelfs bij haar achter en liet haar gezin gaan. Het onvoorstelbare was dat toen ik daar in het ziekenhuis lag, onze dochter Patricia op precies dezelfde dag in het ziekenhuis belandde met een knieschijf uit de kom. Ze lag gestrekt in het gips thuis. En werd gelukkig verzorgd door buren, familieleden en haar zus.”
Vervolgens was het zaak om de ziekte in remise te krijgen, maar dat wilde het afgelopen jaar niet lukken. Sterker nog, afgelopen bouwvak belandde ik weer in het ziekenhuis in Maastricht. Met ontzettend veel nierpijn, omdat mijn lichaam verkeerd reageerde op medicijnen. Een nierbiopt liet zien dat ze waren dichtgeslib, de ‘filters’ verstopt. Kreeg weer een overdosis prednison en heb daar de bouwvak eigenlijk ‘omgeslapen’. Raakte weer terug bij af. Dat noemen ze opvlammingen. Maar nu, nu is de rek uit mijn elastiek. Het wordt steeds moeilijker om elke keer de kracht te vinden mezelf op te peppen en deel te nemen aan het leven.”
,,Ik sliep vorige week slecht, ik denk zes uur in totaal, maar dan in één week tijd… Maar anderzijds zit ik vol adrenaline. Daar leef ik op. Dat ben ik. Ik heb nog steeds de drang de Eiffeltoren te beklimmen, als het ware. Opgeven, dat woord komt in mijn woordenboek niet voor. Ik verging ook van de pijn de afgelopen dagen. Waarschijnlijk omdat ik probeer te vechten tegen de ziekte, nog zo graag alles wil. Deze ziekte heeft elke dag iets nieuws te bieden. Eigenlijk wil ik een winterslaap houden. Enkele dagen geleden hield ik het niet meer. Ik stapte op dokter Agatha af, wilde mijn bloedwaarden weten. Heb vervolgens de secretaresses gepasseerd en zocht via zijn mobiel contact met mijn behandeld professor in Maastricht. Die vanaf zijn vakantie-adres mijn waarden bekeek. Ze bleken niet verslechterd, zei hij. ‘Jij had die pijn al, maar je fokt jezelf steeds op, je wilt nog van alles’, zei-ie. ‘Maar je heb het duurst mogelijke medicijn, daar kun je een knappe auto van kopen. Je moet het wel de tijd geven om aan te slaan, dan kun je in remise geraken. En als dat slaagt, kun je er oud mee worden.’ Ik voelde me plotsklaps als nieuw: in die zin dat ik besef dat ik geduld moet hebben. Maar de kermis, mij niet gezien. Een colaatje en een kop koffie toen het personeel aan ging zitten op de dijk. Daarna huiswaarts.”

 

‘Die ziekte tast je humeur aan, je karakter verandert, ik was thuis vaak niet te genaken’

 

,,Die ziekte tast je humeur aan, je karakter verandert, ik was thuis vaak niet te genaken. Ik zing nu weer een beetje, doe mee aan het koor van Jan Hoogland. We zijn overgeleverd aan die ziekte. We vechten. Maar weten niet of we gaan winnen. Maar als we gaan opgeven, liggen we binnenkort in de tuin van de pastoor.”
,,Ik kom ook weer een beetje terug bij ‘de bovenste man’. Ons geloof. Je zoekt houvast, zoals Ber en ik mekaar vaak bellen en elkaar opbeuren. Ook als één van de twee in Maastricht is geweest, praten we elkaar bij. Zo hopen we samen de ziekte in remise te krijgen. Zodat we toch nog oud kunnen worden.”

 

Foto: Cor Tuip (rechts) over Berry Kok (links): ,,Als Berry me nooit gebeld had, was ik er misschien niet meer geweest. Ik heb het allemaal aan hem te danken dat ik het verhaal nog kan vertellen.”

 

Ziekte van Wegener
De ziekte van Wegener is een vorm van systeemvasculitis, een auto-immuunziekte en is genoemd naar de Duitse patholoog Friedrich Wegener, die deze ziekte in 1939 voor het eerst beschreef. De ziekte van Wegener wordt gekenmerkt door ontstekingen van de wanden van de kleine bloedvaten. Deze ontstekingen kunnen zich in meerdere organen manifesteren. De bloedvatontstekingen leiden tot versterf (necrose) van weefsels in organen. Tevens treden vrij karakteristieke ophopingen van ontstekingscellen op, met name in de neus en de longen, maar ook de nieren worden vaak aangetast, evenals de huid, ogen, gewrichten, centraal en perifeer zenuwstelsel en maag- en darmkanaal. De ziekte kan in elk van de genoemde organen beginnen, zonder dat andere organen meedoen. Daardoor wordt de ziekte vooral in het begin niet herkend.
Symptomen
De ziekte van Wegener begint vaak met algemene symptomen zoals langdurige verkoudheid, koorts, gewichtsverlies, vermoeidheid, verspringende gewrichts-klachten en algehele malaise. De meeste patiënten hebben problemen met de bovenste luchtwegen, zoals hardnekkige sinusitis (ontsteking van de bijholte), neusverstopping en neusbloedingen. De gebruikelijke behandeling helpt niet en de klachten blijven. Meestal is het een combinatie van symptomen die in een vroeg stadium de arts het vermoeden kan geven dat er sprake is van de ziekte van Wegener.
Diagnose
Het kan erg moeilijk zijn om de diagnose te stellen. Allereerst zal men kijken naar de symptomen, maar deze zijn niet zo makkelijk te herkennen. De symptomen variëren van patiënt tot patiënt en bovendien gaat het om een vrij zeldzaam voorkomende ziekte.
Perspectieven
De ziekte kan niet worden genezen, maar is vaak wel te onderdrukken. Een deel van de patiënten wordt op kortere of langere termijn geconfronteerd met één of meerdere opvlammingen. Afhankelijk van welke organen zijn aangetast en de mate waarin dat het geval is, houdt de patiënt, wanneer de ziekte tot rust is gekomen, in meerdere of mindere mate klachten. Wanneer de ziekte tot rust is gekomen noemt men dat: in remise. Een veel voorkomend probleem voor Wegener-patiënten is de blijvende vermoeidheid. De ernst daarvan wisselt per patiënt. Vaak zal een patiënt zijn leven in moeten richten naar de beperkingen die de meeste toch in meerdere of mindere mate blijven ondervinden.
Bron: Wikipedia

Fotogalerij

Tussen hoop en vrees

Ouders zieke Feline verkiezen nu hoop op een natuurlijk wonder boven harttransplantatie

 

Waar het gros van onze gemeentelijke inwoners de voorbije weken de boel de boel liet en elders vakantie vierde, daar moesten Richard en Miranda Veerman hun kids teleurstellen. Het uitstapje naar een zonnig oord werd noodgedwongen geannuleerd. De jongste van het kwartet kinderen, Feline, bracht het afgelopen jaar veel nachtjes door tussen de muren van verschillende ziekenhuizen. Feline, net drie jaar. Een klein meisje met een (ver)groot hart. Een hart dat getroffen werd door een voorbijkomend virus, wat dat orgaan zo verzwakte, dat ze al meerdere malen bijna het leven liet. Cardiologen drongen aan op een harttransplantatie. Dat zou de kwaliteit van haar leven immers verbeteren. Want haar huidige hart functioneert voor slechts dertien procent. Maar hoe lang huppelt Feline dan nog rond met een nieuwe? Tien jaar? Twintig misschien? Richard en Miranda stonden voor een dilemma, een keuze met verregaande verantwoordelijkheid, met ongekend hoge risicofactor. ,,We willen kijken of ze op de natuurlijke manier blijft aansterken. En laten geen transplantatie doen. Maar als het mis gaat, kunnen we te laat zijn… Dan is er niet zomaar een donorhart…” Ze lieten hun dochtertje van de lijst voor donoren halen. En leven sindsdien met slopende onzekerheid. Én met een opgewekt kind. Een dappere beslissing. Genomen op het gevoel, dat hen geschonken wordt door hun dappere dochter. Voor wie ze steeds hopen dat ze de juiste beslissing hebben genomen.

Spannend. Dat was het de afgelopen maanden, dat was het gisteren, vandaag en dat is het morgen. Het lijkt een dag als bij vele andere gezinnen. Kinderen komen vluchtig binnen en vliegen net zo snel weer uit om buiten te gaan spelen. Sidney, Claire en Juliët, ze vermaken zich opperbest. Binnen zit hun zusje. Die vanwege de zomerse temperaturen af en toe een vreemd plekje – de trapopgang – verkiest, omdat het er koel is. Haar ouders observeren. Met de ogen van besef, besef dat iedere dag er één is.
Niet dat ze levenskracht ontbeert. Integendeel. Die is verbazingwekkend. Maar fysiek is Feline door de beperkte hartfunctie tot weinig in staat. ‘s Middags slaapt ze vaak vier uur lang en doorgaans maakt ze hele lange nachten. Maar ze is tenminste thuis. ,,Weet je wat het de laatste tijd zo moeilijk maakte: mensen zien ons met haar fietsen en roepen: het gaat weer beter, hè? Ik durf zelf nauwelijks te zeggen dat het weer goed gaat. Zeg steeds: ik mag niet mopperen. Ze kennen het achterliggende verhaal niet.”

Kruistocht

Dat verhaal begon op 30 september vorig jaar. ,,Bij een keelontsteking waren er symptomen van een longontsteking en hield zij vocht vast. Via een belletje van huisarts Bert Tuijp, die het niet vertrouwde, mocht ze naar het Waterland-ziekenhuis en toen ging het opeens heel snel. Na het zien van foto’s moesten we met spoed naar het AMC.” Duidelijk was dat haar hart ernstig ziek was, maar de exacte diagnose en de oorzaak, dat zou onderzoek en tijd vergen.
Feline werd broodmager. ,,Ze lieten haar bewust uitdrogen, zodat het vele vocht rondom haar hart afgevoerd kon worden. Ze legden uit dat het beter was voor haar om aan vochtbeperking te doen, wat trouwens nog steeds geldt. Dat wat ze kreeg aan voeding, naast de hartondersteunende medicatie, ging via de sonde. Feline vroeg alleen maar om water en dat mocht ze juist niet hebben. Een marteling. We maakten af en toe haar speen nat, dat vond ze prettig.”
Na een week moest ze naar het beter uitgeruste Sophia-ziekenhuis in Rotterdam worden getransporteerd. ,,Daar kwam ze heel slecht binnen. En bleef verslechteren.” Miranda, die zelf als huisarts-assistente heeft gewerkt: ,,Ze had het entero-virus. ‘Vanaf donderdag is jullie leven niet meer hetzelfde’, werd ons medegedeeld. Onderzoek toonde aan dat dat orgaan voor maar dertien procent functioneert en het vocht niet goed kan rondpompen. Het was een God’s geluk dat er geen andere organen beschadigd waren. Lange tijd heeft ze kantje boord gelegen.”

 

‘Er werd ons verteld dat we er rekening mee moesten houden dat we ons kind moesten begraven’

 

Richard: ,,We kwamen in de ambtelijke molen, want niet alleen Feline werd steeds onderzocht, wij moesten ook worden gecheckt, of het erfelijk was.” De eerste keer dat ze lang lag opgenomen, kwamen Richard en Miranda in hachelijke situaties terecht. ,,Ze was zo uitgedroogd dat ze aan haar handen begon te eten. Je ziet vanwege de voortdurend wisselende diensten steeds andere artsen en verpleegsters, maar uiteindelijk bleek dat ze een foutje hadden gemaakt met het medicijn. Sindsdien willen we alle waarden weten, eisten we dat we mee mochten kijken over de schouder van de verpleegkundige, wanneer die het medicijn samenstelt en geeft. Daarbij losten we elkaar steeds af, we wilden eigenlijk niet meer naar huis.”
,,Ze laten je geregeld in het ongewisse. Maar komen ook met zakelijke, niet-tactische, boodschappen. Op een gegeven moment werd ons verteld dat we er rekening mee moesten houden dat we ons kind moesten begraven. Op intensive care zijn in die tijd acht kinderen overleden. Wat je daar aan leed ziet… Je ontmoet andere ouders, kunt aan elkaar gekoppeld worden via het ziekenhuis, maar dat wilden we niet. Toch ontkom je niet aan de gesprekken met elkaar. Als bij het ene kind de situatie verbetert, denkt de ander: waarom die van ons niet? De doktoren zijn over het algemeen negatief ingesteld, laten we zeggen pessimistisch realistisch.”
Een hartspierbiopt was niet mogelijk, daarvoor was haar toestand te broos. Richard: ,,Narcose zou al onmogelijk zijn. Dus werd een spierbiopt genomen. Die wees cardiomyopathie uit. Een verwijd hart. Het is als een opgeblazen ballon, daarom is er geen ruimte om te pompen en is Feline heel snel vermoeid.” Het virus dat haar hart bovendien zo ziek maakte, moest uit het lichaam slijten, zo waren de medici van mening.
Miranda: ,,Ons gevoel zei dat ze niet vooruitging; toch drongen we er op aan om haar eens van de beademing af te halen, om te kijken hoe ze zou reageren. En heel verrassend knapte ze wat op.”
Na maanden kwam ze thuis, maar een tweede opname volgde toen haar sonde sneuvelde tijdens het knuffelen met haar zus. Aanvankelijk ging het eten prima, zonder sonde. Maar de medicijnen moesten ook via de mond en dat ging niet.
En bij de derde keer leek Feline opnieuw haar ouders te ontglippen. Miranda: ,,We waren net thuis van de tweede opname en er bleef iets sluimeren in het lichaam. We twijfelden. Steeds weer probeer je op je gevoel af te gaan. Ze was moe, wilde steeds slapen. Zijn we naar het AMC gegaan, ze was inmiddels enorm bezweten. In de wachtkamer begon ze te spugen en haar lippen kleurden paars/blauw. Ze viel weg en haar ogen rolden. Richard rende een kamer binnen om mensen erbij te halen. Ze werd de shocking-room binnengevoerd. Bij de medici brak ook paniek uit, want ze had geen bloeddruk meer. Ik dacht dat ze dood was…” Richard: ,,Er stonden wel zestien doktoren om haar bed; wij raakten steeds verder verwijderd en zagen haar niet meer liggen. Toen dacht ik: ‘nu ben ik haar kwijt…’ “

Kleine meisje

Wat volgde, was een scène die je normaal gesproken alleen in series als Grey’s Anatomy ziet. Richard: ,,Haar kleren werden opengescheurd en ze kreeg een spuit door haar bot gedrukt, in het beenmerg. Het zuurstofkapje ging op, onmiddellijk werd een ECG gemaakt. Als we toen niet in het AMC hadden gezeten, was zij er niet meer geweest.” Miranda: ,,Wat een verschrikkelijk moment. Ongelofelijk ook als je je kleine meisje, toen ze bijgekomen was, aan de artsen hoort vragen of ze voorzichtig willen zijn met haar sonde…”
Leek alles aanvankelijk onder controle, na drie dagen ging het bergafwaarts en wachtte opnieuw de gang naar Rotterdam. Miranda: ,,Ze was uitgeput en moest beademd worden. Om dat te doen, moest ze onder narcose en dat was riskant, dan kan haar hartje stoppen. Er werd ons verteld dat ze het weekeinde waarschijnlijk niet zou halen. ‘Als zij eruit stapt en opgeeft, stapt zij eruit; wij kunnen niets meer doen…’ ”
,,De dokter zei dat ze met spoed een harttransplantatie moest ondergaan. Was dat eerder als een mogelijkheid besproken, nu leek het of ze er op aanstuurden. De noodzaak werd uitgelegd. Maar wij wilden het tijd geven, gingen op internet voor meer informatie. Een transplantatie wil zeggen dat ze met een nieuw hart misschien tien jaar verder kan leven. Dan is er wellicht nóg een transplantatie mogelijk, maar andere organen en vaten kunnen dan al zoveel schade oplopen, dat het zo ver niet eens meer komt. Over de nadelen vertellen ze niet zoveel. Ze zeiden ‘dit kind redt zes maanden niet meer’ en vulden dat aan met het gegeven dat het gemiddeld een jaar duurt voordat er een hartje is gevonden dat matcht met Feline’s lichaam. Ze wilden het proces in gang zetten, beginnen met screening.”
Richard: ,,Ze is nu vatbaarder voor alles, maar zal bij een transplantatie nog meer medicijnen moeten nemen en dan hebben we het nog niet over het psychologische aspect.” Miranda: ,,Dit is niet zomaar een beslissing van ‘ja’ of ‘nee’. Dit gaat om een mensenleven. Om ons kind… Gezien haar ziektebeeld is de kans dat ze dit niet overleefd vele malen groter dan de kans dat zij beter wordt. Maar ja…”
,,Die transplantatie is ook nog een operatie op zich. Het feit dat ze op dat moment de enige van haar leeftijd in Nederland om een donorhart zou vragen, zegt ook veel. Wij zaten vanaf het begin op dezelfde golflengte. Dus nog geen transplantatie, omdat ze verbetering toonde op de natuurlijke manier en dan wil je het als ouders zo proberen.”

Gewetensvraag

Richard: ,,Maar je hebt met verschillende artsen en cardiologen te maken, ze hebben ieder hun eigen ziens- en werkwijze. De één kijkt naar de resultaten van de gemiddelde patiënt en handelt daar naar; de ander kijkt meer naar hoe dit kind het doet en kijkt naar hoe het met kind én de ouders gaat. Eén kinderarts zag dat we twijfelden en in een gesprek vroegen we hem wat hij zou doen als het zijn kind zou zijn…” Een gewetensvraag. ,,Hij zei dat hij zou wachten met transplantatie. Later kreeg hij op z’n kop van de cardioloog. Die zei meteen: of we zien zo’n kind steeds weer terug, of het komt te overlijden. Feline is al drie keer opgenomen in het ziekenhuis, maar ze heeft het wel drie keer overleefd, vecht zich er telkens bovenop.”
Sinds 23 mei is ze thuis, opnieuw ontslagen uit het ziekenhuis, nadat Richard en Miranda het besluit namen hun dochter Feline van de lijst voor een harttransplantatie te laten schrappen. Miranda: ,,Nu ben ik ontzettend blij dat we dat gedaan hebben.” Maar het risico blijft knagen. ,,Maar anders had ze nu al rondgelopen met een nieuw hart, was ze al getransplanteerd. Als we dat hadden gedaan, dan is dat zó definitief.”
Richard: ,,Eigenlijk hoopten we af te kunnen spreken met de artsen om het een half jaar aan te kijken. En als het dan niet goed zou gaan, dat ze dan meteen een nieuw kloppend donorhartje klaar hebben liggen. Maar die afspraak valt niet te maken”, weet hij glimlachend dat de wens de vader van de gedachte is. ,,Nederland exporteert meer organen, dan dat zij transplanteert. Dat wil zeggen dat in het buitenland eerder een match wordt gevonden voor een orgaan, dan in ons land. Ook dat maakt de keuze weer zwaarder.”
Miranda: ,,Je probeert overal hoop uit te halen. De verpleegkundigen stonden er net als wij in. Feline toonde zich zó sterk, dan houd je zelf ook wel vol. Je wordt verscheurd door een tweestrijd. Hebt angst. ‘Nee’ betekent dat ze haar van de lijst van donoraanvragen afhalen. Als het dan hier thuis niet goed met haar gaat, is er geen nieuw hartje voorhanden voor haar. Weet je, we hebben geen enkel vergelijkingsmateriaal en informatie. Ieder kind met deze ziekte is uniek. Alles draait om de balans. Wat krijgt ze naar binnen, wat komt eruit? Moet ze soms overgeven? We voelen vaak aan haar voeten, om te kijken of die warm of koud zijn.”
Nog steeds mag ze ‘randjes’ water drinken, zoals ze in Rotterdam een half jaar geleden ook extreme vochtbeperking had. Miranda: ,,Wat eruit kwam, mocht naar binnen, haar pamper werd telkens gewogen. Het waren verschrikkelijke weken. Steeds die roep om water. Achter haar stond zo’n machine die het geluid van lopend water maakte. En Feline vroeg of ze in een badje mocht zitten. Dat deden we. Volgens de verpleging was dat de kat op het spek binden, want dan werd ze met water geconfronteerd. Maar zij vond dat heerlijk, ook al wist ze dat ze niets in haar mond mocht stoppen en de verleiding zo groot was.”
,,Ze leeft op de grens. We moeten ook thuis op zoveel details letten. Ze mag niks oplopen, als ze valt dan heb je ook al snel een probleem vanwege de bloedverdunners die ze krijgt. Of een infectie bij een wondje, die kan voor haar al funest zijn. Het gevaar kan van zoveel kanten komen. Steeds handen wassen als we bij haar komen. We hebben een open lijn met de hartchirurg en cardioloog. We mogen altijd langskomen in Rotterdam. Over een tijdje wordt dat weer dichterbij, in Amsterdam.”

 

‘Al moet ik mijn huis weg doen voor haar, dan doe ik dat’

 

Richard was juist bij zijn nieuwe werkgever, de Fardem, begonnen toen Feline ziek werd. ,,Alles verandert, als zoiets gebeurt. Dingen worden onbelangrijk, ik hecht geen waarde aan materialen en heb alle scrupules die ik ooit had van me afgegooid.” Miranda: ,,Landelijk is het niet echt goed geregeld, naast dat je kind voor haar leven vecht moet je kijken of je het financieel gepast krijgt. Maar al moet ik m’n huis weg doen voor haar, dan doe ik dat.”
Richard: ,,Zo’n situatie, met nog drie kinderen, het sloopt je langzaam maar zeker. Ik moest op een gegeven moment toch weer aan het werk, in ploegendienst.” Miranda: ,,Ik kan mijn uren bij onze winkel ‘Zus en Zo’ zelf indelen. Maar je komt aan weinig anders toe.”
,,Bij elk kuchie sta je naast haar bed. Want stel je voor dat het mis gaat.” Richard: ,,De zorg voor haar laat je niet aan anderen over; dat kan ook niet. Het is dus niet iets wat je zomaar even los kunt laten, uit handen kunt geven.” Miranda: ,,Onze dochter Claire doet veel. Ze is nog maar tien jaar, maar al zo zorgzaam; ze vervult taken die je anders niet aan een kind geeft. Daarnaast hebben mijn ouders drie maanden lang bij ons thuis gezeten, hielpen mijn zussen en stonden de moeders van vriendinnetjes van onze dochters voor ons klaar, dat is iets wat we niet mogen vergeten. We zijn hen dankbaar, net zoals al die mensen die brieven en kaarten hebben gestuurd. Als ik ze nog wel eens doorlees, krijg ik een brok in m’n keel.”
Richard: ,,Bij de andere kinderen hakte het er enorm in. Ze kregen een kort lontje. Dat kun je ze niet kwalijk nemen als zo’n gezinssituatie ontstaat. Ze gaan er op hun eigen manier mee om. Van het bieden van enige structuur van onze kant, was geen sprake. We waren er allebei op gericht om zo snel als mogelijk in het ziekenhuis te komen. Te vaak lieten we de andere kinderen hun gangetje gaan, konden niet de aandacht geven die ze verdienden. Het is oneerlijk verdeeld, want het meeste gaat naar het zieke kind. En dat is zielig voor de anderen, die ook nog eens moesten slikken dat de vakantie geannuleerd werd.”

Strohalm

Miranda: ,,Je pakt telkens je laatste strohalm. Richard heeft zijn zus op jonge leeftijd verloren en zijn vriend Ron Veerman (som). Dan zeg je op een gegeven moment ook: nu moeten jullie echt helpen van boven. We hebben veel dingen aangepakt die op onze weg kwamen. Voedingssupplementen, aangeschaft na goede ervaringen van andere ouders die we in het ziekenhuis hebben ontmoet. Iets waar de cardioloog niet achter staat.” Richard: ,,Als het om het overleven van je kind gaat, pak je alles aan, zolang je daar een goed gevoel bij hebt. Sjaan Boots heeft op haar manier – door onder meer het wegnemen van blokkades – gezorgd dat Feline grote stappen vooruit maakte. Lourdes-gangers die aanbieden om een Heilige Mis daar op te dragen voor haar. Dat ontroert je. We staan er voor open. Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde. Alleen is het jammer dat de reguliere geneeskunde en de mensen die het met een andere geneeswijze doen, niet de handen in elkaar slaan en van elkaar willen leren. Mensen die ons de supplementen verschaffen zeggen dat ze mede daardoor aansterkt en het beter zal gaan; de cardioloog zegt dat het straks zal verslechteren. De cardioloog heeft kinderen zien overlijden en is wellicht bang dat Feline hetzelfde overkomt als hij niet ingrijpt. Dat maakt het zó lastig voor ons.”
Miranda: ,,Het is oneerlijk, vooral dat gevoel overheerst bij de ‘waarom-vraag’. Het is zo hardnekkig, dat zo’n lieve kleine meid zoiets treft en dat je er niets aan kunt doen. En de onzekerheid. Dat haar hart zo ziek wordt door een virus en we niet weten hoe oud ze wordt. Ze hebben er geen verklaring voor. Het virus kan passeren of het slaat op een orgaan. Het heeft haar getroffen en nog wel op haar hart.”
,,Hoeveel kun je als mens hebben?”, vroeg Richard zich vaak hardop af. Kinderen bij haar op de kamer kwamen te overlijden.” Miranda: ,,Komt er een moeder van een ander kind op ons af, een arm om je heen slaand en zeggend dat onze kinderen het gaan redden. Kom je de volgende morgen op intensive care, blijkt haar kind te zijn gestorven. We zijn één keer naar een begrafenis geweest. Want je kunt niet steeds het verdriet van een andere ouder erbij dragen.”

 

‘Dan zet je wat op en dan breek je telkens weer. Bijvoorbeeld ‘Dochters’ van Marco Borsato’

 

Het ‘waarom-verhaal’ beschreef Richard in volzinnen, die tot de tekst van een lied zouden kunnen leiden. Zoals hij in momenten van verwerking graag verdwijnt in muziek. ,,Jarenlang is dat weggeweest, maar op een gegeven moment zat ik continue in de auto, ook in m’n eentje, dan bleef het soms ‘stromen’. Dan zet je wat op en dan breek je telkens weer. Bijvoorbeeld van ‘Dochters’ van Marco Borsato, maar ik ben ook veel Beatles gaan luisteren. In de muziek kan ik opgaan en ik heb regelmatig iets in teksten verwerkt, als dat zo voelde. Dan zorgde ik dat ik steeds papier bij de hand had. Soms werden het gedichtjes, soms flarden tekst. Ik ben een gevoelsmens. Toen Ron ‘Som’ overleed door een ongeneeslijke ziekte, heb ik ook een verhaal geschreven. Met het geloof heb ik niet zoveel. Ik word soms echt overvallen door hoe sommige mensen alles in God’s handen leggen. Ik heb daar wel respect voor, zoals ik dat voor alle religiën heb.”
Miranda: ,,Richard is ook een type die telkens in het ziekenhuis met andere ouders een gesprek aan gaat. Ik heb wel een dagboek bijgehouden, maar ben meer op mezelf, niet iemand die het opzoekt om met lotgenoten te gaan zitten. Ik heb al heel veel ‘weesgegroetjes’ gebeden, haal mijn kracht vooral uit de hoop. Als het straks slechter met haar zou gaan, dan ben ik weg… Dan ben ik echt weg… Ik hoop dat haar hartje het gaat doen. We leven bij de dag. En ik put veel vertrouwen uit de kracht die Feline toont. Ben blij met elke morgen dat ze weer opstaat.”
,,Haar conditie verbetert. En dan gaat ze dingen willen. Maar als ze straks de leeftijd van de crêche krijgt, waar brengen we haar dan heen? Naar een normale crêche kan ze niet. Ze begon van de week over paardrijden, wat ze ooit wil gaan doen. Er zal steeds iemand bij moeten zijn, met een wakend oog. Ze is zo wijs. De eerste twee opnames was ze nog echt klein, was er nauwelijks een besef bij haar, maar de laatste keer heeft ze het echt meegemaakt. Dat heeft gezorgd dat ze ouder oogt dan leeftijdsgenootjes. Als ze mij bedroefd ziet of er is iets, komt ze naar me toe en zegt: ‘Stil maar, mama’. Ze snapt gewoon heel veel. Dan hoop en bid je maar dat verder lijden haar bespaard blijft.”
Drie weken geleden mochten ze weer op audiëntie bij de cardioloog. ,,Bepaalde belangrijke waarden bleken behoorlijk verbetert. Ook de cardioloog reageerde verbaasd.” Het sterkt vader en moeder in de gedachten dat ze voor nu het beste besluit hebben genomen voor hun meisje.

 

‘Dochters’
(12-04-11, Sophia-ziekenhuis)

Weg uit het ziekenhuis, op de terugweg in de auto
De radio aan en dan dat nummer van Marco Borsato

 

In de muziek kon ik me steeds lekker verschuilen,
Maar Marco maakt daar een einde aan, want van ‘Dochters’ moet ik nu toch echt huilen

 

Er raast nog maar één gedachte door m’n hoofd
Feline, en ik word door de tranen van het zicht beroofd

 

Ik kan aan niets anders meer denken,

en besluit van de weg af te gaan en doe net alsof ik ga tanken

 

Ik denk aan haar eerste schooldag en aan haar eerste zoen
Ik hoop dat ze het gaat meemaken, ik zou er echt alles voor doen

 

Word ze arm of word misschien wel rijk

en krijgt ze haar eigen paard, of toch misschien een krantenwijk

 

Zal ze ooit met een groot glas water

na een avondje stappen bijkomen van haar eerste echte kater

 

En zal ze misschien met een vriendje over het strand rennen,

en de volle betekenis van ‘ik hou van jou’ leren kennen

 

In gedachten zie ik haar thuiskomen op zondagmorgen,

kwart over zeven, de week voor ik haar als bruid zal mogen weggeven…

 

Je vader Richard

Foto: Richard en Miranda Veerman met hun dochter Feline: ,,Er werd in mei gezegd dat ze nog een half jaar had te gaan en dat het gemiddeld een jaar duurt voor ze een donorhartje hebben.”
 

Fotogalerij

Pastoor Van der Hulst wil honderd worden en nooit stoppen

Op dinsdag 28 juni hoopt Pastoor Van der Hulst zijn 85-ste verjaardag te vieren. Ondanks zijn eerbiedwaardige leeftijd is de dorpsherder nog altijd zéér actief in de parochiekerk “Maria Sterre der Zee”. Het kerkbestuur en de Parochieraad willen de 85-ste verjaardag van de pastoor niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Dinsdag 28 juni om 19.00 uur is er een speciale themaviering “Werken in Gods Wijngaard” in de Mariakerk.

Voor deze viering zijn alle vrijwilligers die betrokken zijn bij de kerk uitgenodigd en aansluitend is er een gezellig samenzijn in “De Amvo”. Zondag 3 juli is er om 11.00 uur een feestelijke viering in de Mariakerk met zang van het Parochiekoor b.g.v. de verjaardag van de pastoor. Aansluitend aan deze viering is er voor alle belangstellenden gelegenheid om Pastoor Van der Hulst te feliciteren tijdens een receptie in Restaurant “De Amvo” onder het motto: “85 Jaar oud, maar nog altijd jong van geest”.

 

47 Jaar in Volendam

 

Pastoor Van der Hulst had een late roeping. Vóór hij besloot om voor priester te gaan studeren had hij een grote melkwijk in Amsterdam-Noord. Op 23 mei 1964 werd Henk van der Hulst priester gewijd en meteen tot kapelaan benoemd in de Mariaparochie te Volendam om Pastoor De Lange en Kapelaan Groot te helpen omdat de parochie erg groeide en veel jeugd had. Na 2 jaar ging Kapelaan Groot weg en Kapelaan De Boer kwam in zijn plaats. In 1974 overleed Pastoor De Lange en werd Van der Hulst tot pastoor benoemd. Het was een roerige tijd in de kerk. Door het Tweede Vaticaans Concilie was bepaald dat priesters in de toekomst zouden kunnen trouwen. Maar het celibaat bleef gehandhaafd. Het was een onzekere tijd. “Ik ben toen naar de bisschop gegaan dat ik wel pastoor wilde worden als Kapelaan de Boer hier minstens 5 jaar lang zou blijven. Uiteindelijk zijn dat tien jaren geworden. Ik zou graag weer zo’n kapelaan als De Boer hier willen hebben. Ondanks zoveel reuring ging het in onze parochie betrekkelijk goed. We konden goed met elkaar overweg en we kwamen uit hetzelfde wijdingsjaar. Helaas moest Kapelaan de Boer vertrekken en hij werd pastoor in Noord- en Zuid-Scharwoude, waar hij enkele jaren later overleed. Daarna heb ik nog enkele andere hulpen gehad, zoals Ad Vooges, die Benedictijner was en Pastoor Stam, die mij lange tijd goed geholpen hebben. Maar ik ben nu al vele jaren in m’n eentje om de parochie draaiende te houden”, stelde de pastoor.

Record aantal dopelingen

De Mariakerk telt maarliefst 15.000 parochianen en is daarmee een van de grootste en jongste parochies van Nederland. Toen de Mariakerk 49 jaar geleden ingezegend en in gebruik genomen werd, reikte de parochie niet verder als de voetbalvelden. Later kwamen er het Eerste en Tweede Zand en de Blokgouwen bij. De parochie groeide maar door en door met allemaal jeugd. In het begin waren er twee scholen, nu liggen er 7 basisscholen in de parochie.
Pastoor Van der Hulst: “Met de directie, leerkrachten en leerlingen van de zeven basisscholen hebben we altijd een zeer goede verhouding gehad. Ik ben zuinig op dit goede contact en wil dat graag behouden. In onze parochie waren er dit jaar liefst 193 Communicantjes. Voor het H. Vormsel zijn er in 2012 nu al meer als 200 Vormelingen. Door de leerkrachten word ik steeds benaderd om hun Eerste Communievieringen te doen in de kerk. Maar 2 jaar geleden heb ik een klap gehad en mag niet zoveel meer doen. Eén van de twee Eerste Communievieringen moet ik uit handen geven. Ik doe dit jaar vier van de zeven Communievieringen met de kinderen en dat vind ik een feest om te doen. Maar pastor Mantje moet mij hierbij helpen. Ook voor het inzegenen van huwelijken word ik nog steeds vaak gevraagd. Daarnaast heb ik heel veel Uitvaarten gedaan. Nu mag ik het niet meer doen op nadrukkelijk verzoek van de dokter. Eigenlijk mag ik ook niet meer preken, maar als er geen priester voorhanden is om voor te gaan in de H. Mis, dan gebeurt dat toch. Ik moet het gewoon rustiger aan doen en de rem erop houden. Ik merk het als ik veel doe, dat ik dan moe ben. Het is dus uitkijken geblazen dat ik me niet ga forceren”.
Wat betreft het aantal doopjes dat Pastoor Van der Hulst gedaan heeft, kan hij ongetwijfeld in het Guinness Book of Records. In de 47 jaar dat hij als kapelaan en pastoor werkzaam is in de Mariakerk heeft hij in totaal meer als 5180 kinderen en volwassenen gedoopt (afgelopen zondag ook nog 4 kinderen). In totaal 880 huwelijken heeft Pastoor Van der Hulst ingezegend.
Zijn eerste dopeling was op 2 september 1964 Geertje Sier, die woonde in de Aalstraat 13. Het eerste huwelijk dat de pastoor kerkelijk inzegende was dat van Jaap van Vlaanderen en Wil Snoek (Gladiolenstraat 16) op 17 oktober 1964.

 

Mariakerk viert in 2012 haar 50-jarig bestaan

 

Op 1 juni 2012 bestaat de Mariakerk vijftig jaar. Volgend jaar zal dit jubileum groots gevierd gaan worden en hiervoor is reeds een feestcomité samengesteld. Pastoor Van der Hulst hoopt dat het een mooi jubileumfeest wordt waarbij de hele parochie betrokken wordt.
“We hebben een bloeiende parochie. En dan zeggen ze ‘dat komt door jou’. Dat is misschien wel zo, maar ik hoop dat er een jonge priester bij komt. Als ik wegval moet het niet zo zijn dat het parochiewerk niet goed behartigd word. Het zou erg jammer zijn als dit verloren gaat. Ik zou graag willen dat Pastoor Vlaar hier zou komen, want die kan erg goed met jeugd omgaan. Maar eerlijk gezegd, er is weinig kans op. Onze parochie is een bloeiend geheel. Ook alle Ziekenvieringen worden hier gehouden. We hebben veel jeugd met mooie Kinder-, Eerste Communie- en Vormselvieringen. En ook heel veel doopjes. Zowat het hele middengebied is hier gedoopt. Maar de toekomst zie ik toch wel wat somber in. Er valt weinig te verwachten met een goede opvolging. Er zijn te weinig priesters. Vooral op het personele vlak zijn er problemen. Maar we zijn wel een gezond ‘bedrijf’. Financieel draaien we goed want we hebben altijd een zuinig beleid gevoerd. De buitenboel van de kerk wordt nu geschilderd en dat is een dure kwestie, maar het kan lijden. Dat is in de meeste kerken niet het geval. We hebben in de parochie veel jeugd en jongelui. Er is een prima samenwerking met de scholen. Ik zou heel graag zien dat er een goede opvolger komt, een jonge vlotte priester, zodat ik die kan inwerken en dan kan hij de kar verder trekken”.

 

De jeugd inspireert je

 

Al 47 jaar is Pastoor Van der Hulst in Volendam als priester werkzaam en dat bevalt hem uitstekend. “Dit is helemaal m’n leven, ik kan het eigenlijk niet missen. Je krijgt bevestiging vanuit de mensen. Ze zitten allemaal aan je te trekken. Een leerkracht vertelde me ‘Ik heb een paar nachten niet geslapen’ om me zo over te halen om de Eerste Communieviering te doen. Ik wil er ook graag zijn voor de parochianen. Er gaat veel warmte van uit en het is heerlijk om te doen. De jeugd inspireert je. Graag zou ik ook het Don Bosco College geregeld willen bezoeken. Daar zitten 1400 jongeren, maar het ontbreekt me aan de tijd om dat erbij te kunnen doen. Heel blij ben ik ook met de vele vrijwilligers die zich voor de kerk inzetten. Dat zijn er wel 500. Afgelopen week is het bloemengeld opgehaald in 117 wijken. Dat aantal mensen ging vrijwillig langs de deuren om geld op te halen. De opbrengst was 7.000 euro en daar kan de kerk het hele jaar door mooi van versierd worden. Op alle fronten zijn vrijwilligers actief. Met het Eerste Communie- en Vormselproject op de scholen, het IPC, kerkbestuur, Parochieraad, enzovoort. De vrijwilligers maken het voor mij doenlijk en zij inspireren mij. Als je dat niet hebt ben je dwalend en zoekend. Ik hoop dat m’n gezondheid het toelaat dat ik nog jaren hier kan blijven werken. Het lopen gaat niet al te best omdat m’n knieën versleten zijn. Het gaat niet meer vooruit, maar ik ben veel aan het oefenen thuis. Ik word hier goed verzorgd door de huishoudsters Ellie en Linda. Wat mij betreft wil ik honderd worden en nooit stoppen. Want er blijft altijd werk. Voor volgend jaar zijn er al afspraken gemaakt voor trouwtjes. Ik hoop en vertrouw erop dat ik het wel red”, vertelde de pastoor.
We wensen hem komende dinsdag 28 juni, als hij 85 jaar oud wordt, een mooie dag en nog vele jaren in goede gezondheid toe.

Fotogalerij

Tijd tikt voor Tim

Ouders leven tussen hoop en vrees vanwege ongeneeslijke stofwisselingsziekte

 

Met zijn guitige gezichtje en kop met krullen lijkt hij geknipt voor het witte doek. Het feit dat zijn beeltenis op posters door de hele gemeente prijkt, heeft echter een andere oorzaak. Achter de onschuldige ogen schuilt een ventje dat in zijn twee levensjaren al meerdere ziekenhuizen vaker van binnen heeft gezien dan menig bejaarde. Zijn ouders Jaap en Annemarie van Vlaanderen-Veerman leven tussen hoop en vrees. Ze zeulden lange tijd met hun ziel én hun pas geboren zoontje Tim onder de armen, ten einde uit te vinden wat hem mankeerde. Via een omweg luidde de diagnose een ongeneeslijke energiestofwisselingsziekte. Levensverwachting: vijftig procent wordt niet ouder dan tien jaar. Terwijl hij na de eerste onderzoeken nota bene als ‘gezond’ werd bestempeld. ,,Het is een progressieve ziekte, die niet valt te stoppen”, zegt moeder Annemarie. Nog niet. Door middel van de oprichting van de werkgroep Tim Star, onder de vlag van de landelijke stichting Energy4All, hoopt de leerkracht van ’t Kofschip de ziekte en het onderzoek naar een medicijn meer onder de aandacht te brengen. In onze gemeente zijn reeds initiatieven gaande en ze zijn dankbaar voor de mensen die nu al hun missie ondersteunen. Over anderhalve week gaat het jonge gezinnetje naar Lourdes, op bedevaart. Ze hopen op verlichting én op een bovennatuurlijk wonder. Ze pakken alles aan, want de tijd tikt door voor Tim.

Voor een kind van twee komt hij wat laat uit bed, samen met vader Jaap. Aan weinig valt te zien dat het lichaam van de kleine Tim gegeseld wordt door een ziekte. Het lichaam trilt soms, heeft een lage spierspanning, loslopen kan Tim nog niet, dat zijn basale zaken die ontbreken bij zijn ontwikkeling. Verder is aan niets te ontdekken dat hij al veel heeft moeten verdragen en nog dagelijks doet. Daarom treedt zijn moeder naar buiten. ,,Je gaat de publiciteit opzoeken. Want dat kan misschien de enige redding zijn.”
Bij de geboorte leek hij ogenschijnlijk gezond. Annemarie: ,,Het was een ‘negenponder’. En thuis geboren, dat wilde ik graag. De meeste vrouwen vinden hun bevalling zwaar, maar de mijne zat ook in die categorie. Omdat het een grote knul was, moest ik toch meteen na de bevalling even naar het ziekenhuis. Alleen betekende dat wel dat Jaap met de nog maar tien minuten geboren baby in de Maxicosi erachteraan moest, want moeder en kind mogen dan eigenlijk niet gescheiden van elkaar zijn. Terwijl Jaap niet eens wist hoe hij een kindje moest vasthouden en de kleine Tim bij de bevalling een hersenschudding had opgelopen. Achteraf hadden we bijvoorbeeld mijn moeder moeten bellen, die had het ook aangeboden vooraf. Maar op zo’n moment gaat het zo snel en denk je niet helder.”

 

Fladderen

 

,,Daarna konden we naar huis en dachten de gezinsuitbreiding te kunnen gaan vieren, maar de volgende morgen bleek Tim misselijk, gaf zijn voeding steeds terug en hij fladderde wat met zijn handjes, wat kon duiden op suikerziekte. Moesten we weer terug naar het ziekenhuis. Zat ik daar een tijd lang in de wachtkamer, terwijl ik eigenlijk niet mocht zitten. Op een gegeven moment kreeg ik een kinderbedje aangewezen om even op te liggen, maar dat was een hele vreemde eerste dag als moeder. Men vond niks, dus we mochten ‘s avonds weer naar huis.”
,,En eigenlijk was de kraamtijd heel mooi. Het enige wat opviel, was dat Tim’s ogen steeds naar boven rolden. En hij dronk veel, dat kon ik meten aan de hand van de borstvoeding die eerder was gekolfd. Het mocht, zo zei het consultatiebureau. Toen we later bij de lactatiedeskundige zaten, deed die een opmerkelijke vondst. Tim’s tongetje was tekort. Volgens de kinderarts bestond dat niet. Hij bleef wel vage klachten houden: snurkte, had het benauwd. We zaten regelmatig bij de huisarts en op een gegeven moment vond het consultatiebureau de klachten dermate ernstig, dat we zo de nacht niet in mochten gaan en na zes weken wilde het Waterland-ziekenhuis hem opnemen, ter observatie. Misschien was het goed als ik op dieet zou gaan, zo werd voorgesteld. Dan zou er andere borstvoeding ontstaan, zonder koemelkeiwit en kippenei-eiwit.”

 

‘Misschien heeft dit kind weinig reden tot lachen, zei de kinderarts’

 

,,Toen Tim daar lag, nam ik eens een kijkje in het medische dossier, dat bij zijn bed lag. Las ik ‘naar ogen laten kijken’ met drie uitroeptekens erachter. Op Koninginnedag, nu twee jaar geleden, mochten we op gesprek. We dachten ‘m daarna mee te mogen nemen naar huis. Maar er werd gemeld dat hij een keertje was ‘weggevallen’ en gedacht werd aan epilepsie of een stofwisselingsziekte. Zonder Tim gingen we naar huis en uiteraard meteen googelen op internet. Bij stofwisselingsziekte kwamen we zoveel varianten tegen, dat we er niet meer uit kwamen. Varianten waarbij het ‘einde verhaal’ kan zijn, maar ook dat het met een dieet valt op te lossen. We lieten het maar even bezinken.”
,,We zaten wel met 1001 vragen. Op de dag van de arbeid, 1 mei, werd weer tijd gemaakt voor een lang gesprek in Purmerend, met de kinderarts. Die zei rekening te houden met blindheid en een verstandelijke handicap. We schrokken. Dat waren verschrikkelijke scenario’s. Maar het berustte vooralsnog op theorieën, op aannames.”
,,Hij moest binnen twee weken gaan lachen als reactie, zo werd gesteld. Misschien gaven de hersenen geen signalen door. Er werden klemmen op zijn ogen gezet, om zijn zicht te testen. Wij moesten weg, maar dat wilden we niet. Wat hij moest ondergaan, daar wilde ik bij zijn.”
,,Naderhand volgden dagelijkse gesprekken, bleek het geen epilepsie en op de mri-scan werd geen afwijking geconstateerd. Toen het lachen uitbleef, zei één van de kinderartsen: ‘misschien heeft dit kind weinig reden tot lachen’. Dat was hard. Gelukkig begon hij naderhand toch lachjes op zijn gezicht te krijgen.”
,,Van het onderzoek naar de stofwisselingsziekte, waarvan de uitslag drie maanden op zich zou laten wachten, verwachtte de kinderarts niet veel. We hadden al eerder besloten om drie maanden na de geboorte van Tim te trouwen. Dat deden we. Een mooie dag. Even later bleek de uitslag van het onderzoek ook positief te zijn. ‘U heeft een gezond kind’, werd gezegd. Toch mochten we geen streep zetten door de stofwisselingsziekte. Wij twijfelden. Tim bleef soms zweten, we kregen hem soms niet wakker uit zijn middagdutje, dan schrik je. Moesten we met koud water in het gezicht druppelen. Het sensormatje in zijn ledikantje ging steeds af en als we hem oppakten, voelde hij slap aan.”
,,Toen we de arts daarmee confronteerden, zei hij dat we niet zoveel donkere wolken moesten zien. ‘Geniet van uw gezonde kind’, zei hij. Maar de zorgmensen die thuis kwamen en het consultatiebureau merkten steeds vaker opvallende dingen, evenals de kinderfysio een kromme houding zag van het lichaam, scoliose. Dat was in het ziekenhuis over het hoofd gezien.”

 

Koffer

 

,,Toen hij vervolgens weer een keer ‘wegviel’, raakten we in paniek en reden we naar de Huisartsenpost. Onderweg gebeurde het nog een paar keer, waardoor hij per ambulance naar het Waterland-ziekenhuis werd vervoerd. Toen wij daar aan kwamen, werd gezegd: ‘met Tim van Vlaanderen is alles goed, de ouders zijn te bezorgd’.”
Een week eerder hadden Annemarie en Jaap hun licht eens opgestoken bij het AMC in Amsterdam. ,,Daar verwerd de lijst met mogelijke aandoeningen die we al hadden tot een koffer met problemen. Maar we voelden wel meteen dat daar een arts zat, die meteen onze zorg deelde. Daarom: toen we in Purmerend dat van die ‘ouderlijke bezorgdheid’ kregen te horen, vroegen we of die arts soms even met haar ‘collega’ van het AMC wilde bellen. Dat deed ze. En ik kon het gesprek op de gang horen. Ik hoorde haar zeggen dat het wat ‘overdreven’ was dat Tim met de ambulance was binnengebracht en dat het om een ‘gewoon aanvalletje’ ging. Ik durfde, toen ze weer binnenkwam, niets te zeggen. Maar achteraf gezien zal dat altijd bij je blijven. Dat ze zo spraken over ons en ons kind.”
,,Vanuit het AMC werd aangegeven dat ze Tim wel wilden opnemen, maar het Emma Kinderziekenhuis kon hem vanwege verbouwing nog niet ontvangen. Tim verbleef nog negen dagen in Purmerend, waar ons het gevoel werd gegeven dat ze ons weg wilden hebben. Ze vertelden ons tussen neus en lippen door dat hij weinig at en daarom sondevoeding zou krijgen en dat het misschien goed zou zijn om een spierbiopt te laten doen. ‘Maar’, zo zei de kinderarts, ‘het AMC? Ik verwacht er niets van’.”
In het fraaie Emma-ziekenhuis voelden de Volendammers zich direct op hun gemak. ,,Tim heeft daar een maand gelegen voor allerlei onderzoeken. We hielden nog steeds rekening met iets ernstigs, of rekening met dat het misschien niet gevonden zou worden. Alle onderzoeken vonden opnieuw plaats. Stonden er soms acht neurologen om zijn bedje, konden wij hem niet meer zien liggen. Hij werd binnenstebuiten gekeerd, kreeg stroomschokjes door zijn lijfje. Zat-ie daar in een rolstoel met sonde, tien maanden oud. Dat beeld moest wennen. De mensen daar hadden meer zorg voor ons, ook al waren de gesprekken hard en duidelijk.”
,,Na die maand mocht hij naar huis en moest hij tevens naar het Kinderdagverblijf ZigZag, da’s kinderopvang met verpleegkundigen voor chronisch en langdurig zieke kinderen. Eerder had ik daar nog een folder van gezien en dacht… als je kind daar toch naar toe moet… Inmiddels zit hij daar met nog twee Volendamse kinderen en zijn ze vriendjes geworden.”
Uiteindelijk zou de spierbiopt in het AMC worden gedaan. De eerste keer lukte dat niet omdat hij te ziek was. Het ging niet echt goed met hem, maar ondertussen wilden we zijn eerste verjaardag graag thuis vieren. ’s Morgens waren we in het ziekenhuis en namen hem mee; ’s avonds brachten we hem terug, was hij doodziek geworden en uitgedroogd. Naderhand is Tim nog een aantal malen opgenomen, kreeg hij een aangepaste eetstoel, straks weer een aangepaste driewieler. Dat is telkens slikken, maar het helpt hem.”
,,Toen de spierbiopt weer ter sprake kwam, werd gesteld dat ze het direct konden doen, of over een paar jaar, maar ik wilde het toen laten doen. De tweede keer lukte het niet door omstandigheden, de derde keer wel, eind vorig jaar.”

 

Weinig belangstelling

 

,,Totaal onverwachts kregen we onlangs op 3 maart de diagnose van het biopt. En werd verteld dat Tim een mitrochondriële (energie-)stofwisselingsziekte heeft. Onze kinderarts, erg begaan met ons, vond het een verschrikkelijke uitslag. We kregen informatie mee, maar gingen uiteraard ook op internet zoeken. Het kwam niet helemaal uit de lucht vallen, maar toch…”
Binnen tien dagen raakte Annemarie zo betrokken, dat ze als ambassadrice instapte bij de stichting Energy4all. ,,Veel artsen herkennen de problemen niet, dat is het probleem van deze ziekte. Zo hopen we geld in te zamelen voor deze ziekte. Vanuit de farmaceutische industrie is relatief weinig belangstelling voor (financiële) ondersteuning van onderzoek naar energiestofwisselingsziekten. Het wordt dan wel een zeldzame ziekte genoemd, toch worden er per week één à twee kinderen geboren met deze ziekte en dat is best veel. Slechts vijftig procent van deze kinderen haalt de leeftijd van tien jaar, zeventig procent wordt niet volwassen. Als de diagnose wordt gesteld is het verschrikkelijk om te horen dat er nog geen enkel medicijn is tegen deze ziekte, maar het onderzoek naar een medicijn is al vergevorderd.”
De stichting is een vervolg van dat onderzoek, dat professor Smeitink van het Radboud-ziekenhuis in Nijmegen, waar de expertise zit, dertig jaar geleden is begonnen. Omdat destijds een vriendin van hem aan deze ziekte overleed. Hij organiseerde zelf evenementen om zijn onderzoek naar een medicijn te promoten en werd zelfs onderscheiden door Koningin Beatrix voor zijn baanbrekende werk. Op celniveau hebben ze inmiddels een doorbraak, maar nu moet de stap nog worden gemaakt van dier naar mens. En men heeft uiteraard mankracht nodig voor het onderzoek.”
,,We hopen dat het op tijd is voor Tim. Zijn energiefabriek is simpelweg ziek. Voedingsstoffen worden niet goed omgezet naar energie. Het kan op termijn gevolgen hebben voor zijn organen, het kan dat hij zomaar op een morgen dood in zijn bedje ligt, ook dat zijn verhalen die we inmiddels hebben gelezen.”
,,Hij gaat drie dagen per week naar Revalidatiecentrum Heliomare, waar hij sinds kort in de therapeutische peutergroep zit. Hoe jonger de klachten, hoe erger het ziektebeeld doorgaans verloopt. In Tim’s geval dus niet gunstig. Deze kinderen hebben een halfvolle batterij, die sneller leeg raakt en nooit vol komt. Honderd meter stappen betekent een marathon voor zo’n kind. Hij gaat om zeven uur zijn bedje in en komt er vaak om tien uur pas weer uit, vanwege de rommelige nachten die hij heeft.”
,,Tuurlijk ga je ondertussen allerlei praktijkverhalen lezen. Er zijn ook mensen die er pas op volwassen leeftijd achter komen, die hebben dan meestal de mildere vorm. Niet voor iedereen hoeft het levensbedreigend te zijn. Maar er zijn maar weinig volwassen met deze ziekte, simpelweg om de reden dat ze reeds als kind overleden zijn. Het vreemde is ook dat als je kind bijvoorbeeld een soort kanker zou krijgen, je morgen terecht kunt in het ziekenhuis. Bij deze ziekte mag je ook overmorgen komen, want ze kunnen er toch niets aan doen. In ons land komen er ieder jaar 500 kinderen bij met kanker, waarvan gelukkig 75% geneest. Ook komen er 800 kinderen bij met een stofwisselingsziekte, waarvan 70% sterft…”

 

‘Deze kinderen hebben een halfvolle batterij, die sneller leeg raakt en nooit vol komt’

 

Inmiddels gonst het in onze gemeente van de initiatieven. Deelnemers aan de Dam tot Damloop en de Marathon van New York (via NemassDe Boer) uit Edam-Volendam leveren een financiële bijdrage aan de werkgroep Tim Star, dat ook als goede doel is gekozen door de organisatie van het kinderparadijs dat op 3 juli in het Boelenspark verrijst, waarbij Jochem van Gelder als ambassadeur van Energy4All aanwezig zal zijn. En er komen allerlei steunbetuigingen van individuen en winkeliers.
In een hartverscheurend filmpje heeft Annemarie de situatie rond haar zoon in woord, muziek en beeld geschetst. ,,Aanvankelijk gaven alle praktijkverhalen ons angst, maar we weten nu dat hij bij een groep hoort en krijgen tips hoe we om moeten gaan bij bepaalde situaties en wat ons te wachten kan staan. Want je vraag je af en toe af: hoort het bij zijn ziekte, of is het normaal? Het contact met andere ouders biedt daarbij houvast.”

 

Vergiftigen

 

,,We proberen Tim zoveel mogelijk plezier te geven in het leven dat hij leidt. We zijn niet meer zoekende, maar dat wil niet zeggen dat de onrust weg is. Integendeel: je wordt regelmatig ergens mee geconfronteerd en dat geeft je moeilijke momenten. Je hebt met hem te doen. We moeten heel erg opletten. Hij is vatbaar maar moet juist niet ziek worden, want dat kost veel energie en Tim mist juist die energie om er weer bovenop te komen.”
Inmiddels is er een website – www.timstar.nl – gelanceerd en volgende week gaan ze samen naar Lourdes, waarvan opnames worden gemaakt door Kruispunt TV. ,,Als je dat programma kijkt, gaat het uiteraard altijd over anderen, straks over onszelf, ook dat zal confronterend zijn. Je hebt een mooie herinnering voor altijd, met zo’n uitzending. En je maakt de ziekte meer bekend, wat hopelijk voor Tim en vele andere kinderen positieve gevolgen heeft.”
,,Als je hem zo ziet spelen, kun je het niet geloven en het is ook moeilijk te beseffen. Ook voor ons. Maar wij kennen de geschiedenis en hebben natuurlijk de brieven waarin staat wat hij heeft.”
,,Het gaat er nu om dat de ziekte wordt herkend én erkend. Zolang het niet vaststaat, doen ze krampachtig en nemen ze je niet serieus, zoals wij in Purmerend hebben ervaren. Als er nu wat met Tim is, kunnen we daar meteen terecht. Terwijl het hetzelfde kind is, met dezelfde klachten als destijds.”
In Lourdes willen ze hem in ‘het bad’ doen en hopen op de wonderlijke werking van het water. ,,Ik ben er zelf vaker geweest, met mijn ouders. Ook op veertienjarige leeftijd, in de bouwvak, toen we daar in de buurt waren. Destijds dacht ik: hallo, moeten wij daar tijdens onze vakantie naar toe? Maar ik vond het heel bijzonder. We waren toen met de groep van pastoor Han Snel, die op de terugweg overleed. Ik ben er ook geweest na de Nieuwjaarsbrand, waarbij ik evenals mijn man Jaap betrokken was als bezoeker van bar De Hemel. Lourdes is dus een bijzondere plaats voor ons. Je hoopt op het wonder, maar dat is zoiets groots, daar durf je nauwelijks aan te denken. We hopen in ieder geval kracht te krijgen om verder te gaan, om er mee overweg te kunnen. Om er steeds voor hem te kunnen zijn en samen te blijven, want we dragen het met elkaar.”

Fotogalerij

Jan Tol bovenschools directeur basisonderwijs Volendam

Jan Tol (Dollie) is inmiddels 35 jaar in het onderwijs werkzaam in Volendam. Hij begon als onderwijzer op de Mariaschool waar hij 6 jaar werkzaam was. Hierna zat hij een jaar lang in ‘het kamertje’ van de Zuidwester, waar hij samen met Agaath van den Hogen schoolplannen maakte. In 1981 kwam hij op de Spinmolen voor de klas te staan en in 1985 werd hij tot adjunct-directeur benoemd van deze school.

Begin 1990 werd Jan Tol plaatsvervangend directeur omdat hij wegens ziekte Kees Tol moest vervangen en daarna werd Jan in 1991 tot directeur van de Spinmolen benoemd. Een hele tijd is deze school de grootste van Volendam geweest met liefst 330 leerlingen. Nu wacht Jan Tol een nieuwe uitdaging. Per 1 augustus is hij benoemd tot Bovenschools directeur basisonderwijs in Volendam. ‘Zijn’ Spinmolen zal Jan toch wel met een beetje pijn in het hart verlaten. “Maar ik ben ervan overtuigd dat er op deze school een goede opvolger komt. Die heb ik in ieder geval goed ingewerkt”, vertelde Jan. Over wat zijn nieuwe functie inhoudt, die hij als eerste gaat invullen, vertelde Jan het volgende:

 

Passend Onderwijs
“We hebben in Volendam al goed basisonderwijs. We hebben gemotiveerde teams, gedreven directies en een actief schoolbestuur dat er bovenop zit. Verder hebben we in Volendam uitermate goede relaties met het club- en buurthuiswerk, sportverenigingen, muziekschool e.d. Het spreekt vanzelf dat we een warme band met de kerk hebben die we bovenal in stand dienen te houden.
Het onderwijs in Nederland en dus ook dat van Volendam is ook vaak onderwerp van gesprek. Het zou minder goed gaan. De bezuinigingen vliegen ons om de oren. Toch hebben alle teams, directies en bestuur uitgesproken dat de scholen tot de 10% beste scholen van Nederland willen behoren. En actie daarin is al ondernomen. Onlangs is, ondanks de aangekondigde bezuinigingen, toch concrete invulling gegeven aan het zogenaamde Passend Onderwijs. Ook voor kinderen met een handicap of gedragsproblemen zal er in Volendam, of in het samenwerkingsverband een passende onderwijsplek zijn. Liefst op een gewone school waar het kind extra begeleiding krijgt. En als het echt nodig is in het speciaal onderwijs. Bij het Passend Onderwijs krijgen scholen de plicht een passende onderwijsplek te bieden aan leerlingen die extra ondersteuning nodig hebben. Ook zijn de afgelopen jaren alle behaalde resultaten van alle scholen tegen het licht gehouden. Die waren goed. Maar als je bij de 10% beste scholen wilt behoren dan moet je van goed naar beter. En er zijn dan ook geen halve maatregelen genomen. Samen met het voortgezet onderwijs is een taal-/leesverbeterproject opgezet. Uniek in Nederland. Een verbetertraject bestemd voor kinderen van 4-18 jaar. De positieve resultaten zijn al zichtbaar. Een soortgelijk traject loopt voor het rekenen. Ook daar wordt door alle scholen winst behaald. Verder wordt er flink ingezet op mobiliteit en deskundigheid van het personeel.

 

Stilstand is achteruitgang
Scholing voor personeel is essentieel. Natuurlijk wordt verder gewerkt aan het welbevinden van docenten en kinderen. De scholen dienen een veilige leeromgeving te zijn, goed geoutilleerd, klimaatvriendelijk en moeten beschikken over lesmethoden en materialen die passen in deze tijd en voldoen aan de kerndoelen. Het is de kunst om alles gedoceerd, maar wel goed aan te pakken. Stilstand is achteruitgang. Dus de scholen zullen de termen “Opbrengstgericht werken”, “Referentieniveaus”, “Functiemix”, “Passend Onderwijs”, “Hoogbegaafdheid”, “Sociale competenties” en “Actief Burgerschap” inhoudelijk body moeten gaan geven. Ik ga daar aan meewerken. Het is een enorme uitdaging. Samen met alle betrokkenen kunnen we ons doel bereiken”.

Fotogalerij

Wim Jonk: ‘Elke club in de wereld zou dit idee omarmen’

Ineens verwerd hij tot hoofdrolspeler van een soap, terwijl Wim Jonk vanuit de luwte het kloppend voetbalhart van de club Ajax moest vormen, tezamen met een nog enkele iconen. Het plan waarin hij een grote hand had, moest de leidraad vormen voor de toekomst van de Amsterdamse club, maar werd onderdeel van een ontketende machtsstrijd tussen Johan Cruijff en de huidige leiding van Ajax. Alle grootheden dwepen met de werkwijze van de Volendammer – sinds vier jaar individueel trainer bij de club waar hij als voetballer successen vierde – en de nieuwe lichting spelers loopt ook met hem weg. Afgelopen vrijdag was er echter een nieuwe aflevering van de slechte soap en meldde directeur Rik van den Boog droogjes dat onder meer Jonk en Dennis Bergkamp volgend seizoen niet meer welkom zijn. ,,Wij zij daar niet eens in gekend, dat is veelzeggend”, aldus Jonk.

Hij was wel wat gewend, maakte als voetballer en trainer vaker mee dat mensen in de voetbalwereld een ander belang dienen dan het clubbelang: namelijk het eigen belang. Ineens waren de camera’s op Jonk gericht, met naast hem fenomenen als Cruijff en Bergkamp. Voetbalwetenschappers, die genegeerd werden door bestuurders, die vanaf hun pluche willen regeren.
Jonk, de individuele trainer van de A1- en B1-junioren en het tweede van Ajax, zag zijn voetbalideeën enkele maanden geleden ondersteund en aangevuld door onder meer iconen als Cruijff, Bergkamp, Frank Rijkaard en Marco van Basten. Een plan dat werd uitgedokterd met looptrainer Ruben Jongkind.
Jonk: ,,Er moest een nieuwe structuur ontstaan en daarin vervallen enkele posities en functies en worden mensen op andere functies ingezet. Ruben en ik lopen al een paar jaar mee bij deze club, voor mij is het m’n vierde seizoen en we hebben samen de tijd genomen om het plan op te tuigen. Intussen zijn we een paar keer bijeen geweest met Johan Cruijff en ook Dennis Bergkamp, die op De Toekomst trainer is bij Ajax A1. Onze insteek was om het samen uit te voeren, dus ook samen met de mensen van de Ajax-leiding. Maar die mensen wilden uiteindelijk niet mee en hebben de boel opgeblazen. We hoopten dat de clubleiding het zou omarmen, maar al snel voelden we niet het vertrouwen, voelden we dat het een andere kant op zou gaan. Kennelijk wensten ze geen invloed van Cruijff, al deden ze aanvankelijk voorkomen alsof ze dat wel wensten.”

 

Uniek
De clubleiding wilde het plan niet overnemen en deed daarmee de deur dicht voor een groep die op het veld in de voorbije decennia vele historische successen voor Ajax en wereldwijd vergaarde. ,,Het is volgens mij uniek in de voetbalwereld dat zo’n groep zich op een bepaald moment wil inspannen voor een club.” Een groep die de taal van het hogeschool-voetbal spreekt. Zoals Cruijff en Jonk; de één haalde de ander ooit van FC Volendam naar Ajax. ,,Als je gevraagd wordt door een man als Johan Cruijff om je plan toe te lichten en hij ziet kwaliteiten in jou, dan geeft dat een heel goed gevoel. Toen hij het plan las en zag, wist hij meteen waar we naar toe wilden en kwam hij met aanvullingen. Het viel allemaal in elkaar, of het zo moest zijn.”
,,In de afgelopen jaren hebben Ruben en ik ons steeds bezig gehouden met het individueel begeleiden van jonge spelers, in alle aspecten van het voetbal, om hen zo naar een hoger plan te tillen. Op technisch en taktisch gebied, mentaal, fysiek, voeding, looptraining, de afstemming met school, het totaalplaatje dus. Wij kijken toch anders naar spelers dan een trainer van het team doet. Die kijkt vooral naar de groep, ik naar het individu. Te vaak hoorde ik dat een speler tekortschoot, maar belangrijker is: wat hebben wij als trainers aan dat tekort gedaan? Ik vind het prachtig om spelers verder te helpen in hun ontwikkeling.”
Een aantal spelers plukte de vruchten inmiddels van de specifieke aanpak van het duo Jonk/Jongkind, met de vorige week debuterende linkervleugelverdediger Nicolai Boilesen als laatste exponent, die na afloop ook openlijk aangaf dat hij het meeste leerde van die individuele training.

 

Stoelenjager
Jonk, geestelijk en financieel onafhankelijk, loopt vier jaar op de werkvloer rond, observeerde vanuit het voetbaloogpunt. ,,Als ik op een bepaalde positie uit was geweest, had dat al lang gekund. Maar ik ben geen stoelenjager, ben niet uit op macht. Het gaat er ons om dat je in samenwerking met goede mensen Ajax naar een hoger plan tilt. Niet alles is slecht; Ajax heeft een goede opleiding. Maar het kan gewoon stukken beter. Er zijn zeker jongens doorgebroken in de afgelopen jaren en er komen net als in de vorige decennia nog steeds buitenlandse cameraploegen om de beroemde Ajax-school te filmen, maar om absolute wereldtoppers te creëren zien we dat je steeds meer naar specialisatie moet.”
,,Dat vraagt veel meer van spelers, maar ook van de begeleiding. Ruben is naast zijn werkzaamheden ook trainer van atleet Bram Som en heeft een hele brede kijk op sport. We hebben de kennis samengevoegd. Als de wereld gaat zien dat het nieuwe Ajax straks weer absolute topspelers opleidt, dan trekt dat spelers van de gevestigde orde naar Amsterdam en heeft het nog meer aantrekkingskracht op de talenten. Vanuit je visie als club moeten trainers bij je passen. Het ligt in de bedoeling dat Dennis Bergkamp en ik voor de lange termijn die visie bewaken en de hoofdtrainer is altijd voor de korte en middellange termijn. Het kan niet meer zo zijn dat een trainer carte blanche krijgt om allerlei dure spelers elders vandaan te plukken, zoals in het verleden gebeurd is. Waardoor je talenten niet kunnen doorstromen.”
,,Het feit dat Dennis en ik er inzitten zonder uit te zijn op de hoogste posities, dat ziet Cruijff juist als een kracht. Zoals hij het mooi kan zeggen: veel mensen zien dat het fout gaat, veel minder mensen zien wát er fout gaat, maar erg weinig mensen weten wat ze er aan moeten doen.”

 

Plezier
,,Vanuit onze optiek gaan we al vroeg aan de slag met de basis, waarbij techniek vooropstaat. Ga je de jongste jeugd met veel plezier laten trainen. Het moet vanuit trainersoogpunt niet alleen om het ‘moeten winnen’ draaien. Als je met plezier speelt, word je goed en als je goed wordt, win je vanzelf, zo zegt Cruijff ook. Winnen wordt later belangrijk. Het is echt een ‘lust voor het oor’ om met zo’n man als Cruijff over voetbal te discussiëren.”
Veel mensen geven af op Cruijff omdat hij volgens hen al heel lang van alles vanaf de zijlijn roept. ,,Ik snap dat mensen zo reageren”, zegt Jonk. ,,Maar Johan is lang buiten de deur gehouden en nu steekt hij wel wéér zijn nek uit. Als het straks niet goed zou gaan, krijgt hij alles over zich heen. Zo’n man, met zó’n status, die moet je geen stempel op plakken. Bovendien, Johan heeft aangegeven bereid te zijn een bepaalde positie in te nemen, maar is en blijft adviseur. Elke club in de wereld zou het plan met deze mensen omarmen.”
De Volendamse oud-international is door de wol geverfd in de voetbaljungle, maar viel de afgelopen weken van de ene in de andere verbazing. ,,Van onze gesprekken met de directie zijn zelfs zonder ons in te lichten bandopnames gemaakt en van daar uit zijn zaken uit z’n verband gerukt, dat is te gek voor woorden. Cruijff heeft diverse malen geprobeerd om samen mét deze mensen dit plan ten uitvoer te brengen, maar ze wilden niet. Vervolgens begon er een mediaspektakel. Als Cruijff zijn mond roert, is voetballand in rep en roer. Door de andere mensen werd er gewoon bewust beschadigd. Zoals ze met Dennis Bergkamp zijn omgegaan. Hij zei het zelf goed, het was shockerend. Terwijl wij toch echt terug gaan naar de roots van het voetbal.”
Het plan van Jonk en Jongkind werd zelfs gelekt en staat te lezen op internet. ,,Wat me het meest stoorde, was dat Van den Boog riep dat Ajax zo’n warme club is en ze uit ethisch oogpunt niet zomaar mensen op straat konden zetten. Terwijl mannen als Arnold Mühren en Wim Kwakman zoveel voor de club hebben betekend en vorig jaar ondanks goede beoordelingsgesprekken toch zomaar het veld moesten ruimen, samen met zes anderen.” Jonk zucht. ,,We zitten nu in de wachtkamer, moeten afwachten wat er gaat gebeuren en of we straks met het plan aan de slag kunnen. Ik heb er veel zin in om alle ideeën met alle andere voetbaldieren aan te scherpen en in de praktijk te brengen.”

 

 

Fotogalerij