Gepromoveerde basketballers kunnen zaterdag in Seinpaal kampioen geworden
Jeroen Smit: begaafd en bescheiden
Edam-Volendam bracht al vele mensen met bovenmatig talent voort: Jeroen Smit (28) is er daar één van. Alleen bleef dat altijd een soort van bewaard geheim, want de begaafde basketballer – die er sowieso niet mee te koop loopt – verlegde nooit zijn (dorps)grenzen. Daar komt de laatste tijd verandering in. Smit maakt regelmatig het verschil binnen de lijnen en komt ook daarbuiten tot wasdom. Afgelopen weekeinde stelden de mannen van Molenaar&Zwarthoed/BodyResults promotie naar de landelijke divisie veilig. Om kampioen te worden moet zaterdag (15.45 uur in De Seinpaal) de laatste competitiewedstrijd worden gewonnen van DED. ,,Hopelijk spelen we wéér voor volle tribunes.”
Nog niet zo lang geleden speelden de broers Runderkamp (Nick en Bobby) in de Heren 1, momenteel zijn Jeroen en zijn jongere broer Rob van grote waarde voor BV Volendam. ,,Mijn vader speelde tafeltennis, het basketbalbloed zit niet in de familie, hoewel mijn oom en neef het wel hebben gespeeld.” Als kind was Jeroen voetbalkeeper en fanatiek schaker. ,,Mijn broertje Rob ging basketballen. Bij die vereniging was er een keer een mix-toernooi en mijn moeder dwong me om mee te doen. Ik wilde écht niet, maar m’n moeder wilde dat ik het een keertje ging proberen. Ik had al lengte, maar het zag er nog klunzig uit. Ik wist er helemaal niks van, maar vond het spelletje zó leuk, dat ik stopte met zowel voetbal als schaken en alles op het basketbal gooide.”
,,In het eerste jaar werd ik fan van NBA-speler Steve Nash van de Phoenix Suns”, begint hij over de beruchte Amerikaanse basketbalcompetitie. ,,Ik liet mijn haar ook knippen als het kapsel dat hij droeg, bekeek filmpjes van hem, keek naar wat hij deed met de bal, dat gaf mij echt het plezier in het basketbal. Steve was een creatieve speler, de passes, de schoten, fantastisch. Die ploeg haalde nooit de play-offs, tot twee jaar terug.. Ik zette destijds ’s nachts de wekker om wedstrijden te kijken. Geweldig. Om dat een keer live te bekijken, dat staat nog op mijn wensenlijstje.”
Toen Smit begon, was de jeugd van de basketbalvereniging niet zo groot als nu. ,,De flinke aanwas kwam net na die tijd. Als ik mee kon trainen met een bepaald team, dan deed ik dat, samen met Bobby Runderkamp. Wij hebben samen heel veel uren met een bal en basket doorgebracht. Elk moment dat we hadden, gingen we basketballen. Bij ons thuis hing een basket boven de buitendeur achterom. De buren hoorden soms uren achtereen het stuiteren en als de bal tegen de basket of de muur kwam. Elke vrije minuut die ik had. Die basket hing eigenlijk te laag, maar dat gaf wel gelegenheid tot het dunken.”
Daar ligt de basis van weten waar de basket is, als een snelle keuze wordt gemaakt om het schot te nemen van héle grote afstand. Want de NBA bracht iconen voort als Michael Jordan en Kobe Bryant: Jeroen Smit kan ook iets buitensporigs: scoren vanaf eigen helft. Hij heeft de kracht en het gevoel voor diepte en ruimte.
‘‘De ambitie om naar Amerika te gaan was er wel, maar het kwam er niet van, omdat ik de stap niet durfde te zetten’’
,,Dat lukte één keer. Ik ben vaak – als de bal van grote afstand onderweg was – aangekeken door medespelers of mensen op de tribune, met een blik van ‘dit slaat nergens op’. Vervolgens ging die onmogelijke bal er in. Tja…”, verontschuldigt hij zich bijna. ,,Ik denk eigenlijk niet zo erg na tijdens een wedstrijd”, antwoordt hij op de vraag of het schaken hem heeft geholpen in het veld. ,,Ik kan een knop aanzetten en focussen op het spel.”
Jeroen erkent dat hij wel eens een Amerikaanse droom heeft gehad. ,,De ambitie was er wel, maar het kwam er niet van, omdat ik de stap niet durfde te zetten. Want je gaat wel voor een paar jaar naar Amerika toe, dat is best spannend. Mitch Runderkamp, de vader van Bobby, die bij Heren 1 onze coach werd, had een netwerk van coaches en contacten, dat had ik kunnen inzetten. Achteraf gezien is het wel jammer. Vier jaar daarheen is mooi om mee te maken, de ervaring.” Jeugdspeler Thijmen Lamkamp, die de laatste weken briljant speelt voor Heren 1, ondernam het avontuur wel, wat werd afgebroken door covid. ,,Als je dan zijn verhalen hoort, hoe vaak ze trainden per dag, wedstrijden speelden, krankzinnig. Als ik dat hoor, denk ik van: dat had ik ook leuk gevonden.” En dan rijst de vraag waar het hem mogelijk had gebracht. ,,Ik had destijds een enorme drive en nog steeds, als ik iets doe, ga ik er voor 150% voor. Eigenlijk ben ik wel benieuwd waar het me had gebracht. Basketbal is nu een populaire sport, ook de 3×3-variant. Destijds kon je er ook je geld niet mee verdienen. Als je het vergelijkt met toen, liggen er nu veel meer kansen.”
Vijf jaar geleden promoveerde BV Volendam al eens naar de landelijke divisie. Van zijn team besloten Bobby Runderkamp en Robin Deun vlak daarvoor, om naast BV Volendam ook bij de Hoornse Hoppers te gaan spelen, die al in de promo-divisie speelden. ,,Ik had ook mogelijkheden, maar was destijds ook druk met mijn studie. Daarom heb ik het aanbod afgeslagen. Als ik er op terugkijk, Bob en Robin hebben daar veel ervaring opgedaan.” Hij bekent dat het ook te maken heeft met het buiten zijn comfortzone treden. ,,Ik was enorm verlegen. Wilde geen verandering en zat goed waar ik was. Om een hoger doel te bereiken, moet je ergens anders heen en brutaler durven zijn. Als ik dat zelfvertrouwen had wat ik nu wel heb, had ik hogerop kunnen komen. Buiten mijn comfortzone gaan, dúrven advies te vragen, dat was wel een dingetje. Nu ik dat wel kan, ben ik een betere basketballer geworden. Als je kijkt naar het onderdeel krachttraining, dat deed ik voorheen wel, maar vooral voor mezelf. Niet echt specifiek. Tot ik Cornel Sier van BodyResults – waarmee we inmiddels als team een samenwerking hebben – bezig zag met een sporter. Ben ik op hem afgegaan en vervolgens heb ik grote stappen gemaakt.”
Hij draait de tijd even terug. ,,Bij die vorige periode in de landelijke divisie, de sfeer, elke wedstrijd volle tribunes, zelfs cheerleaders, het leefde destijds ontzettend, fantastisch. Toen hadden we een mix van oudere en jonge spelers, iedereen was ook bevlogen. Na een jaar volgde degradatie, het viel uit elkaar, daarna moesten we het weer opbouwen. En dit is het resultaat. We zijn zo ontzettend gegroeid en hecht. Er zitten nog meer jeugdspelers bij, er is talent. Ik ben echt benieuwd waar het nog naar toe gaat met dit team. Robin Deun is al weken geblesseerd, hij fungeert sowieso als speler/coach, hij doet het ook super. Andere teams staan er echt van te kijken, hoe we dat samen doen.”
,,En het is cool om samen te spelen met mijn broer Rob, hij maakt ook zulke grote stappen. In een moeilijke wedstrijd pakten Thijmen Lamkamp en mijn broer Rob het recentelijk heel goed op met diverse scores, dat gold ook voor het team.” Dat team waande zich vorige week kampioen. ,,Maar de reglementen zijn anders dan we dachten. We zijn wel zeker van promotie, maar voor het kampioenschap moeten we zaterdag de laatste wedstrijd winnen van DED. Anders volgt een beslissingswedstrijd tegen Amsterdam. Wat meespeelt is dat we de uitwedstrijd hebben verloren van DED en veel van onze spelers met fysieke klachten kampen.”
‘‘ Ik heb zoveel respect voor Thijmen Lamkamp’’
Waaronder Smit zelf. Hij toont zijn gekwetste enkel. ,,En toch ga ik spelen.” Als fysio van Fysiotherapie Volendam is hij de juiste ‘eindverantwoordelijke’. ,,Het móet. Dat geldt ook voor andere jongens die dachten niet of nauwelijks te hoeven spelen.” Hij haalt Thijmen Lamkamp aan. ,,Hij heeft rugproblemen, neemt medicatie om toch te spelen, speelt gewoon door de pijn heen, ik heb zoveel respect voor hem. En hij draagt dan zoals laatst gewoon het team als begin twintiger. Zo’n talent, zo’n drive. Als hij die rugproblemen niet had…”
Wat Lamkamp, Smit en de anderen laten zien, is het aanschouwen waard. ,,Basketbal is hier niet zoveel in de picture zoals voetbal of handbal. Ik praat er met andere mensen niet zoveel over, de laatste tijd durf ik er wel wat arroganter over te zijn”, glimlacht hij. Smit scoort meestal meer dan dertig punten per wedstrijd. ,,Eigenlijk ben ik niet af te stoppen. Da’s best wel lekker om te zeggen.”
Hij geniet bij BV Volendam. ,,Er gebeurt heel veel bij de vereniging. We hebben gelukkig zóveel vrijwilligers, die er veel energie insteken. En nu er echte basketbalmannen stoppen bij het bestuur, dient zich een nieuwe generatie aan. Hoe de vereniging nu staat, echt geweldig. We hebben meer jeugdteams en ik ben sinds kort zelf ook een jeugdteam aan het trainen. De Onder 14. Die kinderen willen ook heel graag. Ik help bij het schaken voor scholen en wil ook wel graag basketbalclinics geven voor schoolkinderen. Ik sla mezelf een beetje voor m’n kop, dat ik al die dingen niet eerder ben gaan doen.”
Zo ontplooit Jeroen Smit zich alsnog. ,,Ik heb ook geleerd om meer te praten. Dat moet soms ook. Zoals na het overlijden van voormalig medespeler Theo Schilder. Ik praatte er aanvankelijk niet over, maar kwam erachter dat ik er veel van verdriet van heb. Door erover te praten, komt er meer los. Zo heb ik mezelf de laatste tijd op meerdere vlakken verbeterd, met meer gezonde gewoontes. En groei ik als basketballer en als mens.”
