‘Zelfs mijn meest succesvolle mislukking ooit is overgenomen…’ n

Jan Akkerman geëerd met signature Gibson gitaar

[ads id=66]

In de jaren ’60 en ’70 maakte Jan Akkerman wereldwijd furore als gitarist van Focus, The Hunters en Brainbox. De gitaarlegende werd zowel in de studio als op het podium vaak gesignaleerd met zijn geliefde Gibson Les Paul. De iconische ‘Black Beauty’ en Jan zouden onafscheidelijk worden. In mei 1973 zette Akkerman volgens velen zijn beste optreden tot dusver neer. Ondanks dat dit gegeven volgens Jan zelf onzin is – hij heeft de daaropvolgende jaren immers ook niet stilgezeten – is het een feit dat de gitarist samen met zijn Focus-bandgenoten het Londense Rainbow Theatre in extase bracht. De baanbrekende show werd als album uitgebracht en zou uitgroeien tot een wereldwijde hit onder gitaristen. Niet geheel toevallig gebruikte Jan gedurende het volledige concert zijn gitzwarte Gibson Les Paul. Het virtuoze spel dat Akkerman op zijn gitaar tentoonspreidde zorgde voor een stormloop op het instrument. De zwarte kunststukjes waren gedurende een periode bijna niet aan te slepen.
Nu, met die wetenschap én Jans onlangs gepasseerde 75e verjaardag, zochten de mensen achter Gibson contact met de gitarist. Als ultieme kroon op zijn werk kreeg Jan een signature Les Paul gitaar aangeboden. ,,Dat is toch wel het mooiste verjaardagscadeau dat je je kunt wensen?”, lacht de muzikant. ,,Ze hebben mijn origineel uit 1953 exact nagebouwd. Uiteindelijk zijn er elf gebouwd. Ik heb de eerste gekregen, er is één linkshandige gebouwd voor een voormalig tourmanager die er dolgraag eentje wilde bemachtigen en de andere negen worden via Gibson gedistribueerd naar geïnteresseerde muziekzaken.”
De gitaren zijn door zogenaamde masterbuilders van het prominente gitaarmerk in de Verenigde Staten gebouwd. ,,Het resultaat is verbluffend, echt een droom van een gitaar. Het leuke is dat ik in de jaren ’70 in mijn eerste Les Paul de PAF pickups heb vervangen voor de Filtertron pickups uit de ’63 Gretsch White Falcon die ik van mijn vader cadeau kreeg. Ik was verzot op die Gretsch sound, dus die probeerde ik ook in mijn Gibson over te brengen.”

‘Mijn tweede
Les Paul uit
’53 kocht ik
in de Verenigde
Staten net voordat
we ‘Live at
the Rainbow Theatre’
opnamen in Londen’

Inmiddels zitten de originele pickups weer in Jans Gretsch White Falcon, of hoe de gitaar in de vakwereld vaak aangeduid wordt: Jan Akkermans ‘Wild’ Falcon. ,,Mijn tweede Les Paul uit ’53 kocht ik in de Verenigde Staten net voordat we ‘Live at the Rainbow Theatre’ opnamen in Londen. In die gitaar zitten P-90 pickups, dat voor een gelijkwaardige sound zorgt als die Gretsch pickups. In mijn oneindige wijsheid had ik de bedrading van de pickups verkeerd om gesoldeerd, maar daardoor kreeg ik per toeval wel de sound waar ik naar op zoek was. Terugkijkend was dat één van mijn meest succesvolle mislukkingen ooit.” Op speciaal verzoek van Jan Akkerman wordt in zijn gloednieuwe signature gitaarmodellen de bedrading ook andersom gemonteerd, alleen dit keer bewust.
Alle elf de Jan Akkerman-Les Pauls zijn uniek. ,,Met uitzondering van de gitaar die ik heb gekregen krijgt iedere exemplaar de titel van een stuk uit de ‘Live at the Rainbow’-show. Die van mij draagt de naam ‘J.A. 75’.”
Volgens de ‘Hocus pocus’-gitarist is het oude, originele instrument niet beter dan de nieuwe signature. ,,Het gaat erom dat je binding hebt met het instrument. Muziek maak je met je hart, je hoofd en je handen. De gitaar is daarbij de verbindende factor. Het instrument biedt je de mogelijkheid jezelf te uiten.” De liefhebbers die Jan in actie willen zien op zijn gloednieuwe instrument kunnen op zijn website de tourdata en -locaties bekijken.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

Deel dit artikel

Rob Cerneüs jr. geeft in atelier vader talentvolle kunstenaars een podium

[ads id=66]

In de stenen vloer van het atelier aan de Groote Noord in Monnickendam is de naam van Rob Cerneüs in het steen vereeuwigd. ,,Mijn vader heeft een grillig pad moeten bewandelen, met vallen en opstaan werd hij succesvol. Dat was geenszins een vanzelfsprekendheid”, haalt zoon Rob herinneringen op. Bob Doets portretteerde ‘Vader en zoon’ een maand voor het overlijden van senior. Rob junior kijkt om zich heen in het net schoongemaakt en nu nog lege atelier, het levenswerk van zijn vader. ,,Bob is dankbaar dat hij de kans krijgt om hier te exposeren. Het is moeilijk om voet aan de grond te krijgen bij gevestigde galeries en hier in de buurt zijn ze niet. Het moet ook zo zijn dat Bob een maand voor de dood van mijn vader ons twee heeft vastgelegd. ’Vader en zoon’. En dat mijn vader op die foto, zonder dat ik het wist, naar mij wijst. Dat heeft iets symbolisch.”
‘Vind je het mooi?’, was een zin die Rob senior vaak bezigde. ,,Er zat onzekerheid en kwetsbaarheid in mijn vader. Tijdens de oorlog geboren – 1943 – op het Fokker-terrein in Amsterdam-Noord. Als één van de veertien kinderen. Dankzij de Stichting Cenootschap ontstond er een kring van mensen die als het ware om mijn vader heen ging staan. Daar putte hij zelfvertrouwen uit.” In 1991 onthulde Prinses Juliana bij het nieuwe kinder-AMC het beeldje van moeder met kind van de hand van Rob Cerneüs senior. In 1996 werd zijn beeld van de accordeonist Johnny Meijer op de Elandsgracht in Amsterdam geplaatst. Eveneens aan de Elandsgracht staat sinds 2003 het standbeeld van Manke Nelis. ,,Maar hij heeft altijd gevoeld dat hij moest knokken voor erkenning. ‘Moge de twijfel blijven bestaan, anders dooft de creativiteit’, schreef iemand van het Cenootschap eens aan mijn vader.”
,,Hij had geen opleiding. Ik wel. De opleiding van de maker interesseert mij echter niet zoveel, juist wel de authentieke verbeeldingskracht. En als mijn vader íets bezat, dan was het wel authenticiteit. Hij was origineel in wat hij maakte. Is niet ingedeukt door het volgen van de Kunstacademie, ik wel. Ik begin zelf nu pas de bevrijding te voelen, zoals bij het maken en het onthullen van Het Meisje aan de Markermeerdijk: iets wat uit mijn eigen ziel geboren is, dat dat mag bestaan en ook nog op een plek die iedereen omarmt.”
,,Om dit atelier als podium voor jonge kunstenaars open te stellen is een ongewis avontuur, maar dat was het voor mijn vader ook. Er zitten opvallende parallellen in ons leven. Mijn ouders waren boogschutter en tweeling en dat zijn dezelfde sterrenbeelden als mijn vrouw en ik hebben. Met de kinderen ging het hetzelfde en net als hij sta ik nu – op dezelfde leeftijd als hij fulltime beeldhouwer zou worden – op een kruispunt in mijn leven. Ik heb er nooit over getwijfeld om dit pand in de verkoop te doen. Dit pand ademt kunst uit. Ik hoop het rendabel te maken, gewoon alleen de kosten te kunnen betalen. Hier in de buurt zijn geen galeries als deze mogelijkheid. Ik heb fotograaf Marco Bakker gevraagd of hij hier wil exposeren en dat vindt hij ontzettend gaaf. Dit hier is uniek.” En dat was zijn vader ook. ,,Ik hoop dat mensen, als ze hier zijn geweest, met een hoopgevende ervaring rijker naar huis gaan.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

Deel dit artikel