All posts by De redactie

De redactie Algemeen | 9-7-2021 | 3 min. leestijd

Eerste Sportcafé niet druk bezocht, wél interessant

Clubkadercoaching, een gezondere sportomgeving, kansen voor 50+-sport én uitleg over het doen van een projectaanvraag met financiële ondersteuning, het kwam allemaal voorbij woensdag tijdens het allereerste Sportcafé Edam-Volendam. Gezien het aantal verenigingen binnen de gemeente viel de belangstelling van die sportaanbieders tegen. ,,Maar we zijn blij met de mensen die er zijn en hopen dat het de aanzet mag zijn voor een volgend Sportcafé”, zei Mark Hendriks van Team Sportservice, dat samen Sport-Koepel organisator was.
Door Eddy Veerman

[ads id=66]

Hendriks, buurtsportcoach, legde uit wat het wezenlijke verschil tussen beide organen is. ,,Wij zijn er voor 18+ en Sport-Koepel voor de groep daar onder”, waarna de presentatie volgde van Marit Martens-Scheers, namens NOC*NSF. Zij vertelde over de kansen voor sport voor de vijftigplussers en gaf een eerste aanzet tot hoe verenigingen dat aanbod interessant kunnen maken.
Mark Hendriks legde daarna zelf het idee van clubkadercoaching uit. ,,We ondersteunen daarbij verenigingen om het sociaal pedagogisch klimaat te verbeteren. Uit onderzoek blijkt dat liefst negentig procent van de coaches in Nederland niet is opgeleid en 39% voelt zichzelf niet capabel. ,,Het is kosteloos en het traject geldt voor de duur van twee seizoenen. Er is al contact met een enkele vereniging en ik neem dan als clubkadercoach regelmatig een kijkje. Als bijvoorbeeld opvalt dat bij een wedstrijd veel wordt gevloekt, dan praat ik daarna even met de trainer, hoe hij of zij daar mee omgaat en kan worden ondersteund. Dat is één voorbeeld. Het concept heeft zich al bewezen: clubs, trainers en leden worden er beter van.”
Dianne de Lange nam daarna het woord, over een gezondere sportomgeving. Namens Vitaal Waterland gaat zij als JOGG-regisseur (Jongeren Op Gezond Gewicht) vanaf september ook op drie SKOV-scholen aan de slag met bewustwording hieromtrent. ,,Waarbij ik ook ouders bewust probeer te maken van de rol van gezonde voeding in de opvoeding. De kinderen zelf laten we fruit en groente ervaren, we hebben een moestuinproject, we leren kinderen gevarieerder eten in de klas, gaan koken en bakken. Als het gaat om scholen en verenigingen vraag ik ze over hun beleid na te denken: wat bied je bijvoorbeeld aan in de kantine en wat doe je als het gaat om traktaties?”

‘Goed te zien dat
er veel aandacht is
voor het creëren van
een gezonde samenleving
door het samenbrengen
van verschillende initiatieven’

De missie om die gezondere sportomgeving te realiseren gaat zij tevens aan met Team:Fit. Geen van de verenigingen hier is vooralsnog aangesloten daarbij. ,,Ondersteuning is gratis”, zei Debbie Stam. ,,Samen met sportbonden, verenigingen, kantinebeheerders en vrijwilligers proberen we onder andere het voedingsaanbod in sportkantines en horeca van -accommodaties gezonder te maken. Daarnaast is er aandacht voor een rookvrij sportterrein en verantwoord alcoholgebruik. Denk aan schenktijden en rolmodellen achter de bar. Maar als het om helpen bij gezondheid gaat, kan die ondersteuning er ook zijn bij het zorgen voor een gezonde clubkas.”
Tot slot kwam het lokale Sportakkoord aan bod, dat recentelijk ondertekend is door elf verenigingen. Mark Hendriks en Wayne Neijhorst (Sport-Koepel) gaven uitleg over hoe een vereniging (,,maar ook welzijnsinstellingen en scholen kunnen participeren”) een aanvraag in kan dienen voor een project voor het huidige jaar, doorlopend in de volgende. Want daar zijn gelden voor beschikbaar, met een totale waarde van 40.000 euro en een plafond van 3600 euro per projectvoorstel. Die kunnen ze indienen bij sportakkoordedamvolendam@gmail.com. Team Sportservice, Sport-Koepel en KTEV (Kenniscentrum Talentontwikkeling Edam-Volendam) vormen het kernteam en buigen zich over de aanvragen. ,,Het is bedoeld voor nieuwe of vernieuwende activiteiten”, voegde Neijhorst toe.
,,Het was een zinvolle avond, waarbij het goed te zien was dat er veel aandacht is voor het creëren van een gezonde samenleving door het samenbrengen van verschillende initiatieven op gebied van sport en voeding”, was de reactie van Lisa van Baarsen, voorzitter van turnvereniging St.Mauritius. ,,Ik hoop dat er nog vele Sportcafés volgen, waarin – nog – meer de behoeften van de sportverenigingen centraal staan en dat er ook meer verenigingen vertegenwoordigd zijn. Al met al een goede start met potentie voor de toekomst.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 8-7-2021 | 30 sec. leestijd

BV Volendam organiseert Dick Bond mixtoernooi 2021

Zaterdag 3 juli jl. werd er weer volop gebasketbald in sporthal de Seinpaal. De thuishaven voor Basketbalvereniging Volendam. Nadat we in 2020 verstek moesten laten gaan was er nu eindelijk gelegenheid om elkaar te ontmoeten bij een sportief en gezellig evenement.

Om 17.00 uur werd afgetrapt met een basketbal mixtoernooi en de dag werd afgesloten met een gezellig samenzijn in de kantine.

Deze week zijn de laatste trainingen voor dit seizoen. Wij wensen iedereen een hele fijne vakantie toe.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 8-7-2021 | 5 min. leestijd

Wat stond er in je rapport?

Carlo Keijzer had weinig op met school

,,Het is allemaal begonnen in de Georg Heringstraat. Dus als ik viel, lag ik al bij de Blokwhere op het schoolplein. Het was dus al snel beslist, waar ik naar toe zou gaan. Alhoewel, mijn jongere zus Angelique ging naar de Zuidwester. Dat is eigenlijk een beetje heiligschennis.
Door Jan Koning

[ads id=66]

,,Ik zat in een klas met een paar kopstukken. Ger Puppe, Robert ‘Bol’ Kwakman, Frank Sier, Marco Collet, Frank ‘Chef’ Jonk en last but not least Robert & Albert Jonk, die tweeling. Een lekker ploegje. Er zat geen goeie ook tussen, vooral Ger ‘Puppe’ Veerman niet. Het was ook altijd oorlog met ‘die van de overkant’. Coole Erik, Evert Seek, Thurston Watson, Mariska Jonk, Sandra Sombroek en Bonnie Tol. Die meiden waren staatsgevaarlijk. En nog steeds, haha.”
,,In groep zeven hadden we meester Harry Smal. Dat was een van de weinige leraren waar ik het goed mee kon vinden. Hij was echt een soort vriend van je. Was ook een ontzettend leuk jaar. Beetje jammer was wel dat ik het jaar daarna Dick de Boer kreeg. Ik weet nog dat die zei: ‘Als je jezelf aan die van Keijzer vasthoudt, kom je vanzelf op het schijthuis terecht.’ Nou, volgens mij is het met René ‘Aagt’ Tol wel goed gekomen. Die heeft zich z’n hele leven al aan mij opgetrokken, haha.”

‘De LTS was een
dagelijkse veldslag’

,,Op de LTS kwam ik helemaal met een paar atoomsplitsers in de klas. Gerard Groot, André Tol, Daniël de Wit – die nu in Frankrijk woont – Johan Slak, Rene Haverkort, René ‘Aagt’ Tol, een goede vriend van me en niet te vergeten Dave Kes. Dat was helemaal bedroefd. Dave Kes had een keer een zak echte specie op de kop getikt. Normaal gesproken metselden wij in de les altijd met kalk, zodat de muren direct daarna weer afgebroken konden worden. Nu had Dave een paar van die kuipen gevuld met echte specie. Dus kon er de dag erna een container en een sloopploeg komen om de boel weer af te breken. De leraren waren ook een ramp, al vond ik Piet ‘De Stale’ altijd wel leuk. Tot ik een keer na schooltijd met René Haverkort een heftige vuurwerkbom in zijn tuin had gegooid. We werden gepakt en toen moest ik de dag erna even blijven zitten. ‘Bombardementen’, zoals De Stale dat zo mooi kon zeggen, ‘kan echt niet.’ Dat kon ook niet en daarom heb ik een jaar lang schriften vol moeten schrijven na schooltijd. Daar was hij namelijk echt niet van gediend.”
,,Als ik nu nog langs de LTS (inmiddels Triade, red.) rijd, krijg ik nogal vlekken in mijn nek. Ik was zo blij dat ik daar vanaf was. Het was elke dag een grote veldslag. Of je kisten werden in de brand gestoken, of je trui zat ergens aan vast geschroefd. Elke dag ging dat zo door. In de pauze werden er appels en handsinaasappelen over en weer gegooid. Als je die in je gezicht kreeg, was je volledig naar de klote. Mijn zoon zit nu op de Triade en dat is echt een verademing. Sinds er ook meiden zitten, is het er zoveel meer gemoedelijk geworden. Totaal niet meer te vergelijken met vroeger. Gelukkig maar, want ik vond het vreselijk.”
Het laatste anderhalf jaar van school werkte ik iedere vrijdagmiddag met René Tol in de Diepvries in Volendam. Daar kwamen ze na een jaar pas achter. Ze hadden niet eens in de gaten dat wij iedere vrijdag weg waren. Mijn vader en moeder wisten het niet eens. Toen kwam het aan het licht en ze konden er uiteindelijk nog om lachen ook. We waren in die tijd ook veel meer bezig met drank en meiden dan met school. Mijn eerste liefde was Angeline Zwarthoed. Dat weet ik nog wel dus. We konden niet afwachten tot de school uit was, want dan konden we rechtstreeks naar onze tent. Daar zaten die meiden ook. Op een gegeven moment werd daar ook wel een beetje gerommeld. Dat was natuurlijk veel leuker dan school, haha.”

‘Ik stimuleer mijn
kinderen veel meer
om hun talent te benutten’

,,Wat ik wel ontzettend goed kon en ook leuk vond, was tekenen. Van huis uit is er echter nooit gestimuleerd om daar iets mee te doen. Als ik nu naar mezelf kijk – ik heb drie kinderen, Jacky (14), Sijmen (12) en Lesley (8) – stimuleer ik die veel meer om hun talent te benutten. Ik denk dat de generatie vóór ons – onze ouders – daar helemaal niet mee bezig was. Die vonden het wel prima. Stuurden je naar school en zo was het goed. Als je het bouwtje in ging, prima. Goed verdienen en dan hadden ze ook geen last meer van je.”
,,Na de LTS heb ik nog mijn Leermeester 1 & 2 gehaald en vervolgens mijn middenstanddiploma, in tweeën. De eerste keer zakte ik nog, omdat ik een heel jaar bezig was geweest om mijn maat Marco Veerman ‘Veroelie’ er doorheen te loodsen. Daardoor vergat ik zelf te leren. Daarna dacht ik dat ik al die kopstukken achter me kon laten, maar het grootste kopstuk – Kevin Koning – kwam ik later pas tegen. Daar ‘bedak’ ik nu nog steeds elke dag mee. En ik niet alleen. Wij allemaal en vooral zijn vrouw. Hij had bijvoorbeeld een keer zijn laatste waarschuwing gehad van haar in verband met ‘tetteren’ (overmatige alcoholconsumptie, red.). Dat kwam hij vervolgens even bij mij melden met zijn werkkleren nog aan. Jullie raden het al. Net het paard van Christus zo dronken op zijn fietsie naar huis. Kijk ik even later in de gang, staan er twee verschillende linkerbouwschoenen. Had de knecht dus twee compleet verschillende rechterschoenen aangetrokken. Een van mij en eentje van hem. Vervolgens is-ie naar het werk van Esmeralda gereden, die hem er even fijntjes op wees dat-ie twee verschillende schoenen aanhad. Een scheiding was nabij, maar ik hou nog steeds van hem, haha!”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 7-7-2021 | 16 min. leestijd

Een onverwachts avontuur in Roemenië bood zangeres een tweede kans

Anny Schilder zette verdriet om in muzikaal geluk

Als zeventienjarig meisje verruilde ze de viswinkel voor een rol als leadzangeres van BZN. ,,Samen met een vriendin kwam ik op een zaterdagavond in de Passagebar, waar Jack Veerman (Dekker) destijds als barkeeper werkte”, herinnert Anny Schilder (62) zich. ,,Terwijl hij onze drankjes neerzette, vroeg Jack – drummer – of het me niet leuk leek om bij hem in de band te komen zingen. BZN speelde destijds nog rockmuziek – ik had ze natuurlijk al een paar keer zien optreden – en grote successen hadden ze nog niet gehad. Ik vond het wel een eer dat ze me vroegen en een leuk hobbyproject leek me wel wat, ik stemde in.” Voor dat ze het wist, bevond Anny zich in de wereld van roem en rijkdom, maar ondanks dat bewaart de zangeres weinig positieve herinneringen aan haar tijd in de succesvolle band.
Door Kevin Mooijer

[ads id=66]

Haar eerste taak voor het bandje waar ze als tiener instapte, zou het inzingen zijn van de meest succesvolle single die ze ooit maakten. Ze was nog jong, maar BZN was niet het eerste hoofdstuk in Anny’s muzikale geschiedenis. ,,In de zesde klas van de lagere school – destijds het laatste jaar – stelde meester Pelk voor om de musical ‘Adieu Paris’ uit te voeren”, begint de Volendamse haar verhaal. ,,Om alle liedjes te vertolken was een leadzangeres nodig. Om beurten moesten we allemaal een stukje voorzingen. Ik was destijds een jaar of elf en hartstikke verlegen. Ik zag het totaal niet zitten om voor de hele klas te gaan zingen.”
Anny besloot zich, in de hoop overgeslagen te worden, op de achtergrond te houden. ,,’Meester, Anny kan goed zingen!’, riep een klasgenootje”, lacht ze. ,,Ik kon wel door de grond zakken. De volledige aandacht van ál mijn klasgenootjes en de leraar was op mij gericht. Na een moment van twijfel besloot ik dat ik me die dag niet zou laten kennen. Ik herpakte mijn moed, ging naast mijn bankje staan en begon voorzichtig te zingen. Tot mijn verbazing werd de héle klas doodstil. Iedereen luisterde aandachtig naar het liedje dat ik zong. Na afloop zei meester Pelk: ‘Er is vandaag een zangeres opgestaan.’ Niet alleen kreeg ik de rol in de musical, ook ging mijn leraar langs mijn ouders om ze ervan te overtuigen dat ze een gitaar voor me moesten aanschaffen.”

Chansons
Als jong meisje was Anny misschien te verlegen om uit zichzelf het podium te pakken, het zingen was haar echter niet vreemd. ,,In die tijd waren wij één van de weinige huishoudens in Volendam die een televisie hadden staan. Eén specifieke uitzending van vroeger zal ik nooit meer vergeten. Een Franse zangeres zong met haar hartverscheurende stem de meest prachtige chansons. Ze was maar een klein vrouwtje, maar haar stem was zó indrukwekkend. Dit wilde ik ook doen. Ik raakte verslaafd aan de muziek van Edith Piaf.”
Anny groeide op met vier broers en drie zussen. Al mijn broers waren wel actief in de muziek. Zij leerden me gitaar spelen en samen kregen we het zingen van harmonieën onder de knie. Mijn moeder was onze grootste fan. Vaak zette ze haar stoel midden in de woonkamer neer, ging lekker zitten en zei: ‘Zingen jullie eens een mooi liedje voor me.’ We zongen liedjes van Bob Dylan, Leonard Cohen en bijvoorbeeld the Beatles. Mijn oudste zus had exact dezelfde stem als ‘Mama’ Cass van the Mamas and the Papas. Moeder vond het prachtig als we meerstemmig zongen.”
In haar tienerjaren begon Anny samen met een vriendin een zangduo om op bruiloften op te treden. ,,The Nip Outs noemden we onszelf. Samen met Marie ‘Don’ Veerman zong ik op zestienjarige leeftijd gezellige liedjes op bruiloften. In die tijd was het zo dat als je in het weekend ergens een liedje had gezongen, en het klonk een beetje, dan was heel Volendam ervan op de hoogte. Schijnbaar hadden de BZN-leden ook iets goeds gehoord over onze optredens.” Na wat onenigheid tussen Anny en Marie besloot het duo uit elkaar te gaan. ,,Vanaf dat moment maakte ik geen deel meer uit van een muzikaal gezelschap. Toen ik op een zaterdagavond in de Passagebar door drummer Jack Dekker gevraagd werd voor BZN, was dus een welkome verrassing. In eerste instantie dacht ik dat hij een geintje maakte, maar ze waren bloedserieus. BZN had tot die tijd rockmuziek gespeeld met Jan Kies als leadzanger, maar ik werd gevraagd in een experimentele periode van de band. Jan Keizer was van de drums overgestapt naar de leadzang en Marie Kwakman had een paar maanden als zangeres in de band gezeten. Net als bij de musicalauditie tijdens mijn jeugd, pakte ik ook deze kans met beide handen aan.”

‘Ter hoogte van
een schoenenwinkel
in de Kalverstraat
werd ik herkend.
Ik hoorde ze mijn
naam herhaaldelijk
roepen en binnen
een paar seconden
waren we omsingeld’

Anny nam het stokje over van, wat later werd, Maribelle en werd zangeres van BZN. ,,Wat mij vooral aansprak was het deel uitmaken van een band. Ze hadden al wel een naam opgebouwd, maar in mijn ogen zou het een hobbyproject worden. Alle bandleden werkten er gewoon bij en er stonden maar één of twee optredens op het programma.” Een paar dagen later bleek dat Anny’s verwachtingspatroon niet verder van de realiteit had kunnen afwijken. ,,BZN had de volgende single al klaarliggen. Ik moest het liedje alleen nog even inzingen in de studio. Dat zou mijn eerste taak voor de band worden.”
De mannen van BZN bleken goud in handen te hebben met de bescheiden Anny. ‘Mon Amour’ kwam op nummer 1 binnen en behaalde de gouden status. ,,We kwamen in een gekkenhuis terecht. We werden herkend op straat, de agenda stond opeens helemaal volgeboekt met ’s middags radio- en tv-opnames en ’s avonds optredens door het hele land. Het werd zó druk dat we allemaal wel moesten stoppen met werken. Ik had deze chaos nooit van mijn leven verwacht.”
Terwijl BZN met hun single op nummer 1 in de hitlijsten stond, ging Anny nietsvermoedend met haar moeder naar de hoofdstad om te winkelen. ,,Mijn moeder droeg destijds nog Volendammer klederdracht – dat trok buiten Volendam op zich al de nodige aandacht – maar dat mensen mij ook zouden herkennen, had ik nooit op gerekend. Op zoek naar een poppenwinkel liepen we door de Amsterdamse Kalverstraat. Ter hoogte van een schoenenwinkel werd ik herkend. Ik hoorde ze mijn naam herhaaldelijk roepen en binnen een paar seconden waren we omsingeld. We werden belaagd door tientallen mensen. Er ontstond een gigantisch gedrang, waardoor we volledig in het nauw gedreven werden. Met onze rug tegen het raam van een schoenenwinkel konden we geen kant op. De angst was van mijn moeders gezicht af te lezen en ik had letterlijk geen idee hoe ik ons uit deze benauwde situatie kon redden. De eigenaresse van de winkel had het allemaal zien gebeuren en greep gelukkig in. Ze opende de deur, trok ons vlug naar binnen en draaide direct de deur weer op slot. Ik had er nooit bij stilgestaan dat mensen me misschien zouden herkennen en wat de gevolgen daarvan zouden kunnen zijn. Ik was me nergens van bewust, had nooit mediatraining gehad. We werden zo in het diepe gegooid. Ik ben zo van die situatie geschrokken dat ik nooit meer zomaar naar een grote stad ben gegaan zonder bijvoorbeeld een zonnebril op te zetten.”
Terugkijkend op de periode waarin de BZN furore maakte, komt Anny tot de conclusie dat het beter voor haar ontwikkeling was geweest als ze op een ander moment was ingestapt. ,,Misschien zou het beter zijn als ik in de band was begonnen in een minder succesvolle periode. Een periode waarin ik rustig aan kon wennen aan het bandleven en geleidelijk aan zou mee kunnen groeien. Nu was het zo dat ik aan één liedje meewerkte en het hek was van de dam. Ik werd op straat belaagd, stond te zingen voor koningin Juliana en prins Bernhard, ik ontmoette prins Claus, waarna de landelijk media massaal viel over mijn houding – schijnbaar had ik mijn linkerhand niet in mijn zij mogen houden toen ik hem met rechts de hand schudde – maar wisten wij veel. Wij kwamen zo van de garntafel af. Ik werd zo voor de leeuwen gegooid. Dat was een hectische tijd.”

Roemenië
Na ‘Mon Amour’ volgden verscheidene hits. BZN leek Nederland te ontgroeien. ,,We hebben meerdere keren geprobeerd om voet aan de grond te krijgen in Duitsland, maar dat is nooit echt gelukt. We kwamen er op tv en speelden er shows, we deden er alles aan om ook daar door te breken. Helaas is het er nooit van gekomen. Achteraf gezien waren we wel in Roemenië ongelooflijk populair. Er gingen vrachtwagens vol met onze platen die kant op, maar optreden was in die tijd onmogelijk geweest vanwege Ceau?escu’s communistische beleid. Misschien is het daarom beter dat Jan Keizer en ik pas jaren later ontdekten dat we er succes hadden.”
Na acht jaar deel te hebben uitgemaakt van één van Nederlands meest succesvolle bands, eindigde het avontuur in mineur voor Anny. ,,Het is voor mij triest afgelopen”, zucht de zangeres. ,,Ik ging aan het drukke bestaan onderdoor. Nadat mijn dochter geboren werd, leed ik aan een postnatale depressie en in die tijd werd dat nog niet heel serieus genomen. Tijdens een vergadering met de bandleden stelde ik voor om één keer per maand een zaterdagavond vrij te houden om toch een rustpunt in te bouwen in het overbelastende programma. Helaas kon dat niet, we moesten oogsten nu het kon. Daar kan ik wel begrip voor opbrengen, hoor. Voor mij hadden de afgelopen acht jaren als een sneltrein gevoeld die niet meer stopte. Ik kon niet afremmen. De sneltrein kwam pas tot stilstand nadat hij op volle snelheid een muur raakte. Ik neem het de bandleden niet kwalijk dat het zo gelopen is, maar wat er daarna gebeurde heeft me wel verschrikkelijk veel pijn gedaan…”
,,Nadat Carola me had vervangen in BZN werd ik compleet genegeerd door de bandleden. Ze hebben nooit gevraagd hoe het met me ging, zelfs na mijn scheiding heeft niemand ooit contact gezocht. Ik bestond niet meer voor de mensen waarmee ik acht jaar lief en leed had gedeeld en dat heeft me veel verdriet gebracht.”
Een jaar na haar afscheid van BZN werd Anny benaderd door een oude bekende van de VARA. ,,Of ik een kerstliedje wilde opnemen met Kinderen voor Kinderen, dat Artsen zonder Grenzen ten goede kwam. Eigenlijk zag ik het in die fase helemaal niet zitten om weer te gaan zingen, maar toch wisten ze me te overtuigen. Het was een leuk project, een samenwerking met zowel Kinderen voor Kinderen als Het Goede Doel, en de opbrengst ging naar een letterlijk goed doel.”

‘Ik kwam weer
een beetje in
het nieuws en
dat werd me niet
in dank afgenomen
door BZN’

Het balletje begon voorzichtig weer te rollen. ,,Ik had niet meer te maken met een overvolle agenda. De druk was van de ketel en langzaam maar zeker hervond ik het plezier in de muziek. Toch duurde het niet lang voordat ik weer op de rem moest trappen. Ik had weer een album met een bijbehorende single gemaakt en dan wordt er gelijk weer van je verwacht dat je overal in het land opduikt om je werk te promoten. Ik kwam weer een beetje in het nieuws en dat werd me niet in dank afgenomen door BZN. Sterker nog, er werd jacht op me gemaakt. Ondanks dat ik geen BZN-liedjes zong, wilden ze dat ik bij de platenmaatschappij vandaan ging, arrangeurs die voor de BZN schreven mochten niet met mij samenwerken en er volgde zelfs een rechtszaak tegen mij.”
Rond diezelfde periode werd BZN nogmaals in verlegenheid gebracht door aanwezigheid van hun voormalig zangeres. ,,Ik werd gevraagd door Panorama om een interview en een mooie fotosessie te doen. Wat ze er niet bij vermeldden was dat ze Carola Smit diezelfde vraag hadden gesteld. Zonder dat iemand ervan wist maakten ze een spread in hun magazine met op de ene pagina Carola en op de andere pagina ik. Eén van ons was compleet in het zwart gekleed en de ander in het wit. Ik zou niet meer weten wie welke kleur droeg, maar het waren schitterende foto’s. Later hoorde ik dat die editie van de Panorama voor de nodige woede had gezorgd bij de BZN-leden.”
Anny blies haar carrière nieuw leven in door het ditmaal op haar eigen manier, in haar eigen tempo te doen. ,,Op een gegeven moment werd ik door Jaap ‘Cas’ Buijs gebeld. Hij wilde het even over mijn volgende album hebben. Thomas en Cees Tol waren inmiddels uit BZN gestapt en Jaap vond het wel een goed idee om mijn volgende album samen te maken. Ik zei natuurlijk gelijk: ‘dat gaan we niet doen, Jaap.’ Maar Jaap stond erop dat we even bij elkaar zouden komen. Hij pikte me op in de auto en we gingen even een rondje door Volendam. Als je dan later weer uitstapte, had hij voor elkaar wat hij wilde. Ik had ingestemd onder de voorwaarde dat ik eerst met Thomas en Cees rond de tafel mocht. De broers pakten die kans aan om aan te geven dat ze mij de voorgaande jaren niet heel netjes behandeld hadden. Die woorden waren het enige wat ik nodig had.”
Anny, Thomas en Cees kwamen tot bezinning. ,,Naderhand hebben we nog heel veel samengewerkt. We hebben zelfs nog samen in een band gezeten. Naast Jan Veerman ‘Kies’ als leadzanger, Thomas Tol op toetsen en Cees Tol op gitaar, werd ik gevraagd als zangeres voor BZN’66. Dat was voor mij een gouden tijd. Wat hebben we toen gelachen. In de kleedkamer hadden we áltijd een ongedwongen, oergezellige sfeer. We speelden door het hele land en deden wat we écht leuk vonden.”

Mies Bouwman
Na een korte samenwerking met José Hoebee van LUV kreeg Anny totaal onverwachts op 51-jarige leeftijd de kans van haar leven. ,,José en ik zouden een volledig album gaan maken, maar toen belde Jan Keizers manager me. Mies Bouwman werd tachtig jaar en de vraag was of Jan en ik samen nog één keertje ‘Mon Amour’ wilden zingen voor haar. Jan had al ingestemd met de potentiële samenwerking. Ik besloot in te stemmen. Toen ik bij Jan thuis kwam om de toonsoort te bepalen, voelde het gelijk alsof er nooit iets was gebeurd. We hadden direct weer een klik. Na het optreden voor Mies Bouwman waren de reacties in de zaal zó positief dat we serieus overwogen om meer samen te gaan werken. Niet veel later kwam het nieuws waardoor ik de samenwerking met José vroegtijdig moest afbreken.”
,,Jan en ik werden uitgenodigd om een televisieoptreden in Roemenië te geven. Ze hadden daar gehoord dat we weer bij elkaar waren gekomen. BZN zou daar zó populair zijn dat we er een volledig tour zouden kunnen doen. We besloten de sprong in het diepe te wagen. Met z’n tweetjes stapten we in het vliegtuig richting Roemenië. We hadden werkelijk geen idee wat ons te wachten stond.”
De grootste BZN-hits aan de Zwarte Zee bleken niet dezelfde als de successen in Nederland. ,,’Blue Eyes’ en ‘Dance, Dance’ waren de absolute krakers in Roemenië”, lacht Anny. ,,Dat waren de liedjes die ze verzocht hadden in het programma waar we als uitsmijter meededen. Je gelooft niet wat er gebeurde toen we het podium opkwamen. Die hele zaal ging compleet uit zijn dak. We keken elkaar vol ongeloof aan.”
,,De volgende ochtend werden we door de burgemeester en een beveiligingsteam meegenomen om een ceremonie bij te wonen waarbij een tegel met onze namen in de drukste straat van de stad werd gelegd. Er stond zevenduizend man te juichen bij die gelegenheid. Jan en ik bleven elkaar aankijken met een blik van ‘wat is hier nou aan de hand?’ Wij hadden onze manager niet eens meegenomen omdat we dachten dat het allemaal wel los zou lopen, maar we konden daar niet over straat zonder beveiliging. Complete kantoorpanden waren beplakt met posters van onze gezichten, we hadden 24 uur per dag bewaking om ons heen, het was complete gekte.”

‘Na de pauze zette
de band ‘Blue Eyes’
in en op het moment
dat ik op kwam
lopen en begon
te zingen, liepen
de tranen over de
wangen van het
Roemeense publiek’

Aanvankelijk kregen Jan en Anny een emotionele verklaring voor het onbegrensde succes in Roemenië. ,,In de jaren 80 – toen dictator Ceau?escu nog aan de macht was en er in Roemenië werkelijk niets was toegestaan – gingen mensen zomers stiekem naar een kustplaats om daar in het grootste geheim een feestje te bouwen. De enige platen die de DJ daar had waren van ABBA, Boney M. en van BZN. Mensen die dat meegemaakt hebben vertelden ons dat onze muziek ze herinnert aan het enige lichtpuntje in hun leven in die tijd. Ze associëren liedjes als ‘Dance, Dance’, ‘Mr. Dan’ en ‘Blue Eyes’ met vrijheid.” Jan en Anny gaven de Roemeense bevolking een onvergetelijk gevoel met hun muziek. ,,We gaven shows voor duizenden mensen, met als absoluut hoogtepunt een openluchtoptreden voor honderdduizend mensen.”
Wat volgde, waren negen jaren vol uitverkochte optredens van het Volendamse duo en hun live band. ,,Ik ben zó dankbaar dat ik dat nog heb mogen meemaken. De mensen daar hadden echt behoefte aan wat wij ze brachten. Steevast kwamen ze allemaal in hun netste kleding naar onze optredens. En blijkbaar werd onze muziek van generatie op generatie overgebracht. De zalen waren namelijk niet met één leeftijdscategorie gevuld, maar jong en oud zat door elkaar. Na de pauze zette de band ‘Blue Eyes’ in en op het moment dat ik op kwam lopen en begon te zingen, liepen de tranen over de wangen van het publiek. Ik kan nog steeds niet bevatten wat die liedjes voor de mensen daar betekenen. Tot het einde van 2019 heb ik onafgebroken genoten van onze tijd in Roemenië.”
,,Twee jaar terug hebben we besloten de handdoek in de ring te gooien. Jan vond het mooi geweest toen hij 70 werd. En ik kan me daar wel bij aansluiten. Dit keer kon ik het op mijn eigen manier afsluiten en dat is me nog altijd heel wat waard. Voor het Roemenië-avontuur keek ik met een negatief gevoel terug op mijn muzikale loopbaan, maar sindsdien kan ik weer met een glimlach op mijn gezicht terugdenken aan mijn carrière. Ik heb het boek nu uit. Muzikale ambities heb ik niet meer. Het is mooi geweest. Ik ga alleen nog lekker genieten van mijn kinderen en kleinkinderen en zodra het weer kan, ga ik een mooie reis maken.” Na een korte pauze besluit Anny bedachtzaam: ,,Ik heb een roerig leven gehad – nog steeds kan ik ontdaan raken van dingen die ik heb meegemaakt – maar ik heb wel alles alleen gedaan. En daar ben ik toch best een beetje trots op.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 7-7-2021 | 30 sec. leestijd

In de Nivo van vandaag, 7 juli 2021

Wij wensen iedereen veel leesplezier met onder andere de volgende onderwerpen:

• Winnende straatnaam in Oosthuizen bleek favoriet van velen
• Feestelijke opening CuliCafé ‘de Ontmoeting’ drukbezocht
• Niels en Karen zetten zich als ouders in voor onderzoek
• Pauselijke onderscheiding voor Jaap Tol (Bliek)
• GroenLinks: Cultuur is een must voor de gemeente
• Wat stond er in je rapport? Carlo Keijzer had weinig op met school
• Bouw speelplaats en gymsportcentrum uitgesteld
• KERMIS CD 2021 aanstaande zaterdag in de winkel!
• Ringen om Volendam: Luc in meeste prestigieuze competitie

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 6-7-2021 | 10 min. leestijd

Christine Mansour start internationaal Beachhandbal team

‘Sporten met zand tussen je tenen’

Na het enorme succes van beachvolleybal ontstonden de afgelopen jaren steeds meer beach-varianten van populaire sporten. Naast footvolley, beachvoetbal en beachtennis is nu ook het beachhandbal wereldwijd in opmars. Als het aan Christine Mansour ligt, kan een handbaldorp als Volendam eigenlijk niet achterblijven in deze bijzondere nieuwe trend. De 28-jarige sportfanaat uit Amerika maakte deel uit van een internationaal uitwisselingsprogramma met HV Kras Volendam en is nu vastberaden om Volendam internationaal op de kaart te zetten met een nieuw beachhandbal damesteam.
Door Leonie Veerman

[ads id=66]

Het is nieuw, het is zomers, het is gezellig, sociaal en gezond. Beachhandbal is volgens Christine de leukste sport die er is. En als breed onderlegde topsporter heeft Christine genoeg referentiemateriaal. ,,Al van jongs af aan stimuleerden mijn ouders me om alle sporten uit te proberen die ik leuk vond. Als kind verloor ik uiteindelijk mijn hart aan basketbal en dat ben ik sindsdien intensief blijven spelen, maar toen ons gezin later naar de kust van Florida verhuisde, ontdekte ik ook beach sports. Sindsdien weet ik dat er voor mij niets mooier is dan sporten met zand tussen je tenen.”
Mede door haar basketbaltalent won Christine een beurs aan de prestigieuze universiteit Harvard, waar ze niet alleen speelde voor het college basketbal team, maar daarnaast met succes ook maar liefst drie studies afrondde: Spaans, Psychologie en Economie.
,,Ik heb daar echt een ongelofelijk mooie tijd gehad”, zegt Christine. ,,Wat me nog het meest is bijgebleven van Harvard zijn de mensen. Je trekt op met heel veel mensen van over de hele wereld. Dat internationale karakter heeft mij enorm geïnspireerd. Enerzijds hebben alle nieuwe contacten die ik maakte ervoor gezorgd dat ik graag wilde reizen en meer van de wereld wilde ontdekken. Anderzijds heeft dit ook mijn liefde voor fotografie en ’storytelling’ aangewakkerd.”
Naast haar studies begon de ondernemende Christine als journalist en fotograaf te werken voor ‘The Harvard Crimson’, de studentenkrant van Harvard. ,,Ik ontdekte al snel dat je als journalist of fotograaf vaak veel gemakkelijker in aanraking komt met mensen waar je normaal gesproken nooit mee in contact zou komen. Ik genoot ervan om de verhalen van mensen in beeld te brengen, en ben mezelf vervolgens verder gaan ontwikkelen in video producties en uiteindelijk heb ik mijn eigen video marketing bedrijf opgericht: CM Narrative.”

‘Bij beachhandbal
telt een doelpunt
bijvoorbeeld dubbel
als je de bal in de
lucht vangt en nog
voordat je landt in
het doel geworpen hebt’

Pas toen Christine na Harvard naar San Diego (California) verhuisde begon ze zich vol overgave met beachhandbal bezig te houden. ,,Eenmaal op het zonnige strand van San Diego was ik meteen verkocht aan beachhandbal”, lacht Christine. ,,Beachhandbal combineert het relaxte en sociale aspect van beachsporten met de strategie en behendigheid van handbal, maar is bovendien een unieke sport omdat er ook een zekere esthetische verantwoordelijkheid bij komt kijken. Bij beachhandbal telt een doelpunt bijvoorbeeld dubbel als je de bal in de lucht vangt en nog voordat je landt in het doel geworpen hebt. Ook ontvang je dubbele punten als je bij het scoren een soort pirouette sprong maakt van 360 graden. Dit maakt beachhandbal ook nog eens erg mooi om naar te kijken.’
Als oud-basketbalster ontwikkelde Christine zich razendsnel als beachhandbalster en binnen de kortste keren speelde ze met Team USA op beachhandbalvelden door heel Noord-Amerika. Nadat ze de Noord-Amerikaanse kampioenschappen won, kon ze vorig jaar met Team USA meedoen aan de wereldkampioenschappen in Italië, maar het coronavirus gooide helaas roet in het eten.
,,Op dat moment werd ik benaderd door Mark Ortega”, zegt Christine. ,,Hij was destijds de coach van het damesteam van HV Kras Volendam en zocht naar een internationaal talent om aan zijn team toe te voegen. Omdat Mark ook uit Amerika komt en mij kende uit de beachhandbal wereld, had hij blijkbaar zijn zinnen op mij gezet.” En hoewel Christine nog nooit eerder van Volendam gehoord had, was dit een kans die ze voor geen goud wilde laten schieten. ,,Ik keek er direct naar uit om mezelf verder te ontwikkelen op het gebied van handbal, en tegelijkertijd ook meer van de wereld te ontdekken.”
Christine keek haar ogen uit toen ze in Volendam aankwam. ,,Ik werd meteen verliefd op de dijk en de oude kom met al die mooie huisjes, en ik was ook blij en opgelucht dat iedereen erg aardig tegen me was. Ik verwonderde me over de bijzondere, joviale en vaak humoristische omgangsvormen in dit dorp. Daar kon ik echt van genieten. De taalkloof maakte het voor mij wel moeilijk en ondanks dat iedereen echt hun best deed om me erbij te betrekken, was het voor mij in het begin best lastig te acclimatiseren aan deze nieuwe sociale omgeving.”
Ook de overgang van beachhandbal naar zaalhandbal bleek lastiger dan Christine aanvankelijk had voorzien. ,,Beachhandbal en zaalhandbal zijn echt twee totaal verschillende sporten”, legt Christine uit. ,,Niet alleen vanwege de andere ondergrond, maar ook de spelregels, strategieën en de techniek die je erbij nodig hebt liggen erg ver uit elkaar. Ik moest dus echt van nul af aan beginnen om het zaalhandbal onder de knie te krijgen en al snel bleek dit voor mij niet haalbaar op eredivisieniveau.”

‘Ik heb me soms
ontzettend eenzaam
gevoeld. Gelukkig had
ik ontzettend lieve
mensen om me heen’

Christine geeft toe dat ze het bij vlagen erg moeilijk heeft gehad. ,,Ik heb me soms ontzettend eenzaam gevoeld, en het was natuurlijk een enorme teleurstelling dat het me niet lukte om de handbalsport eigen te maken. Gelukkig had ik ontzettend lieve mensen om me heen. Voordat ik mijn huidige appartement in Amsterdam-Oost betrok, woonde ik bij Candy Mühren en later ook bij haar familie Vincent Gruwèl en Roos en Nico van Eijck in huis., Daar heb ik me ontzettend welkom en gesteund gevoeld. Ook ben ik via via aan een paar mooie zakelijke opdrachten gekomen, zo heb ik met mijn bedrijf CM Narrative onder andere bedrijfsvideo’s voor Succes Schoonmaak, Smit Elektra, Lockmaster, en HV KRAS Volendam mogen maken.”
Ondanks de teleurstellingen die Christine te verwerken kreeg zat ze niet bij de pakken neer. Ze zag kansen, en met haar ondernemende instelling nam ze gelijk het initiatief om deze in actie om te zetten. Christine: ,,Aanvankelijk was het mijn doel om in Volendam meer te leren over zaalhandbal, en om die kennis uiteindelijk weer terug te brengen naar Amerika, maar al snel werd ik me ervan bewust dat mijn echte passie toch bij beachhandbal ligt. Aangezien dit in Volendam nog een totaal onbekende sport is, besloot ik dat ik meer kon betekenen als ik mijn tijd hier zou gebruiken om hier mijn kennis van, en liefde voor beachhandbal over te brengen.”
Toen Christine haar nieuwe voornemens deelde met de club, begon de bal te rollen. ,,Er waren meteen wat dames die er wel oren naar hadden om beachhandbal te leren spelen en de nieuwe coach van het damesteam van HV Kras Volendam, Serge ter Horst, bleek toevallig ook al ruime ervaring in de beachhandbalwereld te hebben. Hij bood zich gelijk aan om eventueel ook een nieuw beachhandbal damesteam te gaan coachen.”
Christines ambities beperkten zich echter niet tot de grenzen van de vereniging. Geïnspireerd op haar ervaringen als student en videomarketeer kwam ze op het idee om een samenwerking aan te gaan die zowel grenzen als sportdisciplines overstijgt. Ze startte een internationaal dames beachhandbalteam waarin de kennis en ervaring van Amerikaanse beachhandbalsters gecombineerd wordt met Nederlandse beachhandbalsters uit het nationale team en Volendamse zaalhandbalsters. ,,Ik merkte dat alle speelsters die ik benaderde zeer enthousiast waren, en één van de Amerikaanse teamleden, Missy Browne, blijft zelfs voor twee hele maanden in Nederland om met ons nieuwe team mee te spelen. Dat is natuurlijk fantastisch.”
Christine: ,,Voordat ik het wist, was dit idee werkelijkheid geworden. Ik heb de tenues ontworpen, het trainings- en wedstrijdschema opgezet, de registraties voor toernooien geregeld, ik beheer het budget, heb de komst van de Amerikaanse speelsters geregeld, waarvoor ik speciale vrijstellingsbrieven nodig had, daarnaast heb ik het onderdak voor deze teamleden geregeld en een complete marketingstrategie opgezet voor het team. Het was best een hoop werk, maar ik ben erg blij met alle hulp en ondersteuning die ik vanuit HV Kras Volendam krijg.”
Inmiddels is ons team compleet, met spelers uit California, Atlanta, Colorado en Volendam. Onze eigen beachhandballen en tenues zijn reeds binnen, en met de Volendamse dames zijn we al gestart met trainen op een beachhandbalveld in Amsterdam-Noord. Over enkele weken zullen alle Amerikaanse speelsters in Nederland arriveren en het team versterken.”

‘Ik denk zelfs
dat we kans maken
om binnen enkele
jaren al Europees
kampioen te worden’

,,Het is onwerkelijk, maar alles lijkt op zijn plek te vallen”, vervolgt Christine. ,,Beachhandbal is een echte seizoenssport . De toernooien worden uitsluitend in de zomermaanden gespeeld, en omdat de meeste Amerikaanse speelsters sinds de komst van het coronavirus grotendeels vanuit huis werken, waren zij in staat om afspraken te maken met hun werkgevers om tijdens het beachhandbal seizoen vanuit Nederland te werken.”
,,Het is een nieuwe sport”, zegt Christine, ,,maar de afgelopen jaren is beachhandbal echt in een stroomversnelling terecht gekomen. In de kustgebieden van Amerika groeit beachhandball nog altijd in populariteit en inmiddels zie je op steeds meer plekken in Europa ook meer teams ontstaan, waarvan er steeds meer deelnemen aan het Europees Beachhandbal toernooi. Het is een van de snelst groeiende sporten ter wereld en ik geloof echt dat beachhandbal erg groot kan worden.”
Als handbaldorp bij uitstek kan Volendam daarbij volgens Christine niet achterblijven. ,,Dit is het moment om op deze rijdende trein te springen, en door de zaalhandbal ervaring en expertise uit Volendam te combineren met de beachhandbal-ervaring van onze diverse Amerikaanse speelsters ben ik er van overtuigd dat we het heel erg ver kunnen schoppen met dit nieuwe damesteam.
Ik denk zelfs dat we kans maken om binnen enkele jaren al Europees kampioen te worden”, besluit Christine. ,,Door onze bijzondere internationale samenwerking ligt de energie en motivatie bij de speelsters op dit moment erg hoog, en zo ontstaat de magie die je nodig hebt om wonderen te verrichten in sport.”
,,Volgende maand reizen we samen af naar Portugal voor onze eerste Europese wedstrijd. Het gaat erg snel allemaal, maar het voelt ook bijzonder goed. Ik heb er ontzettend veel zin in en ben vooral erg benieuwd wat de toekomst ons zal brengen. Niet alleen met ons nieuwe damesteam binnen dit Europese kampioenschap, maar ook op langere termijn wat betreft de beachhandbalsport in het algemeen.”

Onderzoek beachhandbal en beach sportvelden
HV KRAS/Volendam kijkt altijd vooruit ,,en ondanks de moeilijke coronaperiode waarbij wij moesten sluiten, zijn wij toch optimistisch blijven kijken naar de toekomst”, laat de vereniging in een reactie weten. ,,Niet alleen voor de achterban maar ook de gemeenschap. Een van de projecten waar het bestuur momenteel mee bezig is, is het onderzoeken of beachhandbal aan ons sportaanbod toegevoegd kan worden. Het idee werd door de Technische Commissie en een groep enthousiaste leden, die graag de Beachhandbal sport in Volendam willen zien, geopperd. Zij zien deze nieuwe handbal vorm als mogelijke nieuwe toevoeging naast het bestaande aanbod van veldhandbal, zaalhandbal, walking handbal en speedhandbal.
Ons onderzoek startte vanuit de verwachting dat beachhandbal kracht en gezondheid op verschillende niveaus zal bevorderen. Niet alleen is zand een veilige en gezonde ondergrond voor het menselijk lichaam om op te sporten maar geeft het onze leden ook toegang tot een nieuwe sport.
Beachhandbal is op dit moment een van de snelst groeiende sporten in Europa en behoort tot een focus sport van de International Handball Federation (IHF). Daarnaast is het een potentiële Olympische sport na 2028.
Samen met de gemeente zijn wij actief aan het onderzoeken naar mogelijkheden voor het creëren van beach sportvelden in Volendam. Wij denken namelijk dat de komst van beach sportvelden de gemeenschap kan voortstuwen naar een completer aanbod van sporten een uiteindelijk een win-win situatie kan gaan creëren.
Natuurlijk zijn we ook trots dat KRAS/Volendam een officieel damesteam heeft gevormd onder de leiding van Christine Mansour. Ook met de leden die spelen in la Grosso’s, dat vol zit met HV KRAS/Volendammers, zijn we in gesprek om de samenwerking verder te versterken.”

Sponsoren gezocht!
Christine en HV Kras Volendam zoeken nog sponsoren om de kosten van het Europees kampioenschap beachhandbal te dekken.
Wil jouw bedrijf het nieuwe internationale beachhandbalteam steunen? Neem dan contact op met Joost Ooms: 0622774652

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 5-7-2021 | 7 min. leestijd

De gezamenlijke ruimte, het restaurant, de receptie, de winkel, alles is opgedoekt n n

Vereenzaming in aanleunwoningen Meermin

,,De bewoners hier brengen het grootste deel van de dag in eenzaamheid door”, zucht Maartje Bakker. ,,Wij voelen ons er inmiddels verschrikkelijk schuldig over dat we mijn opa ervan hebben overtuigd dat het heel gezellig wonen zou zijn in de aanleunwoningen van de Meermin.” Peter Bakker sluit zich bij zijn dochter aan: ,,De brochure stond boordevol met leuke en vooral sociale activiteiten voor de bewoners, maar helaas was dat alles korte duur. Sinds de bewoners van de Meermin vorig jaar naar de Friese Vlaak zijn verhuisd, worden de mensen in de aanleunwoningen aan hun lot overgelaten.”
Door Kevin Mooijer

[ads id=66]

Ferdinand Bakker (98) telde de dagen af totdat er voorzichtig weer wat mogelijk werd na de ergste coronapieken. Al ruim een jaar zit hij eenzaam uit het raam van zijn bescheiden aanleunwoning te staren. ,,Ik heb het idee dat ik cellulair gevangen zit hier”, zucht de heer Bakker. ,,Ik hecht veel waarde aan sociale contacten en gezelligheid, maar helaas moet ik het al sinds maart vorig jaar zonder doen. Nadat mijn vrouw overleed wilde ik graag dichter bij mijn familie wonen en die gelegenheid was er in de aanleunwoningen van de Meermin.”
De voorgehouden sociale activiteiten trokken meneer Bakker over de streep ,,Voorheen woonde ik in een tehuis in Bilthoven, waar wel drie keer per week een borreltje georganiseerd, waar we af en toe muziekmiddagen hadden en waar bewoners sporadisch gezamenlijk in de grote zaal een film keken. Ik had niet verwacht dat de Meermin ook zó veel voor de bewoners zou organiseren, maar het afgelopen jaar hebben de bewoners van de aanleunwoningen juist het tegenovergestelde doorgemaakt. Sinds maart vorig jaar spendeer ik mijn dagen hier in deze stoel.”

‘Sinds maart vorig
jaar spendeer ik
mijn dagen hier
in deze stoel’

,,De gezamenlijke eetzaal is letterlijk dichtgetimmerd”, vult zijn zoon Peter aan. ,,Na de verhuizing van de Meermin-bewoners naar de Friese Vlaak zijn alle faciliteiten niet meer beschikbaar. De gezamenlijke ruimte, het restaurant, de receptie, de winkel, het complete activiteitenprogramma, alles is opgedoekt. De ruim vijftig senioren die nog in de aanleunwoningen verblijven hebben helemaal niets meer. De woningen leunen werkelijk nergens meer tegenaan. En dat terwijl mijn vader nog iedere maand betaalt voor de verdwenen faciliteiten. In het huurcontract staat dat er altijd ‘reuring’ zou zijn in de gezellige Meermin. In realiteit is de situatie anders. Het enige dat de bewoners nog hebben is een tafeltje met vier stoeltjes in het liftportaal. Daar kunnen ze dan op eigen initiatief naast twee industriële liftdeuren, op een betonnen vloer naar een parkeerterrein staren. Het is om droevig van te worden.”
,,De eerste drie maanden dat mijn opa hier woonde, werd er een hoop georganiseerd”, vertelt Maartje. ,,De bewoners aten gezellig samen in de eetzaal, er werden muzikale en creatieve middagen georganiseerd, maar sinds corona het land in haar greep kreeg werden gezamenlijke activiteiten logischerwijs direct stopgezet. Sindsdien zijn wij in de veronderstelling geweest dat de draad na de ergste coronapieken weer opgepakt zou worden. Onlangs is gebleken dat we er flink naast zaten. Er is ons continu voorgehouden dat er na de verhuizing van de Meermin niets zou veranderen voor de bewoners van de aanleunwoningen, maar de realiteit is dat er niets meer over is voor deze groep senioren. Het gevolg is dat de bewoners het grootste deel van de dag in eenzaamheid doorbrengen.”

Verdrietig
,,Wij zijn heel erg boos en verdrietig over het vertrek van het verzorgingsdeel en daarmee ook alle faciliteiten en services die hier tot een jaar geleden waren. Dat dit alles zou verdwijnen is nooit gecommuniceerd naar de bewoners van de aanleunwoningen. Meerdere bewoners hebben bij zorgfacilitator de Zorgcirkel aangegeven dat ze het vervelend vinden dat er niks meer te doen is, maar tevergeefs. De zorgen van de senioren worden vervolgens direct de kop ingedrukt. ‘De bewoners leven zelfstandig’ en ‘dat is niet onze verantwoordelijkheid’ zijn voorbeelden van opmerkingen die dan volgen. Maar toen er onlangs brand uitbrak – een indirect gevolg van het buiten gebruik stellen van de 24-uurszorg – komt de Zorgcirkel wel mensen evacueren en krijgen de bewoners naderhand een bosje bloemen vanuit de organisatie. De aanleunwoningen vallen dus wel degelijk onder de verantwoordelijkheid van de Zorgcirkel.”
De familie Bakker heeft de Zorgcirkel onlangs aangeschreven om hun zorgen betreft de vereenzaming van de bewoners tevens formeel kenbaar te maken. ,,In de beknopte reactie die we vanuit de Zorgcirkel ontvingen werden we ronduit afgepoeierd. Doelend op de vrijdagmiddagactiviteit zou er wel genoeg georganiseerd worden.”

‘We zien uit naar
iemand die
daadwerkelijk
actie onderneemt’

Ferdinand Bakker vult zijn kleindochter aan: ,,Af en toe gaat er een bescheiden clubje bewoners onder leiding van een vrijwilligster naar de bibliotheek aan de overkant. Daar aangekomen vullen de deelnemende dames de tijd door met elkaar te babbelen en de één of twee meegereisde heren wordt een kinderachtig spelletje voorgeschoteld. Natuurlijk waarderen we de vrijwilligster enorm – ik vind het hartstikke lief dat ze dat voor ons doet – maar ik had zo gehoopt dat er vanuit de Zorgcirkel ook zo nu en dan wat georganiseerd zou worden op grotere schaal. Al konden we bijvoorbeeld maar één keer per week gezamenlijk naar één van de recreatieruimtes in de Friese Vlaak om daar gezellig met andere mensen in contact te komen. Dan hebben we in ieder geval iets om naar uit te kijken.”
Peter: ,,De gezamenlijke zaal van de Meermin staat nog altijd leeg. Waarom wordt die zaal niet weer gehuurd van de eigenaar van het pand. Er zijn hier ruim vijftig bewoners die behoefte hebben aan sociaal contact. Zet er weer een paar tafels in en organiseer zo nu en dan een spelmiddag, een borreltje en een muziekmiddag. Er zijn vrijwilligers genoeg die staan te popelen om te helpen.”
De familie Bakker hoopt dat het Zorgcirkel-management tot inkeer komt betreft de beroerde situatie voor de bewoners van de Edamse aanleunwoningen. ,,We zien uit naar iemand die daadwerkelijk actie onderneemt. Het heeft onze sterke voorkeur om hier samen uit te komen met de Zorgcirkel. Niemand zit te wachten op een juridisch gevecht vanwege de contractbreuk die gepleegd wordt. Gezien het vakgebied waar de Zorgcirkel in actief is mogen we aannemen dat ook zij willen dat deze bewoners hun woonplezier terugvinden.”

Reactie Zorgcirkel
In een reactie op het verhaal van de familie Bakker zegt Gina Sombroek, hier regiodirecteur van de Zorgcirkel:
,,Wij zien graag dat ouderen in Edam zo volledig mogelijk mee kunnen blijven doen aan de samenleving en goede zorg ontvangen wanneer dat nodig is. De zorg is in coronatijd gewoon doorgegaan, de activiteiten minimaal. We betreuren het dat dhr. Bakker en zijn familieleden niet tevreden zijn over het welzijnsaanbod in de aanleunwoningen van De Meermin in Edam en hebben aangeboden hierover in gesprek te gaan.
Tot voor kort konden wij, door alle beperkende coronamaatregelen, nagenoeg niets organiseren voor bewoners, zeker niet in groepsverband. Dat geldt uiteraard niet alleen voor De Meermin, deze landelijke maatregelen hebben en hadden op jong en oud veel impact. Het was de realiteit waar we mee te maken hadden. Gelukkig is er vanaf 26 juni weer meer mogelijk. We hebben een groot deel van onze activiteiten bij De Zorgcirkel hervat, ook voor bewoners van de aanleunwoningen. Er staan inmiddels meerdere activiteiten op de agenda die gecommuniceerd zijn met de bewoners.
Bewoners van aanleunwoningen wonen in principe zelfstandig en het aanbod aan activiteiten is vaak minder groot dan vanuit een verzorgingshuis geboden kan worden. Vanaf het moment dat duidelijk werd dat De Zorgcirkel het hoofdgebouw van De Meermin zou verlaten is gezocht naar alternatieven voor diensten die we niet meer op dezelfde manier konden aanbieden.
We begrijpen dat het sluiten van het hoofdgebouw voelt als een gemis. Even binnen lopen in het hoofdgebouw voor een praatje of kopje koffie gaat nu niet meer. Met het inrichten van een zitje per gebouw en tweemaal per week georganiseerd koffiedrinken faciliteren we nu ontmoeting tussen bewoners. Voor de mensen met een zogenoemd Volledig Pakket Thuis worden er diverse welzijnsactiviteiten georganiseerd waaronder in een ruimte die De Zorgcirkel huurt in de bibliotheek aan de overkant. Andere bewoners kunnen tegen betaling ook gebruik maken van een deel van het welzijnsaanbod.
De zorg is en wordt uiteraard gewoon gecontinueerd, hier is niets aan veranderd. Afhankelijk van de zorgindicatie die een bewoner heeft wordt de zorg hierop aangepast en komen zorgmedewerkers aan huis langs, soms meerdere keren per dag. Er is een thuiszorgpost ingericht in een van de woningen waar bewoners dagelijks langs kunnen komen voor vragen. De huismeester houdt hier wekelijks spreekuur voor vragen over onderhoud of reparaties aan de woning.
Naast gezondheid vinden wij het welzijn van bewoners belangrijk. Met het opstarten van de activiteiten hopen we dan ook tegemoet te komen aan de wensen van bewoners. Daarnaast roep ik Edammers op die welzijnsactiviteiten willen organiseren voor ouderen: denk en organiseer met ons mee!”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 5-7-2021 | 30 sec. leestijd

Eerste Sportcafé gehouden

Woensdag werd in de kantine van Sporthal Opperdam het allereerste Sportcafé Edam-Volendam gehouden, voor alle sportaanbieders uit de gemeente. De samenkomst werd georganiseerd door Team Sportservice, Sport-Koepel, Team:Fit, Vitaal Waterland en KTEV.

Een aantal verenigingen was afgekomen op de interessante avond, waar uitleg werd gegeven over Clubkadercoaching, een gezondere sportomgeving, de kansen voor 50+ sport en de mogelijkheid om voor komend jaar een projectaanvraag te doen. Daarvoor zijn gelden beschikbaar vanuit het Sportakkoord Edam-Volendam. Meer over de avond in de komende Nivo.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 4-7-2021 | 1 min. leestijd

Sanna: ‘Het is nog niet mijn tijd’

Ze was realistisch genoeg om te weten dat er na de ‘corona-impact’ geen wonder kon worden verwacht, toch koesterde Sanna Veerman nog hoop op deelname aan de Spelen van Tokio. Afgelopen weekeinde, tijdens het tweede en laatste kwalificatiemoment in Rotterdam, werd definitief duidelijk dat het grootste topsportevenement op aarde nog te vroeg komt voor de turnster.
Door Ringen om Volendam

[ads id=66]

Ze eindigde als zesde overall, maar pakte bijvoorbeeld wel een derde plaats op brug, terwijl zij een oefening met hoge moeilijkheidsgraad turnde. Bij de afsprong ontbrak het aan de finishing touch. ,,Dat heeft niet alleen met een gebrek aan stabiliteit te maken, maar er is gewoon niet genoeg tijd geweest om het te ‘doortrainen’. Dan gebeuren dit soort dingen. Ik voel écht een stijgende lijn, maar voor nu was het te vroeg.”
Stiekem hoopte Sanna nog dat zij als reserve zouden worden aangewezen voor ‘Tokio’. ,,Daar ben je sporter voor; maar ik vind de aangewezen reserves logisch, ze hebben allebei beter gepresteerd.”
Na afloop liet zij de emoties even de vrije loop. Behoudens een blessureperiode en haar eigen corona-situatie was er ook nog de kwestie rond het grensoverschrijdende gedrag van turntrainers, waardoor die coaches geruime tijd op non-actief stonden. ,,Er is heel veel gebeurd.”
Enkele dagen na de grote deceptie is het aan het landen. ,,In mijn hoofd was ik voorafgaand al verder, beseffende waar ik vandaan kom. Het is daarom wel geaccepteerd nu, omdat ik na de wedstrijd ook meteen wist van ‘het was niet slecht, maar niet goed genoeg’.”
,,Als ik het heel goed had gedaan en qua scores had gezien dat ik tot het team had behoord, had ik een ander gevoel gehad, maar ik kan ook rekenen en weet dat mijn scores niet genoeg zijn voor een teamprestatie. Ik ben teleurgesteld en het is verschrikkelijk, ik had ‘daar’ moeten staan, maar het is gewoon ‘not meant to be’.”
Nóg niet tenminste. Ver weg aan de horizon ligt Parijs 2024, ,,maar we hebben in oktober al een WK. Ik ga eerst ontspannen en vakantie nemen. Als ik weer ga beginnen, gaan we ook evalueren met de trainers. Én ik ga volgende maand zeker kijken naar hoe onze teamleden het doen in Tokio en naar alle andere sporten kijken.”

Foto: Mieke Bakker.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 3-7-2021 | 7 min. leestijd

‘Nooit verwacht dat hier zóveel behoefte aan zou zijn in Volendam’

Pauline helpt eenzame jongeren aan vrienden

Een paar weken terug plaatste Pauline Silven een oproep op de door haar geïnitieerde Facebookpagina ‘Stel je vraag’. Een kennis had Pauline om hulp gevraagd bij een vervelende situatie waar haar dertienjarige dochter mee kampte. Het meisje, dat in het laatste jaar van de basisschool zit, kon geen aansluiting vinden bij leeftijdsgenootjes en spendeerde daarom veel tijd alleen. In de online-oproep stelde Pauline haar volgers de vraag of er meer meiden in die leeftijdscategorie op zoek zijn naar vriendinnen. ,,Het was spannend om zoiets online te zetten, het is natuurlijk een gevoelig onderwerp”, reageert de Volendamse. ,,Maar nu we een paar weken verder zijn, is er zoveel moois uit dat berichtje voortgekomen.”
Door Kevin Mooijer

[ads id=66]

,,Het eerste contact met mij werd veelal door ouders van de tieners gelegd”, vertelt Pauline. ,,Zowel de ouders als hun kinderen zaten natuurlijk met vragen als: hoe worden de tieners met elkaar in contact gebracht? Zijn er al veel aanmeldingen binnen? Wat ga je precies organiseren? Maar ouders vroegen bijvoorbeeld ook of ik tips had om hun kind over te halen zich op te geven.” Uiteindelijk werd Pauline overspoeld met aanmeldingen. ,,Er kwamen zoveel reacties binnen dat ik binnen de kortste keren een hele ploeg dertien- tot vijftienjarigen bij elkaar had. Ik had echt nooit verwacht dat hier zóveel behoefte aan zou zijn in Volendam…”
Omdat het CBW in een eerder stadium al gewerkt heeft aan een initiatief voor eenzame jongeren, heeft Pauline contact met de organisatie gelegd om een samenwerking aan te gaan. ,,We zijn met elf meiden taarten gaan bakken in PX. Je kunt je voorstellen dat het begin natuurlijk erg spannend was. Ze keken allemaal de kat een beetje uit de boom, maar al gauw werd het hartstikke gezellig. Ik heb die week gelijk een Whatsappgroep aangemaakt voor die meiden en sindsdien hebben ze al meerdere keren afgesproken!”
Een paar dagen vóór de geslaagde meidenavond nam Pauline de tien aangemelde jongens op sleeptouw. ,,We zijn een bungeejump-les gaan volgen bij Atlas. Uiteraard hebben de jongens – net zoals dat bij de meiden ging – mee mogen beslissen over een geschikte activiteit. Ook bij de jongens was het eerste uurtje even aftasten, maar het actieve bezig zijn hielp de gesprekken op gang te brengen. Vooral in de pauze ontstond een mooie klik. Vanaf dat moment hielden de jongens het gesprek moeiteloos draaiende.”

‘Ze keken allemaal
de kat een beetje
uit de boom,
maar al gauw werd
het hartstikke gezellig’

,,Uiteindelijk vonden ze het zo leuk met elkaar, dat ze vroegen of we nog iets konden gaan doen. Ik heb voorgesteld om met de hele groep, inclusief de meiden, die middag naar het Slobbeland te gaan. Dat voorstel werd in beide groepen heel enthousiast ontvangen.” Pauline lacht: ,,We spraken om 16.00 uur af bij de poort van het Slob. Ik heb vervolgens tot het laatste moment gewacht om af te zeggen. Ze hadden allemaal aangegeven dat ze erbij zouden zijn, dus op het moment dat ik mezelf afmeldde stonden zij waarschijnlijk al bij de poort. Ik had het idee dat mijn werk erop zat en dat ze het ook prima zonder mij zouden redden.”
De matchmaker kreeg gelijk. ,,Sindsdien spreken ze continu met elkaar af. Ze zitten met de hele groep in een Whatsappgroep, ze hebben de agenda’s naast elkaar gelegd om samen met de bus naar school te kunnen, ze gaan gezamenlijk naar Club Soda, ze spreken ’s avonds buiten met elkaar af. Het is gewoon een grote, hechte vriendengroep geworden, en iedere keer als ik daaraan denk krijg ik een lach op mijn gezicht.”
Pauline en haar man hebben zelf drie tienerkinderen, maar zij worden volledig buiten dit initiatief gehouden. ,,Ik ga natuurlijk heel discreet met alle gegevens om. Voor tieners, en vooral voor pubers, kan het moeilijk zijn om zichzelf kwetsbaar op te stellen. Mijn eigen kinderen weten dan ook nergens van af. Mijn dochter van zestien geeft wel aan dat ze het heel leuk en goed vindt wat ik doe, maar de details deel ik niet met mijn kinderen.”
De enige drijfveer voor de Volendamse met haar nobele missie is barmhartigheid. ,,Dit moet uit je hart komen. Voor zoiets ga je geen geld vragen. Ik ben blij dat ik in de gelegenheid ben om deze jongeren aan vrienden te helpen. Het is voor mij een kleine moeite, maar voor hen resulteert het in iets heel moois. Als alles goed blijft gaan, houden ze er vrienden voor het leven aan over. Dat geeft mij als betrokkene natuurlijk een geweldig gevoel. Die jongens en meiden hebben elkaar nu gevonden, spreken met elkaar af, doen leuke dingen samen en hoeven niet meer eenzaam te zijn. Als dat niet genoeg reden is om dit te doen, dan weet ik het ook niet.”
Inmiddels heeft Pauline een tweede oproep geplaatst waarin ze mensen uit alle leeftijdscategorieën oproept te reageren als zij behoefte aan vriendschap hebben. ,,Ik ben nu een groep zestien tot en met achttienjarigen aan het vormen. In die leeftijdsgroep heb ik al meer dan dertien aanmeldingen binnen. Voor de eerste ontmoeting staat een gezellige avond bowlen op het programma, maar in de tussentijd hebben de jongens van de week al samen een wedstrijd van het Nederlands Elftal gekeken. En zijn ze al met de complete groep met de bus naar de ‘Mc’ geweest. Geweldig, toch?”

‘Als alles goed
blijft gaan,
houden ze er
vrienden voor het
leven aan over’

Op het moment van schrijven heef Pauline ruim vijftig aanmeldingen binnen in de leeftijdscategorie van negen tot 44 jaar. ,,Iedereen is van harte welkom. Ik doe mijn best passende groepen te maken waar een goede klik is. Ook werk ik aan een groep van jongeren met een beperking. Sommige jongeren gaven zelf aan dat ze vanwege hun beperking – bijvoorbeeld autisme – waarschijnlijk niet goed zullen functioneren in de groep die ik al aan het samenstellen ben. Zij vroegen me of het mogelijk is om een nieuwe groep op te richten voor hen. Maar ook heb ik bijvoorbeeld contact met een slecht ziende en een dove tiener. Zij kunnen – als ze dat willen – natuurlijk wel prima aanhaken bij die eerste groep.”
,,De groepjes worden ingedeeld op basis van leeftijd, interesses en dus eventueel of iemand een voorkeur heeft om met andere jongeren met een beperking in contact te komen. En ik krijg niet alleen reacties van tieners, maar ik heb bijvoorbeeld ook al een heer van 40, vijf single vrouwen van rond de dertig en vier vrouwen van rond de 40 die allemaal aangeven een gelukkig huwelijk, kinderen en een mooi leven te hebben, maar behoefte te hebben aan vriendinnen. Ze zouden graag iemand hebben om gezellig mee te sporten of om een wijntje mee te drinken in het weekend. En met de kermis in het vooruitzicht komt de behoefte aan een groepje van dezelfde leeftijd natuurlijk helemaal naar voren.”
,,Via een pedagogisch adviseur van CBW waar ik mee in contact sta, heb ik vernomen dat er in Volendam ook veel eenzame kinderen uit andere culturen blijken te zijn. Omdat ze de Nederlandse taal nog niet goed beheersen hebben ze moeite in contact te komen met leeftijdsgenootjes. CBW probeert daarom een groepje jongeren uit verschillende culturen bij elkaar te brengen, en omdat ze allemaal verschillende talen spreken, worden ze dan indirect gedwongen om Nederlands met elkaar te spreken. Uiteindelijk kunnen deze kinderen dan weer makkelijker integreren. Uiteraard kunnen jongeren die behoefte hebben aan dit traject zich ook opgeven bij mij, ik koppel ze dan weer aan de juiste organisatie.”
Als gevolg van haar levensveranderende werk, wordt Pauline overladen met dankbetuigingen van zowel ouders als de jongeren zelf. ,,De ouders zijn ongelooflijk blij dat hun kinderen nu deel uitmaken van een vriendengroep, al moeten de meeste ouders wel even wennen aan het feit dat hun kind nu opeens iedere avond de deur uitgaat. Bijna alle leden uit de eerste groep hebben me onlangs een appje gestuurd dat ze het hartstikke goed naar de zin hebben met hun nieuwe vrienden. En dat is nou precies waar ik voor ging. Ik ben zó blij en trots dat het gelukt is. ”

Heb je ook behoefte aan wat meer gezelligheid, sociaal contact of zelfs een vrienden- of vriendinnengroep? Geef je dan op bij Pauline Silven door een privé-berichtje te sturen naar haar Facebook account, of te mailen naar paulinesilven@ziggo.nl

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!