‘We moeten hopen dat iedereen nu inziet hoe serieus het is’

Nieuwe maatregelen ‘mokerslag’ voor horeca

[ads id=66]

Ook Johan Bond (Boetie) van de Volendamse St. Jozefvereniging zegt dat de nieuwe maatregelen hard aankomen. Al is hij nog enigszins hoopvol. Hij is in gesprek met de veiligheidsregio om een uitzondering aan te vragen voor het maximum van dertig bezoekers in zijn zaal. Deze regeling geldt voor gelegenheden ‘van groot cultureel belang’.
,,De persconferentie kwam wel binnen als een mokerslag. Maar ik hoop dus dat wij toch een vrijstelling krijgen. Daar ga ik wel vanuit, want wij houden ons altijd goed aan de regels en dat weet de gemeente ook. We hopen groen licht te krijgen om bepaalde activiteiten door te kunnen laten gaan. Bij ons kan men prima anderhalve meter afstand houden. Wat dat betreft, hebben wij alles op de rit. Eigenlijk zijn wij dus wel positief gestemd. Als we die vrijstelling niet krijgen, dan gaat het wel erg lastig worden. Dan is het klaar. Maar wij gaan uit van het positieve”, vertelt Johan.

Roodgloeiend
Vrijwel direct na de persconferentie merkte horecavertegenwoordiger Jan Zwarthoed al de naweeën ervan. De telefoon van zijn hotel stond roodgloeiend. Jan: ,,Om 19.30 uur moest er echt iemand bij de receptie zitten. Anderhalf uur lang heeft dit personeelslid de telefoon opgenomen om alle afzeggingen op te schrijven. Mensen bellen meteen op om te annuleren. Dat is ook niet meer dan logisch. Je kunt nergens heen, je mag nergens meer in.”
De nieuwe maatregelen gelden onverbiddelijk voor restaurants als die van Jan en alle cafés. Deze zaken mogen niet meer dan dertig mensen ontvangen. Gasten mogen slechts met groepen van vier naar binnen. Jan gaat er het beste van maken en blijft hoopvol. Hij hoopt dat de boodschap van het kabinet is aangekomen bij de bevolking. ,,We moeten hopen dat iedereen nu inziet hoe serieus het is.”
Jan benadrukt dat hij en zijn collega-ondernemers alles doen om de regels zo goed mogelijk na te leven. Al heeft men tijdens de afgelopen maanden weer wat omzet kunnen draaien, sprake van een normale situatie was er nog niet. ,,We hadden al zestig procent minder gasten dan normaal. De cafés en restaurant doen hun stinkende best om alles op de rit te houden. We proberen de mensen zo goed mogelijk uit elkaar te houden, we registreren. Maar zij moeten zelf ook de discipline kunnen opbrengen om thuis niet met mensen samen te komen en afstand te houden. Je hebt altijd het risico dat er een ‘super spreader’ bijzit. We moeten de komende weken, maanden, de discipline zien vol te houden. Dan zul je zien, dan gaat het aantal besmettingen naar beneden. En als we dat niet doen, waar is dan het eind? Ik zou het niet weten. Een landelijke lockdown. Die kan er zomaar komen.”

‘Een landelijke
lockdown, die kan
er zomaar komen’

Jan vindt dat we de besmettingscijfers niet moeten relativeren. We moeten niet denken: ‘Het gaat wel’, want het gaat niet, zegt hij daarover. De nieuwe maatregelen zorgen voor onzekerheid, een dreiging dat er meer zullen volgen. Dit levert voor (horeca)ondernemers geen gunstig klimaat op. ,,We kunnen niks meer plannen. De kerst komt er ook aan. Wat moeten we met alle reserveringen aan? Moeten we daarbij een slag om de arm houden? Gaan we straks in lockdown? Daarom denk ik weleens: hoe moeten we in Gods naam overleven deze winter?”
De ‘gunterrassen’, de extra buitenzitplaatsen die de horeca kreeg, blijven de komende maanden staan. Ze worden alleen nu al veel minder bezocht vanwege de koudere temperaturen. Door de inzet van terrasverwarmers hoopt men ook buiten nog wat omzet te kunnen genereren. ‘Spatschermen’ zouden daarbij kunnen helpen, maar men kreeg nog geen toezegging of deze mogen worden gebruikt. Voor veel cafés en restaurants zal de omzetdaling dusdanig groot zijn, dat nieuwe steunmaatregelen nodig zijn. De regering vergadert daarom over een ‘derde steunpakket’. Momenteel zijn daar nog weinig details over bekend.
,,We zullen zien wat de maatregelen teweeg gaan brengen. Mensen in Volendam gingen over het algemeen al vroeger de deur uit. Misschien dat ze dat nu weer gaan doen. Maar je moet ervoor waken: waar gaan ze na sluitingstijd heen? Niet naar bed volgens mij. In huis gaan ze dan weer verder en dan hebben we dat weer. Het probleem verplaatst zich dan. Dan komen we weer op het aloude punt: denk aan wat je kapot maakt als je gaat feesten. Denk aan iedereen, denk aan alles dat zo meteen weer dicht kan gaan. Alles omdat we bij elkaar willen zitten en feesten willen. Dus mensen: houd die discipline, houd die motivatie.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

Deel dit artikel

AFGESTUDEERD

Janine Kroon | Master Tandheelkunde

Met de komst van het coronavirus sloten alle onderwijsinstellingen in Nederland hun deuren. In veel gevallen kon het onderwijs digitaal worden vervolgd, maar voor de studenten van een praktijkgerichte opleiding, zoals die van de opleiding tandheelkunde aan het ACTA (Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam) leverde dit soms flinke vertragingen op. Met een geluk bij een ongeluk kon de 24-jarige Janine Kroon haar studie tandheelkunde wel binnen de daarvoor bedoelde zes jaar afronden.

[ads id=66]

,,Gedurende de opleiding tandheelkunde voer je onder begeleiding van een docent tandheelkundige behandelingen uit op de kliniek van het ACTA. Naar mate je verder in de studie komt, neemt het aantal uren dat je op de kliniek aanwezig bent toe, en worden de behandelingen die je uitvoert stukje bij beetje complexer”, legt Janine uit.
,,Je werkt daarbij in koppels, en het ene dagdeel assisteer je bij je medestudent en het andere dagdeel assisteert hij of zij bij jou. Naast alle vakken, stages en praktijktoetsen moet iedere ACTA student elk jaar een vooraf vastgesteld aantal uren behandelen op de kliniek. Ik was van plan om tijdens mijn laatste studiejaar mijn eindonderzoek en bijhorende scriptie in Australië uit te voeren, daarom zorgde ik er voorafgaand aan deze stage voor dat ik aan alle overige eisen voor afstuderen voldeed.”

‘Het was allemaal
voor een goed doel’

,,Ik heb hard moeten werken en besloot dat ik mijn vele bijbaantjes maar even moest laten, maar het was natuurlijk allemaal voor een goed doel”, vertelt Janine. Om van de gelegenheid gebruik te maken besloot ze om in februari eerst 4 weken door Nieuw-Zeeland te reizen. Ze was daar toen het coronavirus uitbrak. ,,Het heeft mij toen veel moeite gekost om thuis te komen, omdat alle vluchten geannuleerd werden. Mijn familieleden hielpen mij nachten lang en zij slaagden erin om een plaats te bemachtigen in een vliegtuig terug naar Amsterdam.”
Eenmaal thuis baalde Janine uiteraard enorm dat ze die prachtige ervaring in Australië moest mislopen, maar ze werd gekoppeld aan een nieuwe scriptiebegeleider en vanuit huis kon ze ongestoord aan haar eindonderzoek werken. Het onderzoek was gericht op tandenknarsen (slaapbruxisme), en Janine heeft, mede op basis van een reeds bestaande database, kunnen vaststellen dat slaap-bruxisme sterk geassocieerd is met stress, daarbij concludeerde ze dat er een mogelijke relatie met slaap gerelateerde problemen zou kunnen zijn.
,,Mijn medestudenten moesten deze zomer al hun diensturen nog inhalen die ze de afgelopen maanden zijn misgelopen, dus achteraf gezien ben ik blij met hoe het allemaal gelopen is”, vertelt Janine.
Op de vraag of ze mee wil werken aan een interview over haar opleiding, reageerde Janine enthou-siast: ,,Ik weet nog dat ik het zelf lastig vond om een opleiding te kiezen. Ik hoop dat ik scholieren goed kan informeren en wellicht zelfs enthousiast kan maken voor de opleiding tandheelkunde.”
Op de middelbare school was Janine goed in exacte vakken, maar een baan op kantoor zag zij niet zitten. Al vanaf haar veertiende geeft ze sport- en danslessen, en zo bewegelijk als ze is, wilde zij liever ‘iets actievers’ doen dan de hele dag achter een computerscherm werken.

‘Ik had dit wel
honderd keer geoefend,
maar op het moment dat ik
het examen aflegde,
waarbij er twee docenten
op mijn vingers keken,
vergat ik door de zenuwen
de behandellamp aan te zetten’

In eerste instantie had Janine nog geen idee welke richting ze op zou gaan, maar haar collega studeerde destijds tandheelkunde en was erg enthousiast over deze opleiding. ,,Ik ben naar de Open Dag van het ACTA gegaan, ben een dag gaan proefstuderen en heb een dag meegelopen bij mijn eigen tandarts”, vertelt Janine. ,,Dat beviel zo goed dat ik mezelf aanmeldde voor de decentrale selectie van de opleiding tandheelkunde.”
De decentrale selectie van ACTA bestond toen uit twee rondes. ,,In de eerste ronde moest ik een motivatiebrief, mijn cijferlijst en mijn cv opsturen”, zegt Janine. “Ik werd voor de tweede ronde uitgenodigd door de ACTA om daar drie toetsen af te leggen.”
In het jaar dat Janine meedeed met de decentrale selectie waren er ongeveer 650 aanmeldingen, waarvan er slechts 120 studenten aangenomen werden op de opleiding. Toen Janine hoorde dat ze daar tussen zat, kon ze haar geluk niet op.
,,Het eerste jaar van de Bachelor was voor mij best heftig”, zegt zij eerlijk. ,,Op de middelbare school was ik natuurlijk gewend om uit boeken te leren, maar een praktijkexamen is heel iets anders dan een reeks theoretische vragen. Een van de eerste praktijkexamens op het ACTA bestaat uit het maken van een kleine vulling. Ik had dit wel honderd keer geoefend en wist precies wat ik moest doen, maar op het moment dat ik het examen aflegde, waarbij er twee docenten op mijn vingers keken, vergat ik door de zenuwen de behandellamp aan te zetten.” Janine lacht: ,,Naarmate je verder in de studie komt wen je daar gelukkig aan.”
Tijdens de laatste paar jaar van haar studie werkte Janine al een aantal uur per week als preventie- en tandartsassistente. Zodra ze haar Masterdiploma op zak had en haar cv uploadde op een online platform voor tandartsfuncties, ontving ze binnen een week meerdere telefoontjes en e-mails van praktijkeigenaren. ,,Er is een groot tekort aan tandartsen op dit moment, dus ik had de luxe om te kunnen kiezen waar ik aan de slag ging”, vertelt Janine. ,,Inmiddels ben ik nagenoeg fulltime aan het werk, twee dagen in een praktijk in Enkhuizen en twee dagen in een praktijk in Hoorn, en ik heb het enorm naar mijn zin.”
,,Het vak tandheelkunde is geweldig”, besluit Janine stellig. ,,Het werk is leuk en divers, mijn dagen vliegen voorbij. Bovendien is het een dynamisch werkveld dat continu in ontwikkeling is. Er valt altijd wat bij te leren, dat houdt het interessant. Tegen scholieren die nog twijfelen over hun studiekeuze zou ik willen zeggen, loop een dagje mee op het ACTA en mocht je enthousiast zijn, meld je aan voor de decentrale selectie.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

Deel dit artikel