Vandaag geopend: 08.00 - 17:30

All posts by De redactie

Langverwachte stamceltransplantatie Simon vanwege corona uitgesteld

Op drie juni was in de Nivo het verhaal van Simon de Goede en zijn strijd tegen de ziekte multiple sclerose (MS) te lezen. In die fase hoopten Simon en zijn familie dat er 75.000 euro bijeen zou worden gebracht, zodat hij een stamceltransplantatie zou kunnen ondergaan in Moskou. Dat bedrag kwam er, een datum (25 augustus) om naar de Russische hoofdstad af te reizen ook, maar het coronavirus gooide roet in het eten.
Door Kevin Mooijer

Destijds was de geboren Monnickendammer nog afhankelijk van een wandelstok, maar inmiddels kan hij zich alleen nog in een rolstoel voortbewegen. Simons situatie is de afgelopen maanden enorm verslechterd. Daarom is alle hoop gevestigd op de stamceltransplantatie. ,,Ik ben inmiddels goedgekeurd voor de behandeling en heb een slagingspercentage van 80%”, licht Simon toe. ,,Ik ben me lichamelijk en geestelijk al maanden aan het voorbereiden op de behandeling. Alles zag er positief uit.”

[ads id=66]

Vol goede moed vertrokken Simon en Marga vorige week dinsdag naar Den Haag om hun visa rond te krijgen. ,,We hadden een afspraak bij het Russische Consulaat, waar we alle benodigde documenten aan moesten leveren. Eén van deze documenten is een soort invitatie van een Russische instantie – in dit geval de kliniek waar ik behandeld ga worden – die bewijst dat je voor dat specifieke doeleinde naar Rusland afreist. Vanwege de huidige pandemie worden deze invitaties voor onbepaalde periode niet gehonoreerd, met als gevolg dat visa alleen bij hoge uitzondering worden toegekend. De enige omstandigheden waaronder Rusland een visum toestaat, is bij levensbedreigende situaties of voor bepaalde politieke situaties. Het is erg teleurstellend dat de invitatie van de kliniek niet wordt geaccepteerd door de Russische diensten.”

‘Het is erg
teleurstellend dat
de invitatie van de
kliniek niet wordt
geaccepteerd door de
Russische diensten’

Simon wordt in zijn zoektocht naar een visum bijgestaan door een gespecialiseerde organisatie. ,,We hebben een bureau in de arm genomen die ons tot zover heeft gebracht. De kans op een visum zou vanwege de ernst van mijn situatie 50/50 zijn, maar helaas mocht het niet baten. Nu proberen we het nogmaals via de Russische ambassade. Via deze weg zouden we een uitnodiging van de Russische buitenlandse zaken moeten ontvangen om een visum te krijgen. Die kans is natuurlijk uiterst klein, maar we pakken alles aan.”
Ondanks de zoveelste tegenslag blijft Simon positief. ,,Je hebt het niet zelf in de hand, dus het heeft ook geen zin om er zenuwachtig of negatief over te gaan doen. Ik blijf positief en heb mijn zinnen gezet op een succesvolle behandeling in Moskou.”
In de tussentijd traint Simon ter voorbereiding op de stamceltransplantatie geduldig door. ,,Ik zit veel in de sportschool om mijn lichaam zo sterk mogelijk te maken voor de behandeling. Hierin word ik bijgestaan door Robbert Miedema van RMPT Healthcenter in Monnickendam. Hij heeft aangeboden om de stichting Op de bres tegen MS te steunen door mij kosteloos van personal training te voorzien. Geweldig, toch?”
Wanneer Simon eindelijk vrijstelling krijgt om naar Moskou te reizen, staat hem een extreem zware periode te wachten. ,,De behandeling op zich duurt een maand. Je volledige immuunsysteem krijgt in feite een reset. De goede cellen worden van de kwade gescheiden. De goede cellen worden gekoeld opgeslagen en de kwade cellen worden door middel van een meerdere dagen durende, enorm zware chemokuur vernietigd. Vervolgens worden de goede cellen weer teruggeplaatst. Je hebt dan geen cellen meer in je lichaam die je hersenen aanvallen en de MS komt dus stil te staan of in sommige gevallen verdwijnt het zelfs.”
Vanwege de chemokuur en het verwijderen van cellen is het immuunsysteem van mensen die de behandeling ondergaan een bepaalde periode extreem laag. ,,Je wordt daardoor twee weken in quarantaine gezet om je immuunsysteem de tijd te geven weer aan te sterken. De behandeling is zo zwaar, dat je richting de dood wordt getrokken.”

Ga voor meer informatie naar www.opdebrestegenms.nl of houd de Facebookpagina van Op de bres tegen MS in de gaten voor het laatste nieuws over Simons gevecht tegen MS.

Fotogalerij

‘Dit met als doel dat er zometeen een weg ligt waar iedereen tevreden mee is'

Burgerparticipatie essentieel bij vernieuwing Julianaweg

Na de kermis van 2021 wordt de Volendamse Julianaweg ingrijpend vernieuwd. Het wordt een omvangrijk project voor het dorp. Bouwbedrijf Dura Vermeer gaat samenwerken met de gemeente. Samen vormen de partijen bouwteam ‘DeDam’, dat de belangrijke verkeersader in delen onder handen neemt. Waarschijnlijk te beginnen bij het industriegebied. Hoe de vernieuwde weg er precies uit komt te zien, is volgens het projectteam nog onduidelijk. De komende tijd kunnen burgers daarover meedenken in de verschillende participatietrajecten. In de planning staat dat het project op 31 december 2025 klaar moet zijn.
Door Laurens Tol

Wethouder Wim Runderkamp (VVD) geeft aan dat men begint met de plannen voor het hele traject in grote lijnen in kaart te brengen. Dit om daarover eenduidigheid te krijgen en om bepaalde keuzes te kunnen maken voor het project als geheel. Daarna wordt apart gekeken naar elk onderdeel van de Julianaweg.
,,Burgers worden betrokken bij zowel bij de grote lijnen, als de details van de plannen. Bij elk deel zullen we verschillende moeilijkheden tegenkomen. Op sommige plekken is ruimte genoeg, op andere plekken weer helemaal niet. Er zijn ook locaties waar weggebruikers nu vertraging oplopen, omdat er veel afslagen zijn. Al dit soort knelpunten willen we gaan oplossen. Gelukkig hoeven we niet alles zelf te bedenken. De mensen die wonen en werken aan de weg weten dit soort dingen ook uitstekend”, vertelt Runderkamp.

‘Het is een illusie
om te denken dat het
vernieuwen van zo’n
belangrijke weg
ongemerkt voorbijgaat’

[ads id=66]

Fotogalerij

Grondmetingen voor aanleg ontsluitingsweg

Maandag en dinsdag stond op de Dijkgraaf Poschlaan, nabij de stoplichten van de T-splitsing van de Zuidpolderlaan, een grondboorwagen van Van Dijk Geo- en Milieutechniek. Hier vond bodemonderzoek plaats en werden metingen verricht.

 

Tot op 20 meter diepte werd geboord om de grondlagen van klei, veen of zand in kaart te brengen. De metingen werden verricht in opdracht van Touw Ingenieursbureau. Op deze plaats komt een rotonde en ook even verderop komt een rotonde op de D. Poschlaan voor de aansluiting op de aan te leggen ontsluitingsweg richting de N244.

Ook in het weiland tussen de kommen Volendam en Edam vond bodemonderzoek plaats. Het zijn de eerste werkzaamheden voor de aanleg van de ontsluitingsweg, die al vele jaren op de rol staat.

Fotogalerij

Van gebroken voet herstelde Marnix Kolkman maakt zich op voor NK n n

‘Ik voel mezelf weer sporter’

De zon schijnt en dat is ook symbolisch voor Marnix Kolkman. ,,Ik heb behoorlijk lang niets kunnen doen en de voet is nog wat stijfjes. Maar ik heb sinds kort weer het gevoel dat ik op niveau zit. Over anderhalve week heb ik weer een NK, dus het voelt weer een beetje zoals voordat ik mijn voet brak”, zegt de atleet van AV Edam. ,,Ik voel mezelf weer sporter.”
Door Eddy Veerman

Hij heeft de sleutel van een hele grote trainingslocatie, want zo mag je de accommodatie van AV Edam wel noemen. ,,Ik kan hier krachttraining doen, heb hier het materiaalhok. Dat ik de sleutel heb, is wel logisch, omdat ik één van de mensen ben die het meest traint hier. Maar het is wel bijzonder natuurlijk.”
Trainen in de buitenlucht, geeft een gevoel van vrijheid. ,,Ik vind het ook lekker om af en toe alleen te trainen. Dan kan ik me goed focussen en ga ik net zo ver als dat Cees (Beets, zijn trainer, red.) er bij is. Dan push ik mezelf ook wel om alle schema’s goed af te werken.
De datum staat in zijn geheugen gegrift. ,,20 mei 2019”, zegt hij meteen. ,,het was een training op de maandag. Ik maakte een sprong en kwam net niet lekker uit en viel, hangend in de lucht, een beetje terug. Dat gebeurt wel vaker en dan val je of op de mat of je vangt ‘m op en belandt op het aanloopstuk. Maar nu kwam ik net verkeerd uit, zodat ik los moest laten en ik kwam met mijn linkervoet in de bak terecht waar je normaal gesproken je polsstok insteekt. Mijn voet ging ook nog eens dubbel, dus alles wat verkeerd kon gaan, ging verkeerd.” Hij kan er inmiddels een beetje om glimlachen. ,,Dat gebeurt zelden”, erkent hij. Hoe hoog hij vloog? ,,Dan ben je nog zo’n drie meter met je voeten van de grond verwijderd.”

‘Met mijn linkervoet
kwam ik in de bak terecht,
waar je normaal gesproken
je polsstok insteekt’

[ads id=66]

Had je er ooit angst voor?
,,Ja. Juist in die periode was het wat erger geworden. Daarvoor had ik het al een paar keer gehad en ik wist niet zo goed waardoor dat kwam. De angst zat er dus wel in en dat moet je niet hebben. Eigenlijk ging die training best wel goed, dus ik dacht dat het minder was geworden. Tot die ene sprong.”

Weet je dat meerdere atleten dat hebben, die angst die altijd meespringt?
,,Dat heeft bijna iedere atleet wel die aan polsstokhoogspringen doet. Ik heb naderhand ook veel reacties gekregen. Ik trek veel op met meerkampers en zij vinden polsstok het spannendste en moeilijkste onderdeel, dus zij herkennen die angst.”
,,Ik wist niet dat het gebroken was en fietste eerst nog naar huis. Gewoon met één been een beetje kracht zetten. Thuis dacht ik: ik wacht tot morgen. Maar het werd zo dik, dat we naar het ziekenhuis zijn gegaan en daar bleek dat-ie gebroken was. Een breuk – onder het scheenbeen van mijn sprongbeen – die niet vaak voor komt. Maar m’n voet was ook dubbelgeklapt, zodat er een deuk in het bot zat. Er was daarom twijfel of een operatie nodig was, maar dat hebben ze niet gedaan en is een goede keuze geweest.”

Wat dacht je toen je de diagnose kreeg?
,,Toen ik het hoorde dat het gebroken was, was ik verbaasd, ik dacht van een kneuzing. En bij die vaststelling wist ik ook dat het lang zou gaan duren. We zaten twee weken voor het NK Meerkamp en ik was voor m’n gevoel in een goede vorm, ik had zin in het zomerseizoen.”
,,Vooruitkijkend hoopte ik na het herstel indoor weer een beetje mee te kunnen doen, zodat ik ritme op kon doen voor het outdoorseizoen, maar dat lukte niet. Het been was nog niet sterk genoeg, dat lukte pas richting het buitenseizoen, maar toen kwam corona. Dat kwam mij niet slecht uit, want ik was nog niet op het niveau waar ik nu ben. De NK’s zijn in de komende weken, nu ben ik er klaar voor.”

Nu je hier rondloopt, is het weer als vanzelfsprekend, maar hoe was het om maandenlang dat niet te kunnen?
,,Dat was best moeilijk”, glimlacht hij nu als een boer met terugwerkende kiespijn. ,,Als je helemaal niet kunt lopen, helemaal niks kunt, dat was echt verschrikkelijk. Je ziet dat je been elke week dunner wordt. Dan duurt het voor je gevoel zó lang. Het heeft twee maanden geduurd voordat ik een beetje normaal kon lopen.”

Hoe gebruikte je de tijd?
,,Ik heb veel krachttraining gedaan en heb veel filmpjes gekeken van atleten in actie, want dan ben je er tenminste nog mee bezig. Heel veel anders kon ik niet. Ik heb altijd wel moed gehouden, maar had wel periodes dat ik dacht: dit duurt zo lang, ik heb er geen zin meer in.”
,,Ik ging de vorige zomer over naar VWO 6, dus ik had extra tijd om dat goed af te ronden. Ik heb nu gekozen voor een tussenjaar, even geen studie. Dan kan ik meer tijd stoppen in de sport en misschien wat geld verdienen met een bijbaantje. En als je ziet hoe het nu gaat met de studies in coronatijd, dat is niet zoals het zou moeten zijn, dus in dat opzicht is het misschien ook een goede keuze.”

Je gaf al een keer aan dat je niet zomaar meer trainingsuren kan maken?
,,Als je dat doet, gaat dat ten koste van andere trainingsonderdelen, omdat je dan te moe bent. Dan kom je juist in een neerwaartse spiraal. Het gaat vooral om kwaliteit, niet om kwantiteit bij atletiek. Je voelt ook goed aan het lichaam, wat je kunt doen.”
,,Ik zit nu voor het NK, dus dan wordt er afgebouwd. Vlak ervoor ga je wedstrijdgericht trainen en explosief. Daarna ga ik, richting het indoorseizoen, weer zwaar trainen.”

Waar werk je nog meer naar toe?
,,Dit jaar zou het WK Onder 20 zijn en dat gaat waarschijnlijk naar volgend jaar en daar hoop ik bij te zijn. Dan ben ik 19 en als het ware tweedejaars, dus dat is gunstig.”

Je blonk uit bij het hordenlopen en polsstokhoogspringen, maar koos twee jaar geleden toch voor de meerkamp?
,,Omdat die andere onderdelen ook goed gingen, vond ik het zonde om daar niks mee te doen. Ik had ook geen zin meer om elke dag alleen maar met polsstoktraining bezig te zijn.”

Durfde je, vlak voordat het gebeurde, naar de grote jongens te kijken, zoals meerkamper Eelco Sintnicolaas, voormalig Europees kampioen?
,,Zeker. Het is ook belangrijk om daar naar te kijken, dat geeft motivatie, dan weet je waar je naar toe moet. Het zijn tien onderdelen op de meerkamp, dus er zijn altijd verbeterpunten.”

Meerkamp is omvangrijker, lijkt zwaarder en moeilijker dan een 100 meter sprint, terwijl daar meer aandacht naar uit gaat?
,,Voor mensen is zo’n 100 meter leuker om naar te kijken. Zo’n meerkamp duurt twee dagen, dus daar ga je niet rustig voor zitten. Daardoor is het misschien minder spectaculair om naar te kijken. Je zou kunnen zeggen dat meerkamp moeilijker is, maar om de beste te zijn op de sprint is misschien net zo moeilijk. Misschien minder complex, want meerkampers moeten wel met meer zaken rekening houden.”

Mag je jezelf doelen stellen voor het NK?
,,Dat deed ik wel altijd, maar momenteel weet ik nog niet waar ik sta qua onderdeel. Ik heb nog maar twee testwedstrijden gedaan op Papendal. Op het NK zie ik wel hoe het gaat en van daar uit gaan we weer verder werken. Op Papendal zat ik goed in de buurt van de concurrenten en die jongens zijn een jaar ouder. Ik zie dat dat haalbaar is, binnen een jaar.”

Dan zijn ook de Olympische Spelen…
,,Als meerkamper ben je rond je 26e op je top. Ik denk niet dat er eerder atleten op hun twintigste de Spelen hebben gehaald. Ik heb nu nog een lichtere discus, wat lagere hordes, dus dat heeft nog tijd nodig.”

Het vizier is dus verder gesteld?
,,Klopt. Ik ga er niet van uit dat ik de Spelen van volgend jaar in Tokio haal.”

Doet een prestatie nu meer met je, omdat je er een tijd uit bent geweest?
,,Denk het niet. Ik heb al nieuwe persoonlijke records behaald op Papendal en dat voelt niet anders dan voorheen. Maar ik waardeer het wel meer dat ik alles weer kan.”

Foto: Marnix Kolkman warmt zich op voor een training bij AV Edam.

 

Fotogalerij

AFGESTUDEERD

‘Best heftig, maar ook erg leuk’

In deze nieuwe rubriek gaat de Nivo het gesprek aan met mensen die zojuist een studie hebben afgerond. Waarom kozen zij voor deze specifieke opleiding? Wat zijn de bijzonderheden van hun vakgebied? Hoe hebben zij hun studietijd ervaren en wat zijn hun vervolgstappen? Achter elk van deze pas afgestudeerden, gaat een uniek verhaal schuil.
Deze week trappen we af met de 24-jarige Dionne Smit, die op 17 augustus haar masterdiploma Geneeskunde behaalde.
Door Leonie Veerman

In tegenstelling tot de meeste andere masteropleidingen, die vaak maar een à twee jaar duren en zeer theoretisch van aard zijn, duurt de master Geneeskunde maar liefst drie jaar en bestaat deze voornamelijk uit co-schappen. ,,Het was best heftig”, vertelt Dionne, ,,maar ook erg leuk om zoveel verschillende indrukken op te doen.”
Al op de middelbare school wist Dionne zeker dat ze Geneeskunde wilde studeren. Omdat er sinds 2017 niet meer geloot wordt voor numerus fixus-opleidingen, zette ze als scholier al alles op alles om door de decentrale selectie te komen. ,,Met alleen hoge cijfers kom je er soms niet, dus ik koos bewust voor tweetalig onderwijs en zorgde ervoor dat ik zoveel mogelijk extra trajecten (op het hoogste niveau) volgde. De selectiecommissies kijken ook naar (vrijwilligers)werk, dus naast mijn bijbaantje op de markt, stond ik altijd klaar als de school leerlingen zocht om te helpen bij open dagen of informatieavonden.”
Voorafgaande aan de masteropleiding volgde Dionne eerst een driejarige Bachelor. ,,Tijdens die eerste drie jaar volg je nog echt college”, vertelt Dionne. Ze bladert vluchtig door een aantal dikke boeken vol medische termen en anatomie. ,,Zoals je ziet is dat voornamelijk stampwerk. Dit ging me eigenlijk best goed af, al moet ik wel zeggen dat ik heel wat uurtjes heb doorgebracht in de Universiteitsbibliotheek. Vooral in tentamenperiodes was ik daar geregeld van 09:00 tot 20:00 uur te vinden.”
Die lange dagen werden er tijdens de daaropvolgende drie jaren co-schappen van de masteropleiding eigenlijk niet minder op. Dionne’s vriend Eddy Buijs, die zelf ook Geneeskunde studeerde en inmiddels zijn specialisatieopleiding tot huisarts volgt, benadrukt dat Dionne de afgelopen drie jaar geregeld werkweken van 50 uur draaide. ,,En dan had ze daarnaast ook nog eens meerdere bijbaantjes, onder andere in een verpleeghuis en op een huisartsenpost”, zegt Eddy, zichtbaar trots op zijn vriendin.

‘In het begin
kijk je alleen
maar mee over de
schouders van de artsen.
Het belangrijkste is dan
dat je hen niet
in de weg staat’

Over de enorme werkdruk hoor je Dionne geen moment klagen. De uitdaging lag voor haar voornamelijk in de grote verantwoordelijkheid die jonge artsen opeens toebedeeld krijgen. ,,In het begin kijk je alleen maar mee over de schouders van de artsen. Het belangrijkste is dan dat je hen niet in de weg staat”, zegt Dionne met een glimlach. ,,Na verloop van tijd krijg je steeds meer eigen taken en beslissingsbevoegdheid. In het begin is dat natuurlijk even wennen.”
Met haar masterdiploma geneeskunde op zak mag Dionne zich nu officieel ‘basisarts’ noemen, maar ze legt uit dat ze er nog lang niet is: ,,Nu kan ik mezelf als arts pas gaan specialiseren. Omdat er maar een zeer beperkt aantal opleidingsplaatsen is per specialisatiegebied, is het echter gebruikelijk om eerst minimaal een jaar werkervaring op te doen of soms zelfs nog te promoveren.”
Hoewel menig leeftijdsgenoot al afscheid van de collegebanken heeft genomen en soms al jaren aan het werk is, heeft Dionne geen moeite met de lange weg die artsen moeten afleggen. ,,Ik vind het juist ontzettend leuk om mezelf te blijven ontwikkelen, al ben ik wel blij dat ik vanaf nu wat ga verdienen.”
Omdat Dionne nog twijfelt tussen een specialisatie in neurologie, interne geneeskunde of kindergeneeskunde, wil ze haar werkervaringsplaatsen optimaal benutten om tot een definitieve keuze te komen. ,,In eerste instantie ga ik voor neurologie. Ik heb inmiddels al een aantal sollicitatiebrieven verstuurd en ben erg benieuwd waar ik zal belanden.”

 

Fotogalerij

Formulierenhuis in de Edamse Bieb weer opgestart

Anderhalf jaar geleden is de SMD in de Edamse Bibliotheek gestart met het Formulierenhuis.

 

Hier kan men terecht voor het invullen van formulieren. Sabine Van Lingen (sociaal werkster en vrijwilligers-coördinator van de SMD), Serena Smits (sociaal werkster en raadsvrouw) en Lida van Hoof (vrijwilligster) zijn er present om de mensen van dienst te zijn bij het invullen van allerlei formulieren en aanvragen.

Voor de coronacrisis uitbrak was het heel druk te noemen, zodat naast dinsdagmorgen ook op donderdag het Formulierenhuis geopend was van 10:00 tot 12:00 uur. Na de gedwongen sluiting vanwege corona is het Formulierenhuis nu weer opgestart. Begonnen is op de dinsdagmorgen en de dames hopen in de toekomst ook op donderdag weer te draaien.

Fotogalerij

Nog echte tuinen in Volendam

Tussen alle betonnen ‘achterstraatjes’ van Volendam zijn soms nog echte tuinen te vinden. Hier spreekt men meestal van een voor- en achterstraatje. Verreweg de meeste Volendammers gooien hun tuintje zelfs het liefst vol beton, met uitzondering van een klein afvoerputje om het sopwater mee weg te spoelen na het schrobben.

 

Toch zijn er ook in Volendam nog mooie tuinen te vinden. De Nivo bezocht enkele van deze prachtige groene oases en maakte er kleurrijke foto’s. Hoewel de eigenaren van de tuinen toegeven dat zo’n tuin nog best wat onderhoud vergt (denk aan maaien, onkruid wieden en snoeien), beweren zij ook unaniem dat dit niet opweegt tegen alle voordelen: zoals goede afwatering, verkoeling in de zomer en simpelweg het plezier dat het oplevert.

Fotogalerij

Grote tak van treurwilg gewaaid

Door de harde stormwind van afgelopen weekend moest een dikke tak van een van de grote treurwilgen naast de vijver in het Boelenspark het ontgelden. Een dikke tak van de boom brak af en kwam in het water terecht. Er werd verder geen schade aangericht.

 

De hengelaars die hier geregeld zitten om een dobbertje uit te gooien in de vijver, hadden een droog heenkomen gezocht. Door de mannen van de afdeling Onderhoud en Beheer van de gemeente zal binnenkort wel de dikke treurwilgtak uit de vijver gehaald en afgevoerd worden.

Fotogalerij

Muurschilderingen in voetbalstadion

Prachtige muurschilderingen zijn in de afgelopen weken aangebracht in het Kras-stadion van FC Volendam door vaste supporters van de Hekside.

 

Op een oranje ondergrond zijn vier iconen van FC Volendam met graffiti-verf gespoten. Het gaat om Dick Tol (de Knoest), Wim Jonk, Jack Tuijp en Johan Steur. De beschilderingen sieren de gehele muur beneden aan de zitplaatsen van de Jaap Bond-tribune.

Fotogalerij

Antonucci zat bij Monaco al eens op de bank tegen Paris St.Germain, maar n n

Volendam is thuiskomen voor Franco

FC Volendam opent komende zondagmiddag de competitie met een uitwedstrijd tegen Telstar. Het was, bijna een jaar geleden, precies tegen die club dat Franco Antonucci één van zijn eerste wedstrijden voor Volendam speelde en ook nu is dat het geval. De Belgische jeugdinternational meldde zich een week geleden weer in het dorp, maar de Franco die nu zijn entree doet, is stappen verder. ,,Het is ongelofelijk hoe Volendam nu voetbalt, het is echt veranderd.”
Door Eddy Veerman

,,Ik ben heel blij en heel trots”, glinsteren zijn bruine ogen, als de terugkeer en de constructie tussen Feyenoord en Volendam ter sprake komen. ,,Toen ik hier wegreed in juni, was ik een beetje sip. Ik was hier maar korte tijd, heb eigenlijk maar zeven maanden wedstrijden gespeeld voor Volendam, maar het leek wel alsof ik hier al tien jaar was.”
Hij groeide uit tot één van de publiekslievelingen. Maar corona zorgde voor een afscheid met een wrange smaak, zo leek het. ,,Het was een raar gevoel, want ik zeg je eerlijk, in juni, toen ik Volendam achterliet, dacht ik echt niet dat ik zou terugkomen. Het was vooral moeilijk omdat Monaco mij alleen wilde verkopen en ik wist dat Volendam dat budget niet had. In mijn hoofd was het bijna klaar.”

[ads id=66]

Franco Antonucci in actie tegen FC Groningen, vrijdagavond Foto FC Volendam.

Fotogalerij