Kees Veerman (buurman) kan zich nu verplaatsen in wat de ouders destijds voelden n

‘De ouders zijn de helden’

[ads id=66]

Er moet hem meteen iets van het hart. ,,Eigenlijk wil ik mijn verhaal beginnen met mensen te bedanken.” Er sluipt direct een brok in zijn keel. ,,Fysiotherapeut Jelle Douma is alles geweest voor mij.” Zijn ogen tranen. Hij kijkt naar het dagboekje en foto-albums die voor hem op tafel liggen. Dagboeken waarvan er die maanden in Volendam enkele honderden werden volgeschreven met ‘doffe ellende en pure pijn’, zoals Kees zelf omschrijft. Snikkend: ,,Twintig jaar lang heb ik er niet in gekeken. Nu we dit gesprek gepland hadden, heb ik het dagboek dat mijn moeder bijhield gister voor het eerst gelezen… En toen had ik dit niet”, doelt hij op zijn vochtige ogen. ,,Pas bij de laatste drie bladzijden hield ik het niet droog. En dat foto-album, dat ga ik straks voor het eerst bekijken, samen met jou…”

Spirituele vlak
Hij neemt een slokje van zijn glas water. ,,Ik moet mijn voormalige vriendin Linda Bond ook bedanken. Ik heb heel veel aan haar gehad. Dat geldt ook voor Lida Zwarthoed, een vriendin van mijn moeder. Haar zoon Simon raakte ook verbrand. Met Lida had ik iets op het spirituele vlak, al vóór de Nieuwjaarsbrand. Als Lida iets vertelt, drukt zij je niet een kant op, maar geeft je iets mee om over na te denken. Ik luister zelden naar anderen, maar zeker naar haar. Dat spirituele is niet iets waar ik mee te koop loop, maar zelf kan ik soms ook sterk aanvoelen wat er is, als iemand aan geeft dat het niet lekker gaat. Ik hoef daar zelf niets mee te doen. Ik heb teveel meegemaakt.”
,,Als ik het leed van iemand anders zie, breek ik. Je eigen leed is geen schim van het leed van iemand anders. Toen mijn zoontje Dex hulpeloos in het ziekenhuis lag en ze wisten eerst niet wat er aan de hand was – later werd hij aan zijn amandelen geholpen – dat was voor mij al killing. Bizar wat je dan voelt. Kun je nagaan wat mijn ouders en al die andere ouders destijds hebben gevoeld. Ik heb toen na een paar minuten mijn moeder gebeld. ‘Diep en diep respect voor wat jullie hebben gedaan, want ik sta hier nu tien minuten en mijn hart breekt. Nu pas gaat het rollen bij mij…’”
,,Ik heb heel veel geluk gehad dat ik niet in kunstmatig coma ben gebracht”, opent hij het deurtje naar het grote gebeuren. ,,Psychisch gezien is dat perfect geweest voor mij. Ik maakte alles heel bewust mee en kon het verhaal van die avond in De Hemel ook nog helemaal beschrijven.” Na middernacht zocht hij vriendin Linda, met wie hij een maand verkering had, op. ,,Zij zat tussen de dansvloer en de trap naar de wc. Ik kan en kon toen ook al superveel drank hebben. Toen het vuur ontstond, was ik meteen bij de les. Ik zag de vlammen aankomen en dook weg, beschermde mijn gezicht met mijn handen. ‘Ik zal hier toch wel niet dood gaan…’, schoot door mijn gedachten. Dat moment kan ik nog zó goed voor de geest halen.”
,,Even later kwam ik weer bij, kennelijk was ik even weg geweest. Ik maakte iemand anders wakker en die schoot ook wakker. Toen werden de ramen ingegooid en brak de paniek uit. Ik pakte een reling, langs de wand, die was kokend heet. Ben ik gaan zitten wachten tot de paniek minderde, deed mijn shirt voor mijn mond. Op het moment dat er brandweermannen binnenkwamen, ben ik zelf opgestaan en gaan lopen.”

‘Ik was zeventien en
een verschrikkelijke puber.
Een dag eerder was ik
nog naar een
houseparty geweest’

,,Buiten zag ik één van mijn vrienden, Maik Offerman. Hij heeft me naar het pension van Wim Schilder (nivo) gebracht. Ik zag er voor mijn gevoel piekfijn uit en wilde naar huis, want ik bevroor zowat. Ik had mijn handen in mijn mouwen verstopt. Toen ik bij dat pension wegging, ben ik op de dijk gaan lopen en zag Linda in De Molen. Ze vroeg of ik haar wilde vasthouden, want zij had het koud. Maar ik kreeg een klap van iemand, werd bij haar weggehaald. Ze dachten dat ik een toeschouwer was.”
,,Eenmaal buiten kwam ik André Willinsen (Sack) tegen. Hij zat in het leger, zag kennelijk wat er met mijn handen was en ontfermde zich over mij, samen met Peter van der Waarden. Pas om kwart over vijf kon ik met een ambulance mee en werd naar het Slotervaart-ziekenhuis gebracht.”
,,Ik was zeventien toentertijd: een verschrikkelijke puber. Een dag eerder was ik nog naar een houseparty geweest. Ik had een grote bek, óók in het ziekenhuis. Die eerste dagen in het Slotervaart moest ik steeds overgeven. Schold ik mijn moeder uit. ‘Die spinazie die ik van jou zo nodig op moest eten op oudejaarsdag…’. Maar het was in werkelijkheid loef en slierten van ingeademde roet.”
In zijn ogen staat het schuldgevoel geschreven. ,,Ik lag daar, opgeblazen met vocht en mijn armen en handen lagen open, toen dat eenmaal was doorgeprikt: ging ik ook nog eens tekeer tegen mijn moeder. Dat moet vreselijk zijn geweest voor haar.” Na vier dagen werd Kees naar het Brandwondencentrum van Beverwijk vervoerd. ,,Ik lag op de vijfde verdieping, op de verdiepingen daaronder lagen de dorpsgenoten die er qua brandwonden heel ernstig aan toe waren.”
,,Wij lagen met z’n zessen op een kamer, met onder meer Kees Tol, Johan Smit, Linda Tol en het was vaak best gezellig, ik heb me wel vermaakt. Zo heb ik dat grotendeels ervaren.” Hij kijkt naar het dagboek. ,,Maar het was die eerste twee maanden kommer en kwel: elke dag was een verrassing. Ik heb veel gehuild en dacht wel eens aan opgeven, want er werd telkens gedacht dat ik al wel snel naar huis mocht, maar de huidtransplantaties op mijn handen wilden niet lukken. Mijn maatje Henry Onrust – hij moet in De Hemel een meter van mij hebben gestaan – lag in Rotterdam en was er slecht aan toe. Mijn vriendin Linda lag in een Belgisch ziekenhuis, had geen haar meer en haar toestand was ook wisselend.”

Geheel geamputeerd
,,Er was steeds slecht nieuws. Ondertussen overleed Nico Veerman en voor zijn begrafenis mocht ik een dag terug naar Volendam. We zaten bij elkaar op school en hij is mijn achterneef. Dan was er nog de helse fysieke pijn en de voortdurende onzekerheid. Op een gegeven moment kwam de arts tot de diagnose dat mijn rechterhand, vierdegraads verbrand, geheel geamputeerd moest worden. Mijn vader kon het niet, m’n moeder vertelde het me.”
,,De volgende ochtend was ik erg emotioneel. Heisa alom. Kwam traumachirurg Toine van Trier kijken en hij zei ‘we gaan het anders doen’. Hij zag een lichtpuntje. Het heeft nog weken geduurd, toen uiteindelijk bleek dat er alleen een stukje pink af hoefde en alle andere vingers moesten worden gezet, met pennen. Alleen de wijsvinger heeft mobiliteit.”
Na de opluchting van dat hij één topje zou moeten missen, leek het alsnog mis te gaan. ,,Mijn collega’s en ouders waren op bezoek geweest en net naar huis, toen ik mezelf opeens voelde wegvallen. Ik drukte op het knopje voor de verpleegster, maar viel weer weg, daardoor dacht de verpleegster dat ik sliep. Dat ging twee keer zo, tot een verpleegster opmerkte dat er meer aan de hand was. Ik kreeg mijn ogen niet open. Ging langzaam uit.”
,,Bleek dat ik longontsteking had. Met heftige temperatuurschommelingen en een hoge hartslag. Medicijnen sloegen niet aan. Zaten mijn ouders aan mijn bed. En als ik dan weer even wegviel, riep m’n vader ‘blijf erbij, blijf erbij…’. Totdat ik hem nog wel hoorde, maar zijn stem was steeds verder weg.” Hij schiet vol. ,,‘Ik kan niet meer, ik kan niet meer…’, zei ik. ‘Ik hoor je ook niet meer, je moet dichterbij komen…’. Het leven ging er uit.”
Wat men ook probeerde, niets sloeg aan. Kees werd zelfs bediend. Hij en de gezinsleden dreigden afscheid te moeten nemen. Definitief. ,,Ze hadden nog één middel… Dat sloeg aan. Kwam ik er alsnog boven op. Leek ik gewoon dood te gaan, met mijn vader en moeder er bij. Bizar…”
,,Twee dagen later werd ik al weer geopereerd. Dat zorgde voor schrik bij m’n moeder. Want bij het met huid beleggen en schoonschrapen van mijn arm en hand ging mijn hartslag steeds enorm omhoog en ze was bang dat mij hetzelfde zou overkomen als Peter Veerman, die half januari op de operatietafel overleed, omdat zijn hart het begaf.”

‘Toen ik eind februari
werd uitgenodigd voor
de Wedstrijd van
Verbondenheid en een
bloedmooie verpleegster
meenam, zagen die grote
voetballers alleen haar’

,,In dat eerste jaar en in 2002 ben ik alleen aan mijn handen 31 keer geopereerd. Dan weer een deel van vingers breken, dan weer zetten. Na die eerste maand in Beverwijk waren van de vijfde verdieping alle Volendammers naar huis, ik was nog alleen. Ging ik naar de kinderafdeling, waar ik een eigen kamer en computer kreeg, met eten – ook lekker snacken dus – naar keuze. Ik kreeg een kinderactiviteitenbegeleidster van 21 toegewezen, zij liep stage. Ik kwam eigenlijk in de hemel. En er waren nieuwe verpleegsters. Eentje was bloedmooi. Toen ik eind februari werd uitgenodigd voor de Wedstrijd van Verbondenheid in het FC Volendam-stadion, nam ik haar als gast mee. Van Basten, Gullit, de grote voetballers die mee deden aan die wedstrijd, ze zagen mij niet zitten, maar zagen alleen haar.”
,,Op die kinderafdeling heb ik ook leren relativeren. Want ik ging – als verreweg de oudste patiënt – vaak met de verpleegsters langs bij de kinderen, die daar lagen. Zag ik ook huilende moeders bij hun verbrande kindjes, soms zelfs een baby, zitten. Hartverscheurend. Dat heeft me enorm geholpen bij het herstel. Wat gebeurde, sloeg ik op, maar ik verdrong het niet. Daarom heb ik ook nog nooit – ik klop het af – een terugval gehad.”
Ondertussen was er de opluchting toen hij zijn vriendin Linda even mocht bezoeken. ,,Ik had anderhalve maand alleen naar een foto gekeken en moest bedenken hoe zij er verbrand uit zou zien. Ik was heel blij toen ik haar weer zag, het haar was weg maar zou wel weer aangroeien.”
De blijdschap had hij ook bij het zien van zijn maatje, Henry Onrust. ,,Hij vroeg steeds of ik op bezoek wilde komen, dus ik ging naar Rotterdam toen dat kon. Henry was een medisch wonder, maar behoorlijk gehavend. Alles wat ik had, viel in het niet bij wat Henry had. Toen iedereen even de kamer uit was, zei hij. ‘Zo, nou kun jij mooi de stekker er uit trekken…’ Ik schrok. Begon te janken. Henry niet. Hij meende het. Ik was blij dat hij er nog was. Maar voor hem was het moeilijk te accepteren dat hij zo gehavend was. En wij zeiden altijd alles tegen elkaar, goed of slecht, dat maakte niet uit. Henry’s vader en moeder hebben bijna een jaar in Rotterdam gezeten, zo lang lag hij in het ziekenhuis.”

Vloekende weg
Kees zat toen al een aantal maanden in het revalidatietraject. ,,Ik was vijf dagen per week aan de slag met fysio Jelle Douma. Die man heeft er voor gezorgd dat ik kan wat ik nu kan. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Hij was als een tweede vader voor mij. Het was een norse man, we hadden niks gemeen en tóch hadden we een megaklik. Ik kon lezen en schrijven met hem. Wilde mijn baan als tegelzetter niet verliezen. Deed ergotherapie en was de hele dag bezig met een stressballetje, mijn handen zóuden en móesten weer iets gaan doen.”
,,Henry en Jan Tol (kurk) sloten aan bij de revalidatie met Jelle. Moesten we samen op de loopband, dat ging vloekende weg. Maar dan heb je er ook wel drie bij elkaar. Ging Jelle grapjes maken. Als ik maar doorpakte. Daardoor kon ik weer bij mijn baas Jaap Schilder (van Neel) aan de slag, die me heel erg heeft geholpen. Terwijl genoeg mensen zeiden dat ik het nooit zou redden. Maar het ging lukken, met apart gereedschap. Ik ben een buitenmens, geen kantoorman. Al kon ik naderhand maar iets doen, dan ging ik al mee naar de bouw.”
,,Ik wilde ook weer voetballen. Speelde naderhand een tijdje met gips om mijn hand, in de zondag-2, met oud-FC Volendam speler Frank Kramer als trainer.” Kees was en is een technisch vaardige voetballer met uitstekend overzicht. ,,En toch vind ik voetbal niet leuk. Althans, ik wilde in de jeugd al nooit trainen, alleen wedstrijdjes spelen. Mijn moeder zei dat ik móest blijven voetballen en dat heeft zij goed gezien, want het werd een uitlaatklep voor alle emoties die ik bij me droeg. Ik was vóór de brand een levensgenieter en dat ben ik al mijn hele leven, qua gezelligheid, dat is óók een uitlaatklep. Ik houd van aandacht. Maar dat maakt ook dingen kapot. Zoals mijn relatie met Linda, na enkele jaren. Dat was een pijnlijke situatie.”
,,In het voetbal kon en kan ik dan mij emoties kwijt, lang niet altijd op een goede manier. In de zondag-2 speelde een vriendengroep, oudere jongens die ook als een vader waren voor mij, zeker in de tijd dat mijn eigen vader overleed… Vijf jaar na de Nieuwjaarsbrand stond ineens de politie bij ons voor de deur. Riep m’n moeder naar boven ‘heb je soms iets gedaan tijdens het weekeinde, Kees?’ Ik hoefde niet lang na te denken.”

‘Stond de politie
voor de deur:
die komt voor mij,
dacht ik’

,,Wij, ‘Onrust’ en ik, wij waren niet echt leuk voor anderen, hadden ook na de Nieuwjaarsbrand een grote bek. Die zaterdagavond had ik één van de meiden met brandwonden, Eline van Pooij, uitgescholden. Met alcohol op, mijn schuld. ‘Zij heeft waarschijnlijk aangifte gedaan’, dacht ik. En dat vond ik ook niet raar. ‘Die komt voor mij’, riep ik naar beneden. Toen mijn moeder de deur opendeed, kwam er echter een andere boodschap van de politieagent. ‘Uw man heeft een hartaanval gekregen en wordt momenteel gereanimeerd…’ Of we meekwamen naar het ziekenhuis. Mijn moeder reageerde heel kalm en dat had ik ook. We wisten eigenlijk meteen dat het over was. Ook al zei de agent dat ze nog met hem bezig waren.”
,,In de politie-auto zei m’n moeder al ‘die leeft niet meer’. Ik knikte en zei dat ik mijn zus op zou vangen. Alsof het – terwijl het nog niet bevestigd was – meteen bij ons binnen kwam en we bewust waren van wat komen ging. In het ziekenhuis hoorden we al snel dat hij niet meer te redden was. Zat ik in de gang toen een brancard met daarop mijn vader voorbij werd gereden. Vroeg ik of ik hem nog mocht zien, voordat hij naar het mortuarium ging. Dat mocht. Ik vertelde het aan mijn zus Jenny toen zij binnenkwam en zij had het verschrikkelijk moeilijk, want zij was een echt vaders kindje. Voor haar was die periode na de Nieuwjaarsbrand ook heftig, want alles binnen het gezin draaide om mij. En wij hadden – en hebben – als broer en zus ook nog eens een hele goede band.”
,,De dagen van het condoleren beleef je in een roes, maar op een of andere manier ging me dat ook rustig af.” Wellicht speelde in het onderbewustzijn dat het een erfelijke kwestie was. ,,Mijn opa was 58 toen zij hart het begaf, mijn oom nog maar 46 jaar en mijn vader was 55. Vier jaar geleden had ik zelf steeds steken in mijn hart en werd ik wat angstig. Heb ik ook een test gedaan, iets wat ik volgend jaar weer doe. Ik ben veel aan het hardlopen en dan stijgt mijn hartslag behoorlijk bij kilometer tien, dus ik wil het wel in de gaten houden.”
Het is niet dat de angst voor een jonge dood met hem meeloopt. ,,Als je iets overkomt, gebeurt dat. Ik heb geen angst. De dood hoort bij het leven. Maar ik had wel verdriet na het wegvallen van mijn vader en had het ook moeilijk te zien hoe zwaar mijn moeder het had. Ik ben een moederskindje. Je moeders hand heb je gewoon nodig. Mijn moeder was 42 ten tijde van de Nieuwjaarsbrand. Leny is maar één jaar jonger”, kijkt hij naar de vrouw waarmee hij een prachtig gezin stichtte. ,,Wij voelen ons nog zo jong en dan zoiets groots meemaken als ouders. Ik heb alles met haar gedeeld, mijn moeder werd ook mijn thuisverpleegster. Toen kon zij wat betekenen, maar daarvoor zat zij maandenlang machteloos aan mijn bed. Nu voel ik wat mijn moeder toen heeft gevoeld. Was ik ook nog eens niet leuk voor haar: ik had wel een klein hartje maar was een heftige puber. Zo’n sterke vrouw. Ik heb het daarna allemaal goed gemaakt, hoor”, breekt een ondeugende glimlach door.

Hartverscheurend
,,Het was hartverscheurend om de laatste pagina’s te lezen”, daalt zijn blik weer af naar het dagboek. ,,’Doe ik het wel goed als moeder? De één zegt dat ik er op uit moet gaan, de ander dat ik thuis moet blijven’, schrijft zij onder meer.” De pijn van zijn moeder is voelbaar in zijn stem. ,,Kun je nagaan, dit allemaal is voor mij niet het ergste wat in mijn leven is gebeurd. Dat was het overlijden van het dochtertje van Ruud Jonk (suikere) en José, onze vrienden. Roos was een paar maanden oud en overleed plotseling, net als nu Jan Dulles en Caroline overkwam. Vreselijk. Leny en ik zijn naar het AMC gereden en kwamen het kamertje binnen toen zij te horen kregen dat Roos niet meer te redden was.”
,,Ik dacht: als ik nu ga huilen, daar hebben zij niks aan, dus ik heb naderhand geprobeerd met een lach en een traan de clown uit te hangen. Dat deed mijn vader toen ik in Beverwijk lag. Mijn vader liep daar als een cliniclown rond om de kleine kinderen op de afdeling te vermaken. Maar dit… Ik zie Ruud nog naar buiten komen, met het mandje met Roos daar in.” Hij breekt. ,,Erger wordt het niet… Je kindje verliezen. Voor José en Ruud kwam het vorige week allemaal terug, ze kregen ook veel berichtjes van de mensen om hen heen, dat heeft José erg geholpen. Zij heeft zeker vijf jaar nodig gehad om de oude José te worden. En bepaalde periode blijven áltijd pijn doen.”
Lijden deed ook zijn maatje Henry. Met zijn onverschillige voorkomen en zwartgallige humor bracht en brengt hij mensen aan het schaterlachen. ,,Zo ad rem als het maar kan. Maar hij kon ook keiharde opmerkingen plaatsen. Dat komt voort uit zijn onzekerheid en innerlijke pijn”, weet Kees. ,,Hij is sinds enkele jaren gelukkig, met zijn vriendin Sandra. Als dat niet was gebeurd, was ik misschien anders gaan denken over mijn keuze om destijds niet aan zijn verzoek tegemoet te komen”, doelt hij op dat ijzingwekkende moment in Rotterdam. ,,Hij zat nooit te wachten op medeleven. Maar zijn worsteling heeft me wel zeer gedaan. Ik heb respect voor hem.”
Een smile volgt. ,,Het was vroeger altijd bij mijn moeder te doen. Henry kon ook alles tegen mijn moeder zeggen. ‘Nel, nou heb ik wat’, kwam hij een keer binnen. Hij was onderweg naar de wc gestruikeld en met zijn ‘ding’ tegen de punt van het bureau gekomen. ‘Hij is paars, zeg maar dezelfde kleur als rest van mijn lichaam’. Ik stikte van het lachen. ‘Dan moet ik ‘m even zien’, zei m’n moeder. ‘Of je moet zelf even testen of-ie het nog doet’. Zo’n band had Henry met mijn moeder. Kwam-ie een dag later weer langs. ‘Nou Nel, tranen over m’n wangen, maar hij doet het nog…’ We hebben genoeg meegemaakt samen.”

‘Als ik met mijn
kinderen de film
Ice Age kijk en
de leeuw ‘terug komt’,
dan loop ik helemaal leeg’

,,Dat geldt ook voor Frank Kramer”, maakt Kees een sprongetje naar de voormalige tv-presentator van ‘Hints’ en EuroSport. ,,Ik heb zo’n vijftien jaar met die jongens samen gevoetbald, dat was goud, onder Frank. Toen hij laatst overleed, dat deed écht zeer. We hebben prachtige avonturen en anekdotes met hem meegemaakt en hij kwam hier ook wel eens thuis. Ik kon alles tegen hem zeggen. Toen ik hoorde dat hij ziek was en het niet goed ging met hem, heb ik tijdens een nacht een speech gemaakt die ik tijdens zijn begrafenis zou voorlezen. Die mailde ik naar Frank, maar die heeft hij helaas niet meer gelezen, want die avond overleed hij. Ik heb het van me afgeschreven en zo kon ik het een plekje geven.”
Op het voetbalveld kreeg met name in de eerste jaren menig opmerking naar zijn hoofd geslingerd met betrekking tot de Nieuwjaarsbrand. ,,Tegenstanders die riepen dat we allemaal in de brand hadden moeten zitten. Ik kon er wel goed mee omgaan en wachtte meestal mijn moment af. Eén keer liep ik op het dochtertje van een tegenstander af en zei wat haar vader steeds riep. Wilde hij me opzoeken en moest worden tegengehouden. Ik wilde dat hij ging nadenken over wat hij deed. Moesten we in het nieuwe seizoen weer tegen hem. Die gaat mij pakken, dacht ik vooraf. Kwam hij op me aflopen en gaf me een hand. Hij had er dus over nagedacht.”
,,Ik werk al twintig jaar samen met Jan ‘de Bolle’, dat gaat perfect samen, maar op de bouw krijgt ik ook wel eens iets te horen. Als ze dan een opmerking maken over mijn kromme duim, dan laat ik de rest even zien en schrikken ze. Meestal zijn het ouderen, die vragen echt wat er is gebeurd. Of een uitvoerder die dan, als ik daar een paar dagen werk, verhaal komt halen. ‘Gaat wel lekker, zeker?’, hoor je dan. Dan zeg ik ook dat dit het enige is, dat geeft, het is therapeutisch. Zo lang ik kan blijven werken. Daar heb ik veel baat bij gehad.”
Mijmerend. ,,Ik heb genoeg mensen om me heen, vrienden en vriendinnen, waarmee ik over alles heb kunnen praten, maar ik heb de ziekenhuisperiode misschien iets rooskleuriger geschetst dan het werkelijk was. Veel ouders zaten met vragen, of er nog wel een toekomst was voor ons.” Leny: ,,Als puber leef je in het moment. Als ouder denk je na over wat er nog komen gaat en hoe de toekomst er uit zou kunnen zien.”
Kees: ,,Het klinkt gek, maar vanaf 2004 heb ik een ‘God mooi leven’ gehad. Ook al heb ik veel pijn gekend en veel verdriet bij anderen gezien. Dat kan ik normaal gesproken goed dragen, maar als ik met mijn kinderen de film Ice Age kijk en de leeuw ‘terug komt’, dan loop ik helemaal leeg. Ik schaam me niet voor mijn tranen. Leny lag laatst in het ziekenhuis, stond ons zoontje Dex te kijken en brak. Brak ik ook. Dat kan ik dan niet aan. Als ik dan kijk naar de Nieuwjaarsbrand, dan zijn de vaders en moeders de grote helden voor mij. Het heeft mijn vader wel vijf jaar van zijn leven gekost en misschien geldt dat voor meerdere ouders, maar zij zijn de sterkste paarden.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

Deel dit artikel

Familie Koning blijft ondanks twee tragedies positief

Vader en zoon overwinnen samen kanker

[ads id=66]

,,In oktober 2012 werd ik wakker met een klein, hard bultje aan de rechterkant van mijn nek”, herinnert Eduard zich. ,,Ik had geen flauw idee wat het zou moeten zijn.” In eerste instantie besloot hij het merkwaardige bobbeltje te negeren, maar die oplossing zou van korte duur zijn. ,,Twee weken later voelde ik dat er een tweede bultje naast groeide. Daarbij had ik last van een bloederig soort snot. Ik maakte toch maar even een afspraak bij dokter de Vries om zijn mening te vragen.” Eenmaal aangekomen bij zijn huisarts werd het Eduard al gauw duidelijk dat hij met een serieuze kwestie te maken had. ,,Ik werd gelijk doorverwezen naar het AMC, waar ik de volgende dag al terecht kon voor verder onderzoek.” In het AMC werden biopten afgenomen, puncties zonder verdoving gedaan en vier buisjes met bloed gevuld. ,,Na afloop kreeg ik te horen dat de uitslag met tien dagen binnen zou zijn. Bij slecht nieuws zou ik voor die tijd gebeld worden en bij goed nieuws zou ik niks horen. In dat geval zou ik gewoon tijdens mijn afspraak tien dagen later te horen krijgen wat er precies uit het onderzoek naar voren was gekomen.”
Na het onderzoek in het AMC keren Eduard en Petra terug richting Volendam, waar ze proberen hun leven weer op een normale manier voort te zetten. ,,Je gaat gewoon weer aan het werk en je hoopt dat die telefoon de komende dagen niet af zal gaan.” En dat was ook hoe het de daaropvolgende tien dagen zou gaan. ,,We hoorden gelukkig niets, dus tien dagen na het onderzoek ging ik samen met Petra terug naar het AMC om de uitslag op te halen. We zaten nietsvermoedend in de wachtkamer toen we werden geroepen door een jonge meid gehuld in een witte jas. We volgden haar een spreekkamertje in, de deur ging dicht en na een korte introductie zei ze: ‘Ik heb vervelend nieuws, u heeft kanker’. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. ‘Ik zou toch gebeld worden blij slecht nieuws?’, vroeg ik. ‘Dat klopt, onze excuses daarvoor, maar het betreft zo’n unieke vorm dat er zes professoren aan te pas zijn gekomen om het te bevestigen.’ Is het te genezen? Hoe lang zit het er al? Wat is de levensverwachting? Ik had een lijst met vragen waar allemaal geen antwoord op werd gegeven. De jonge arts zei dat ik mijn vragen op moest schrijven en ze de volgende dag in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis – waar ze al een afspraak voor me had gemaakt – kon stellen. Mijn vorm van kanker bleek zeer zeldzaam in Nederland. Het komt veel voor bij Aziaten en Noord-Afrikanen, maar eigenlijk niet bij volbloed Nederlanders.”

‘Mijn vorm van
kanker bleek zeer
zeldzaam in Nederland.
Het komt veel voor
bij Aziaten en
Noord-Afrikanen’

Terneergeslagen liepen Eduard en Petra terug naar het parkeerterrein. ,,Achteraf gezien volgde daarna één van de allerergste momenten uit de hele situatie”, zucht Eduard. ,,Eerst heb je het samen in de auto over wat je zojuist overkomen is, maar antwoorden heb je nog niet. En dan komt het: je moet je gezin en familie gaan bellen. Het nummer invoeren en de telefoon vervolgens over horen gaan was nog wel te doen, maar dan wordt er opgenomen en je moet zeggen: ‘met je pa, ik heb kanker…’. Die woorden kreeg ik er niet uit. Ook Petra kon het niet over haar lippen krijgen. We hebben alleen maar keihard zitten huilen in de auto.”
Nadat het echtpaar hun emoties enigszins onder controle wist te krijgen, hebben ze hun gezin en naaste familie ingelicht over de verschrikkelijke situatie. ,,Eenmaal thuisgekomen stopten de telefoons niet met overgaan. Mijn mobiel, die van Petra, de toestellen van de kinderen en de vaste lijn. Ze bleven allemaal non stop overgaan. Zo snel kan het gaan in Volendam.”
Eén telefoontje herinnert Eduard zich nog als de dag van gisteren. ,,De huistelefoon op het dressoir ging drie keer over, ik liep ernaartoe om hem op te nemen en zei: ‘met Koning’. De vrouwelijke stem aan de andere kant van de lijn zei: ‘wat hoor ik nou? Is Eduard dood?’ Ik reageer: ‘wie denk je wie je nu aan de lijn hebt?’ En direct daarna wordt de verbinding verbroken.” Het hele gezin kan er gelukkig om lachen: ,,Tot op de dag van vandaag weet ik niet wie dat geweest is. Misschien is het een idee om toch maar eens een nummermelder aan te schaffen.”
De nacht die Eduard en Petra stond te wachten zou waarschijnlijk de zwaarste uit hun leven worden. ,,Ondanks dat je niet moe bent, ga je toch maar naar bed. Het enige waar je aan kan denken is het bezoek dat je de volgende dag in het AVL moet ondergaan en de vragen die je daarover hebt. We hebben elkaar de hele nacht aan liggen kijken.”
Bij het aanbreken van de ochtend zaten Eduard en Petra allang aan de eettafel en het hele telefoon-circus begon weer opnieuw. ,,We hebben alle telefoons uitgezet en hebben rustig proberen te wachten tot ik ’s middags naar het AVL moest.” Met lood in de schoenen vertrokken Eduard, Petra en hun oudste zoon Eric die middag richting Amsterdam. ,,We namen plaats in de wachtkamer en werden uiteindelijk naar binnen geroepen door een chirurg. Ze stelde zich voor als Dokter Zuur. Ik weet nog dat ik zei: ‘nou, dat is een mooi begin’. Waar ze op reageerde met: ‘dan weet je mijn voornaam nog niet: Lotje.’ Ik reageerde er gelijk op: ‘oh mijn god, hij is mooi. Het Lot is Zuur’. De chirurg en het aanwezige medische team konden er gelukkig om lachen. Naderhand lichtte de chirurg het complete team in opleiding nog even in dat het niet gebruikelijk was dat iemand voor een vergelijkbaar gesprek zo binnenkomt.”

Zuur
,,Ik werd die week aan de hand van verschillende onderzoeken en zeven scans volledig binnenstebuiten gekeerd. MRI- en CT-scans, puncties, echo’s en de laatste dag werd afgesloten met een PET-scan. Dat was de belangrijkste scan, werd me later verteld. Voor de PET-scan werd ik naar een donkere slaapkamer gebracht, waar ik een slaappilletje kreeg. Ik zat op de rand van m’n bed toen er een man in een loden, astronautachtig pak naar binnen stapte. Hij gaf me een spuit met daarin radioactief suiker. Vervolgens moest ik een half uurtje rusten om daarna de PET-scan te ondergaan. Na het afronden van de PET-Scan mocht ik eindelijk richting huis, waar mijn gezin op me wachtte. De volgende ochtend stond mij de definitieve uitslag van alle onderzoeken te wachten.”
,,Dinsdagochtend om half tien zaten Petra en ik weer tegenover dokter Zuur. Ze somde de eerste zes uitslagen achter elkaar op, maar de zevende – de zo belangrijke PET-scan – liet ze achterwege. De eerste zes uitslagen gaven allemaal hetzelfde aan, maar de doorslaggevende uitslag had ze nog niet binnen. Ik zei nog dat het volgens mij niet zo moeilijk was, ze had immers zes dezelfde uitslagen binnen, dan was het toch precies wat ze verwachtten? Wat bepaalde die zevende uitslag dan nog? ‘Alles’, antwoordde dokter Zuur resoluut. Ik schrok van haar reactie en zei: ‘Dus, stel dat de uitslag van de PET-scan niet goed is, wat dan?’ De chirurg ontweek mijn vraag: ‘dat nemen we dan wel door’. Ik was vastberaden antwoord te krijgen: ‘dan zal ik de vraag anders stellen: kan ik dan mijn kist bestellen?’ Ze keek me aan en zei: ‘ja.’ Dat was het enige wat ik wilde weten. Na de afgelopen 24 uur in onzekerheid te hebben geleefd wilde ik weten waar ik aan toe was.”
Met een pieper op zak werden Eduard en Petra richting de kantine van het ziekenhuis gestuurd. ,,Die ging in korte tijd twee keer. ‘Als ze me een tweede keer oppiepen binnen een paar minuten, dan zal het nieuws dat me te wachten staat vast niet best zijn’, dacht ik. We liepen de spreekkamer van dokter Zuur binnen, gingen zitten en terwijl de dokter de deur dicht deed – ze had letterlijk de klink nog in haar handen – zei ze: ‘Meneer Koning, de uitslag is goed. Het wordt de 100 % behandeling’. We gaan er alles aan doen om die kanker te bestrijden’. Vanaf dat moment is het een wedstrijd tussen jouw lichaam en de intensiteit van de behandelingen.”

‘Ik was immers
zó dicht bij de
eindstreep,
maar ik was op…’

Het behandeltraject dat Eduard te wachten stond, zou zeven weken gaan duren. ,,Ik zou te genezen zijn, maar er werd wel bij gezegd dat ze hoopten dat ik het einde van de behandelingen zou halen. Ik kon alleen maar zeggen: ‘ik ga voor goud, jullie ook?’ Gelukkig stonden de dokters er hetzelfde in. Achteraf heeft die zin me nog lang achtervolgt in het AVL. Zo kreeg ik bijvoorbeeld meer chemo toegediend en werd ik intensiever bestraald dan gebruikelijk, omdat ik ten slotte voor goud ging.”
In totaal zou Eduard 35 bestralingen en drie chemokuren moeten ondergaan. ,,Er werd een bestralingsmasker op maat voor me gemaakt. En wat gelijk werd duidelijk gemaakt, was dat ik mijn smaak, reuk en slikfunctie zou gaan verliezen en dat mijn zicht en gehoor aan de rechterkant gevaar liepen.”
De vastberaden vader van drie nam de waarschuwingen tot zich en maakte zich op voor wat de zwaarste periode uit zijn leven zou worden. ,,Zondag tot donderdag werd ik behandeld in het AVL. Daarna mocht ik anderhalve week naar huis, om vervolgens weer vier dagen naar het ziekenhuis te gaan, en zo ging het zeven weken aan één stuk door. Op de thuisdagen was het wel zo dat ik gewoon bestraald werd. Het enige verschil was dat ik ’s avonds thuis mocht slapen.” Na ongeveer tien bestralingen merkte Eduard dat het zijn tol begon te eisen. ,,Drinken ging heel moeizaam en eten ging helemaal niet meer. De bestralingen waren zo intens dat ik een brandlucht in mijn neus kreeg. Tijdens de bestraling lig je helemaal vast, waardoor je heel beperkt bent. Het enige redmiddel was – als het écht niet meer ging – je hand te bewegen. De bestraling werd dan gelijk gestopt en je kreeg even de tijd om over te geven. Dan snel weer verder…”
Eduards keel was volledig stuk gebrand, waardoor hij niet meer kon slikken. ,,Als oplossing werd er een maagsonde toegepast, maar waar geen oplossing voor bestond was dat ik helemaal kapot was. Ik sliep op de dagen dat ik thuis was wel twintig uur per dag. Je lichaam is aan het vechten tegen de kanker en daarvoor heeft het rust nodig.” Naar de buitenwereld bleef de Volendammer standvastig, maar diep van binnen vreesde hij dat de behandelingen toch te zwaar voor hem zouden zijn. ,,De tweede chemo was zo ongelofelijk zwaar, dat kan ik niet in woorden uitdrukken. Wetende dat er nog een derde zou volgen, begon ik hem een beetje te knijpen. De dokter sprak de hoop uit dat ik de derde en laatste chemobehandeling ook zou gaan doen. Ik was immers zó dicht bij de eindstreep, maar ik was op…”

Kameraad
Tijdens de eerste week van de behandelfase mocht Eduard weer even richting huis, waar hij bezoek kreeg van een goede vriend. ,,Mijn kameraad kwam binnen met een fles champagne waar een briefje op geplakt zat: ‘Deze fles gaat open als je weer beter bent.’ Hij heeft de fles op het dressoir gezet en we hebben hem vervolgens niet meer aangeraakt. Dat ik die fles champagne iedere dag zag staan, werkte enorm motiverend. ‘Hij zál opengaan’, dacht ik bij mezelf. Diezelfde fles heeft me ook de kracht gegeven om toch die derde chemo aan te gaan.”
Voorzien van goede moed en een realistische dosis angst nam Eduard plaats voor zijn laatste chemobehandeling. ,,Moet je je voorstellen hoe blij ik was toen ik ontdekte dat de laatste behandeling een eitje was vergeleken bij de tweede chemokuur!”
De zeven cruciale weken waarin hij behandeld werd, hadden heel wat voor Eduard in petto. Hij viel onder meer dertig kilo af en raakte zijn slikfunctie kwijt, maar tegelijkertijd maakte hij nieuwe vrienden en maakte hij kennis met de mooiste kant van de Volendammer gemeenschap. ,,Na die zeven weken keer je terug naar huis en probeer je rustig aan weer op te krabbelen. Wat een mens dan echt goed doet zijn de talloze fruitmanden en andere mooie gebaren die we van mensen uit onze omgeving hebben ontvangen. Zelfs de kerk stuurde een fruitmand.” Eduard lacht: ,,We hadden op een gegeven moment zoveel fruitmanden staan dat we ook als avondeten aan de bananen zaten.”
Met de ondersteuning van zijn gezin werkte Eduard naar de doorslaggevende deadline van 5 mei 2013 toe. ,,Al die tijd werd ik nog continu in de gaten gehouden. Hoe waren mijn bloedwaardes? Hoe gaat het met slikken? Slikken voelde nog altijd alsof er zo een aantal messen in mijn keel werden gezet. Zelfs een zware drinkbare morfinekuur mocht niet baten. Na het toedienen van de morfine zat ik thuis op de bank volledig in een andere wereld, maar de pijn in mijn keel verminderde niet.”
Het feit dat Eduards speeksel tegen alle verwachtingen in nog wel aangemaakt werd, bood hem de kans vertrouwen te tanken richting de definitieve uitslag op 5 mei.

‘Ik kon wel
janken! Ik zou
de 50 halen’

,,Eindelijk brak die cruciale dag aan”, herinnert de gemotiveerde Volendammer zich. ,,We waren al ruim van tevoren in het AVL. Vóór ons werd eerst een ouder echtpaar en daarna een jong stel met een baby naar binnen geroepen. Allemaal kwamen ze huilend van verdriet naar buiten toe. Nou, dan zakt de moed in je schoenen, kan ik je vertellen.” Door de ruimte klonk: ‘Meneer Koning’. ,,Mijn hart klopte bijna mijn borst uit. ‘Erop of eronder’, dacht ik bij mezelf, terwijl ik richting de spreekkamer van dokter Zuur liep. We gingen zitten, dokter Zuur stak haar hand uit en zei: ‘gefeliciteerd’. Ik kon wel janken! Ik zou de 50 halen, vanaf nu moest ik terugkomen voor de maandelijks controle en tot die tijd was er een kans geweest van 80 tot 90% dat de kanker terug had kunnen groeien – iets dat dokter Zuur bewust achterwege had gelaten – maar ik was kankervrij verklaard en zou de 50 halen!”
Eduard en Petra liepen dezelfde route naar het parkeerterrein als een jaar eerder, maar nu in een totaal andere stemming. ,,In de auto hebben we het er eerst weer met zijn tweetjes over gehad, maar thuis heb je kinderen en familie zitten die zenuwachtig wachten op je telefoontje. Dus, ga je weer bellen. Eerst hoor je de telefoon door de auto overgaan. Dan wordt er opgenomen en je hoort de stemmen van je kinderen… We schoten allebei vol. Het enige dat we er nog huilend uitkregen was ‘de vlag kan uit…!’.”
,,En toen we thuis aan kwamen rijden hadden ze de vlag echt uitgehangen. Die motiverende fles champagne – waar ik maandenlang tegenaan heb gekeken – kon éindelijk open.”
,,En dan vier jaar later…” Eduards en Petra’s zoon Marco (21) neemt het woord over van zijn vader: ,,Ik had last van pijn in mijn lies. Omdat ik keeper was en veel trainde op ver uittrappen, dacht ik dat de pijn veroorzaakt werd door een liesblessure. Ik besloot te gaan trainen met een fysiotherapeut en hij kwam tot dezelfde conclusie.” Pas weken later – nadat Marco merkte dat de pijn steeds erger werd – besloot hij naar de huisarts te gaan. ,,Mijn linker teelbal was groter geworden, dus het werd tijd om professionele hulp in te schakelen. De situatie kon twee dingen betekenen: of de teelbal was verdraaid, of ik had een tumor.” Zijn onderbuikgevoel vertelde hem dat het slecht nieuws zou zijn, maar Marco bleef positief. ,,Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis om een echo te maken, maar ik nam het zo licht op dat ik destijds van plan was om in mijn eentje naar het ziekenhuis te gaan. Uiteindelijk kreeg mijn familie daar lucht van en zat ik in de wachtkamer toch tussen mijn vader en zus in.”

Niks geks
,,Om de echo af te lezen hoefde je geen specialist te zijn. Eerst lieten ze mijn rechterbal zien. Een ovaalvormig, grijs, egaal beeld. Daar was niks geks te zien, dus op naar de linkerkant. Weer een grijs, ovaalvormig beeld, maar dit keer vol met zwarte gaten. Ik wist genoeg.” Al gauw stonden de uroloog en radioloog in het kamertje bij de zestienjarige Marco. ,,Zaadbalkanker, was de constatering. Drie dagen later zouden ze hem eruit halen. Mijn vader stond erop dat we doorverwezen werden naar het AVL. Het ging niet vanzelf, maar toen hij aangaf zelf kankerpatiënt te zijn, werd het direct geregeld. Met zaadbalkanker is er haast bij geboden, aangezien de bal in een gigantisch snel tempo kan groeien. Dus zouden we een dag later, op zaterdagochtend rond de klok van tien, gebeld worden om een afspraak voor diezelfde dag te maken.”
,,Mijn moeder was de hele dag aan het werk die dag. Ze bleef me appen of ik al wat wist, maar we besloten via de telefoon maar niks te zeggen. Als ik het voor iemand erg vond, dan was het wel voor mijn moeder. Ze is haar eigen moeder op jonge leeftijd verloren aan kanker, heeft ternauwernood haar man kunnen behouden aan dezelfde ziekte en nu was haar tienerzoon aan de beurt. We dachten dat ze zou instorten, dus leek het ons beter om het ’s avonds thuis te bespreken. Wat ik wel moeilijk vond die dag, was dat ik het tegen niemand kon zeggen, omdat dan heel Volendam het binnen de kortste keren weet. Dan liep ik het risico dat mijn moeder dit nieuws van iemand anders zou horen.”
Petra’s wereld stortte die avond voor de derde keer wegens de meedogenloze ziekte in. De volgende ochtend wachtte de familie Koning ongeduldig op het telefoontje vanuit het van AVL. ,,Die telefoon ging maar niet over. Zelfs niet rond de afgesproken tijd. Ik besloot dus zelf maar te bellen, legde de ernst van de situatie uit en kreeg te horen dat ik maandag maar terug moest bellen. Ik zei dat de arts ons die dag nog wilde zien, waarna de telefoniste erachteraan ging. In de tussentijd zijn Petra en ik maar boodschappen gaan halen. Tijdens het afrekenen ging de telefoon: ‘Hoe snel kunt u hier zijn?’ We zijn gelijk naar de auto gerend, hebben Marco opgehaald en zijn naar het ziekenhuis gescheurd.”

‘Om me gerust
te stellen kreeg
ik het succesverhaal
van Lance Armstrong
te horen’

,,Ik werd gelijk op allerlei manieren onderzocht”, vervolgt Marco. ,,Op de teelbal na leek alles goed te zijn. Ik had geen uitzaaiingen en kon die maandag al geopereerd worden.” De volgende dag vond het opnamegesprek plaats. ,,De vorm van kanker bleek zeer agressief te zijn, dus er was zeker haast bij mijn operatie geboden.” Die maandagochtend begon de chirurg met een flinke schrik: ,,Twee dagen daarvoor had mijn teelbal nog een doorsnede van 45 millimeter en nu was dat gegroeid naar 61 millimeter. Om me gerust te stellen kreeg ik het succesverhaal van Lance Armstrong te horen. Hij wist met uitgezaaide teelbalkanker de Tour de France nog een paar keer te winnen. ‘Als ik dan toch een vorm van kanker moest krijgen, dan maar deze’, dacht ik bij mezelf.”
Na een succesvolle operatie konden Marco en zijn familie opgelucht ademhalen. ,,Ik zou de komende periode maandelijks terug moeten komen om te controleren of mijn bloedwaardes in orde waren. Zouden de waardes namelijk stijgen, dan zou een chemokuur onvermijdelijk zijn.”
Lange tijd ging het de goede kant op, maar richting september was er een stijging in Marco’s bloedwaardes te zien. ,,Vlak voor kermis kreeg ik dat nieuws even op mijn bordje. Ze wilden dat ik zondag van kermis mijn eerste behandeling zou ondergaan, maar dat heb ik gelukkig naar maandag kunnen verzetten. Zo kon ik de vrijdag en zaterdag evengoed nog de dijk op met mijn vrienden. Ze keken in het ziekenhuis wel wat vreemd op van deze reden, maar het is wat het is met kermis in Volendam.”
Marco’s chemokuur bleek een flinke impact op zijn nog jonge lichaam te hebben. ,,Ik zat in een traject waarin ik steeds acht dagen in het ziekenhuis moest verblijven, om vervolgens een week naar huis te gaan. Tijdens de behandelingen die mijn vader destijds onderging, had ik gezien dat er grote zakken met chemo werden toegediend. Bij mij kwamen ze met een heel klein flesje vloeistof aan, dus ik dacht in eerste instantie dat het reuze mee zou vallen. Ik schrok me dan ook helemaal dood toen mijn haar uitviel. Dat was erg confronterend voor me. Ik zat destijds nog op het Don Bosco College en had voordat mijn haar uitviel al in de gaten dat mensen naar me wezen en het over me hadden, maar nadat ik kaal was, wisten mensen die me niet konden ook dat ik ziek was. Naast dat je jezelf bekeken voelt, voel je jezelf ook gelijk ziek.”

Kaalgeschoren
Om Marco een hart onder de riem te steken in deze zware tijd, kwam een goede vriend met een prachtig gebaar. ,,Nadat mijn haar begon uit te vallen besloot ik mezelf maar helemaal kaal te scheren. Ik vertelde tegen mijn vrienden dat ik met de tondeuse bezig was en een goede vriend vroeg via Snapchat om een foto. Ik twijfelde, maar heb toch een foto gestuurd. Vervolgens ging hij offline en kreeg ik geen reactie. Ik dacht ‘wat is dit nou?’ En na een minuut of tien ging mijn telefoon. Ik kreeg een foto van hem die heel veel weg had van de foto die ik hem eerder stuurde. Hij had zichzelf ook kaalgeschoren…” De actie van Marco’s goede vriend kon in huize Koning vanzelfsprekend op een hoop waardering rekenen.
Weer teruggekomen in het ziekenhuis vroeg Marco om een bijzondere reden of het mogelijk was dat hij een eigen kamer zou krijgen. ,,Ik speel gitaar en om de dagen door komen vond ik leuk om liedjes te spelen. Er bleek een één persoonskamer beschikbaar te zijn voor me. Iedere keer als ik mijn gitaar erbij pakte, zat ik richting de deur van mijn kamer. Als er dan een verpleegkundige voorbij liep kon ik gelijk stoppen. Zo zouden ze zo weinig mogelijk overlast van me ervaren. Maar nadat ik op een gegeven moment een keer met mijn rug voor zat te oefenen merkte ik niet wat er achter me gebeurde. Ik zat naar buiten te kijken terwijl ik een liedje speelde. Nadat ik het eindakkoord speelde, kreeg ik de schrik van mijn leven. Achter me had een heel team met verpleegkundigen verzameld die allemaal luid begonnen te applaudisseren. Zo maak je ook mooie dingen mee in een ziekenhuis waar je met een heel slechte reden bent.”

Een van de verpleegkundigen kwam Marco’s kamer binnen en vroeg of hij ook verzoekjes aannam op zijn gitaar. ,,In de kamer naast me bleek een stervende, oudere man te liggen. Hij had tegen de verpleegkundigen gezegd dat hij het zo leuk vond dat er iemand muziek maakte in de kamer naast hem. De man vroeg zich af of ik die avond iets van Bob Dylan zou willen spelen.”
De avond brak aan, Marco haalde zijn gitaar uit de koffer en ging op de rand van zijn bed zitten. Voor het slapen gaan speelde de gitarist een aantal aangrijpende Bob Dylan klassiekers. ,,De volgende morgen kwamen mijn ouders met ballonnen mijn kamer binnen. Het was mijn laatste nacht in het ziekenhuis, maar het zou ook de laatste nacht van de man in de kamer naast me zijn. Terwijl wij de kamer uitliepen met ballonnen, werd hij in een kist naar buiten gedragen.” Onwetend gunde Marco de man in de donkere ziekenhuiskamer naast hem, een bijzonder afscheid tijdens zijn laatste, eenzame avond onder de levenden…

‘Geld heb ik nooit
heel belangrijk gevonden,
maar sindsdien
interesseert het
me nog minder’

De timing van de chemokuur kon voor Marco niet op een slechter moment komen. ,,In september begon de chemo, maar in oktober had ik tentamens. Ik dacht wel even in het ziekenhuis te gaan leren, maar al gauw bleek dat ik de intensiteit van de behandelingen had onderschat. Ik kon me absoluut niet op mijn leerstof concentreren. De chemo eiste teveel energie van mijn lichaam, waardoor ik mijn tentamens steeds moest opschuiven. Ik had geluk dat het DBC heel goed meedacht met mijn situatie, anders had ik mijn tentamens misschien niet kunnen opschuiven en had ik waarschijnlijk een jaar over moeten doen.” Marco slaagde uiteindelijk voor zijn tentamens en werd op 12 december 2016 terug in het ziekenhuis verwacht voor de uitslag van zijn behandelingen.
In december 2016 werd de Volendammer in het ziekenhuis terugverwacht om zijn uitslag te bespreken. ,,Alles was goed gegaan. Ik werd gefeliciteerd door de dokter, maar ik was nog niet helemaal gerust.” Marco had als zestienjarige nog één prangende vraag voor zijn dokter: ,,Mijn vader kreeg na zijn behandelingen te horen dat hij nooit meer alcohol mocht drinken. Ik ben nog heel jong, je snapt wel waar ik naartoe wil…?” Marco lacht: ,,De arts moest lachen en zei dat ik gewoon mocht drinken. Toen ik dat hoorde, was ik volledig gerustgesteld.” Terugkijkend op zijn chemobehandelingen heeft Marco ondervonden dat positief blijven cruciaal is. ,,Als je dat niet doet, dan kom je er niet doorheen. Chemo vergt ontzettend veel energie van je lichaam en geest – ook als je jong en sterk bent – dus ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is dat je te allen tijde positief moet blijven wanneer je je in zo’n situatie bevindt.”
Vanwege de schat aan ervaring die Eduard en Marco opgedaan hebben tijdens hun behandelingen, is het al een paar keer voorgekomen dat ze door dorpsgenoten die zich in hetzelfde schuitje bevinden om advies worden gevraagd. Eduard: ,,Wanneer je de mededeling krijgt dat je kanker hebt, dan draag je dat niet alleen. Je hele omgeving is erbij betrokken. Het voelt ongelofelijk goed dat wij het allebei kunnen navertellen en dat we andere mensen nu kunnen bijstaan. Ik herinner me nog heel goed dat ik tijdens mijn eerste chemokuur staarde naar de vloeistof die naar beneden druppelde. Ik vroeg mezelf af of ik tevreden zou zijn als ik op dat moment zou sterven. Naar buiten kijkend zag ik dat de wereld zonder mij gewoon verder ging. Het besef dat die druppels mijn laatste redmiddel zouden zijn kwam binnen en ik werd extreem strijdbaar. Vanaf dat moment sta ik anders in het leven. Geld heb ik nooit heel belangrijk gevonden, maar sindsdien interesseert het me nog minder. Wat ik wel heel belangrijk vind, is mensen helpen. Dát is belangrijk.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

Deel dit artikel