Volendamse zorgmedewerkers delen hun ervaringen (deel 3)

Levens- en werkervaring opdoen in ellende

Helden in de frontlinie

In de strijd tegen het coronavirus bevinden zorgmedewerkers zich op al weken in de frontlinie. Van alle mensen uit onze gemeente die werkzaam zijn in ziekenhuizen en zorginstellingen in de regio, heeft een aantal de afgelopen weken de zware taak toebedeeld gekregen de coronapatiënten op te vangen of direct bij te staan op de Intensive Care-afdelingen en zogeheten Corona-units. Ondanks het emotioneel geladen werk en onzekerheid – gezien de kans dat zijzelf besmet raken – zetten zij zich moedig in om te helpen waar dat op dit moment het hardst nodig is. Deze week vertelt Eddy Buijs over zijn ervaringen, in het Dijklander Ziekenhuis in Purmerend.
Door Eddy Veerman

De Volendammer Huisarts In Opleiding liep stage op de Afdeling Psychiatrie van de PAAZ in Purmerend. ,,Maar dat lag op z’n gat, uit voorzorg voor besmettingsgevaar én wetende dat corona-patiënten straks nazorg nodig hebben. Toen de vraag rondging wie als zaalarts wilde worden ingezet op de corona-afdeling, hoefde ik geen moment na te denken. Ik wilde helpen. En ik wist dat ik me er comfortabeler zou voelen dan op de Afdeling Psychiatrie, omdat ik daar nog geen ervaring had, maar bij mijn vorige baan in Zaandam al wel als zaalarts te maken had met de longafdeling, cardiologie en spoedeisende hulp. Door het rouleren doe je dan heel veel ervaring op. Ik kon mezelf dus nuttig maken.”
,,Je weet vooraf ook dat je het druk gaat krijgen, maar je hebt geen idee hoe het ziektebeeld er uit ziet. ‘Purmerend’ heeft het ziekenhuis als het ware opnieuw ingericht en nu moest er ineens naar een heel team van artsen worden toegewerkt, dat 24/7 aanwezig zou zijn. Ik werd eerst ingewerkt op de hartbewaking, dat had ik in Zaandam ook al gedaan, daarna werd ik ingewerkt op de corona-unit.”
,,Op die unit schrik je wel meteen: ik was in Zaandam gewend dat patiënten maximaal zes liter zuurstof kregen toegediend, nu was ik aan het werk en zag dat de patiënten stabiel waren maar dat ze wel allemaal aan 15 liter zuurstof lagen. Dat is de max. Als dat niet goed gaat, moeten ze naar de ic.”

‘Zat ik tijdens
werkoverleg opeens
met de internist,
die destijds het
slecht nieuws-gesprek
van mijn moeder voerde’

[ads id=66]

,,Deze mensen zijn dus héél erg ziek. Er is dus veelvuldig overleg met de artsen. En áls het dan minder gaat en een patiënt belandt op de ic, dan dien je de familie in te lichten. Die staan machteloos, op afstand. Een partner vraagt dan hoe lang haar echtgenoot aan de beademing moet? En komt-ie er bovenop? Dat weten we niet, dat moeten we per dag bekijken. We proberen zo goed als mogelijk te informeren, maar moeten ook voorzichtig zijn, omdat het ziektebeeld onvoorspelbaar is. Soms zie je dat het even beter gaat en de patiënt daarna toch weer aan de zuurstof moet. Dat is supersneu.”
,,Ik had tijdens de eerdere stageperiode zieke mensen op een afdeling gezien, maar deze mensen zijn veel zieker dan ik had gedacht. En er overlijden patiënten. Vandaag liep ik visite met de longarts, dan wordt naar alles gekeken. Er lag een oudere mevrouw van wie de verwachting was dat ze zou komen te overlijden, maar als dat dan ook gebeurt in jouw bijzijn, dat maakt grote indruk op je. Ik heb al eerder iemand dood zien gaan op de afdeling waar ik werkte en mijn eigen moeder is drieënhalf jaar geleden ook overleden door kanker, maar dit is heel heftig. De familie mocht er al die tijd niet bij, maar wel vandaag in de stervensfase.”
Herkenbare taferelen voor Eddy, met ook nog eens een zeldzaam weerzien, in een andere hoedanigheid. ,,Het heeft inderdaad een extra laag: ik had plotseling werkoverleg in de patiëntenkamer waar mijn moeder tijdens haar ziekteproces ook kwam. Zo zat ik vorige week met de internist, die destijds het slecht nieuws-gesprek van mijn moeder voerde. Dat deed hij – hoe raar dat ook klinkt – heel goed. Van de week was hij met mij aan het werk en zei ‘je komt me bekend voor’. Ik vertelde van het gesprek met mijn moeder. En vervolgens zat de oncoloog die mijn moeder behandelde een dag later naast me en die herkende me ook. ‘Vind je het dan niet gek dat je nu naast me zit?’, vroeg hij. Best wel. Gelukkig bewaar ik goede herinneringen aan de wijze waarop zij ons destijds hebben geholpen.”
,,Het is raar om nu zelf in deze situatie rond te lopen, maar de scherpe kantjes van het rouwen zijn er af en vanuit huisarts-oogpunt gezien kan ik heel veel leren van de situatie die ik heb meegemaakt. Hoe je met de familie omgaat, je weet bijvoorbeeld welke vragen er spelen, ik kan me inleven. Althans, dat hoop ik. Beseffende dat iedereen verschillend is en elk ziektebeeld is anders. Destijds was ik al co-assistent, maar heb mijn studie tijdelijk stopgezet, zodat ik nog twee maanden dicht bij mijn moeder kon zijn. Ik had die ervaring liever niet meegemaakt, maar het is wel een heel leerzaam proces.”

‘Ik ben meer
geprikkeld
dan normaal’

Ook nu vult zijn rugzak zich in hele korte tijd met een enorme lading werk- en levenservaring. In alle bedden wordt een strijd op leven en dood geleverd en daar waar normaal gesproken de familie als steun en toeverlaat naast het bed zit, moet die noodgedwongen op afstand blijven. Dat is onmenselijk en legt extra belastende, humane en verantwoordelijke zorg bij de artsen en verpleegkundigen. ,,Ik ben meer geprikkeld dan normaal, dat merk ik als ik thuis ben. Ik woon nog thuis bij mijn vader en als ik voel dat het lontje kort is, dan ga ik er even op uit, naar mijn vriendin, die ook als co-assistente werkt, of naar iemand anders. Of ik ga ergens foto’s van maken. Even de buitenlucht in, om er voor te zorgen dat ze niet gek van mij worden.”
Hij volgt het nieuws, ook al bevindt hij zich zelf in één van de epicentra. ,,Ik zit er zelf middenin, dus als ik wat van het nieuws heb gezien, probeer ik het daarna uit te zetten.” Eén van de terugkerende items is de schaarste aan beschermingsmateriaal. ,,Dat merken wij ook. Dan kun je schrijnende situaties krijgen, dat familieleden bij een stervende patiënt willen, maar dat wij voorzichtig moeten zijn met het gebruik van dat materiaal. Dat is lastig en dat is ook confronterend.”
,,Gelukkig zien ook wij een voorzichtige daling van het aantal patiënten, hopelijk zet dat door. Mocht er op termijn worden afgeschaald, dan is het puzzelen hoe je dat gaat inrichten en hoe je dan terug gaat naar de gewone zorg.”
Angst dat hij zelf besmet raakt met het virus, overheerst niet. ,,Als je klachten krijgt, word je getest. Vorige week werkte ik met een collega die wat klachten kreeg en de volgende dag bleek dat hij Corona had. Toen hij 24 uur klachtenvrij was, is hij weer aan het werk gegaan. Ik heb nergens last van en doe mijn best om alle mogelijke voorzorgsmaatregelen te treffen, zodat ik niet besmet word. Maar het is misschien een kwestie van tijd dat ik het ook krijg.”
Er wordt rekening mee gehouden dat veel zorgverleners, als deze ramp voorbij is, mogelijk te maken krijgen met psychisch of fysieke klachten. ,,Of ik zelf straks nazorg nodig denk te hebben? Ik verwacht het niet. Ik praat er veel over met mijn vriendin en zij vraagt ook door. En voor mijn stage heb ik nog regelmatig overleg bij de Psychiatrie, dus hoeveel beter zou je het willen hebben? Naast het Corona-gebeuren hebben we ook bijna dagelijks een Zoom-meeting met die psychiaters, dan komt ook aan bod hoe het met je gaat en bijvoorbeeld hoe de nachtdienst bevalt. Dat laatste heeft zeker invloed op je gemoedstoestand, maar het hoort er bij.”

‘Het klinkt
misschien gek,
maar ondanks dat
iedereen om je heen
ziek is, moet je
proberen de werksfeer
goed te houden’

,,Maar er zijn genoeg mogelijkheden om dingen te bespreken. Er is veel overleg met collega’s en dokters, van verschillende disciplines. Er worden ondertussen ook dermatologen en gynaecologen ingewerkt, íedereen wil helpen, dat is heel mooi om te zien. Ook verpleegkundigen en dokters uit Hoorn komen bijspringen, dat maakt het saamhorigheidsgevoel groot. En er heerst ook een leuke werksfeer. Dat klinkt misschien gek, maar ondanks dat iedereen om je heen ziek is, moet je proberen die sfeer goed te houden en probeer ik ook ruimte te maken voor humor.”
Als onderdeel van de mondiale missie verrichten ze op regionaal niveau heldhaftig werk. ,,Het is super om hier te kunnen werken, met superleuke collega’s en het is laagdrempelig. Je kunt nu écht een bijdrage leveren. Collega’s die een keer hebben geholpen, hoor je ook zeggen ‘nu hoor ik er ook bij’. Ik heb er ook zo lang voor geleerd, dan wil je aan het werk en helemaal nu, nu je voelt dat je hierbij kunt helpen.”
De dokter in hem komt tot wasdom. ,,Je moet zekerheid uitstralen. En zoals gezegd probeer ik de sfeer goed te houden, zodat verpleegkundigen je meteen bellen als er iets is. Zodat ze niet twijfelen.” Op welke locatie zijn stip aan de medische horizon ligt, weet hij nog niet. Een tussenstation stond wel ingepland. ,,Waar ik als huisarts ga werken, moet nog blijken. Over een maand zou ik naar Aruba gaan om de volgende stage te beginnen, maar de vlucht is geannuleerd. Het is in een verpleeghuis, dus het lijkt me dat ze daar dokters nodig hebben. Misschien dat ik later heen kan. Mijn vriendin zou daar tevens haar co-schappen gaan lopen. We zien wel wat daar straks mee gaat gebeuren.”

Jan en Griet Schilder opgelucht na overleven corona

Ook in onze gemeente heeft het coronavirus om zich heen gegrepen en meerder mensen in het ziekenhuis doen belanden. Elders in de Nivo het verhaal van Johan ‘Totter’ Tol – die de dood in de ogen keek – en zijn vrouw Tiny. Zij benadrukken dat we nog steeds niet lichtzinnig over de maatregelen moeten denken. Jan (foto) en Griet Schilder uit de Torenvalkstraat halen opgelucht adem, nadat zij werden aangevallen door corona. Zaterdag werden zij na twee weken herenigd
Door Eddy Veerman

,,Het begon met griepverschijnselen”, zegt Jan (77). ,,Maar de dokter vertrouwde het niet. De assistent kwam in beschermend pak en die gaf aan dat het beter was even naar het ziekenhuis te gaan.” Jan moest zijn vrouw Griet (76) achterlaten in het Dijklander Ziekenhuis van Purmerend. ,,Ze had Corona en moest blijven. Ik moest in thuisisolatie uitzieken. Niemand haalde de deur open. Het is echt de ziekte van de eenzaamheid. Wij hadden geen mogelijkheid tot beeldbellen, dus we pleegden alleen wat telefoontjes over en weer. In het begin was ze nauwelijks te verstaan, maar dat werd allengs beter.”

‘Het is echt
de ziekte van
de eenzaamheid’

[ads id=66]

Zijn vrouw moest aan de beademing. ,,Zij hoefde gelukkig niet naar de ic. Na vijf dagen mocht ze naar de herstelafdeling.” Jan had zelf ook de bijbehorende verschijnselen. ,,Ik volgde het nieuws en als je dan de stijgende cijfers dagelijks zag, dan gaat je geest op een gegeven moment dwalen. Maar niet de goede kant op…”
,,Je leeft van de ene paracetamolinname naar de andere. En voelt je ellendig. Pas toen ik wat opknapte, ben ik gaan lezen. Maar dat je in je eentje bent, dat is ook een onderdeel van de ziekte die je moet verwerken. Ik was angstig, of we het wel zouden overleven. En verschrikkelijk emotioneel. Bij het minste geringste schiet je vol. Vooral door die angstige vraag. Red ik het of red ik het niet? En mijn vrouw?”
,,Je krijgt bemoedigende telefoontjes en kaarten van mensen. Dat doet wel wat met je. Nu ben ik kortademig. Als ik de trap op ga, voel ik het wel. Ik wil graag wandelen en oefeningen den. Dat deed ik voorheen ook al.”
Zaterdag kwam Griet thuis. ,,Maandag kwamen de kinderen voor het eerst bij ons, ook om alles schoon te maken. Ik hoop dat mijn vrouw genoeg antistoffen heeft opgebouwd. En we hopen dat we komend weekeinde onze kleinkinderen voor het eerst kunnen zien. Daar verlang je naar. Maar komt tijd, komt raad.”

 

Kinderen ervaren ‘Onderwijs op afstand’ geheel verschillend

De één mist de drukte van de klas, de ander niet

Gisteren ging de vijfde week in van ‘Onderwijs op afstand’. Pionieren, in een tijd waarin de verveling bij kinderen kan toeslaan, de huiselijke druk wellicht toeneemt en tegenover spanningsvelden helaas nog geen toegang tot sportvelden staat. Gelukkig zorgen de goede weersomstandigheden voor verlichting. Het kind moet kind kunnen zijn, maar wordt gevraagd zich als volwassene te verplaatsen in de gevolgen van een mondiale crisissituatie. Ouders wordt onbedoeld gevraagd op gezette tijden de rol van leerkracht over te nemen, dan weer los te laten in situaties en dan weer te stimuleren. Gezinnen hebben kinderen van verschillende jaargangen en niet in elke woning huizen meerdere apparaten waarmee online-les kan worden gevolgd. Vanuit lege klassen of thuis stellen leerkrachten alles in het werk de kinderen naar de volgende jaargang te loodsen. Onwetend hoe lang het nog duurt. En de kinderen zelf: de één gedijt goed in de huidige situatie, de ander mist structuur. Linda Kemper (Petrus, groep 8B) en Lisan Molenaar (groep 8A) beantwoorden enkele vragen en Lisan legde enkele andere leerlingen vragen voor (zie onder).
Door Eddy Veerman

Wat was je gevoel toen werd aangekondigd dat de scholen dicht moesten?
Linda: ,,Ik vroeg het me de dagen daarvoor al af, waarom onze school niet dicht ging. Omdat er dan veel zou gaan veranderen, als het gaat om de verspreiding van corona. Tuurlijk klonk het daarna als vakantie, als je niet naar school hoeft. Een dag later kreeg mijn ma een bericht via het systeem Parro, dat het schoolwerk konden worden opgehaald en dan weet je dat het geen vakantie is. Het is best wel druk.”
Lisan: ,, We hoorden eerst dat het schoolwerk twee uur per dag zou duren. Nu is het wel iets meer. Maar het verschilt natuurlijk per leerling hoe lang je er over doet.”

[ads id=66]

Doen jullie veel online?
Linda: ,,Wij begonnen al snel met online les, bijna alles via ZuluConnect waar de links in staan, om naar Spelling, Taal en Rekenen te gaan.”
Lisan: ,,We gebruiken Microsoft Teams voor de uitleg van de meester en het eventueel stellen van vragen.”
Linda: ,,Het lukte niet iedereen om daar in te komen, dus ik stuurde een filmpje van hoe je dat kon doen via de whatsappgroep van onze klas.”

Wat mis je?
Linda: ,,Ik mis de drukte om me heen in de klas. En dat je even iets kunt vragen bij een klasgenootje.”
Lisan: ,,Nu doen we dat online. En de meester neemt soms filmpjes op, om te laten zien wat je moet doen.”
Linda: ,,Dat heeft de meester bij ons met het werkstuk gedaan, om uit te leggen hoe je informatie kunt vinden. En ik mis ook de momenten dat we even klieren met een groepje.”
Lisan: ,,Je mist de leuke dingen van de klas. Want soms is het daar heel druk en wat dat betreft kan ik mezelf thuis veel beter concentreren.”
Linda: ,,Je mag elkaar soms helpen in de klas, dan gebeurt het ook wel eens dat iemand mij iets vraagt en dan mag ik even de klas uit om hem of haar daar te helpen. Dat vind ik wel prettig.”
Lisan: ,,Maar de situatie is wel anders: als je wílt thuisblijven is het leuk, maar als je moet thuisblijven, is het niet leuk.”
Linda: ,,Het gebeurt wel eens in de klas dat iemand uit verveling zegt ‘ik wil naar huis’. En nu zijn we thuis en nu wil bijna iedereen weer naar school. En nu mág het niet.”

Je ziet elkaar dus niet voortdurend, online?
Lisan: ,,Wij bespreken dingen via de chat, dus we zien elkaar bijna niet in beeld. Je hebt meer vrijheid, je kunt zelf je schooltijd indelen. Als je rekenen even niet snapt, kun je het eventueel wegleggen en op het moment dat je weer goed geconcentreerd bent, oppakken.”

Wordt er veel gecontroleerd?
Linda: ,,Jazeker. Ik stelde een bepaalde opdracht uit tot de avond en was toen behoorlijk moe. Had ik de volgende morgen een berichtje van de meester, dat ik het was vergeten.”
,,Normaal gesproken heb je de oefeningen rondom Nieuwsbegrip in de klas, maar dat moet je nu alleen doen. Je leest een tekst en krijgt daar vragen over of moet zelf vragen bedenken. Dat vind ik lastig – het is gewoon leuker in de klas – en dan wordt mijn ma wel eens gek van me.”

‘Ons groep
8-schooljaar
is eigenlijk
verpest’

Op weg naar het einde van de basisschoolperiode zijn er altijd leuke activiteiten?
Linda: ,,Wij zouden op de vrijdag voordat aangekondigd werd dat alle scholen dicht zouden gaan, naar het Don Bosco College, om bijvoorbeeld te gaan bakken. Dat ging niet door en daar waren we best wel pissig over. Dat zou dan worden uitgesteld. Maar de vraag is of dat nog gaat gebeuren.”
,,En iedereen hoopt natuurlijk heel erg dat de musical doorgaat. Je moest ook een betoog schrijven over wat je wilt als rol voor de musical. En stel dat we straks na de meivakantie nog niet naar school mogen, wij hebben de leerkrachten gevraagd of we dan toch in beurten in groepjes naar de school mogen om de musical te oefenen.”
Lisan: ,,Maar nu is ons groep 8-schooljaar eigenlijk verpest. Ons buurmeisje zat vorig jaar in groep 8 en zegt zo vaak ‘ik zou het wel drieduizend keer over willen doen’. Het lijkt er nu op dat we geen musical krijgen en gaat het schoolkamp wel door half juni?”
Linda: ,,Sommige kinderen vinden het irritant dat de CITO Eindtoets niet doorgaat. Want ze wilden hoger scoren. Ik wilde zelf ook zekerheid. Mijn meester zegt dat ik naar VWO kan. Ik ben niet de beste in Spelling, dat moet bij mij worden verbeterd. Dan wil je zorgen dat het bij de CITO zichtbaar is. Als we niet meer naar school kunnen en we gaan dan naar het Don Bosco College, ik vraag me af of dat goed is. Die stap is groot.”

Volg je veel het nieuws?
Linda: ,,Ik volg het wel veel, via mijn telefoon. En ik kijk vaak Jinek op tv. Maar ik ben na het schoolwerk ook veel buiten, helemaal nu het mooi weer is.”
Lisan: ,,Ik volg het zeker. En we praten er thuis ook over.”

Begin je ’s morgens meteen?
Linda: ,,In het begin zette ik mijn wekker steeds vroeger. Eerst om negen uur en uiteindelijk om half acht. Nu word ik uit mezelf om acht uur wakker en dan begin ik eigenlijk meteen. Ik zit liever niet in de avond, dan ben ik graag buiten.”
Lisan: ,,In de ochtend zijn de meeste kinderen bezig met hun schoolwerk en is nog niemand buiten, dus ik zorg ook dat ik het dan klaar heb. In de ochtend neem ik alles ook beter op, gaat het beter qua concentratie.”
Linda: ,,’s Avonds meld ik me nog wel eens aan op Teams, om te kijken of de meester nog een bericht heeft gestuurd. En dan zie ik dat dat er nog kinderen online zijn, die dan nog met vragen komen over bijvoorbeeld Taal. En volgens mij heeft onderzoek ook uitgewezen dat je meer lesstof kan opnemen in de morgen, dus dat zit in mijn systeem, dat dat beter is”, glimlacht ze.

Kun je thuis hulp vragen waar nodig?
Linda: ,,Ik doe veel alleen en als ik mijn ma wat vraag, dan gaat het vooral om dingetjes van Spelling. Ik wil het eerst zelf proberen. Je kunt met Rekenen ook een rekenmachine er bij pakken, maar daar leer je niet van. Als dat icoontje er bij staat, mag je de rekenmachine gebruiken. We gaan hierna tenslotte naar het Don Bosco College, dus dan wil ik niet achterlopen.”
Lisan: ,,Ik zit alleen op mijn kamer als ik met school bezig ben, mijn vader werkt thuis en mijn ma werkt thuis. Als ik er niet uit kom met bijvoorbeeld Rekenen, dan kijk ik naar het filmpje van de meester, wat hij er eventueel over heeft gezegd qua uitleg. Als ik het dan nog niet snap, dan vraag ik het aan mijn pa.”

‘Je mist het
contact in de
klas met
de kinderen,
dus ook met
de meester’

[ads id=66]

Beseffen jullie dat het thuis maken van schoolwerk de ene leerling beter af gaat dan de ander?
Linda: ,,Ja. Als we normaal lessen niet af krijgen, gaan we de volgende dag verder, nu moet je het af maken. Sommige leerlingen hebben het echt lastig.”
Lisan: ,,Omdat je minder kans op uitleg hebt dan normaal gesproken. Je kunt natuurlijk wel even inbellen met de meester, maar misschien durft niet elk kind die extra aandacht te vragen.”
Linda: ,,Als zo’n vraag komt, legt de meester het wel meteen uit in een berichtje.”
Lisan: ,,Omdat iedereen online werkt, is het soms overbelast en werkt iets niet, dat maakt het soms ook lastig.”

Vragen kinderen ook dingen aan elkaar, maar dan op afstand?
Linda: ,,Ik zit in de Plusgroep en heb nu zelf voor Rekenen een Plus Werkgroep op WhatsApp aangemaakt. Sommige snapten Wortels en Breuken nog niet en dan kan iets worden gevraagd. En dan wordt er ook niet gereageerd van ‘kom op nou, snap jij dit niet?’ Er is begrip. Want iedereen loopt wel eens ergens vast.”

En de gymlessen, bewegen jullie genoeg?
Lisan: ,,Wij hebben geen gymopdrachten gekregen, sommige groepen zoals die van mijn jongere zusje krijgen dat wel. Maar wij zorgen er hier op de buurt voor dat we genoeg bezig zijn met rennen en andere activiteiten. Met het mooie weer zijn we vanaf de middag continu buiten. We hebben steps, een tennisnet om spellen te kunnen doen. Gelukkig kunnen we buiten, want stel je voor dat er een lockdown komt, dat wil je niet met dat mooie weer.”

Maar heel eerlijk, missen jullie de meester?
Linda: ,,Ja. Je mist het contact in de klas, dus ook met de meester.”
Lisan: ,,Met de meester heb ik wel contact, maar het écht zien kan niet en dat mis je wel. Ik heb mijn bap en oma nauwelijks gezien de afgelopen weken, terwijl ik ze meestal drie keer in de week zie.”
Linda: ,,Mijn opa en oma zeggen ‘als je langs fietst, zwaai dan even door het raam’, maar dan ga ik liever niet langs, want ik kan niet even met ze praten. Bij mijn opa die alleen woont, ga ik wel af en toe kijken, maar dan houd ik wel afstand. Volgende week ben ik jarig, maar dan kan niet iedereen komen. Misschien als het buiten warm is, dat we dan op afstand van elkaar kunnen zitten.”

Meningen scholieren over thuis werken verdeeld

‘Maken ons zorgen of onze familie gezond blijft’

Voor kinderen voelt de huidige tijd net zo vreemd aan als voor hun ouders. Niet meer dagelijks naar school waar je je klasgenoten ziet, samen werkt, leert of creatief bezig bent, samen buiten speelt of energie kwijt raakt tijdens de gymles. Dat gebeurt vaker, tijdens vakantieperiodes, maar in deze situatie van het coronatijdperk is het anders. Kinderen moeten thuis met schoolwerk bezig zijn, zelfs of met eventuele hulp van onze ouders. We legden vijf leerlingen van groep 8 van verschillende scholen zes vragen voor.
Door Lisan Molenaar, (leerling groep 8)
,,Wij als kinderen merken ook veel van het coronavirus, want veel activiteiten gaan niet door, zoals het Waterdamkamp, Slobbelandkamp. En we weten nog niks van het kamp in groep 8, of dát wel doorgaat”, zegt één van de leerlingen.
Het normale leven wordt veel gemist. Zoals leuke dingen doen met familie en vrienden, of naar je sportclub gaan. ,,Maar gelukkig mogen we nog wel buiten”, zegt één van de leerlingen. Dat doen de meeste ook met vrienden in hun buurtjes. Over het schoolwerk thuis zijn de meningen verdeeld: sommige vinden dat je meer vrijheid hebt. ,,Het is lekker dat je je eigen tijd kan kiezen, maar liever wil ik toch naar school.” En sommige vinden het moeilijker, ,,omdat je weinig uitleg krijgt”. Via het nieuws dat ze horen – bijvoorbeeld via Jeugdjournaal of nieuws van de Jeugdjournaal App of in thuis, want daar wordt er ook veel overgepraat – worden kinderen vooral ongerust. ,,We vinden het vervelend en ook een beetje eng. En we maken ons zorgen over of onze familie gezond blijft.”