All posts by De redactie

De redactie Algemeen | 15-4-2020 | 1 min. leestijd

Zwaardstraat kleurt rose door bloeiende bloesems

De bloesembomen staan volop in bloei. Her en der kan men in de gemeente de prachtige rose en witte bloesems aan de bomen bewonderen. Bijzonder fotogeniek is nu de Zwaardstraat, waar de roze bloesembomen in bloei staan.

Het is jaarlijks een gewild decor voor de Eerste Communicanten om er fraaie plaatjes te schieten. Omdat er voorlopig nog geen diensten in de kerken mogen plaatsvinden, worden de Eerste Communievieringen opgeschoven.

Lang kan niet meer van de bloesems genoten worden, want zodra er harde wind komt, waaien de bloempjes van de takken en is het vegen geblazen in de tuintjes door de omwonenden.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 15-4-2020 | 1 min. leestijd

In de Nivo van vandaag, 15 april 2020, o.a.:

Wij wensen iedereen veel leesplezier met de volgende onderwerpen:

• Jan en Griet Schilder opgelucht na overleven corona
• Volendam zonder muziek. En nu? (deel 1)
• Riskante actie van schipper Sijmen Schilder ‘Snert’ tijdens de oorlog loopt goed af
• Aanmeldingen bouwproject de Lange Weeren stromen binnen
• Wanneer kunnen we weer op reis?
• Billy’s Beregoede Sportpagina
• Ziekte en tegenslagen teisteren het leven van de ondanks alles vechtende Danny Tol en Rianne Tol-Steur
• Nick Slinger neemt viswinkel over in crisistijd
• Kinderen ervaren ‘Onderwijs op afstand’ geheel verschillend
• Volendamse zorgmedewerkers delen hun ervaringen (deel 3)
• Johan ‘Totter’ Tol lag kantje boord, maar lijkt coronavirus te overwinnen
• Gelovigen genieten op afstand van ‘historische paasviering’

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 15-4-2020 | 1 min. leestijd

Handbalster Huiberts naar Garage Kil/Volendam

Garage Kil/Volendam heeft zich voor komend seizoen verzekerd van de diensten van Marit Huiberts. De achttienjarige keepster uit Noordwijkerhout komt over van landskampioen OTTO Workforce/VOC Amsterdam en versterkt de ploeg van trainer Mark Ortega.

De talentvolle sluitpost begon haar handbalcarrière bij HV Northa. Op jonge leeftijd stapte ze over naar Foreholte, waar ze als zestienjarige haar debuut maakte in de Eredivisie. Het daaropvolgende seizoen droeg Huiberts de kleuren van VOC, met wie ze de landstitel en later ook de Supercup won. Met de Amsterdammers was Huiberts eerder ook actief in de EHF Cup en bereikte dit jaargang de halve finales van het landskampioenschap. Het seizoen werd echter vroegtijdig beëindigd door de maatregelen tegen het coronavirus.
Huiberts maakte ook meerdere jaren deel uit van Oranje-jeugdteams. Met de U19-selectie legde ze afgelopen zomer beslag op een zilveren plak tijdens het EK in Hongarije.
Huiberts: ‘Goed gevoel’
‘Er was wederzijdse interesse’, weet Huiberts. ‘We zijn met elkaar op gesprek gegaan en daar kreeg ik direct een goed gevoel bij. Door het aanbod van keeperstrainingen en de faciliteiten kan ik me in Volendam goed doorontwikkelen. Ik heb bij VOC veel geleerd, maar had wel op een andere manier afscheid willen nemen. We waren nog vol in de race om prijzen, maar kunnen het seizoen door het coronavirus niet afmaken. Met de Volendamse meiden verwacht ik ook veel te kunnen leren en bereiken.’
De jonge keepster speelde met VOC twee keer tegen Garage Kil/Volendam en deed zo al de eerste indrukken op van haar aanstaande team. ‘Het zijn sterke meiden met veel vechtlust. Daarnaast was de dekking goed op orde en dat is voor een keepster prettig om mee te werken. Ook is het fijn dat ik met Sharon Bouter, Jill Meijer, Bibi Bakker, Denise Mol en Nicole Rep al een aantal meiden ken.’
Ortega: ‘Aangename verrassing’
‘Het was een aangename verrassing dat ik alvast kennis mocht maken met Marit’, reageert Ortega op de komst van Huiberts. ‘Ze is jong, talentvol en komt over van een goede club. Ik heb al veel videobeelden van haar bekeken en zag gelijk dat ze een directe versterking is voor ons team.’

Foto: http://www.voc-handbal.nl/player/marit-huiberts/

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 15-4-2020 | 4 min. leestijd

Gelovigen genieten op afstand van ‘historische paasviering’

‘Dit gaan we volgens mij nooit meer vergeten’

Het ‘U zij de glorie’ zal nog nooit zo geklonken hebben als op afgelopen Paaszondag. In een lege Vincentiuskerk gingen pastoor Stomph en kapelaan Goos gezamenlijk voor tijdens de Paasviering. Voor deze gelegenheid kwam een beperkte afvaardiging van het parochiekoor voor het eerst in lange tijd weer samen. Op gepaste afstand van elkaar luisterden zij de mis op met voornamelijk Latijnse gezangen. Gelovigen keken en luisterden op afstand mee via de live-verbinding van de L.O.V.E.
Door Laurens Tol

Met name in verzorgingstehuizen als het St. Nicolaashof en De Meermin is hier grote belangstelling voor. Het op afstand kunnen volgen van de missen biedt voor velen troost in een tijd waarin een groot aantal andere activiteiten is weggevallen.
Het leiden van deze bijzondere Paasviering was ook voor de geestelijken een unieke ervaring. Volgens kapelaan Goos kreeg de mis een extra lading door de omstandigheden waarin deze werd opgedragen. ,,Ik vond dit heel indrukwekkend en bijzonder om mee te maken. Op een of andere manier staat deze aangepaste vorm nog dichterbij het mysterie van de opstanding van Jezus. Toen Hij verrees, was er ook geen aankondiging van: komt dit allen zien, want de verrijzenis is daar. Het gebeurde allemaal in stilte, in de leegte. In de donkerte vond die opstanding plaats. Dat gedeelte van het mysterie voelde ik heel erg heel doorklinken in de manier waarop we deze zondag de mis opdroegen”, vertelt Goos.

‘Toen Hij verrees,
was er ook geen
aankondiging van:
komt dit allen zien’

[ads id=66]

De kapelaan benadrukt dat bepaalde elementen uit het Paas- en lijdensverhaal overeenkomen met de tijd waarin we ons nu begeven. De verrijzenis van Jezus kan daarbij volgens Goos een inspiratie vormen. ,,We hebben op het moment te maken met bepaalde omstandigheden. Mensen willen graag bij de mis zijn, maar kunnen dat niet. Dat geeft het hele gebeuren een ‘lijdensrandje’. Terwijl daar uiteindelijk wel de kracht van de verrijzenis doorheen klinkt. Dan besef je nog meer: er ís hoop. Er is hoop, want hij die God is, is verrezen.”

Goos is blij dat er, met in acht name van alle maatregelen, toch een koor op de been kon worden gebracht. Een groep van zeven vocalisten gaf de Paasviering extra luister mee. ,,Gelukkig hebben wij in de Vincentiuskerk een ruime koorzolder. Daardoor kun je makkelijk 1,5 meter afstand van elkaar houden. De kerk is dusdanig gebouwd dat het geluid van de zang alsnog de kerk in wordt geblazen. Ik hoorde dat het op tv overkwam als een volledig koor. Het is mooi om te merken dat de belangrijke functie van het koor ook nog overeind blijft in een aangepaste vorm als deze. Alles bij elkaar zorgde het voor een historische Paasviering. Dit gaan we volgens mij nooit meer vergeten.”
Een mis live uitzenden voor radio en tv gaat niet vanzelf. De L.O.V.E. heeft twee vrijwilligers bereid gevonden om de uitzendingen afwisselend te regisseren. Martin Schilder en Marcel van Meel stelden een rooster op voor de komende periode. Ze zijn blij om de kerk en haar gelovigen in deze tijd een dienst te kunnen bewijzen. Voormalig marine-officier Marcel is gelovig opgevoed, maar keerde de kerk een tijd geleden de rug toe. Toch is hij als vaste L.O.V.E.-vrijwilliger graag bereid om de misuitzendingen te regisseren.

‘We zeiden al
snel tegen elkaar:
zo lang de kerk
dicht moet blijven,
blijven we de
missen uitzenden’

Vanuit zijn huisadres zorgt hij ervoor dat de beelden de kijker op een goede manier bereiken. Marcel verblijft al enige tijd noodgedwongen in quarantaine. De regie-werkzaamheden zijn daarom voor hem naast een zinvolle ook een welkome bezigheid.
Marcel leeft momenteel geïsoleerd, omdat zijn vrouw werkzaam is in de zorg. Hij wil niet het risico lopen dat hij haar besmet en daarmee andere mensen in gevaar brengt. De kerkmissen worden in beeld gebracht door een ‘remote camera’, die geïnstalleerd is op het balkon van de koorzolder. Tijdens het paasweekend kwam daar nog een extra registratiemiddel bij. ,,Vanaf Goede Vrijdag stond er ook een cameraman in de kerk. Deze bracht de kruiswegstaties goed in beeld. Zodra Pasen voorbij is, maken we weer gebruik van de vaste camera bovenin de kerk”, vertelt Marcel.
Toen bekend werd dat kerkmissen de komende tijd niet meer kunnen worden bezocht, toonde de lokale omroep zich al snel behulpzaam. Men vroeg Marcel of hij een paar keer per week het regiewerk voor de misuitzending op zich wilde nemen. ,,We zeiden al snel tegen elkaar: zo lang de kerk dicht moet blijven, blijven we de missen uitzenden. Ik was er meteen voor in om deze taak op mij te nemen, samen met Martin. We maakten een dienstrooster tot aan mei. Een heleboel ouderen gaan normaal naar kerkvieringen en die moeten dat nu missen. Het is mooi dat wij ons steentje op deze manier kunnen bijdragen.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 15-4-2020 | 2 min. leestijd

‘Nu weet ik in ieder geval hoe het is om ergens heel hard voor te knokken’

Nick Slinger neemt viswinkel over in crisistijd

Overheidssteun of niet, veel ondernemers zijn bang dat zij de coronacrisis zakelijk gezien niet overleven. Om dan in zo’n onzekere tijd risico’s aan te gaan en een bedrijf over te nemen, dat is een gedurfde stap. Nick Slinger (26) wilde zich niet laten leiden door angst en nam – zoals eerder afgesproken – op 1 april de viswinkel van Jan van Wissen in Diemen over. Jan bood Nick nog de mogelijkheid om zijn overname uit te stellen naar een rustigere periode. Nick liet zich echter niet uit het veld slaan en zette zijn plan door. Deze keuze pakt tot nu toe goed uit. De omzetdaling ten gevolge van de huidige crisis blijft beperkt.
Door Laurens Tol

Het is Goede Vrijdag. Mensen stellen zich op voor de toonbank. In de rij voor gebakken vis of een maaltijd voor Pasen. Gemoedelijk houdt men afstand van elkaar. ,,Het lijkt wel alsof iedereen er al aan gewend is”, vertelt Nick. De Volendammer begon drie jaar geleden te werken bij Jan van Wissen, al met het idee om de zaak op termijn over te nemen. ,,De datum van 1 april 2020 legden we toen al vast. Al vanaf het begin dat ik hier begon te werken, keek ik uit naar het moment van de overname. En dan ineens krijg je te maken met zoiets als dat er nu gaande is in de wereld.”
Net voordat Nick de viswinkel zou overnemen, was de toestand in het land het meest onzeker. Aanvankelijk onderschatte hij de impact die het virus zou gaan hebben. Pas later drong de ernst tot hem door. ,,Op een gegeven moment werd het steeds serieuzer. Er werden steeds meer maatregelen aangekondigd. Dan houd je je hart natuurlijk vast. Toen was nog niet duidelijk wat het voor mij zou gaan betekenen. Of wij open konden blijven, was nog niet duidelijk. Zelfs niet of mensen nog wel de deur uit zouden mogen. Dan slaap je wel even een paar nachten slecht.”
Voordat de pandemie uitbrak, was de viswinkel in Diemen bezig aan haar beste periode ooit. De omzet steeg voortdurend. De maatregelen van de overheid maakten een eind aan deze stijgende lijn. ,,Dat is erg jammer, want toen zakte het in. De eerste week nadat het halve land werd platgelegd, was het rustiger in de winkel. Gelukkig krabbelde het daarna weer langzaam op. Je kunt er erg over in blijven zitten, of je gaat gewoon voor. Gewoon positief ten strijde blijven gaan. Op de lange duur trekt het wel weer aan. Ik heb tijd zat. Nu weet ik in ieder geval hoe het is om ergens heel hard voor te knokken. Het is niet vanzelfsprekend dat het alleen maar goed gaat.”

‘Het is niet
vanzelfsprekend dat
het alleen
maar goed gaat’

[ads id=66]

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 15-4-2020 | 1 min. leestijd

Baijens verlengt met KRAS/Volendam

Jordy Baijens en HV KRAS/Volendam gaan langer met elkaar door. De 23-jarige linkerhoekspeler verlengt zijn aflopende contract met een jaar en staat daarmee voor zijn vijfde seizoen in dienst van de oranjehemden.

De rechtshander kwam in 2016 over van HARO Rotterdam en groeide al snel uit tot een belangrijke schakel voor KRAS/Volendam. In Volendamse dienst speelde Baijens twee keer in de finales om het kampioenschap van de Eredivisie en won hij in 2019 de NHV Beker. Dit seizoen was hij goed voor 66 treffers, waarvan 61 in de BENE-League.
Baijens: ‘Op mijn plek’
‘Ik ben blij en dankbaar nog een jaartje door te kunnen bij KRAS/Volendam’, reageert Baijens op zijn verlenging. ‘Het was mijn intentie na dit seizoen de stap naar het buitenland te maken, maar dat is mede door de uitbraak van het coronavirus niet van de grond gekomen. Het doet me goed dat KRAS/Volendam vertrouwen in mij heeft en ik voel me hier zelf ook gewoon op mijn plek. Voor komend seizoen is het vooral belangrijk dat iedereen gezond de zomer doorkomt. Daarna gaan we er weer vol tegenaan.’
Kes: ‘Onomstreden op de linkerhoek’
‘Jordy is een van onze steunpilaren’, vertelt Jan Kes, vanuit de technische commissie als scout betrokken bij de herentak van KRAS/Volendam. ‘We zijn dan ook blij dat hij heeft verlengd. Hij geeft altijd honderd procent en is onomstreden op de linkerhoek. Als club kennen we zijn ambities en voor hem is het jammer dat de stap naar het buitenland er dit jaar niet van is gekomen. Daar staat tegenover dat we bij KRAS/Volendam nog een seizoen van zijn spel kunnen genieten.’

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Caroussels | 14-4-2020 | 11 min. leestijd

Over de grens: Albert Koning is onderzoeker, avonturier, wereldburger en piloot

Van Volendam naar VS, via Indonesië naar Duitsland

Hoewel Albert Koning nog maar 37 jaar oud is, heeft hij al meer meegemaakt dan menig gepensioneerde. Van acht maanden op vergeten Indonesische eilandjes met inboorlingen door te brengen naar het afstuderen tot piloot in Arizona, en van gekidnapt worden in Maleisië tot noodgedwongen op Duitse les in Milaan. Onderhand woont de Volendammer – die ooit begon als specialist viskoekjesbakker bij Freek Schilder Vissnacks – alweer acht jaar in het gezellige Mainz. Samen met zijn vrouw Alice en hun dochtertje Josephien (1) woont Albert in een huurappartement boven Mohameds hoofddoekjeswinkel. ,,We hebben het hier zo naar onze zin, dat we inmiddels een koopappartement aan de Rijn hebben gekochtn. Dat wordt nu gebouwd”, vertelt de Lufthansapiloot enthousiast.
Door Kevin Mooijer

Sinds 2012 woont Albert in Mainz, de stad waar zijn vrouw geboren en getogen is. ,,Toen ik de kans kreeg om voor Lufthansa vanaf het vliegveld in Frankfurt te werken, vroeg ik aan mijn collega’s wat de beste plaats was om te gaan wonen”, begint de globetrotter zijn verhaal. ,,Ik had werkelijk geen idee wat leuke plaatsen in Duitsland waren. Omdat het zo dichtbij Nederland ligt, had ik altijd zoiets van ‘daar kom ik nog wel’. Mainz werd aanbevolen als leuke, gezellige stad. Het is een studentenstad aan de Rijn en vanuit huis is het slechts een half uurtje rijden naar het vliegveld van Frankfurt.”
Ondanks dat Albert al jaren in Duitsland woont, begon het avontuur over de grens daar niet voor hem. ,,Een baan als piloot heeft me altijd al geïntrigeerd. Het onderweg zijn, het bevrijdende gevoel om boven de wolken te vliegen en bovendien om iedere dag de zon te kunnen zien, ongeacht het weer onder de wolken, dat spreekt mij enorm aan. Het enige obstakel was het prijskaartje dat aan de pilotenopleiding hangt. 150.000 euro opleidingsgeld dat je volledig zelf moet betalen. Mijn vader is timmerman – inmiddels met pensioen – en mijn moeder werkte thuis, dus voor hen was het ook niet mogelijk om zulke kosten te dragen. Ik durfde het risico niet te nemen en besloot voor een veiligere optie te kiezen.”
Albert besloot Gezondheidswetenschappen aan de Vrije Universiteit in Amsterdam te gaan studeren. ,,Ik besloot voor mijn master onderzoek te gaan doen naar infectieziekten. In het kader daarvan ben ik naar Indonesië vertrokken om een stage uit te voeren voor het Koninklijk Instituut voor de Tropen en de Leprastichting. Mijn onderzoek vond plaats op een aantal onbekende eilandjes die alleen per boot bereikbaar waren.”
Na een binnenlandse boottocht die liefst 25 uur duurde, bereikte de jonge student zijn bestemming eindelijk. ,,We onderzochten de lokale bevolking op de ziekte lepra. Door middel van bloedafname en uiterlijk bepaalden we wie er getroffen waren door het besmettelijke infectievirus. Samen met mijn vertaler ondervroeg ik de bevolking en dat ging niet vanzelf”, lacht hij. ,,De meeste bewoners hadden nog nooit een blank persoon gezien, dus wanneer wij op de voordeur van hun hut klopten, renden ze uit angst via de achterdeur het bos in!”

‘De meeste
bewoners hadden nog nooit
een blank persoon gezien,
dus wanneer
wij op de voordeur
van hun hut
klopten, renden ze uit angst
via de achterdeur
het bos in!’

[ads id=66]

Het onderzoek begon met het in kaart brengen waar de inboorlingen precies woonden. ,,Een kaart van het gebied bestond niet, dus de eerste stap was om huisnummers op de hutten te schilderen. Daarna ondervroegen we de bevolking: welke omliggende eilanden hadden ze bezocht? Wie zouden ze kunnen hebben aangestoken? Kortom, onderzoek naar waar je verder nog meer lepra kunt verwachten. Op dat moment stonden we er geen moment bij stil dat we de ziekte zelf ook op zouden kunnen lopen. Sterker nog, naast het voor de hand liggende risico op lepra sliepen we ’s nachts ondanks het aanwezige malariarisico onder kapotte klamboes. En dat terwijl hier in Mainz momenteel overwogen wordt om mondkapjes verplicht te maken. Het was destijds een risico dat we bereid waren te accepteren.”
Tijdens zijn periode van acht maanden in Indonesië heeft Albert zijn visum meerdere malen moeten verlengen. ,,Vrijwel alles is corrupt in die landen, dus het verlengen van mijn visum lukte niet zonder dat ik een slof sigaretten mee had voor degene die het moest doen. Op een gegeven moment kwam ik op het punt waarop het niet meer lukte om mijn visum te verlengen. Ik zou eerst een ander land moeten bezoeken voordat het weer mogelijk was. Ik besloot een weekje naar het nabijgelegen Maleisië te gaan.” Aangekomen in Kuala Lumpur liep Albert rustig over straat. ,,De hoofdstad van Maleisië staat bekend als de veiligste stad van Zuidoost-Azië, dus ik was redelijk op mijn gemak. Ik moest een weekje in het land verblijven om vervolgens met mijn nieuwe visum terug te keren naar Indonesië, om zo mijn onderzoek af te kunnen ronden.”
,,Toen ik onbezonnen over de markt in Kuala Lumpur liep, werd ik aangehouden door een lokale jongen. Hij vroeg of ik zin had in een biertje. Hij wilde graag een praatje met me maken en kende nog wel een geschikt café in de buurt. Ik zei in eerste instantie nee, maar hij bleef aandringen. Ik checkte mijn omgeving en vond alles er veilig uitzien. Bovendien was de jongen heel vriendelijk. Ik had niet het idee dat er iets mis kon gaan. Na een tijdje doorvragen besloot ik maar akkoord te gaan.”
Albert volgde de jongen tot ze bij een leeg straatje aankwamen. ,,Dit straatje voelde niet goed. Ik stopte met lopen. Hij verzekerde me op een vriendelijke manier dat het café aan de andere kant van de straat zou zijn. Ik keek de straat nogmaals in en zag geen beweging. Ik besloot het te wagen en liep met hem mee. Toen we halverwege het straatje liepen werd er opeens een rolluik omhooggetrokken. In no time stonden er vier mannen met getrokken messen om me heen. Ik werd de loods ingeduwd en het rolluik ging gelijk weer naar beneden. Ik kon geen kant op.”

‘Hij bedreigde me
met zijn mes om
me bang te maken
en ik merkte dat
hij het leuk vond
om te doen.
Het voelde alsof ik
in een horrorfilm
was beland’

,,Eén van de vier overvallers was een echte sadist. Hij vond het leuk om me bang te maken. Nadat het rolluik dicht was, zei hij ‘welcome to my hotel’. Hij bedreigde me met zijn mes om me bang te maken en ik merkte dat hij het leuk vond om te doen. Het voelde alsof ik in een horrorfilm was beland. Je wilt geen pussy zijn en het gevecht aangaan, maar aan de andere kant besef je dat je kansloos bent tegen vier gewapende mannen. Ik moest alles wat ik bij me had overgeven, zelfs mijn kleding, maar dat mocht ik later gelukkig weer aantrekken. Terwijl ze mijn spullen onderzochten moest ik plat op mijn buik liggen. Ik mocht niet kijken wat ze deden. Wanneer ik opkeek begonnen ze woedend te schreeuwen. Alles dat ook maar een cent waard was, pakten ze af.”
,,Er ging van alles door mijn hoofd. Ik moest een manier bedenken om hier weg te komen. Ik werkte met alles mee dat ze wilden, maar het leek of niets lukte. Ik vreesde voor mijn leven en langzaam maar zeker bekroop de gedachte me dat ik hier niet meer weg zou komen.” Uit wanhoop begon Albert te bidden. ,,Ik vind het nog steeds moeilijk te verklaren, maar kort daarna werd ik vrijgelaten…”
In totaal heeft Albert – terwijl hij met de dood bedreigd en beroofd werd – ongeveer een uur vastgezeten in een loods in Kuala Lumpur. ,,Ze hadden me echt goed bang gemaakt. Ik had alleen nog mijn kleding, maar stapte toch in een taxi naar het politiebureau. De taxichauffeur had in de gaten wat me was overkomen en gaf aan geen geld van me te willen. Op het politiebureau werd me medegedeeld dat ik blij mocht zijn dat ik nog leefde. Het was logischer geweest als ze me hadden omgebracht, zeiden ze.”
Albert belde zijn ouders om te vertellen wat er was gebeurd. ,,Mijn moeder wilde dat ik naar huis zou komen, maar ik koos ervoor mijn reis en stage af te maken. Als ik naar huis was gegaan, dan zou deze angstaanjagende ervaring het laatste geweest zijn dat ik tijdens mijn onderzoek meegemaakt zou hebben. Dan zou ik hebben opgegeven. Dat wilde ik niet laten gebeuren.”
Na het halen van zijn master in de Gezondheidswetenschappen had Albert een goede baan in de farmacie. ,,Ik heb er een jaar in gewerkt, en tijdens dat jaar bleef dat pilotenbestaan maar aan me knagen. In mijn kennissenkring begon ik een beetje rond te vragen of mensen toevallig een piloot kenden. Zo kwam ik bij dorpsgenoot Evert Voortman terecht. Hij was net afgestudeerd en wist van de hoed en de rand. Ik denk dat we zeker honderd avonden samen in De Dijk aan een tafeltje hebben gezeten. Evert vertelde me alles, beantwoordde al mijn vragen en ik werd steeds enthousiaster. Mijn vader stond vierkant achter me en moedigde het idee aan om me voor de vliegopleiding in te schrijven aan. Goede vriend Tom Koning – die een soort motivatiegoeroe-werking op me had – steunde me. Het balletje ging steeds meer rollen.”
,,Ik was gezond, gemotiveerd, ongebonden en overtuigd dat ik het aankon. Ik had er zin in.” Albert besloot zich bij KLM in te schrijven voor de vliegopleiding en sloot een lening van anderhalve ton af om de studie te kunnen financieren. ,,Ik ben eind 2009 afgestudeerd na een periode van vijf maanden in Arizona te hebben doorgebracht. In dat gebied in de Verenigde Staten voltooit iedere piloot die zijn opleiding bij de KLM volgt het praktische gedeelte van de studie.” Na het afstuderen werd de kersverse piloot onderdeel van het Lufthansa Italia team. KLM had immers een wachtlijst met piloten waarvan niet te zeggen was wanneer Albert in aanmerking zou komen voor een plekje.
,,Voor mijn eerste baan als piloot werkte ik vanuit Milaan. Het dochterbedrijf van Lufthansa was daar opgericht, maar helaas was dat van korte duur. Ik woonde er prachtig in een klein dorpje aan het Lago Maggiore. In 2011 verhuisde ik naar Italië en in 2012 sloot Lufthansa Italia haar deuren.” Toen ontstond er een unieke situatie.
,,Moederbedrijf Lufthansa gaf aan dat, wanneer ik vloeiend Duits zou spreken, ik mocht solliciteren op een functie in Duitsland. Lufthansa werkt nooit met externen, dus dit was een hoge uitzondering. Ik ben in Milaan direct naar de Duitse school gegaan. In de tussentijd had ik net de Italiaanse taal een beetje onder de knie, maar nu bevond ik me dagelijks in een Duits instituut.”

‘Ik kijk er enorm
naar uit om
weer vrienden,
familie en
speeltuintjes
te kunnen
bezoeken, en
natuurlijk om weer
boven de wolken
te mogen zijn’

Zes weken later mocht Albert in Hamburg solliciteren. ,,Tijdens de sollicitatie kreeg je ter plekke een onderwerp aangewezen waarover je een presentatie in het Duits moest geven. Dit om aan te tonen dat je de taal echt onder de knie had.” Na zijn presentatie werd de Volendammer naar voren geroepen: ,,Meneer Koning, het spijt ons zeer, maar we moeten u mededelen dat u nog een keer moet gaan verhuizen.” Albert werd namelijk aangenomen als piloot voor moederbedrijf Lufthansa.
,,Op advies van Duitse collega’s besloot ik een appartement te huren in Mainz. Toen ik aankwam in de leuke stad werden al mijn verwachtingen overtroffen. Ik liep door het centrum richting mijn appartement en werd zo’n beetje door iedere vrouw op mijn wang gezoend. Ik dacht ‘dit gaat me wel goed af’. Achteraf hoorde ik dat het een speciale feestdag was waarop vrouwen iedere man mogen zoenen”, lacht hij.
Momenteel wordt een prachtig appartement aan de Rijn gebouwd voor Albert, Alice en hun dochtertje. ,,Alice en ik zijn gek op reizen. Zij is stewardess, dus onze levens sluiten ook professioneel naadloos op elkaar aan. We hadden nu de eerste verre reis met ons dochtertje Josephien naar California gepland staan, maar vanwege alle maatregelen omtrent het coronavirus kan dat logischerwijs niet doorgaan. Het luchtverkeer ligt nagenoeg helemaal stil. Ik kijk er enorm naar uit om weer vrienden, familie en speeltuintjes te kunnen bezoeken, en natuurlijk om weer boven de wolken te mogen zijn.”
Al jaren woont Albert in een huurappartement boven de hoofddoekjeswinkel van Mohamed. ,,Heel gezellig hoor, maar we willen toch weer het water opzoeken. Zoals ik dat ook in Volendam en Italië gewend was.” Albert heeft het prima naar zijn zin in Duitsland, maar probeert zijn vader nog zoveel mogelijk op te zoeken. ,,Helaas is mijn moeder vorig jaar januari overleden, dat gemis is nog altijd heel groot. Ik probeer mijn vader zoveel mogelijk te zien. Hij vliegt regelmatig mee met mijn vluchten en ik probeer op mijn beurt zoveel mogelijk vluchten naar Amsterdam te pakken zodat ik hem kan opzoeken. Ik pak dan vanaf Schiphol de bus naar Volendam en ga gezellig bij hem langs, dus gelukkig zien we elkaar – ondanks dat we in andere landen wonen – nog vaak.”

Ben je of ken je ook Volendammers of Edammers die over de grens wonen? Neem dan contact op met onze redacteur: kevin@nieuw-volendam.nl

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 14-4-2020 | 30 sec. leestijd

Prachtige handgemaakte miniaturen uit afvalhout

De collectie van handgemaakte miniaturen van Paul van der Waarden is inmiddels behoorlijk uitgebreid. Bestond zijn collectie in 2016 voornamelijk uit vogelhuisjes, nu in 2020 kan hij ook met trots zijn diverse ophaalbruggen laten zien, de kar waarmee Bart Smit door het dorp zijn waar aan de man bracht en interieurtjes van oude Volendammer woningen.

In zijn nieuwe werkruimte op zolder, het schuur werd te donker, wordt binnenkort gewerkt aan zijn volgende project en dat wordt een botter. Samen met zijn kleinzoon Jim moet dat het pronkstuk van de familie gaan worden.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 14-4-2020 | 1 min. leestijd

The Crown Kids geopend op de Meerzijde

In deze nu niet bepaald ideale tijd met de coronaperikelen, opende vrijdag jl. aan de Meerzijde 32-34 The Crown Kids. De zaak wordt gerund door Romy de Kroon. Hier kan men terecht voor een groot en trendy assortiment kinderkleding, van young born tot 18 maanden.

Toen Romy 18 jaar oud was, ontwierp zij een eigen kinderwagen, die exclusief voor The Crown Kids gemaakt wordt. Omdat de kinderwagen een groot succes was, besloot Romy om de verkoop van babykleding en accessoires erbij te gaan doen, van huis uit in Purmerend.

Ook via facebook en internet vindt de verkoop plaats. Vanwege de groei werd besloten op zoek te gaan naar een groter pand. Op de Meerzijde 32-34 werd dit mooie pand, op een toplocatie, gevonden. Romy de Kroon en haar moeder Patricia konden veel bezoekers op de openingsdag verwelkomen.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 13-4-2020 | 1 min. leestijd

Leerlingen Don Bosco College doen schooltoets op nog grotere afstand van elkaar n n

Examens in exceptionele situatie

Een eigenaardig aanzicht. Bij schoolexamens zitten leerlingen zoals gebruikelijk gescheiden, maar gisteren bij de start van de eindexamens die het Don Bosco College afneemt, begon de gepaste afstand al buiten de schooldeuren.
Door Eddy Veerman

Het was enige tijd onduidelijk of de eindexamens konden worden afgenomen. Eerder werden de centraal schriftelijke examens geschrapt. ,,Toen duidelijk werd dat de scholen na 6 april ook niet open zouden gaan, hebben we alle voorschriften van het RIVM op een rijtje gezet en besloten om het te doen, onder bepaalde voorwaarden”, zegt rector Jos Bart.
,,We hebben gevraagd om bepaalde toetsen aan te passen, niet te lang of digitaal te maken. Leerlingen en ouders reageerden na ons besluit positief, we hebben geen enkel bezwaar ontvangen. Vanuit het personeel kwamen enkele kritische kanttekeningen en daar hebben we ook ons voordeel mee gedaan.”

‘Vanaf het moment
dat leerlingen de fiets
neerzetten, worden zij
naar binnen begeleid
– op anderhalve meter
afstand van elkaar –
direct naar het lokaal’

[ads id=66]

,,Vervolgens hebben we eerst het logistieke verhaal in elkaar gezet. Zodat we leerlingen gespreid naar binnen kunnen laten gaan. Vanaf het moment dat zij de fiets neerzetten, worden zij naar binnen begeleid – op anderhalve meter afstand van elkaar – direct naar het lokaal. Daar is geen contact met de surveillant. Het examen ligt al op de tafels. Bij binnenkomst is er de mogelijkheid de handen te ontsmetten.”
,,Voor de collega’s is er de mogelijkheid om een mondkapje te dragen, als dat veiliger voelt. We hebben van tevoren geïnventariseerd: degene die het niet verantwoord achtte, mocht thuisblijven. Maar er zijn voldoende collega’s om te begeleiden op de routing naar en van het klaslokaal.”
De examens zijn verspreid over veertien dagen, waarbij de laatste direct na de meivakantie plaatshebben. ,,We hebben alles zo goed mogelijk voorbereid, maar misschien zijn er dingen die we niet hebben voorzien. We bekijken per dag wat we moeten aanpassen.”
,,Het mooie van ons vak is dat we met pubers werken, die af en toe onvoorspelbaar kunnen zijn. Maar de leerlingen willen graag het examen maken, dus we verwachten vooral medewerking.”
Op de gangen staan diverse tafels en stoelen opgesteld, ter illustratie van welke afstand wordt gevraagd. Voor de aanwezige leerkrachten geldt dat ook, wanneer ze samenkomen. ,,De aula is het alternatief voor de gesloten personeelskamer.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!