Vandaag geopend: 08.00 - 17:30

All posts by De redactie

De talentenvijver raakt maar niet leeg

Bij PX kun je niet alleen een instrument leren bespelen, of gebruik maken van bandcoaching, maar heb je ook nog zangcoaching. Twee keer per jaar krijgen de muzikale talenten uit Volendam, onder leiding van Annie Kras en Carola Smit, de gelegenheid om te laten horen hoe het gesteld is met hun vorderingen op zanggebied.

 

Op zondagmiddag 19 januari was het weer zover. Het was gelukkig lekker druk in de zaal. Het was genieten geblazen met de zangtalenten Geranne Tuyp, Davina Tol, Lisa Mooyer, Lenno Mol, Marleen Sier, Lesley Steur, Nulifar de Vries, Kayleigh en Romy Antunes, Gwen Peek, Sandy Koning, Monique Mooyer, Sharmaine Plat, Angela Tol, Celine Bont, Fam Wilderink en Carina Zwarthoed. De jonge zangtalenten verzorgden topoptredens en we zullen in de toekomst nog veel van ze gaan horen.

Fotogalerij

100 meter kortebaan succesvol verlopen IJsclub Volendam

Afgelopen vrijdag werd door de kinderen de 100 meterproef geschaatst. De 17 groepen waren verdeeld over 4 banen van 100 meter. Het was geen wedstrijd maar een 100 meterproef-tijdrit, dus de kinderen starten niet tégen, maar naast elkaar en van het resultaat komt een vermelding op het diploma.

 

Door de zeer positieve ervaring van verleden seizoen, werd weer het zogenoemde “kwartet rijden” uitgevoerd. Op alle banen werden door de starters en klokkers telkens 2 kinderen genoteerd. Hierdoor bleef er ruim voldoende tijd over om zelfs nog wat groepsoefeningen te doen of rondjes te rijden.

Het draaiboek werd door alle betrokkenen perfect uitgevoerd en bleek een schot in de roos. Het eind komt alweer in zicht. Er volgen nog 3 lessen: vrijdag 24 en 31 januari en dan op vrijdag 7 februari alweer de laatste schaatsles met het evenement “Jagermeester”.

Fotogalerij

Volendammer kruipt na hersenabces door oog van de naald

Jan Schilder weerlegt prognoses en blijft stappen maken

Van maandag 27 januari tot en met zaterdag 1 februari aanstaande vindt de jaarlijkse collecteweek van de Hersenstichting plaats. Om aandacht te genereren over dit onderwerp laat de Nivo ieder jaar iemand die hersenletsel opgelopen heeft aan het woord. Vorig jaar deed Monica Wessels haar indrukwekkende verhaal en nu is het de beurt aan Jan Schilder Kakes (58). Jan werd in 2013 getroffen door een beangstigende aanval. ,,’s Ochtends vroeg ging ik van bed om even naar de wc te gaan, toen het toesloeg”, vertelt hij. ,,Ik begon te wankelen en sloeg wartaal uit. Mijn vrouw Gerda handelde heel snel. Binnen de kortste keren lag ik in het Dijklander Ziekenhuis te Purmerend. Er werden direct scans van mijn hersenen gemaakt en de dokters adviseerden om alle nabije familie op te roepen. Ze troffen een kwaadaardige hersentumor in mijn hoofd.”
Door Kevin Mooijer

Gerda zag haar man op de overloop wankelen en pakte direct de telefoon. ,,Jan moest zich opeens vasthouden aan de wanden en begon te brabbelen. Het leek wel of hij Pools sprak”, begint Gerda het verhaal. ,,Ik zag dat het niet goed was en belde gelijk de huisartsenpost. Na de reactie op mijn beschrijving van de situatie werd de ernst me nog duidelijker. We moesten met spoed in het ziekenhuis zien te komen. Vijf minuten later scheurden we met honderd kilometer per uur door de Purmer. Tijdens zo een situatie ga je in de overlevingsmodus. Alles om hem te redden.”
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen werd er gelijk een scan van de Volendammer gemaakt. ,,Op de eerste scan werd duidelijk dat Jan geen herseninfarct had opgelopen. Wat het dan wel was, zou de volgende dag duidelijk worden, nadat de uitslag van de MRI-scan bekend zou zijn.” Na een slapeloze nacht in het ziekenhuis werd Jan opgeroepen voor de MRI-scan. ,,Nadat de uitslag van de scans bekend was bij de neuroloog kregen we de schrik van ons leven. Ze hadden een kwaadaardige hersentumor in Jans hoofd ontdekt. Onze wereld stortte letterlijk in. Mijn man, de vader van mijn kinderen, zou niet lang meer leven. We waren er helemaal kapot van.”
Pas vijf dagen later werd de Jan overgeplaatst naar het VU medisch centrum. ,,Zijn rechterarm en been waren inmiddels volledig verlamd en praten lukte niet meer. De eerste dokter in Amsterdam die Jan onderzocht, trok de conclusie van de radioloog in Purmerend in twijfel. ‘Het zou heel goed om een hersenabces kunnen gaan in plaats van een tumor’, zei hij. Een dag later deden ze een punctie om te achterhalen wat er precies in Jans hersenen zat. Wat waren we blij toen we hoorden dat er pus in de hersenopstopping zat. Hij had een hersenabces – en dus geen kwaadaardige tumor – in zijn hoofd.” De vreugde dat Jan waarschijnlijk niet op korte termijn zou overlijden was van korte duur. ,,Dat abces moest natuurlijk zijn hoofd uit. Volgens de dokter was Jan door het oog van de naald gekropen omdat het abces al die tijd nog niet was geknapt.”

‘Hij kon niet lopen,
kon niet praten,
hij kon eigenlijk niets;
ook herkende hij
mensen niet meer’

Het hersenabces moest bestreden worden door middel van een antibioticakuur. Vijf maanden lang is Jan dag en nacht aangesloten geweest op een infuus met antibiotica. ,,Na de punctie waaruit bleek dat het om een abces ging, nam Jans spraak wat toe. Tot die tijd kon hij alleen moeder, Robert en gvd zeggen. Daarnaast was zijn hele rechterzijde verlamd. Hij kon niet lopen, kon niet praten, hij kon eigenlijk niets. Ook herkende hij mensen niet meer en wist hij van de meest alledaagse dingen niet meer wat het was.”
Na drie weken in het VU medisch centrum te hebben gelegen, kwam er een plekje vrij in revalidatiecentrum Heliomare te Wijk aan Zee. ,,Het was nu zaak om weer terug te komen”, klinkt de Volendammer zelf strijdvaardig. ,,In het revalidatiecentrum was ik rolstoel gebonden. Ik gaf al gauw aan dat ik zo snel mogelijk weer wilde leren lopen. Ze gaven aan dat ik misschien ooit weer enigszins zou kunnen lopen met ondersteuning van bepaalde beugels om mijn rechterbeen, maar ik zou nooit meer dan driehonderd meter kunnen lopen. Toch was ik vastberaden om het weer op eigen houtje, zonder hulpmiddelen, te leren. Ik ben altijd een sportman geweest en het leven in een rolstoel zag ik niet zitten.”
Gerda vult hem aan: ,,Die tijd was heel zwaar. Jan mocht vanwege zijn lange antibioticakuur – die door middel van een infuus werd toegediend – niet naar huis. Wanneer tijdens weekenden alle andere patiënten twee dagen naar huis mochten, moest Jan steeds blijven. Dat was voor ons als familie een heel zware periode. Jan had op zaterdag altijd bezoek en ik zorgde dat ik zondag de hele dag bij hem was, zodat hij maar niet alleen zou zitten.We vierden Moederdag met het hele gezin in Heliomare. We haalden wat pizza’s en aten ze gezellig op bij Jan op de kamer. Je maakt er maar het beste van in zo’n situatie.”

‘Zijn eerste linkshandig
gemaakte schilderij was
het gesprek van de dag
in Heliomare’

Wanneer Gerda bij haar man was, zocht ze altijd naar uitingen van vooruitgang. ,,Ik zat altijd aan zijn voet, in de hoop dat er een reactie kwam. Nooit voelde hij iets of reageerde hij op aanraking onder zijn voet. Totdat op een dag zijn voet wel een korte beweging maakte na aanraking. De verpleegsters gaven aan dat dit een reflex is en dat we er niets van moesten verwachten. Het leek wel of we niet blij mochten zijn.”
Vanaf dat moment begon Jan stappen te maken. Om ook zijn cognitieve vermogen terug te krijgen en bovendien zijn linkerhand – hij was tot die tijd altijd rechtshandig geweest – te trainen, schreef Jan zich in bij een schildersklas in het revalidatiecentrum. Gerda: ,,Toen ik de eerstvolgende keer bij Heliomare binnenkwam, zag ik een schilderij van een boot hangen. Ik wist gelijk dat dit door Jan was gemaakt. Zijn eerste linkshandig gemaakte schilderij was het gesprek van de dag in Wijk aan Zee”, lacht ze. ,,Toen ik zijn kamer binnenkwam zei de verpleegster dat Jan een verrassing voor me had. Ik keek vol verwachting naar hem en ik geloofde niet wat ik zag. Hij tilde zijn rechterbeen op. Het kostte hem veel moeite, maar hij kon zijn been weer bewegen. We waren zielsgelukkig.”
Het hersenabces begon door toedoen van de antibiotica langzaam maar zeker te krimpen. Na vier en een halve maand in het revalidatiecentrum te hebben doorgebracht kreeg de doorzetter eindelijk groen licht. ,,Jan mocht eindelijk naar huis. De volgende dag zaten we vol spanning op hem te wachten. Toen hij binnenstapte hielden we het niet droog. We waren zo vreselijk blij en dankbaar dat hij weer thuis was. Het meest blij was onze hond. Hij wist niet wat hij met zichzelf aan moest en week niet meer van Jans zijde. Ik stond in de keuken en keek de huiskamer in en daar zat mijn man weer. Hij zat weer vertrouwd op zijn stoel. Dat had ik nooit durven dromen na de verkeerde diagnose van een kwaadaardige hersentumor.”
Eenmaal thuisgekomen, schakelden Jan en Gerda direct een team van revalidatiespecialisten in. ,,Tegen het advies van Heliomare in wilde ik weer afstanden leren lopen, ik wilde weer leren fietsen, ik wilde mijn oude leven terug. Volgens de therapeuten in het revalidatiecentrum zou ik het eerste half jaar veel vooruitgang boeken, daarna nog een half jaar wat minder vooruitgang en vervolgens zou het helemaal ophouden met de vooruitgang”, licht Jan toe.
,,We huurden via het WMO een scootmobiel en kochten een auto waar hij in zou passen, zodat we toch nog ergens naartoe konden als dat nodig was. Je bent met zo’n voertuig enorm beperkt omdat je van een accu afhankelijk bent. Je kunt maar een paar kilometer met een mobiel rijden.” Tot Jan op een dag dorpsgenoot Jan Kes tegemoet reed. ,,Jan Kes had een ligfiets met drie wielen. Hij had een vergelijkbare situatie als ik en was dus ook genoodzaakt op een speciale fiets te rijden. Na de fiets op uitnodiging van Jan een keer te hebben geprobeerd was ik gelijk verkocht. Ik schafte er één aan en kreeg mijn hele leven terug. Het weekend dat ik de fiets kreeg, zijn we gelijk naar de Veluwe gegaan. We hebben daar in twee dagen tijd 75 kilometer gefietst.”
Naast Jans speciale fiets heeft hij tevens een hulpmiddel om lange afstanden te kunnen lopen. De zogenaamde loopfiets biedt Jan de ruimte om zijn sportieve hobby’s weer op te pakken. ,,Voor een dikke koek heeft Tol Plaatwerken een op maat gemaakt voetpedaal voor me op de loopfiets gemonteerd. Zo is hij dus ook geschikt voor mensen die maar één been goed kunnen gebruiken.”
Nu Jan weer in de gelegenheid was om weer langere stukken te lopen, onderzocht het echtpaar voorzichtig of ze de mogelijkheid hadden om ooit weer eens naar hun geliefde eilandje in Griekenland te gaan. Gerda: ,,We zouden zo graag nog eens teruggaan naar dat mooie plekje in Griekenland, maar het is allemaal gebergte, heuvels en zand. Heel moeilijk voor Jan dus om zich voort te bewegen. Toch besloten we te boeken en daar te ondervinden wat we ervan zouden kunnen maken.” Zittend op een terrasje werd het stel aangesproken door een Limburgse man die aangeeft ze er vaker gezien te hebben. ,,Hij vroeg naar Jans situatie en na ons verhaal nodigde hij ons uit om met hem en zijn vrouw mee in een Jeep-tocht te gaan. Ondanks dat we de man niet kenden, zeiden we in koor: ‘graag!’ We wilden de natuur weer opzoeken en deze offroad-tocht door de bossen en heuvels bood ons die kans. We hebben een prachtige dag gehad met een super aardig en betrokken stel. Sindsdien trekken we ieder jaar met elkaar op in Griekenland.” De twee stellen zijn inmiddels ook binnen de grenzen goede vrienden. ,,We gaan vaak met zijn vieren uiteten en hij wil dan altijd graag naast Jan zitten. ‘Ga jij maar daar zitten, ik help Jan wel’, zegt hij dan. Het is geweldig om zulke vrienden te hebben.”

Collecte Hersenstichting
Jan is momenteel bezig met een specialist die aan de hand van een loopanalyse controleert of een eventuele operatie hem nog verder in zijn revalidatieproces zou kunnen helpen. ,,Ik zou slechts één jaar stappen maken in mijn revalidatie, maar we zijn zeven jaar verder en ik merk nog steeds ieder jaar vooruitgang.”
Van maandag 27 januari tot en met zaterdag 1 februari komen de collectanten van de Hersenstichting weer langs de deuren. Zij zijn op zoek naar extra collectanten. Wil je hierbij helpen? Neem dan contact op met Klaas Smit: 06 13606809.

Fotogalerij

Wegen van club en clubman scheiden

Sprookjesachtig, nooit eerder vertoond. Dat was de prestatie van de handbaldames van Garage Kil/Volendam, die vier keer achter elkaar promoveerden en zo afgelopen zomer toetraden tot de eredivisie. Ook daarin sprak de ploeg tot dusver behoorlijk tot de verbeelding. Totdat vorige week duidelijk werd dat de trainer, Ruud van den Broeck, man met een clubhart, stopt. ‘Een verschil in visie’, zo luidde de persverklaring. Daags later ging de ploeg keihard en machteloos onderuit tegen het voorlaatste staande Voorwaarts (20-33). Omdat SEW en V&L ook verloren, mag Volendam nog dromen van de play-offs om de landstitel, in plaats van tegen degradatie.
Door Eddy Veerman

Het was een lijdensweg zaterdag in De Opperdam. Bij rust was het immers 5-15. Van den Broeck bleef kalm, ging één keer tegen een arbitrale beslissing in en kreeg geel. Eenmaal binnen, bleef de kleedkamerdeur lang dicht.

Van den Broeck:
‘De afstand tussen
de manager en
ons is te groot’

Toen Van den Broeck, in het verleden succesvol keeper, keeperstrainer en assistent van het mannenteam, naar buitenkwam, probeerde hij de lijdensweg van zoeven te verklaren. ,,Dit was een typisch voorbeeld van op een luxe positie staan en niet willen verliezen. En dan gebeurt er wat je niet wilt. En wij zijn juist op deze positie gekomen omdat we steeds wilden winnen. Dat is nu omgedraaid. En we missen een leider. Dat is Alyssa Alings, maar die is er al een paar weken niet. We missen iemand die op een gegeven moment zegt: ‘nou is het klaar’. Niemand pakt die verantwoordelijkheid. Nu zie je angst en dat is een slechte raadgever.”
,,We hebben hier vooraf over gesproken en ik heb daarnet ook gevraagd aan die meiden, dat als ik met het voorbereidende werk zo diep in hun hoofd ben gaan zitten, dat het remmend werkt, of ze dat dan alsjeblieft willen zeggen. Want ik heb er alleen maar baat bij dat ze het goed doen en winnen en als dat mét mij is, ben ik superblij, maar zonder mij is ook goed.”
,,Dan kom ik op het punt waarom ik stop bij Volendam. De afstand met de manager (Joost Ooms, red.) van de club is te groot, dat geven die meiden aan en ikzelf ook. Dat is al vanaf augustus aangegeven, maar dan ben je nieuw in de eredivisie en hoef je nog niks. Maar we gingen winnen en dan ontstaan er dingen in de topsport. En die komen nu allemaal op mijn bord, maar dingen als de randvoorwaarden moet hij voor mij invullen. Als je de volgende stap wilt maken, dan moet dat gebeuren. Het gaat om aandacht en dat kost niets.”

Ooms: ‘Wij kunnen
geen beloftes maken
die we niet waar
kunnen maken’

Manager Joost Ooms betreurt het dat de wegen scheiden. ,,Zeven jaar geleden besloten we de damestak een impuls te geven, beginnend met Pim Ligthart als trainer en vervolgens werd Ruud van den Broeck aangetrokken. Ruud is een breker, een ijzervreter, die voor een cultuurverandering heeft gezorgd.”
Van den Broeck probeerde de topsportgedachte over te brengen bij de jonge talenten en hij kreeg er onderweg enkele oude bekenden van VOC bij. Ooms: ,,Er werd hartstikke goed gepresteerd. Daaromheen moesten we alles van begin af opbouwen, want dat was er niet voor dames, alles was nieuw. Van het regelen van bussen, een kassacommissie, tot een sportpsychologe en nieuwe speelsters halen. We hebben heel veel georganiseerd, maar ik heb nog steeds geen draaiboek voor een team dat vier keer achter elkaar promoveert naar de eredivisie.”
,,Binnen dat proces zitten telkens moeilijkheidsgraden: wat is het belang van de vereniging, van het team en de trainer? Wat de visie daar op betreft, daar liggen we uit elkaar. Het algemeen belang kan soms niet gelijk zijn als het individueel belang. We zijn een handbalvereniging met enkele professionals, maar het walking handbal is bijvoorbeeld ook belangrijk. Ruud vraagt dingen, heeft een prioriteitsinstelling, maar wij kunnen geen beloftes maken die we niet waar kunnen maken. Daar zijn we duidelijk over geweest, over wat we willen en wat we kúnnen.”
,,Het opschalen van een vereniging zal moeten gebeuren met vrijwilligers, we moeten het samen doen. En hebben geprobeerd om oud-speelster Sylvia Zwarthoed ertussen te plaatsen. Maar je blijft afhankelijk van vrijwilligers. Ik vind het wél vervelend, want Ruud heeft heel veel betekend voor het handbal hier. Maar het gaat om de normen en waarden van de club en die kunnen we niet veranderen.”

Fotogalerij

Echte Bakker Gorter sponsor FC Volendam

Vrijdagavond werd in de bestuurskamer van het Kras-stadion een sponsorcontract ondertekend tussen Echte Bakker Gorter uit Edam en FC Volendam. Peter Gorter was naar het voetbalstadion gekomen om de 3,5 jaar durende overeenkomst te ondertekenen.

 

Namens FC Volendam plaatste Martijn Molleman zijn handtekening onder het contract. Het logo en de naam van Peter Gorter De Echte Bakker zal zo de komende jaren op LED-boarding in het stadion te zien zijn tijdens de thuiswedstrijden van FC Volendam.

Na de ondertekening kreeg Peter Gorter een ingelijst certificaat van het contract aangeboden dat een ereplaats zal krijgen in de bakkerij aan de Achterhaven.

Fotogalerij

Nick Tol wint het Nederlands Kampioenschap Risk 2020

Het grootste bordspel-kampioenschap van Nederland – het NK Risk – heeft op zaterdag 18 januari geresulteerd in een Volendamse winnaar, namelijk Nick Tol. Nog nooit is er in Nederland zoveel belangstelling geweest voor een landelijk bordspel kampioenschap: de zesde editie heeft ruimte geboden aan 500 deelnemers uit het gehele land.

 

Het NK Risk 2020 vond plaats in de Van Nelle Fabriek te Rotterdam. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat werd er gespeeld om van 500 deelnemers naar één Nederlands Kampioen Risk te komen. Er wordt een knock-out systeem gehanteerd met tijdslimiet per ronde.

De winnaar van het NK Risk 2020 en dus de Nederlands Kampioen Risk van dit jaar is Nick Tol, 31 jaar oud uit Volendam. Hij ontving een beker, een groot houten Risk-spel, medaille en de eeuwige roem.

Fotogalerij

Ambitieuze plannen voor een schaatsbaan en kerstmarkt op de Pieterman en het Europaplein n

Lampjes, sfeer en beleving in Winter Wonderland Volendam

Schaatsende mensen, sfeervolle kerstmuziek, de geur van sinaasappel, vanille en kaneel, een kerstboom met lichtjes zover het oog rijkt en een verwarmend glas chocolademelk of glühwein in de hand. De jaarlijkse kerstmarkten in onder andere Maastricht en Valkenburg zijn voor veel Volendammers een reden om in de decembermaand af te reizen naar het zuiden. Als het aan de ondernemers Fred Schilder (Beer) en René Duursma ligt, hoeven we het komende winterseizoen voor deze festiviteiten het dorp niet meer uit.
Door Kevin Mooijer

In samenwerking met verschillende horecaondernemers uit Volendam zijn zij van plan om een heus Winter Wonderland te realiseren: een schaatsbaan en kerstmarkt op zowel het parkeerterrein van de Pieterman (achter het Marinapark) en op het Europaplein. Een unieke, romantische en vooral gezellige ervaring in het hart van Volendam.
„Veel landgenoten en buitenlandse toeristen weten Volendam in het voorjaar en de zomer goed te vinden als bestemming voor een dagje uit of weekendje weg”, zegt René, „maar in oktober komt dit bruisende dorp langzaamaan tot rust en lijken de straten op en rondom de dijk vaak uitgestorven.” Fred knikt: ,,In het toeristenseizoen, van maart tot en met september, betekent deze toestroom van toeristen jaar op jaar weer een goede bron van inkomsten voor veel ondernemers. Daarnaast worden er in deze maanden ook voor de lokale bevolking veel evenementen georganiseerd. Iedereen weet de oude kom goed te vinden. Het is doodzonde dat dit in de wintermaanden helemaal stil komt te liggen.”
Ondernemers Fred Schilder en René Duursma zien een gat in de markt, in de kerstmarkt welteverstaan. Met de lokale bevolking en de zogenaamde kwaliteitstoeristen in het achterhoofd hebben de enthousiaste ondernemers een idee om ook in de wintermaanden een bezoek aan het oude centrum van Volendam onvergetelijk te maken.

‘Zo kan Volendam
omgetoverd worden
tot een warme route
van winterse beleving’

Het plan is om van midden november tot begin januari een grote kerstmarkt op het parkeerterrein van de Pieterman en een kleinere editie op het Europaplein te realiseren. ,,Zo kan Volendam omgetoverd worden tot een warme route van winterse beleving”, aldus René. Hierbij is gedacht aan alles wat een kerstmarkt zo sfeervol maakt: ,,Het moet vooral optisch mooi zijn. Stands gemaakt van natuurlijke, duurzame materialen, lekkere hapjes en drankjes, een gelegenheid om een unieke kerstfoto te maken, een prachtige kerstboom en een gezellige schaatsbaan. Het idee is om een evenement te organiseren met een kop en een staart. Door deze twee locaties te kiezen, verspreiden we de drukte en verlengen we de verblijfsduur.”
De heren doelen hierbij vooral op de lokale bevolking en toeristen die niet met de hand op de knip naar Volendam komen. ,,Wat we niet willen, is het soort toeristen dat voor een half uurtje uitstapt in Volendam, slechts een paar euro’s uitgeeft en weer vertrekt. Het soort toeristen dat naar zo’n Winter Wonderland komt, kan er echt een dagje uit van maken. Daar hebben alle ondernemers baat bij”, aldus Fred. ,,Wij denken dat het echt een boost zal zijn voor het winterseizoen in Volendam.”
,,En dan niet alleen voor de toeristen”, vult Fred aan. ,,Ik ben de afgelopen winter op alle kerstmarkten in de omgeving een kijkje gaan nemen. En wat mij opviel was dat ik overal waar ik kwam ook Volendammers tegenkwam. Ik denk dat Volendammers echt kunnen genieten van de sfeer en gezelligheid die zo’n kerstevenement met zich mee brengt”, aldus Fred.
Zowel René (51) als Fred (38) zijn beslist geen nieuwkomers als het gaat om het organiseren van evenementen. Beiden hebben inmiddels jarenlange ervaring in de entertainmentindustrie. René organiseert al ruim dertig jaar kermissen en evenementen in binnen- en buitenland en is geen onbekend gezicht in Volendam. ,,Op mijn vijftiende ben ik voor mezelf begonnen met een grijpkraam op de kermis, onder meer hier op het Europaplein. Later ben ik ook uitbater geweest van de welbekende Spin oftewel de Blue Power. Inmiddels organiseer ik zo’n zestig evenementen per jaar.”
Fred Schilder is eigenaar van het evenementenbureau InHolland Events, waaronder ook Dagje Volendam valt. ,,Wij organiseren vooral memorabele bedrijfsevenementen en onvergetelijke vrijgezellendagen door heel Nederland.” Dat de wegen van beide ondernemers elkaar hebben gekruist is geen toeval. ,,Mijn compagnon Danny kende René via een gezamenlijke kennis en zo zijn wij met elkaar in contact gekomen”, aldus de Volendammer. ,,Door de jarenlange ervaring van René en onze eigen kennis in de evenementenbranche hebben we volgens mij een win-winsituatie te pakken als het gaat om expertise om dit samen tot een succes te maken.”

‘Gedurende de kerstdagen
richten we hier een
speciale cadeaukamer
in waar de kerstman en
zijn elfjes verblijven’

De heren hebben een comité opgericht met lokale ondernemers die bereid zijn de handen uit de mouwen te steken. Met Bart Verzijde (Pieterman), Jan Zwarthoed (Pompadour), Niels Veerman (Havengat) en Danny van Noorden (De Dijk) hebben we een stichting gevormd genaamd ‘Activiteiten en evenementengroep Volendam’. ,,De gedrevenheid en het aantal geweldige ideeën is eindeloos en iedereen heeft hier al veel tijd in gestoken, maar echt concrete stappen hebben we helaas nog niet kunnen maken”, aldus Fred.
Op het gebied van gemeente en vergunningen zijn er nog een aantal uitdagingen voor de stichting. Begrijpelijk, aldus Fred en René. ,,Maar het lijkt erop dat nu alle neuzen dezelfde kant op staan, dus dan zal het waarschijnlijk slechts een kwestie van weken zijn voordat vergunningverlening rond is. Wij zien Winter Wonderland als een uniek platform voor iedereen in Volendam die iets wil of kan. Er is hier geen sprake van concurrentie. Of je nu muziek wilt maken, iets wilt verkopen of er een modeshow op het ijs wilt geven, de mogelijkheden zijn echt eindeloos en iedereen kan zich aansluiten en mee profiteren.”
Uiteraard is hierbij niet alleen aan de ondernemers gedacht. ,,Het is natuurlijk ook een plaats waar je een kinderpartijtje, nieuwjaarsreceptie of kerstfeestje kunt geven. Winter Wonderland biedt vermaak voor iedereen, van jong tot oud.”
Op het Winter Wonderland-terrein zal ook het huis van de kerstman komen te staan. ,,Gedurende de kerstdagen richten we hier een speciale cadeaukamer in waar de kerstman en zijn elfjes verblijven”, vertelt René. ,,Dagelijks kunnen kinderen daar de kerstman en zijn elfjes bezoeken en samen met hen op de foto.” René: ,,De eerste bouwtekeningen van dit huis hebben inmiddels het daglicht gezien.”

‘Hoe mooi zou het
zijn om de mogelijkheid
te hebben om de
school-schaatslessen
in ons eigen dorp
te organiseren?’

De stichting wil ook inspringen op de dringende behoefte uit de regio om leuke activiteiten te organiseren voor de lokale jeugd. ,,In andere gemeentes werkt dit concept ook waanzinnig goed. Er is zoveel plezier, gezelligheid en sfeer voor alle leeftijden. We moeten de eerste keer nog meemaken dat er onenigheid ontstaat op een ijsbaan”, vertelt René enthousiast. ,,Bij Volendammers lijkt het schaatsen te worden meegegeven in het DNA. Als je ziet hoeveel kinderen hier wekelijks in de bus stappen om naar schaatsles te gaan, dat is werkelijk uniek”, voegt Fred toe. ,,Hoe mooi zou het zijn om de mogelijkheid te hebben om de school-schaatslessen in ons eigen dorp te organiseren? Ook hiervoor kan Winter Wonderland een fantastische bestemming zijn.”
De initiatiefnemers benadrukken hierbij dat Winter Wonderland bovendien totaal geen bedreiging vormt voor de reeds bestaande ijsbaan in Volendam. ,,Het plan is om Winter Wonderland Volendam te openen van midden november tot begin januari, een tijd waarin schaatsen op natuurijs doorgaans geen optie is.” Naast het schoolschaatsen zouden ook andere sportieve activiteiten voor de jeugd kunnen worden georganiseerd in Winter Wonderland. ,,We denken hierbij aan curling- of schaatswedstrijden of zelfs een Kerstmannen-loop waarbij tientallen kinderen verkleed als Kerstman de strijd met elkaar aan kunnen gaan.”
De stichting heeft goed nagedacht over alle kwesties die het organiseren van een dergelijk evenement met zich meebrengt. ,,Naast het entertainment hebben we natuurlijk ook gedacht aan de veiligheid, logistiek en planning die bij de evenementorganisatie horen. Van vluchtroutes tot toegang voor noodhulp, van fietsenstallingen tot toiletten, werkelijk alles is uitgekristalliseerd tot een compleet plan.”
De bevlogen ondernemers voeren momenteel gesprekken met de lokale politieke partijen en hopen de vergunningen op korte termijn rond te krijgen. ,,Wij hopen nog dit jaar een plek van sfeer en vertier te kunnen realiseren voor alle Volendammers in de maanden waarin anders niks zou gebeuren. Een plek met een echte wow-factor!”

Fotogalerij

In de Nivo van vandaag, 22 januari 2020, o.a.:

Vandaag valt de Nivo weer bij onze abonnees op de deurmat. Wij wensen iedereen veel leesplezier met de volgende onderwerpen:

• Popkoor Stembent viert jubileum
• Column Santax: Bestelauto en afwisselend gebruik (II)
• Raad wil meer inzage in risico’s nieuw gymsportcentrum
• Aankoop voormalig politiebureau wordt door ambtelijk apparaat bestempeld als strategisch
• Ambitieuze plannen voor een schaatsbaan en kerstmarkt op de Pieterman en het Europaplein
• Gerrie Mühren: ‘Eigenlijk was het niet normaal hoe normaal hij was’
• Manuela Hoogstraaten helpt werkgevers en mensen met kanker in Huis aan het Water
• (Ex-) hart- en vaatpatiënten sporten wekelijks een uurtje bij ‘Het Kloppend Hart’
• Volendam maakt onuitwisbare indruk op Shamshad Said-Ali
• Opruimruimactie vindt navolging in de Broeckgouw
• Volendammer kruipt na hersenabces door oog van de naald
• Frank Tuijp: eigen praktijk én fysiotherapeut bij FC Volendam
• Volendam maakt onuitwisbare indruk op Shamshad Said-Ali
• Opruimruimactie vindt navolging in de Broeckgouw

Fotogalerij

Stan Kroon mascotte van FC Volendam

Vrijdagavond was Stan Kroon, die woont in de Frans Halsstraat, de mascotte van FC Volendam tijdens de wedstrijd tegen Jong PSV. Zijn ouders Harry (Pedel) en Ria Kroon en broer Vince waren ook in het Kras-stadion aanwezig.

 

Met arbiter Gansner liep Stan Kroon het veld op waarbij hij de wedstrijdbal oppakte en meehielp met de toss. Na afloop huldigde de mascotte de ‘Man of the Match’ en dat was Francesco Antonucci. Dat kwam mooi uit hij is Stan’s favoriete speler van FC Volendam en zo kon hij mooi met hem op de foto.

Antonucci kreeg een bos bloemen van Ron Bloemenweelde en een dinerbon van Café De Dijk aangeboden. Stan Kroon voetbalt in het team JO10-2 van de RKAV Volendam. Het mascotte-zijn van de FC won Stan Kroon met de loterij tijdens het Kidsclub Kerstfeest in de Jozef. De beste voetballer ter wereld vindt hij Messi.

Fotogalerij

Jozef in de ban van de Top-2000

Drie weekenden lang is het Sint Jozef-verenigingsgebouw in de ban van de Top-2000. Al vele jaren is dit één van de muzikale hoogtepunten van het jaar. Ook dit keer is er een keur aan muzikanten, zangers en zangeressen, die de topnummers uit de Top-2000 “als het plaatje” naspeelt.

 

Zaterdagavond en zondagmiddag waren de eerste optredens van de Top-2000-band en het was weer een waar muzikaal en vocaal spektakel, met beide keren een uitverkochte zaal. Komende zaterdag en zondag (25-26 januari) en het weekend erna (1 en 2 februari) is de Top-2000 nog te bewonderen in de Jozef.

Er is nog een heel beperkt aantal kaarten verkrijgbaar. Dit spektakel mogen de muziekliefhebbers niet missen, want het is weer klasse wat de Top-2000-band op de bühne brengt.

Fotogalerij