Crowdfunding voor voltooiing album met vette nieuwe ‘60’s meets ‘90s-sound
n
Alasca op de bres
Ze hebben geprobeerd zichzelf voor het derde album opnieuw uit te vinden. ,,Deze keer beogen we de oprechte down-to-earth rauwheid van de jaren ’60 en de jaren ’90 samen te brengen in een vette sound.” En dat is Alasca meer dan gelukt. Als ze in de UK of VS waren geboren, had er met het nieuwe veelbelovende album zeker een groot podium voor hen geweest, maar hun wieg stond in Nederland. Voor de voltooiing ervan hoopt de band daarom dat muziekliefhebbers hen op het crowdfundingplatform Voordekunst.nl willen ondersteunen. Dat kan nog tot vrijdag.
Inmiddels heeft de eerste single van het in april volgend jaar te verschijnen album het levenslicht gezien. Plea for Peace, pleidooi voor vrede heet de single, gebaseerd op de speech van John F. Kennedy van 1963. ,,Daarin gaf hij aan dat als je het puur logisch benadert, vrede helemaal niet zo onbereikbaar is”, leadzanger Frank Bond zoals altijd verdiept. ,,De jaren zestig, dat is de essentie van ons vredesdenken geworden. Maar nu, meer dan vijftig jaar verder, zijn we eigenlijk een beetje achteruit gegaan. Deze song is een verlengstuk, een soort van heropleving van dat pleidooi.”
,,Ferry had de basisakkoorden voor het liedje en de tekst die ik erbij had voor de refreinen was vrij heroïsch en ik had het idee om daar iets mee te doen. Zodoende ben ik het gaan schrijven uit perspectief van de vrede. De vrede als een persoon die het liedje zingt. Dit album is niet ons meest ‘poëtische’ album, het gaat over de wereld om ons heen en hoe kapot die is. Het geeft een blik op al die kapotte dingen. We moeten een agressievere positie innemen, bepaalde dingen juist kapot laten gaan om ze weer te kunnen laten helen. Dat klinkt tegenstrijdig, maar ik denk dat we de attitude van de jaren zestig en late jaren negentig nodig hebben om de wereld te laten genezen, want het gaat pittig de verkeerde kant op. Dat klinkt sinister, maar is wel de werkelijkheid.”
,,Als je kijkt naar de verschillende tijdperken die de revue zijn gepasseerd: de jaren vijftig heerste er gigantische oppervlakkigheid, die werd gevolgd door de jaren zestig met Woodstock als toppunt, als symbool van de tegenbeweging. Er werd gezien door regeringen dat de mens best wel wat te zeggen had en toen zijn ze zich gaan focussen op de mens als consument. Daar zijn ze in geslaagd, de zeventiger jaren waren peaceful en easy. De punkbeweging bleek daarna vooral een modebeweging en in de jaren tachtig werd decadentie een kunstvorm. In de jaren negentig is dat gecounterd door een jongerenbeweging, de grunge movements, mensen met een mening. Die hebben net als in de jaren zestig gerepareerd wat kapot was. Dat heeft positieve effecten gehad. De jaren nul gaven vrijheidsdenken, met onder meer de intrede van internet. Maar internet is inmiddels tot een gevangenis verworden, een instrument voor enkele miljardenbedrijven die de dienst uit maken.”
‘We leven in een soort van
monomaatschappij en de gevaren
daarvan worden
totaal onderschat’
,,We leven in een soort van monomaatschappij en de gevaren daarvan worden totaal onderschat. Als we daar niet tegen in opstand komen, als we niet een revival van de jaren zestig- en negentig-spirit inzetten, dan staat ons een flinke koude douche te wachten. De kunst loopt gevaar, want het internet is al lang geen objectief en neutraal medium meer. Maar een medium dat gedreven wordt door bepaalde bedrijven, zoals Spotify van een platenmaatschappij is, die bepaalt of probeert te beïnvloeden wat jij luistert. Zonder de meest grimmige setting ooit te maken, we moeten daar iets aan doen. “
,,We proberen in de liedjes oplossingen aan te reiken. Het grappige was dat wij deze single maakten vóórdat Trump aantrad en een ander nummer ‘Boy & Girl’ is geschreven vóór de ‘Me too’-discussie, maar het is een sterk feministisch liedje. Dus er zitten boodschappen in en er worden handvatten geboden. In die zin is het een positief album.”
Alasca heeft er al een behoorlijke reis op zitten. De tienduizend vlieguren van een koude loods naar de warme eigen studio doorgemaakt, buiten de landsgrenzen ‘geavontuurd’, bij album één (Actors and liars) en twee (Prospero) mocht het zich bij De Wereld Draait Door presenteren, airplay op de BBC, een reclamespot van Toshiba inspelen, in de tempel die Paradiso heet spelen.
,,Officieel heette het album ook ‘Triumph’, omdat ik vind dat we als band alle obstakels hebben overwonnen”, vervolgt Bond. ,,We kunnen nu overleven, hoewel we daar zelfs kanttekeningen bij moeten plaatsen, want ook in de muziek is het steeds moeilijker geworden. Maar we zijn relaxter geworden in hoe we de band benaderen. Het begon als een missie en een droom. En inmiddels weten we hoe die droom er uit ziet, dus we kunnen ‘m beter relativeren.”
,,We zijn een stuk minder naïef”, zegt drummer Louis van Sinderen. ,,We hebben alle schaapjes op het droge, alle studies zijn klaar en de werkopties zijn er, we zijn stuk voor stuk goede muzikanten geworden.” Louis: ,,We zijn allemaal volwassener geworden.” Frank: ,,Ferry heeft voor dit album nagenoeg alleen one takers nodig gehad, alles staat er veel sneller op, dus de snelheid waarmee we een album kunnen maken, is ook gigantisch gegroeid.”
,,En we weten inmiddels wel hoe de industrie werkt, dus daar staan we ook gemakkelijker tegenover.” Louis: ,,Vroeger hadden we die droom van het doorbreken. Die ambitie van het ooit in de Ziggo Dome moeten staan, dat is weg.” Frank: ,,Door de jaren heen bleek dat ook niet onze ambitie te zijn, we zijn meer een band die een album maakt en dat als een kunstwerk benadert. Als je albums maakt, ben je sowieso van een uitstervend ras. Dat is ook onze relatie ten opzichte van muziek. Nummers maken waarmee we live los kunnen gaan, tijdens een fixed aantal optredens, niet tot 2020 toeren met dit album en alle shows willen doen die we hiervoor deden. We zijn ouder geworden en zien daar ook geen heil in, omdat we weten hoe het spelletje werkt.”
‘Vroeger hadden we
de droom van het doorbreken,
inmiddels weten we hoe het werkt’
,,Wij zijn – helaas – idealisten. Uiteindelijk komt alles goed en in de komende jaren – hopelijk heb ik voorspellende gaven – gaan de mensen denk ik de hakken in het zand zetten, wat moet leiden tot een nieuwe golf aan positieve energie.” Louis: ,,Dat mensen weer elpees gaan kopen.” Frank: ,,Dat mensen het besef gaan krijgen dat je niet voor niks alles kunt krijgen, zoals in de entertainmentsector. Het is een moderne vorm van slavernij, maar dat weten de meeste mensen nog niet. De positieve kant is dat het eenvoudiger is om bij het gigantische muzikale aanbod te komen. Het volume is zo groot, dat je daardoor een commitment verliest naar een bepaalde artiest. Het grootste gevaar is – wat mens en markt stimuleren – dat als iets nieuw is, dan is dat veel interessanter dan iets wat bestaat. Maar als de Beatles maar twee albums hadden gemaakt, zouden we nooit de revolutionaire albums hebben gehoord die de Beatles zo bekend hebben gemaakt.”
,,Om de ambacht en de act beter te laten worden, moeten de makers de kans hebben zich te ontwikkelen. Zonder crowdfunding zouden wij geen albums kunnen maken. En veel vrienden ook niet. Sommigen zijn zelfs al gestopt of hebben het hartstikke zwaar. De ambacht en de act die beter wordt, in deze tijd ga je het niet meer van albumverkoop en shows krijgen, dus de realiteit voor bands als de onze, is dat we crowdfunding hard nodig hebben. Eigenlijk zijn we heel Volendams, Noord-Hollands in onze houding: we blijven onafhankelijk en zitten niet bij een groot platenlabel. We willen grip houden op wat we doen.”
,,Crowdfunding is daarom ook actueel. Louis: ,,Eigenlijk zou je sterren moeten toekennen aan een product. Net als zo eerlijk mogelijk verworven vlees drie sterren krijgt.” Frank: ,,Ruud Hartong en ik waren ver gevorderd met dat idee, om een keurmerk voor in de platenzaak te lanceren. Alleen, wie kent die sterren toe? Dan kun je als koper beter oordelen. Maar de realiteit is dat als kopers tegenwoordig de platenzaak inlopen, ze exact weten wat ze gaan kopen. Ze gaan niet meer zitten met een koptelefoon op. Dus moeten anderen iets doen om de mensen te triggeren, dat is moeilijk.”
,,De artiest moet dus meer de bres op. Er is geen cao voor muzikanten, geen vakbond. Terwijl een minimumloon heel normaal zou zijn. We gaan geen geld meer investeren in een plugger. We kennen de kanalen. Dit album is superactueel, met alle wereldthema’s die spelen, maar ook ons modernste album, van Mickey Mouse tot Beyoncé met haar heupen, het komt er in voor. Er zitten veel verwijzingen naar onze tijd, Snapchat, Instagram. De realiteit is dat een artistieke indie-release als de onze in deze tijden alleen kan bestaan dankzij de steun van fans. Bij een donatie van 25 euro wordt het album al gesigneerd opgestuurd.”
