All posts by De redactie

De redactie Algemeen | 24-6-2018 | 1 min. leestijd

Matthijs Wanders winnaar ‘Gele Steentje’ van Oud Edam

Dinsdagavond hield de Vereniging Oud Edam haar jaarvergadering in kerkgebouw De Swaen aan de Voorhaven. Tijdens deze druk bezochte vergadering werd ook het ‘Gele Steentje’ uitgereikt. De onderscheiding wordt elk jaar uitgereikt aan een persoon of instelling die zich in positieve zin heeft onderscheiden om het stedenschoon van Edam te verbeteren.

Voor de eerste keer konden de leden via internet stemmen. Er was keuze uit vier projecten. Met grote meerderheid (66%) werd de renovatie en nieuwbouw op Lingerzijde 6 en 8 van de familie Wanders gekozen. Aan Matthijs Wanders werd tijdens de jaarvergadering het Gele Steentje uitgereikt. Het oude pakhuis op nr. 8 is opgeknapt en op nr. 6 is de woning in oud Edamse stijl herbouwd. Verder is er een bovenlangse verbinding gemaakt tussen de twee panden. Deze was eerst begane gronds en nu kan men er met de auto onderdoor rijden.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 23-6-2018 | 8 min. leestijd

Er is weer nieuwe haring en dus ging Nieuw-Volendam op bezoek bij drie specialisten n

‘Het zijn drukke, leuke en belangrijke weken voor een vishandelaar’

De Hollandse Nieuwe ligt sinds vorige week weer in de toonbank van talloze viswinkels. De verslaggever van Nieuw-Volendam ging op bezoek bij drie specialisten die bij elkaar opgeteld al zo’n 150 jaar in het vak zitten: Freek Hansen (Blaricum), Griet Jonk-Hansen (De Haven, Volendam) en Piet Schilder (Viscentrum Schilder, Volendam). Wat betekent de ‘nieuwe haring’ voor deze Volendammers? ,,Je voelt ieder jaar nog steeds een stuk angst.”

Het is vrijdagmiddag, lunchtijd. In Vishandel Blaricum lopen twaalf medewerkers rond. Vier van hen maken haringen schoon, vijf mensen zijn druk met de verkoop en de overige drie storten zich op het bereiden van verse vis en kant-en-klaarmaaltijden. Freek Hansen behoort tot de eerste groep, hij fileert momenteel de haringen. De Volendamse specialist is 70 jaar oud, maar van een gebrek aan motivatie is nog geen sprake. ,,Dit is de 58e keer dat ik de verkoop van de nieuwe haring meemaak”, zegt Freek terwijl hij druk aan het snijden is. ,,En nog steeds voel je ieder jaar een stuk angst: heeft de natuur goed zijn werk gedaan? In het verleden was de haring weleens te hard, omdat hij niet het juiste vetgehalte had. In zo’n geval is het fileren moeilijker, kun je veel minder haringen per uur schoonmaken en het belangrijkste: er valt voor de klant minder te genieten.”
In de rij
In die zin komt er dus flink wat geluk bij kijken. Al is die geluksfactor wel deels weggenomen. Decennia geleden werden de haringen namelijk een paar weken eerder gevangen, waardoor het risico op een minder vette haring groter was. ,,Dan was-ie vaak schraler en kon een aanzienlijk deel in de vuilnisbak”, vertelt Piet Schilder, al dertig jaar eigenaar van Viscentrum Schilder. ,,Als je een relatief warm voorjaar hebt, kan de haring ook in mei al best goed zijn. Maar de afgelopen jaren hebben uitgewezen dat het vetgehalte toch stabieler is wanneer je ze een paar weken later vangt.”

Piet: ‘Tot een jaar of vijftien geleden
had ik een schaal
oude en nieuwe haring liggen,
omdat Volendammers niet van
die rauwe smaak houden’

Piet vervolgt: ,,Doordat de nieuwe haringen nu rijper zijn dan voorheen, worden ze door Volendammers ook meer gewaardeerd. Tot een jaar of vijftien geleden had ik altijd een schaal oude en een schaal nieuwe haring liggen, omdat onze dorpsgenoten over het algemeen niet van die rauwe smaak houden. Tegenwoordig is-ie lekker vet en zit er een zoute smaak aan. Als ik nu een schaal oude haring naast de nieuwe zou zetten, verkoop ik die oude niet meer.”
De 61-jarige oud-visserman werkte vroeger jarenlang in Amsterdam. In die periode stonden de klanten regelmatig buiten in de rij te wachten voor de nieuwe haring. In Volendam maakt hij dat niet mee. ,,Ook hier verkopen we heel veel haringen, maar niet zo gek als destijds in Amsterdam. Dat komt misschien ook doordat heel veel mensen uit dit dorp in de visbranche werken. De meesten hebben wel een vriend of familielid die de nieuwe haring meeneemt.”
Dubbele verkoop
Feit blijft dat de Hollandse Nieuwe een commercieel interessante periode is voor vishandelaren. Er komen ieder jaar weer veel klanten op af, waardoor de winst van de winkels een paar weken lang hoger is dan normaal. ,,Wij zijn nu met vier mensen aan het snijden, doorgaans zijn dat er twee”, vertelt Freek. ,,Als je een simpele rekensom maakt, verkoop je dan dus het dubbele. Tel daarbij op dat de haring een winstgevend product is. En het is in zekere zin ook een voorspelbaar product, want een groothandel koopt voor het hele jaar in. Daardoor weet je dat je marge gelijk blijft. Kabeljauw kan morgen een stuk duurder zijn, maar de prijs van de haring blijft hetzelfde.”
Piet onderstreept de woorden van Freek. ,,De Hollandse Nieuwe geeft altijd een extra boost. Zeker in de eerste vier, vijf weken kun je het echt merken. En wij hebben daarna nog de toeristen die er speciaal voor komen. Het zijn drukke, leuke en belangrijke weken voor een vishandelaar.”

Griet: ‘Als het aan mij ligt,
vormt de nieuwe haring
de mooiste tijd van het jaar’

Vroeger kwam het regelmatig voor dat de verkoopprijs van de haring werd verhoogd zodra de Hollandse Nieuwe in de toonbank lag. Tegenwoordig gebeurt dat nog zelden. Ook Blaricum, Schilder en De Haven houden de prijzen gelijk: respectievelijk # 2,30, # 2,– en # 2,25 per haring.
De hamvraag is: hoe smaakt-ie dit jaar? De specialisten noemen hem bovengemiddeld lekker, maar die preken natuurlijk voor eigen parochie. ,,Wil je er één proeven?”, vraagt Griet Jonk-Hansen. De 59-jarige zus van Freek Hansen is samen met haar man Jaap Jonk medeverantwoordelijk voor het succes van De Haven. Nog voordat er antwoord is gegeven, komt ze terug met een schaaltje vers gesneden haring. ,,Ik adviseer om er geen uitjes bij te nemen”, zegt ze erbij. ,,Er zit zo’n zuivere smaak aan die nieuwe haring. Je proeft de zee. Als je uitjes erover gooit, krijgen die de overhand. Dat is zonde.”
Het advies wordt opgevolgd en dat pakt goed uit. De haring smaakt inderdaad heerlijk, al is dat natuurlijk voor ieder persoon verschillend. ,,Ik maak ze al meer dan dertig jaar schoon, maar vind het nog steeds een bijzonder product”, verzekert Griet. ,,Als het aan mij ligt, vormt de nieuwe haring de mooiste tijd van het jaar. Die oude haringen zijn het hele jaar super geweest; door de vriestechnieken van tegenwoordig blijven ze fantastisch van smaak. Maar leg je er een nieuwe naast, dan proef je toch het verschil. Iedere haringkenner weet dat de Hollandse Nieuwe iets aparts heeft.”
Aan de staart
Freek verkoopt in Blaricum dezelfde haring als die we in Volendam gewend zijn: klein en niet al te zout. Die is vers gesneden het lekkerst, vindt de ervaren ras-ondernemer. Zijn klanten delen die mening. Desondanks wordt de haring niet overal hetzelfde verorberd. Historisch gezien houden de Amsterdamse liefhebbers bijvoorbeeld van een grote doorgerijpte haring. In de omgeving Rotterdam worden vooral de kleine en minder gezouten haringen gegeten. In het noorden van het land gaat de voorkeur uit naar een grovere en minder gezouten haring.
Volgens traditie wordt de nieuwe haring aan de staart gegeten, maar Freek maakt dat in Blaricum nog amper mee. Griet snijdt ze ook meestal in stukjes. Piet verkoopt ze nog wel af en toe aan de staart. ,,Wij krijgen regelmatig bezoek van reisleiders. Zij doen het dan aan de toeristen voor zoals het eigenlijk hoort: aan de staart. De meesten bestellen hem dan vervolgens op dezelfde manier. Dat zijn vaak Aziaten. De één vindt het fantastisch, de ander gruwelt ervan.”

Freek: ‘De supermarkten
kunnen ons niet bijbenen,
omdat ze het vakmanschap
van de visspecialist niet beheersen’

Eén ding staat vast: hoe sneller je ze eet nadat ze zijn schoongemaakt, hoe lekkerder ze zijn. Griet, Freek en Piet serveren de haringen allen zo vers mogelijk. ,,We hebben heel weinig voorraad”, vertelt Griet. ,,Stel dat er iemand komt die twintig haringen wil, moeten we ze vliegend schoonmaken. Maar dat betekent wel dat de haring constant vers is. Als je hem een paar uur laat liggen, gaat dat lekkere smaakje er al af. De haring is het lekkerst als-ie nog bijna levend is.”
De zogeheten oude haringen worden meestal doorverkocht aan markthandelaren. Freek: ,,Vorig jaar was er bijvoorbeeld een meneer uit België die voor carnaval 6000 haringen nodig had, maar die mochten niet te duur zijn. Aan dat soort mensen wordt de oude haring verkocht voor een goede prijs. En daar is dan weinig mis mee. Leg er alleen geen nieuwe naast…”
Bijbenen
De drie visspecialisten hebben sowieso twee dingen gemeen: ze zitten al decennialang in het vak én praten er nog altijd vol passie over. Hoe voorkomen ze dat het werk niet gaat vervelen? ,,Ik zie het na al die jaren nog steeds als een hobby”, zegt Piet. ,,Vanavond ga ik weer aal roken met een paar vrienden. Heerlijk, en geweldig om te doen.”
Freek: ,,Je kunt de spanning ook zelf creëren. Wij hebben elke week vijf, zes nieuwe artikelen in de toonbank liggen. Wij zijn constant bezig met de vraag: hoe kunnen we de klant vandaag weer verrassen? Wat me daarbij ook erg motiveert, is dat de supermarkten ons niet kunnen bijbenen, omdat ze het vakmanschap van de visspecialist niet beheersen.”
Hij vervolgt: ,,Je ziet de Volendammer viswinkels over het algemeen steeds meer progressie boeken. Er wordt niet meer sec vis verkocht, maar ook zelfgemaakte maaltijden, soepen en noem het allemaal maar op. Dat is een groot verschil ten opzichte van tien tot vijftien jaar geleden. De visspeciaalzaak zit in de lift. En ik vind het prachtig om daar een bijdrage aan te leveren.”

Het haringproces: van vangst tot consument
Voordat de ‘nieuwe haring’ het gehemelte van de consument raakt, wordt er behoorlijk wat werk verricht. In onderstaande tekst een korte uitleg: van vangst tot consument.
De straalvinnige vis wordt tussen half mei en eind juni gevangen, voornamelijk in de Noordzee. In deze periode beschikt de haring doorgaans over het juiste vetpercentage: minimaal 16 procent. Het zilverkleurige beestje voedt zichzelf namelijk vooral met plankton en plankton heeft voldoende zonlicht nodig om te groeien. Rond deze tijd van het jaar vreet de haring zich vol en produceert-ie nog geen hom en kuit. Dat laatste kan weer ten koste gaan van de smaak.
Zodra de haringen met tienduizenden tegelijk zijn gevangen, worden ze ontdaan van hun ingewanden. Alleen de alvleesklier blijft zitten. De enzymen die in dit orgaan zitten, zorgen er immers voor dat de haring kan rijpen en lekkerder smaakt. Na dit proces, ook wel ‘kaken’ genoemd, wordt de haring gepekeld en in een tonnetje gestopt. Hoe meer zout er wordt toegevoegd, des te langer kan de haring eetbaar blijven en rijpen. En uiteraard heeft de hoeveelheid zout ook invloed op de smaak.
Zodra het pekelen is afgerond, moeten de haringen minimaal 24 uur bevroren zijn geweest voordat ze naar de viswinkels gaan. Dit om te voorkomen dat de haringworm in leven blijft. Tot slot worden ze ontdooid en schoongemaakt door de visspecialist.
Uiteraard zijn ze het lekkerst om te eten wanneer ze net zijn schoongemaakt.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 23-6-2018 | 1 min. leestijd

Sponsoractie voor onderzoek naar Type 1 Diabetes op de Piramide

De Piramideschool aan de Langemeerstraat te Edam organiseerde woensdag een sponsorloop en voetbalclinic om geld in te zamelen voor onderzoek naar de ziekte Type Diabetes 1. Van de 137 leerlingen van de basisschool blijken 4 kinderen deze chronische auto-immuunziekte te hebben.

Alle leerlingen van de Piramideschool namen woensdag deel aan verschillende sportieve activiteiten om geld in te zamelen. Wethouder Vincent Tuijp gaf om 9.00 uur de starttoeter voor de sponsorloop. Rondjes werden om de school gelopen voor het goede doel. Verder was er een voetbalclinic m.m.v. FC Volendam, door de Sport-Koepel werden in de gymzaal activiteiten ondernomen, in de aula werd Robotica gespeeld en in de klassen werden ook spellen opgezet. Na een half uur volgde er een toeter en was het wisselen geblazen. ’s Middags was er in de Piramide een feest met een stand van JDRF en een loterij met mooie prijzen voor het goede doel.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 23-6-2018 | 1 min. leestijd

Schitterende nieuwe slagerij/winkel Runderkamp

Donderdagavond om 19.00 uur vond de officiële opening plaats van de geheel vernieuwde Slagerij Runderkamp in de Burgemeester van Baarstraat. Na een grootscheepse verbouwing, die acht weken geduurd heeft, kon de werkelijk schitterend mooi geworden slagerij vrijdag haar deuren voor het publiek openen.

Na een toespraak van Wim Runderkamp werd de openingshandeling verricht door Cor Runderkamp, die een lint met saucijzenworstjes doorknipte. Cor is de manager van de Runderkamp-slagerij in de Burg. van Baarstraat. Daarna konden de vele genodigden de geheel vernieuwde slagerij bewonderen. “Ons topteam gaat bouwen aan de beste en verrassendste winkel van Volendam en omstreken”, stelde Wim Runderkamp in zijn speech.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 22-6-2018 | 13 min. leestijd

Palen CarMar Huis gaan grond in, maar er is nog veel geld nodig

Hoop aan de horizon

Als je kind anders is dan anderen, continu zorg en aandacht behoeft, noodgedwongen uit huis geplaatst moet en dan niet een paar straten verderop… Tussen besef, begrip en acceptatie zit een lange weg. Bij jezelf, dus laat staan bij je omgeving. Jarenlang vormde de komst van het CarMar Huis op de Broeckgouw de hoop aan de horizon voor een groep ouders met kinderen met uiteenlopende beperkingen. Onlangs dreigde de droom wreed uiteen te spatten en te stranden op een financieel tekort. Maar de ondernemersgeest van Jan Tol (nonnie) wil het zo ver niet laten komen. Vanuit zijn hart stond hij de stichting tot dusver bij, maar inmiddels pakt hij als stichtingsvoorzitter zijn verantwoordelijkheid. In de nieuwe hoop dat mensen uit onze gemeente, op welke manier dan ook, financieel willen helpen hun droom dat hun kinderen weer ‘thuis’ kunnen komen, te realiseren, vertelt één van de ouders, Margriet Plat-Keizer, haar verhaal.

Als zoon Youri binnenkomt, waait er een wervelwind door de huiskamer. Zonder adem te halen ratelt hij de volzinnen achter elkaar. ,,Hij haalt de energie uit je tenen. Als je vijf minuten met hem zit, denk je: is hij zo de hele dag?”, zegt moeder Margriet. ,,Zijn hoofd zit altijd overvol. Met zijn eigen onderwerpen.”
Onlangs schreef hij er zelf een epistel over. ‘Ik heb autisme. Ik vind het moeilijk om anderen te begrijpen en ik vind het lastig dat anderen mij niet begrijpen’, zegt hij daarin.
,,Het eerste half jaar als baby verliep geruisloos”, gaat zijn moeder terug in de tijd. ,,Totdat de oorontstekingen begonnen, de herhaalde operaties aan neus- en keelamandelen zich opvolgden. Hij sliep slecht, huilde veel en werd dwars. ‘Bruin is gras, bruin is gras…’, zong hij. En dat was met alles zo.”
,,Het kruipen en daarna het lopen ging goed, maar ik vertrouwde zijn gedrag niet, ging naar een organisatie van vroegtijdige onderkenning van ontwikkelingsproblemen. Een psycholoog zei dat we maar moesten ondergaan en ondervinden, maar ik voorzag problemen op de crèche. En daar kregen de juffen hem al niet eens zo ver om gewoon aan tafel te gaan zitten. Hij wilde nergens aan meedoen, deed alles tegendraads, omdat hij dan in zijn eigen belevingswereld zat. Als je hem daar uit haalde, kon hij flippen.”
Hele grote kaars
,,Op basisschool De Blokwhere heeft hij het tot het begin van het derde jaar volgehouden, maar ik werd bijna iedere dag bij de leerkracht geroepen. Er volgde eigen psychologisch onderzoek en er werd ons op het hart gedrukt hem niet naar speciaal onderwijs te laten gaan. Maar wij zagen dan had hij dan uitgerekend bij zo’n test net een goede dag had. Werd er zelfs gezegd: je zou wensen dat er van hem dertien in een dozijn waren…”
De praktijk was weerbarstiger. ,,Klassikaal wilde hij nooit meedoen, dus de werkelijkheid was duidelijk anders voor de leerkrachten. Jan Schilder (vik) kreeg hem in de klas en die heeft tegen mij gezegd: ‘steek een hele grote kaars op voor dit kind’. Hij onderkende het dus wel. Moesten we naar de Vincentiusschool, waar aanvankelijk een leerkracht was die goed met hem om kon gaan, maar vervolgens iemand die het niet aankon.”
,,Tussentijds ben ik het PersoonsGebonden Budget gaan aanvragen en heb ik contact gezocht met Margreet de Wit en zij heeft hem vijf dagdelen per week individuele les gegeven. Mede via Vincentiusschool-directeur Evert Kroon kwamen we bij een school terecht in Amsterdam, die samenwerkte met het AMC.”
Ondertussen werd de diagnose ‘klassiek autisme’ vastgesteld. ,,Met daarbij een licht verstandelijke beperking. Ik las alles wat ik kon lezen over autisme, slurpte alle mogelijke informatie op, hoe meer hoe beter.” Ze zucht even. ,,Het waren hele zware jaren thuis.”

‘Youri heeft de gunfactor,
vraagt ontzettend veel,
maar geeft ook’

,,Elke week moesten mijn man Dick en ik samen op gesprek komen bij de kliniek in het AMC en dat heeft ons goed gedaan.’
,,In Amsterdam heeft hij op drie verschillende scholen gezeten en waren er periodes dat we om de haverklap op gesprek moesten komen. Er waren altijd leerkrachten die gek op ‘m waren, maar hij was gewoon moeilijk te hanteren. Youri heeft de gunfactor, vraagt ontzettend veel, maar geeft ook.”
,,Zijn problemen – en dat zijn er veel – blijven als stokken in de lucht hangen, bij ons komen ze tezamen. En als iemand in zijn ogen op een aparte manier kijkt, wordt hij onzeker. Ik weet nog dat ik bij een onderzoek achter het glas zat mee te kijken en er vragen aan hem werden gesteld. Dan wachtte hij bewust tot de tijd voorbij was en dan ging hij het antwoord spellen.”
,,En hij wil altijd iets hebben, nieuwe dingen, daar is hij dan niet van af te brengen. Maar het krijgen van de zaak is het einde van het vermaak, dus dan gaat hij de volgende wens creëren. Voor ouders een ondankbare taak.”

‘Zat hij net goed
– op anderhalf uur van Volendam –
moest de instelling sluiten…’

Vervolgens belandde het gezin met Youri bij Heliomare. ,,Daar wilden ze dat hij praktijkonderwijs ging doen. Hij ging dan apart zitten en als niemand van het groepje het antwoord wist, gaf hij antwoord. Zo lang hij maar niet in de groep hoefde. Bij Heliomare zou hij begeleid gaan wonen en het was zo goed als rond, maar op het allerlaatste moment zeiden ze: we denken dat we het niet aankunnen.”
,,We waren ten einde raad. Hij moest intern. Ik ontmoette de hier woonachtige Aartje Siemensma. Haar zoon zat ook in Heliomare en zij weet veel op het gebied van autisme. Ik vroeg haar Youri te observeren en zij gaf ook aan: ‘als hij na enkele uren weggaat ben ik helemaal leeg. Dit gaan jullie thuis niet redden en volhouden’.”
,,Hij had verschrikkelijk veel tics in die tijd. Uiteindelijk ben ik naar het RIAGG gegaan en we zijn intensief gaan zoeken. In de buurt is alles qua wonen vooral gericht op verstandelijk gehandicapten. We kwamen uit op Oud-Beijerland, anderhalf uur rijden van hier. Daar was een huis met wooneenheden voor jong volwassenen met autisme. Toen we de ruimtes daar zagen, het was te mooi voor woorden.”
,,De bewoners konden er met hout werken, er waren ovens om klei te bakken. Ik vroeg hoe het toch kon dat er kamers leeg waren, terwijl er in Noord-Holland wachtlijsten zijn. Achteraf gezien bleek waarom…”
,,Ik werd al snel voor de ouderraad gevraagd, maar er werd me ook gevraagd voorzichtig te zijn met het praten met andere ouders. Ik snapte niet waarom, was druk met het inrichten van Youri’s kamer. Na twee weken moest zijn indicatie – dat was al veel – worden verhoogd. Terwijl de dagbesteding nog niet eens was begonnen, ging er al veel geld naar deze instelling.”
,,Ik had een goede klik met de eerste begeleidster, maar die zagen we al snel niet meer terug, zoals er meerdere begeleiders ziek werden. Ik dacht aan een epidemie, was nog in de gloria en te goeder trouw omdat Youri – vijftien jaar was hij – er net goed zat. Er werden echter geen nieuwe zou een privé-lerares voor hem worden aangetrokken, maar dat duurde maar. Op een gegeven moment belde ik met die eerste begeleidster, ze had me eerder haar 06 gegeven. Vroeg zij of ik het nieuws niet had meegekregen. De regionale bladen bleken al geruime tijd te berichten dat er personeel was weggelopen en de instelling vanwege misstanden op advies van het Ministerie van Volksgezondheid moest sluiten… Ik dacht dat ik gek werd.”
,,Ik kreeg bevestiging van de psychologe, die ook op punt stond ontslag te nemen. Het werd ook landelijk nieuws en mij werd gevraagd om als ouder iets te zeggen in de uitzending van ‘Netwerk’.”
Gelukkig nam de zorginstelling Pameijer het over. ,,Maar het was niet langer alleen voor jong volwassenen met autisme, maar voor mensen met psychiatrische aandoeningen. Youri is nu met 26 de jongste en degene die daarna komt is 45. Maar wat moest ik?”
Een nieuwe kans kwam uit onverwachte hoek. ,,Ik was ervaringsdeskundige bij stichting Ouders Informeren Ouders, zo was ik bij een mantelzorgbijeenkomst en daar deed toenmalig wethouder Gina Sombroek me aan. Ze vertelde over het idee van CarMar. Ik heb de 100%NL gekocht waar het verhaal van Seline Wesselsz en haar dochter in stond, zo’n vijf jaar geleden. Daarop heb ik contact gezocht met Seline. Vanaf dat moment was mijn hoop gevestigd op de komst van dit huis, ik telde de uren af. Alleen al het vooruitzicht dat we vaker naar hem kunnen om samen iets leuks te doen. Door de grote afstand kan ik al tien jaar moeilijk mantelzorg aan hem verlenen. Alleen veel appen en op messenger.”
,,In Oud-Beijerland is de laatste jaren vaak tegen me gezegd: Youri zit hier niet meer op zijn plek. De begeleiding daar heeft steeds met tijdsdruk te maken – zo is de huidige zorg daar ingericht – maar voor hem is dat om gek van te worden. Al die boze buien komen omdat hij niet de aandacht krijgt die hij hebben wil. En dat is heel erg veel. Er zijn steeds tijdelijke krachten in Oud-Beijerland, velen weten ook niet met hem om te gaan en dagelijks komt er nog een extra groep mensen met andere beperkingen koffie drinken, dat is voor hem dramatisch qua prikkels.”
Supercreatief
,,Ik besef ook dat ik niet van iedereen kan verlangen dat hij of zij op Youri’s niveau met hem gaat praten. Als hij hier is, moet zijn broer zich af en toe opsluiten op zijn kamer. Dát is het zwaarst, om dat te zien.”
,,Het is nooit zijn schuld. Dus de situaties zijn nooit op te lossen. Eén keer per drie weken is hij vijf dagen thuis en het weekeinde daarna heb ik vrij, bezoeken we hem niet. Dat is echt nodig, om bij te komen. Daar tegenover staat dat Youri supercreatief is. En hij is komisch. We liggen vaak samen in een deuk.”
,,Eén keer is zijn medicatie afgebouwd, maar toen is het volledig geëscaleerd, ik durf niet te vertellen hoe erg het werd. Hebben we het vliegensvlug weer verhoogd. Hij heeft elke dag nachtmerries, want in zijn hoofd gaat alles gewoon door. En als ik ziek ben of niet lekker, is hij dat ook. Als we praten over de toekomstsituatie dat ik ooit weg zou kunnen vallen, begint hij meteen te huilen. ‘Want ma, ik kan niet zonder jou’, zegt hij dan.”
,,We zijn nog navelstrengverbonden als het ware. Ik ben zijn veiligheid. Youri put me uit, maar hij geeft ook erg veel liefde aan mij. Hij verbaast ons zo vaak in positieve zin. Dan maakt hij zelf cadeaus voor Dick of zijn broer Kevin. Die twee zijn gek van Formule 1. Heeft Youri op de naaimachine een kussen gemaakt in de vorm van een Pirelli-band van een Formule 1-auto.”
,,Met andere mensen op vakantie gaan is lastig. Daarom ben ik vorig jaar met hem samen naar Italië gegaan. Huurden we samen een auto, ik reed, Youri deed de navigatie op zijn telefoon. We hadden het super samen, maar er waren twee hele pijnlijke telefoontjes, die me verdrietig maakten: dat Erik Spaan plotseling was overleden en dat mijn werkgever Intertoys verkocht zou worden. Daarop kreeg Youri even niet mijn aandacht en daar kan hij geen enkel begrip voor opbrengen, hij flipte twee keer totaal. Hij kan daar niet mee omgaan. En daar word je als moeder dan ook weer verdrietig van. Ik dacht: hoe houd ik het hier vol?”
,,Ik zou nog zo graag een keer neurofeedback-training met hem willen doen, zoals hij al eens goocheltherapie heeft gedaan en dat is zó iets moois. Zoals hij ook privéles heeft gehad van iemand van Papageno, opgericht door Jaap van Zweden. Maar dan moet hij dichterbij zijn, voor langere tijd.”
Die wens leek lange tijd in vervulling te gaan. Totdat de ouders, van wie het kind kans maakt om in het CarMar Huis te komen, plots de mededeling kregen dat het geen haalbare kaart bleek en de droom in duigen leek te vallen. ,,Ik was verschrikkelijk verdrietig. Zijn we eerst met drie moeders bij elkaar gekomen en binnen de kortste keren zaten we alle drie te huilen. Vervolgens hebben we Jan Tol (nonnie) gebeld om te kijken wat er nog mogelijk was en daarna hebben we met enkele ouders een schrijven naar de gemeente gestuurd, want die voerde ondertussen gesprekken met de kartrekkers Jan en Seline.”
,,De burgemeester wilde dat we weer aan tafel gingen, dat hebben we gedaan en gelukkig heeft Jan de handschoen opgepakt en het voorzitterschap op zich genomen. Toen hij vertelde dat de palen er sowieso in gaan, viel ik bijna flauw. Een pak van ons hart. De wens van ons en de andere ouders is dat onze kinderen dichterbij gelukkig kunnen zijn, dat ze door goede zorg plezier en kwaliteit in hun leven krijgen. Onze droom gaat alsnog uitkomen. Een spannende en mooie tijd breekt gelukkig aan. Eindelijk…”

Jan Tol (nonnie):
‘Ik reken op steun
hele gemeenschap’

Na de laatste publicatie in de NIVO is er enorm veel gebeurd. Na verschillende gesprekken met B&W en de ouders, blijkt Jan Tol (nonnie) bereid om aan te treden als voorzitter van Stichting CarMar. ,,Als eerste actie is inmiddels de opdracht verstrekt aan Aannemingsbedrijf Van den Hogen. De benodigde financiële middelen zijn er nog steeds niet maar ik reken op de steun van de hele gemeenschap. De aan te kopen grond, de bouwkosten alsmede de inrichting zijn geraamd op een bedrag van # 4,2 miljoen. We kunnen 2,5 miljoen lenen van de bank en moeten zelf zorgdragen voor de rest. Helpt u mee onze droom te verwezenlijken?”
Totaal worden er maximaal 4000 obligaties á # 250,- uitgegeven met een vaste rente van 1%. Tol: ,,Je hoeft het dus niet weg te geven maar je stelt het als het ware ter beschikking en steunt daarmee een geweldig goed doel. En denk nou niet ‘die ene obligatie van mij helpt toch niet’, want dat is juist het idee achter de actie; één miljoen samen doen. Natuurlijk is # 250,- voor een obligatie best een groot bedrag maar je kunt het als familie, vrienden(innen), collega’s natuurlijk ook samen doen.”
Het inschrijfformulier staat bij dit artikel, vul het in en geef het af bij: Jan Tol, Zuideinde 15, 1131 AC Volendam.
,,Vaak horen we: ik heb het wel gelezen en steeds dacht ik daar moet ik iets mee doen en vervolgens vergeet je het weer. Daarom mensen; de laatste loodjes zijn het zwaarst. Neem even de moeite om een formulier in te vullen. De administratie en uitgifte van de obligaties wordt verzorgd door Administratiekantoor Hein Koning en wij zijn als Stichting CARMAR heel dankbaar met deze geweldige ondersteuning. Helpt u mee onze droom te verwezenlijken?
Bent u, net als zovelen geraakt door dit initiatief en wilt u ons ondersteunen ?
Dan kunt u:
• Deelnemen aan onze Obligatielening 1% – 4000 obligaties van # 250,-
• Lid worden met uw bedrijf van Club CARMAR d.m.v. een periodieke schenking van # 500,- voor minimaal 5 jaar.

Gemeente onderkent maatschappelijk belang CarMar
,,Zoals de gemeente bij de uitbreiding van de RKAV achter de schermen een faciliterende rol op zich heeft genomen, omdat daar aandacht is voor de kwetsbare doelgroep – de G-sporters – doen we dat bij CarMar ook”, zegt burgemeester Lieke Sievers. ,,Het is een groep mensen die onze zorg en aandacht vraagt. Wij mogen er voor hen zijn, omdat ze onderdeel zijn van onze samenleving.”
Wethouder Hans Schütt: ,,Deze gemeenschap typeert zich door dat iedereen zijn of haar verantwoordelijkheid neemt voor het maatschappelijke gebeuren. Daar staan wij volledig achter en stimuleren dat.” Burgemeester Sievers: ,,Het gaat er om dat dit initiatief breed gedragen wordt en iedereen zich verbonden voelt met deze grote vrijwilligersinspanning. Dan brengen we samen dat maatschappelijke effect tot stand.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 20-6-2018 | 1 min. leestijd

VD84 na anderhalf jaar weer te watergelaten

Een feestelijk gebeuren was het zaterdag vanaf 08.00 uur. De VD84, die ruim 1,5 jaar op de houtscheepswerf De Krommert heeft gestaan voor een grondige renovatie, werd weer te water gehesen met een grote hijskraan van Mick Kraanverhuur.

Onder grote belangstelling vond de hijsklus plaats. De botter werd eerst een stuk verderop gehesen, waarna de takelkraan een stuk verder werd gereden. Hierna kon de VD84 in het water gehesen worden. Meteen na de te waterlating klom men aan boord om te bekijken of het schip niet lekte. Hierna werden de mast en zwaarden met de hijskraan op hun plek gehesen. De VD84 is na de restauratie weer in prima staat. De klus is uitgevoerd door de groep van Odion, vrijwilligers van de Vereniging Botterbehoud en Freek Slot.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 19-6-2018 | 1 min. leestijd

Meester Jaap Molenaar nu officieel met pensioen

Hoewel het schoolgebouw van De Zuidwester aan de Willem Tholenstraat al een jaar gesloten is, was er afgelopen vrijdag voor de laatste keer een feestelijk gebeuren in de mooi versierde aula. Hier werd namelijk het afscheid gevierd van de voormalig directeur van De Zuidwester, Jaap Molenaar.

Na de sluiting van de school is er in de Petrusschool een dependance van De Zuidwester. Meester Jaap gaat na 44 jaar in het onderwijs gewerkt te hebben, nu officieel met pensioen. Maar stilzitten is er nog een tijdje niet bij voor Jaap Molenaar, want hij vervangt momenteel de directeur van basisschool ’t Kofschip. Nog één keer ging meester Jaap met zijn vrouw Annet naar De Zuidwester, waar de rode loper was uitgerold en de leerlingen op het plein een erehaag vormden en “Jaap bedankt!” zongen. In de aula werden door alle groepen van de school liedjes gezongen om zo op feestelijke wijze afscheid van de directeur te nemen.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 19-6-2018 | 1 min. leestijd

Twintig deelnemers aan de Midzomernachtloop

Voor de tweede keer organiseerde de tweeling Karina Bont-Schilder en Miranda Zwarthoed-Schilder de Midzomernachtloop van ’n Loopie. Daarvoor was deze nachtloop 70 km en dat vonden veel wandelaars toch wel iets teveel van het goede.

Het aantal deelnemers zakte gestaag. Vorig jaar werd de Midzomernachtloop nieuw leven ingeblazen en de afstand verkort tot 50 km. Toen deden er 16 aan mee. Nu hadden zich 24 lopers opgegeven, waarvan er 2 afbelden en 2 geblesseerd waren. Zodoende was er toch een leuke groep met 20 lopers. Het vertrek was om 20.30 uur bij Sporthal Opperdam. Vandaar werd naar de Brink in Laren gereden, waar om 21.30 uur de 50 km-nachtloop begon. Op de teller stond ruim 53 km en om 8.15 uur werd het eindpunt (Restaurant Van den Hogen aan de Haven) bereikt na een prachtige loop.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 18-6-2018 | 30 sec. leestijd

Stenen verkeersdruppels op de Bootslot

Donderdag en vrijdagmorgen waren de stratenmakers Marco van der Gracht en Berry Veerman aan het bestraten op de Bootslot. Hier was een verkeersdruppel kapot gereden. Deze werd nu met klinkers bestraat.

In het asfalt waren twee ovalen vlakken uitgezaagd en hierin werden de twee verkeersdruppels bestraat. Even verderop op de Bootslot zijn op het wegdek nog twee rubberen verkeersdruppels aangebracht om de snelheid van het autoverkeer te remmen. Misschien zullen deze in de toekomst ook met klinkers bestraat worden.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 18-6-2018 | 1 min. leestijd

Zomerbingo van de KBO in de Jozef

De Katholieke Bond van Ouderen afdeling Edam-Volendam organiseerde donderdag in de Jozef een Zomerbingo. Voor deze ontspannende activiteit is veel animo. In de zaal zaten 136 leden van de KBO bijeen.

Voor de prijs van slechts 12 euro werden 6 bingorondes gespeeld en in elke ronde waren er drie prijzen te verdelen, die door de organiserende KBO-bestuursleden waren ingekocht. Om 14.00 uur ging de bingomiddag van start en werd koffie met cake geserveerd. Verder waren bij de prijs inbegrepen drankjes en hapjes. Tussen de bingorondes door werden ook nog Bottertjes-bonnen verloot. Bingomaster was als vanouds Jan Schilder, die weer achter het balletjesautomaat had plaatsgenomen en de nummers in een rap tempo opnoemde. Bij bingo konden de KBO-leden een prijs uitzoeken bij Julia Stein.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!