Vandaag geopend: 08.00 - 17:30

All posts by Kevin Mooijer

Uitbreiding polikliniek reumatologie Volendam:

De juiste zorg dichtbij huis

De afdeling reumatologie in het Dijklander Ziekenhuis te Volendam ondergaat per 1 september een belangrijke uitbreiding. Met een voltallig reumateam en alle benodigde moderne apparatuur is de afdeling nu optimaal uitgerust om bij patiënten met reumatische klachten tot een snelle en juiste diagnosestelling en behandeling te komen. Dokter Ramon Voorneman, reumatoloog en vakgroepvoorzitter, deelt de ontwikkelingen en de voordelen die deze nieuwe faciliteit biedt.

Lees het complete artikel in de NIVO van woensdag 28 augustus🗞
Nog geen lid maar wil je wél de NIVO ontvangen? Meld je dan snel aan: https://www.nieuw-volendam.nl/lid-worden, dan bezorgen onze venters hem ook bij jou!

Hoe Jan, Yoni en Thom met hun speciaalzaken Volendam verrijken

Ambacht, familie en passie

Wat is Volendam zonder de warme grillworst van J&J, de onweerstaanbare chocoflakes van Het Chocoladehuys of de verfijnde rieslings van 24Liquor? Niet veel, zullen veel mensen zeggen. Geen viering in het dorp lijkt compleet zonder de lekkernijen van neven Jan Runderkamp en Thom Hagenhoek en hun nicht Yoni Runderkamp. De winkels van de jonge ondernemers zijn inmiddels onmisbaar in het straatbeeld van de Oude Kom. Het succesvol runnen van een eigen zaak vraagt toewijding en lange dagen, maar toch zou geen van hen het anders willen. ,,Vooral in deze periode, vlak voor de kermis, hangt er een magische sfeer in de Oude Kom,” zegt Yoni. ,,Als je daar met je zaak aan bij kunt dragen, wil je nooit meer iets anders.”

Voor Jan, Yoni en Thom lijkt het ondernemerschap in hun bloed te zitten. Aan de ‘Mepper’-kant van de familie runden vaders en grootvaders al hun eigen bedrijven, waardoor hard werken altijd deel uitmaakte van hun leven. Maar er is meer dat hen kenmerkt: hun sterke eigenzinnigheid. ,,Onze familie staat bekend om zijn eigenwijsheid,” zegt Jan lachend. ,,Dat zit in onze genen. Wij willen graag dingen op onze eigen manier doen, zonder ons al te veel aan te trekken van wat anderen zeggen. Dat maakt ons misschien bijzonder, maar ik denk dat die eigenschap tegenwoordig ook wel nodig is om een speciaalzaak te runnen.” 

Thom knikt instemmend en voegt toe: ,,Mijn vader was altijd aan het werk, dat was voor ons heel normaal. Nu volg ik hetzelfde pad. Al op jonge leeftijd belandde ik in de horeca. Terwijl mijn vrienden naar feestjes gingen of een weekendje weg waren, stond ik te werken. Maar dat vond ik juist prettig, ik kreeg er energie van. Uiteindelijk speelde ook de gedachte een rol om iets neer te zetten waar mijn kinderen later trots op kunnen zijn en zeggen: ‘dat was van mijn vader.’”

Yoni vult aan: ,,Tijdens mijn studie wist ik al dat ik niet voor een baas wilde werken. Net als Jan en Thom wilde ik de vrijheid hebben om mijn eigen keuzes te maken en dingen op mijn eigen manier te doen. Dat sluit denk ik wel goed aan bij die eigenwijsheid waar we om bekendstaan.” Jan lacht: ,,Die eigenschap zit zo diep verankerd in de familie, dat zal niet zomaar meer veranderen. Maar wat wel verandert, is de balans tussen werk en privé. Waar het vroeger heel normaal was om 90 uur per week te werken, vind ik dat we daar nu anders mee om moeten gaan. Hoewel ik zelf nog vaak die lange dagen maak, ben ik nog steeds op zoek naar een betere balans tussen mijn werk en privéleven. Voor mij persoonlijk is dat één van de grootste uitdagingen van het ondernemerschap.”

Het mooiste aan‭ ‬ondernemen in Volendam

Ondanks de uitdagingen die bij het ondernemerschap komen kijken, benadrukken alle drie hoe bijzonder het is om in Volendam te ondernemen. ,,De erkenning die je krijgt van klanten is waar je het voor doet,” zegt Yoni. ,,Mensen kunnen hier in het begin sceptisch zijn, maar wanneer ze eenmaal overtuigd zijn, dan krijg je dat ook te horen. Je wilt niet weten hoe vaak ik moest horen: ‘Meisje, waar begin je aan?’ Maar nu word ik in de bouwvak op straat aangehouden met de vraag of ik mijn winkel even kan openen, omdat ze geen vier weken zonder mijn chocola willen zitten.” 

‘‘Je wilt niet weten hoe vaak ik moest horen‭: ‬‘Meisje‭, ‬waar begin je aan‭?‬’”

Thom vult aan. ,,Het mooiste is als mensen speciaal voor jouw producten terugkomen. Dan weet je dat je iets goed doet. Dat kan zijn vanwege het product zelf, maar de sfeer die we in onze winkels hebben gecreëerd speelt daar ook absoluut een rol in.” Jan, die zijn slagerij onlangs verbouwde om toekomstbestendig te zijn, voegt toe: ,,We moeten met de tijd meegaan, maar het behoud van die vertrouwde, authentieke sfeer blijft voor mij belangrijk. Ik wil dat klanten met plezier bij ons binnenstappen. Als de zaak, je medewerkers en jijzelf dat uitstralen, blijven de mensen je trouw.”

Vernieuwen met respect voor het ambacht

Ondernemen betekent voor het drietal continu vernieuwen en inspelen op trends, maar ook trouw blijven aan het ambacht. ,,Bij Het Chocoladehuys werken we bewust op een ouderwetse manier,” zegt Yoni. ,,De chocolade wordt ter plekke gemaakt en klanten kunnen de productie zelf zien. Dat zie je bijna nergens meer, en mensen waarderen dat enorm.” 

Thom benadrukt het belang van een persoonlijke benadering in zijn slijterij, 24Liquor. ,,Ik werk veel met eigen import. De flessen die ik verkoop, komen rechtstreeks van de wijnboer en gaan via mijn handen naar de klant. Dat directe contact met de producten vind ik heel belangrijk.”

‘‘Het is alsof er een speciale energie in de lucht hangt‭. ‬Mensen komen voor die‭ ‬gezelligheid‭, ‬maar ook voor onze producten”

Hoewel hij zichzelf niet als een trendvolger ziet, erkent Thom dat hij soms wel moet inspelen op veranderingen in de markt. ,,Alcoholvrij is bijvoorbeeld sterk in opkomst, zoiets kun je niet negeren. Maar als het gaat om mijn strategie, laat ik me niet leiden door wat andere slijterijen doen. Ik volg mijn eigen gevoel, en dat werkt goed.”

Kermis

De kermis is een hoogtepunt in het jaar, zowel voor de ondernemers als voor hun klanten. ,,Tijdens de aanloop naar de kermis voel je echt de spanning in de Oude Kom,” zegt Yoni. ,,Het is alsof er een speciale energie in de lucht hangt. Mensen komen voor die gezelligheid, maar ook voor onze producten. We spelen met onze assortimenten natuurlijk ook in op de kermis. Dat maakt het een periode waarin we allemaal extra hard werken, maar het is ook enorm genieten.”  

Thom lacht: ,,Tijdens de kermis zie je bij veel mensen thuis onze producten op tafel staan. Van de chocola van Het Chocoladehuys bij de koffie, tot de hapjes van J&J die perfect samengaan met de wijn van 24Liquor. Wij zorgen ervoor dat iedereen tijdens de kermis goed is voorzien.” 

Ondanks de drukte en de lange dagen die komen kijken bij het runnen van drie succesvolle speciaalzaken in de Oude Kom, straalt het drietal enthousiasme en voldoening uit. Jan, Yoni en Thom hebben hun passie gevonden in het aanbieden van producten die niet alleen door dorpsgenoten worden gewaardeerd, maar ook door bezoekers van buitenaf. Hun winkels dragen bij aan de sfeer in het dorpshart. Terwijl de kermis nadert, bereiden ze zich voor op een van de drukste en meest gezellige periodes van het jaar. Vol energie kijken ze uit naar de komende dagen, klaar om Volendam te voorzien van de lekkernijen waar het dorp zo gek op is. Want dat is waar ze het voor doen: een bijdrage leveren aan de speciale momenten die mensen vieren – op hun eigen, eigenwijze manier. 

Ervaar de Volendamse historie vanaf het water

Hijs de zeilen op een authentieke botter

Van oudsher sieren ze de horizon van de Gouwzee: de imposante, authentieke Volendammer botters. Dankzij de inzet van Vereniging Behoud de Volendammer Botters blijven deze historische schepen tot op de dag van vandaag varen. Met hun imposante masten vormen ze niet alleen een prachtig schouwspel vanaf de kade, maar bieden ze ook een uniek uitzicht voor wie het geluk heeft mee te zeilen. Vanaf het water is het uitzicht op de Volendamse skyline minstens net zo mooi. Een nostalgische ervaring die je als Volendammer eigenlijk niet mag missen.

De vereniging biedt iedereen de kans om de zeilen te hijsen op een botter. Vanuit de thuishaven in Volendam kun je een schip huren voor dagtochten of kortere trips. Een tocht van drie uur voor maximaal twaalf personen is al te boeken vanaf € 495,-, compleet met een ervaren tweekoppige bemanning.

Of je nu een familiedag, bedrijfsuitje of teambuilding organiseert, de botters zijn voor elke gelegenheid geschikt. En voor grotere gezelschappen zijn er meerdere botters beschikbaar. Iedere tocht wordt op maat samengesteld, met mogelijkheden zoals lunchen aan boord of zelfs het organiseren van een zeilwedstrijd. De opbrengst van de verhuur wordt gebruikt voor het onderhoud van deze unieke schepen, waardoor je met jouw dag op het water bijdraagt aan hun voortbestaan! 

Daarnaast is de vereniging nog op zoek naar schippers en maten die willen helpen met het verhuren van de botters. De interne opleiding wordt verzorgd door de vereniging zelf. Lijkt dit je wat? Kom dan eens langs op de botterwerf en laat je informeren.

Ga voor meer informatie naar www.volendammerbotters.nl 

Tien jaar Kerremuskrakers

Dit jaar markeert het tienjarig jubileum van de eerste Kerremus CD. Het Volendammer feestpubliek maakte toen kennis met hits als ‘Kloas’ van De Rosas, ‘Kobus’ van Trammeland, ‘Evangeline’ van Jan Dulles, Mell en Simon Stein, en ‘Cola of Sinas’ van Tim Jans en Wim Steeker, beter bekend als Jan Smit en Mike Weerts. Deze eerste successen werden gevolgd door nog veel meer kermishits in de daaropvolgende jaren. Recentelijk hebben geestelijke vaders van het project, Joop Bouwman en Jan Koning, de krachten gebundeld met niemand minder dan Jan Dulles en Jaap Kwakman. De Kerremus CD werd omgedoopt tot Kerremuskrakers. Een mooi moment om terug te blikken op het verleden en vooruit te kijken naar de toekomst van de Volendammer kermismuziek.

Het project werd tien jaar geleden opgericht met als doel lokale bands te bewegen om kermisliedjes op te nemen. ,,Dat is slechts deels gelukt,” geeft Bouwman toe. ,,Afgezien van de feest- en kermisbands, hebben we een aantal gevestigde namen uit de Volendamse muziekscene weten te strikken, zoals Almost Famous, A Million Shoes en de B6-Band. Maar een volledig album vullen met unieke nummers, speciaal opgenomen voor de kermis door pop- en rockbands, bleek een utopie.”

Terugkijkend vindt producer Jan Koning dat het Kerremus-muziekproject toch de juiste koers heeft genomen. ,,Jaar in, jaar uit hebben we een album kunnen realiseren met een sterke mix van feestplaten en het akoestische werk waar het Volendamse publiek zo van houdt. Al tien jaar lang beschikken we over een groep fantastische muzikanten die de liedjes inspelen. Namen als Dick Plat, Cees ‘Kirrie’ Zwarthoed, Daniël Metz, Evert ‘Kluiter’ Veerman en Jan Dulles zijn geregeld in de studio te vinden om aan de Kerremuskrakers te werken. Aan de kwaliteit van de muziek ligt het dus zeker niet.”

Balans

Het is een tijdrovende klus om de juiste balans te vinden tussen feestnummers, mannenkoor-nummers en akoestische nummers. 

‘‘We hebben‭ ‬artiesten als‭ ‬Trammeland‭, ‬De Rosa’s‭, ‬The‭ ‬Pietels‭, ‬Ut Oag Wil Oak Wet‭, ‬Volledam‭, ‬De Grijpers‭, ‬Helmen Verplicht‭, ‬J-Nius”

Joop: ,,Als we vinden dat we nog een bepaald type nummer missen, gaan we zelf op zoek naar de juiste persoon om een liedje op te nemen. Dat lukt altijd. Ik denk dat dat de verdienste is van tien jaar lang sterke kermisalbums maken.”

Ook dit jaar biedt de Kerremuskrakers weer een mix van gevestigde namen en nieuw talent. ,,We hebben het voorrecht om al jarenlang artiesten als Trammeland, De Rosa’s, The Pietels, Ut Oag Wil Oak Wet, Volledam, De Grijpers, Helmen Verplicht, J-Nius, De Ouwe Kluit, De Viltjes (voorheen Enpinque Iéglas), Peppino en Volop Skik op het album te mogen verwelkomen,” vervolgt Jan. 

,,Veel van deze namen kloppen al vroeg na de kermis aan met een nummer voor het volgende jaar – hoewel sommigen op het allerlaatste moment komen, maar dat hoort erbij. Het is aan ons als organisatie om de juiste combinatie te vinden tussen verschillende muziekstijlen en diverse artiesten. Dit jaar hebben we bijvoorbeeld een geweldige plaat van Monique Smit met Joop Bouwman samen, en ik heb hoge verwachtingen van het nummer ‘Blikkendag’ van de nieuwkomers Likke Pêhp.”

Verrassingen‭ ‬

De Kerremuskrakers 2024 belooft veel verrassingen, vertellen Joop en Jan enthousiast. ,,De nieuwe Pietels zijn weer fenomenaal. Als Jaap Kwakman en Jan Dulles even gaan zitten met de drie Pietels, dan weet je dat het goedkomt. ‘Sure He’s a Pietel’ is het openingsnummer van de Kerremuskrakers 2024, dat zegt genoeg, denk ik,” lacht Joop. De Trammeland-frontman is trots op zijn nieuwe liedje met De Grijpers. ,,Niet omdat ik samen met Jan Dulles de zang verzorg,” vervolgt hij, ,,maar het lied staat als een huis. Het brengt de luisteraar direct naar de Jordaan, en dat is precies wat we willen bereiken.”

‘‘Als je het publiek daar enthousiast op ziet reageren‭, ‬dan is dat de drijfveer die je‭ ‬motiveert om‭ ‬door te gaan”

,,En vergeet de Raddraaiers niet,” voegt Jan toe. ,,Die meiden hadden vorig jaar veel succes met hun debuutnummer. Ze werden overal gevraagd om op te treden, maar hun nieuwe nummer is naar mijn mening nog beter. We hebben in totaal negentien topnummers, stuk voor stuk krakers die de Volendamse kermis waardig zijn.”

Motivatie‭ ‬

Het blijft een kick om de massa’s publiek uit hun dak te zien gaan op de liedjes die zij hebben geschreven en opgenomen, erkent het Kerremus-duo. ,,Wij werken bijna het hele jaar door aan dit album,” vertelt Joop. ,,Wanneer je dan tijdens de kermis over de Dijk loopt en de klanken van een lied hoort dat je met jouw groepje hebt opgenomen, en je ziet het publiek daar enthousiast op reageren, dan is dat de drijfveer die je motiveert om door te gaan. Dat is voor mij het bewijs dat het Volendamse publiek nog altijd behoefte heeft aan kermismuziek. En zolang die behoefte er is, zullen wij doorgaan met het vervullen daarvan.”

Fotogalerij

Oorlogsmonument beklad met nazisymbolen: ,,Diep triest”

Woensdagochtend werden voorbijgangers geconfronteerd met een schokkende aanblik: het Egbert Snijder Monument, opgericht ter nagedachtenis aan de twaalf omgekomen leden van de Knokploeg Waterland tijdens de Tweede Wereldoorlog, is beklad met haatsymbolen.

Een hakenkruis, SS- en White Power-symbolen zijn met graffiti aangebracht op het iconische monument. Een monument dat symbool staat voor vrijheid en de mensen die hun leven daarvoor hebben gegeven. De lokale gemeenschap en het stadskantoor reageren geschokt op deze onbegrijpelijke daad.

,,Diep en dieptriest dat dit in onze gemeente is gebeurd,” zegt locoburgemeester Dirk Dijkshoorn. ,,Ik heb er geen woorden voor. Laten we met elkaar goed beseffen dat dit een monument is voor mensen die gevallen zijn omdat ze zich hebben ingezet voor onze vrijheid. Vrijheid die we tot op de dag van vandaag koesteren, zeker in deze onzekere tijden. Vanzelfsprekend worden deze uitingen zo snel mogelijk verwijderd.”

Verborgen schat opent nieuw hoofdstuk in Edamse cultuur

De wederopstanding van De Librije

Verba volant, scripta manent leest een plaquette tussen de met leer gebonden boeken in het studielokaal van De Librije. Woorden vervliegen, het geschrevene blijft. In 1538 – ruim 130 jaar na de opening van de Grote Kerk in Edam – werd het zuidelijk portaal aan het immense laatgotische bouwwerk toegevoegd.

Hier studeerden aanvankelijk monniken uit het nabijgelegen klooster, waarna het gebouw werd omgedoopt tot een Latijnse school voor elitaire jongens. Dit prachtige onderkomen herbergt een schat aan literatuur, verhalen en mysteries. Robert Lammers heeft het tot zijn missie gemaakt om historie en heden met elkaar te verweven. Mede dankzij zijn inzet zijn de historische ruimtes opnieuw toegankelijk voor het publiek.

Fotogalerij

Jonge zwaan weer thuis dankzij Dierenambulance

Een video op sociale media waarin een jonge zwaan herenigd wordt met zijn gezin, kreeg afgelopen weekend veel hartverwarmende reacties. De helden van Stichting Dierenambulance Waterland filmden hun avontuur in Volendam, tot groot genoegen van duizenden dierenvrienden.

Fotogalerij

De Onvergetelijke Ontmoeting van Jan ‘Cas’ Sombroek

John Denvers verloren belofte aan Volendam

Take me home, country roads. To the place… Iedereen boven de twaalf in de westerse wereld kan deze zin moeiteloos aanvullen. John Denver was een van de groten der aarde. Met zijn akoestische meesterwerken, gevoelige teksten en heldere stem wist hij een uniek subgenre binnen de countrymuziek te creëren. Terwijl hij in de Verenigde Staten al een wereldster was, moest zijn naam begin jaren ‘70 in Nederland nog aan bekendheid winnen. Volgens Jan ‘Cas’ Sombroek (76) begon die opmars in Volendam. ,,John Denver koesterde de wens om Volendam ooit te bezoeken,” zegt hij. ,,Dat heeft hij me persoonlijk verteld.”

Fotogalerij

Receptie 100 jaar Vrijwillige Brandweer Edam is reünie

‘Samenleving is jullie zeer dankbaar’

De deuren konden open en het wagenpark stond buiten uitgestald. Dat gaf de jarige Edamse Brandweer, naast enkele tafels buiten, in de kazerne de ruimte om de genodigden te verwelkomen. Zo werd het 100-jarige jubileum een reünie met de mannen van toen en de mannen van nu. En hun partners uiteraard. ,,Er is meteen een stuk van herkenning”, zei Willem van de Nes, die van 1986 tot 2001 diende en daarna naar China vertrok. ,,Toen ik deze uitnodiging kreeg, besloot ik het te combineren met een bezoek aan de familie hier.”

Fotogalerij

‘Ik blijf’

Lange tijd dacht ik dat televisieprogramma’s zoals ‘Ik vertrek’ niet aan mij waren besteed. Maar ja, soms moet je je vooroordelen bijstellen. Terwijl ik doorgaans liever een spannende serie kijk of een boek lees, smult mijn vriendin van zulke programma’s. En ja, inmiddels heb ik mezelf meerdere keren betrapt op het dichtklappen van mijn boek omdat de beelden op het scherm mijn aandacht trokken.
 
Een gemiddelde aflevering van ‘Ik vertrek’ verloopt als volgt: een stel vijftigers besluit alles achter te laten om hun geluk te beproeven onder de zon. Hij werkt als heftruckchauffeur op een kaasboerderij en zij als toetjesmaker bij de lokale snackbar. Ze verkopen hun hele hebben en houden: huis, auto, het bankstel en de ‘Live, Laugh, Love’-borden die erboven hangen. Alles gaat op Marktplaats. Daarmee komen ze op een budget van 14.000 euro. In Nederland koop je daar een tweedehands Hyundai en een zak kroketten voor. Maar zij geloven dat je met dat bedrag een luxe bed & breakfast kunt bouwen in een tropisch oord, waar ze overigens nog nooit zijn geweest.
 
Ik herinner me dat ik bij de eerste aflevering die ik met een schuin oog meekeek, aan mijn vriendin vroeg waar dit heen ging. Ze vertelde me dat veel afleveringen eigenlijk een soort verkapt leedvermaak zijn. Logisch, gezien het inschattingsvermogen van de mensen op tv. Hun kinderen laten ze huilend achter om aan een volkomen krankzinnige missie op een eiland in de Caribische Zee te beginnen. In het lokale dorpshuis wordt nog een depressieve afscheidsreceptie georganiseerd, met een scheefhangend spandoek op de achtergrond. Daarna kijken de programmamakers toe hoe deze arme zielen vol zelfvertrouwen het vliegtuig in stappen, om hun financiële en relationele ondergang tegemoet te reizen.
 
Bij aankomst blijkt hun nieuwe paradijs een dorre rots, zo’n tien meter boven zeeniveau. Terwijl de golven meedogenloos tegen de kale klippen beuken, ontdekken ze dat er geen leven mogelijk is op het stuk grond dat ze online hebben gekocht. ,,Ja, dat is wel even slikken,” zegt hij. In de ogen van de vrouw zie je de twijfel toeslaan, maar voordat ze iets kan zeggen, slaat haar man zijn arm om haar heen. ,,Daar laten we ons niet door kisten, hè scheetje? Morgen gaan we naar de bouwmarkt,” zegt hij, terwijl hij haar een zoen geeft. Terwijl de schittering in de ogen van de vrouw uitdooft, zie ik de ogen van mijn vriendin oplichten. Dit is het moment waarvoor ‘Ik vertrek’-fanaten kijken. Hoogmoed komt voor de val, en de val is onvermijdelijk in dit programma. Een enkeling redt het zonder terug te vallen op het Nederlandse uitkeringsstelsel.
 
Na een bezoek aan de lokale bouwmarkt zijn ze door driekwart van hun jaarbudget heen. ,,Ja, ik had toch verwacht dat de specie wat goedkoper zou zijn dan in Nederland,” verklaart de geëmigreerde doe-het-zelver. Nog geen tien minuten later dreigt het stel elkaar al te verlaten. Close-up zien we de man stug verder bouwen aan de provisorische, duidelijk instabiele fundering die hij, om onbekende reden, gevaarlijk dicht tegen de hoge afgrond aanlegt. Ondertussen zit zijn vrouw, op de achtergrond, huilend in een klapstoel naar Nederland te bellen. ,,Ja, wat verwacht je van een vrouw? Ze werkt in een snackbar,” klaagt hij, terwijl hij kreunend en zwetend het volgende gipsblok neerlegt. Inmiddels is hij vijftien kilo lichter dan aan het begin van de aflevering, en toen kon hij al een koprol maken in een TL-buis.
 
Hoe het verhaal eindigt, horen we volgende week. De cliffhanger is meesterlijk getimed. Ik moet toegeven: dit is puur goud. Als een bezetene blader ik door de NPO-app om dieper in de ‘Ik vertrek’-geschiedenis te duiken. Ik heb me laten vertellen dat er een aflevering op me wacht over twee broers die een hekel hebben aan werken, maar toch besluiten een garage te openen in een Surinaams moeras.