Weet je nog, díe kermis?
Kermis levert ieder jaar weer verhalen op. Sommige zijn niet geschikt voor het daglicht, andere worden jaren later nog altijd verteld als vrienden of vriendinnen bij elkaar zitten. In de aanloop naar de kermis halen we de komende weken een aantal van die onvergetelijke momenten op. Volendammers van verschillende generaties vertellen over hun mooiste kermisherinnering. Van de eerste rondjes op de kermis als kind tot legendarische avonden in de kroeg, bijzondere momenten op het podium en nachten waarom nét iets te diep in het glaasje werd gekeken. Verhalen die de kermis maken tot wat-ie is.
Joop Bouwman (52)
Joop Bouwman was 24 toen hij als schilder met Evert ‘Kluiter’ kwam te werken. Niet veel later vroeg Evert of hij mee wilde naar de beruchte zaterdagochtend van kermis. Dat wilde Joop wel. Alleen, zo bleek later, waren daar voorwaarden aan verbonden. ,,Mijn maat René ‘Bokkie’ – Kermisbokkie noemden ze hem toen – en ik mochten mee, maar we moesten de dag ervoor eerst naar de kapper. We moesten er netjes uitzien. En we moesten een bepaald bedrag aan geld meenemen.”
Op zaterdagochtend verzamelde de groep zich in het Boelenspark. Daar moesten de twee nieuwelingen eerst aantonen dat ze daadwerkelijk bij de kapper waren geweest én voldoende geld op zak hadden. Pas daarna werd de mars richting De Jozef ingezet.
Voor Joop ging er een wereld open. De Kleintjes Pils speelden die ochtend en tijdens de tweede set zong Jan ‘Vais’ O Sole Mio. ,,Wat ik daar meemaakte… Ik dacht dat ik in de hemel was beland. Zó gek werd het publiek. En als je dacht dat je alles had gehad, begonnen de Twaalf Rovers ook nog spontaan midden in de zaal te zingen.”
,,‘s Middags deden ze dat in het café nog eens dunnetjes over en uiteraard gingen wij mee. Uiteindelijk belandden Joop en Evert op een bankje bij De Molen. Voor Evert was het mooi geweest. ,,Hij zei tegen me: ‘Als jij nou nergens last van hebt, sla ik je in elkaar. Ik ga naar huis.’ Hij dacht op dat moment serieus dat het nacht was.”
De volgende dag vroeg Evert hoe laat Joop uiteindelijk thuis was gekomen. ,,Ik zei: ‘Een uur of drie, vier later dan jij.’ Dat was volgens hem onmogelijk. Totdat ik hem vertelde dat hij met de zon aan de hemel van de dijk af was gelopen. Toen ging er een lampje branden. ‘Dat verklaart waarom ik om drie uur ‘s nachts klaarwakker was’, zei hij.”
Joop kan er ruim een kwart eeuw later nog altijd om lachen. ,,Een prachtige dag. Mijn eerste zaterdagochtend in De Jozef. Die vergeet ik nooit meer.”
Favoriete kermisliedje
Keep On – Zwei Freunden
Kermis is voor mij…
Het mooiste volksfeest van het jaar. Voorheen als kermisganger en zanger van Trammeland. Nu als Manager van de Jozef en nog steeds als zanger van Trammeland.
Alicia Velle-de Boer (33)
Aan kermisherinneringen geen gebrek bij Alicia Velle-de Boer. ,,Ook genoeg die het daglicht niet mogen zien. En uiteraard verhalen waarbij je eigenlijk gewoon bij had moeten zijn.” Maar toen ze er onlangs met haar vriendinnen over sprak, kwamen ze toch allemaal uit bij hetzelfde moment: de zondagmiddag van de kermis in 2022, het laatste jaar van de oude kermistent op het Slobbeland.
Die middag speelde De Gezonde Apotheek, waarbij verschillende kermisartiesten van weleer het podium betraden voor een gastoptreden. Onder hen Gré Hoogland, die samen met haar zus als Me Zus en Ik de cultklassieker Me Stoepie ten gehore bracht, met de inmiddels legendarische refreinregel: Als me stoepie maar schoon is.
Gré was op dat moment ernstig ziek. Toch stond ze daar, in Volendams kostuum en met een plumeau in haar hand, nog één keer de tent op zijn kop te zetten. ,,Ze gaf werkelijk alles. Mijn gouden vriendin. Ze moet daar op haar allerlaatste krachten hebben gestaan. Een paar weken later overleed ze.”
Alicia hield het tijdens het optreden niet droog. En ze was niet de enige die besefte hoe bijzonder het moment was. ,,Iedereen wist het en iedereen voelde het. Ik heb zó staan huilen. Maar tegelijkertijd zette Gré met zo’n gouwe ouwe die hele tent op zijn kop.”
Na afloop volgde een minutenlang applaus. Dat moment maakte diepe indruk. ,,Die hele tent klapte voor haar. Het ging zeker tien minuten door. Dat applaus heeft me zó geraakt. Mijn vriendinnen hebben het er nog steeds over.” Ook het beeld van Gré zelf staat vier jaar later nog altijd op haar netvlies. ,,Op haar laatste krachten, in het Volendams, met die plumeau in haar handen: Als me stoepie maar schoon is. Dat beeld vergeet ik nooit meer. Ik ben dankbaar dat ik erbij ben geweest.”
Met wie?
,,Met mijn vriendinnen en voor mijn gevoel de rest van Volendam.”
Favoriete kermisliedje
Liberace – De Kus. ,,Dat nummer heeft bij ons thuis een speciale status. Het staat hier het hele jaar door aan, zelfs met kerst. We hebben er inmiddels zelfs een eigen tekst op gemaakt over onze dochter.”
Nico Sier ‘Waffel’ (61)
Nico ‘Waffel’ heeft genoeg kermisherinneringen om uit te kiezen. Een daarvan voert hem terug naar begin jaren negentig, toen hij nog op het Doolhof woonde. Op vrijdag van kermis verzamelde een groep vrienden zich bij hem thuis om voor te zitten. Even een paar biertjes voordat het echte werk begon. Ook Jan Vik en Japie Buijs Cas kwamen langs. Niet om daarna mee de kermis in te gaan, want de twee hadden andere plannen. ,,Zij gingen dat jaar niet met kermis. Ze zouden een weekend naar Texel gaan, maar kwamen nog wel even kijken op het voorzitje.”
Van Texel kwam uiteindelijk weinig terecht. ,,Ze zijn vijf dagen met kermis geweest in plaats van naar Texel. Ze stonden op elke foto in de NIVO dat jaar!”
Een andere herinnering brengt Nico terug naar de Joppekop, waar hij in die jaren werkte. Op maandagochtend traden daar tijdens de kermis artiesten op. Dat bewuste jaar was José Hoebee van Luv’ geboekt. Haar man en producer Will Hoebee was meegekomen.
Artiesten werden destijds vooraf ontvangen in het woonhuis naast het café, waar ze een koppie dronken en een ouwehoertje maakten met ouwe Job en zijn vrouw. Vanuit die huiskamer kregen José en Will alvast een voorproefje van wat zich in het café afspeelde. Daar trad namelijk Ab Plat, de veel te jong overleden Wupper, op. ,,Ab deed altijd de Rolling Stones. Nou ja, hij zette een plaat op – Under My Thumb in dit geval – en riep af en toe heel hard ‘Oh yeah!’” Het publiek vond het prachtig. De Wupper hing inmiddels aan de lampen en de hele zaak stond op zijn kop toen Will voorzichtig zijn hoofd om de hoek stak. Wat hij zag, beviel hem niet per se. ,,Hij zei: ‘Mijn vrouw gaat hier niet in.’ Hij was bang dat ze het niet zou overleven.”
Nico wist hem uiteindelijk te overtuigen. ,,Ik zei: ‘Doe het nou gewoon, er gebeurt niks geks. Dit is hier normaal.’” We kregen het voordeel van de twijfel, José ging naar binnen, deed haar optreden en vertrok daarna weer.
Maar toen wilde Will niet meer mee.
,,Hij zag dat het goed ging en ging helemaal mee in de sfeer. Rondjes weggeven, meezingen, hij had zijn draai gevonden. Toen het café ‘s middags leeg begon te lopen, dacht hij dat er daarna weer nieuw volk zou komen. Uiteindelijk boekte Will een kamer in Hotel Spaander en was de laatste die we die maandag de Joppekop uit moesten vegen.”
,,Het contrast kon niet groter”, lacht Nico. ,,Eerst mocht José van hem niet naar binnen en uiteindelijk kregen we Will zelf niet meer naar buiten. Een fantastische happening.”
Favoriete kermisliedje
De Dekkerband – Volendammer Volkslied
Kermis is voor mij…
,,Eén grote, gezellige reünie.”
