De baas van de buurt
Ik trok laatst een laatje open waar ik al jaren niet meer in had gekeken. Zo’n laatje waar alleen dingen in liggen die je ooit niet durfde weg te gooien. Oude kabels, verlopen pasjes, een sleutel waarvan niemand meer weet wat hij opent. En daar lag hij. Zwart, vierkant, licht vergeeld: de Casio CMD-40. Het horloge waarmee je televisies kon bedienen.
Dat horloge was geen accessoire, het was macht. Wie hem droeg, was de kingpin van de buurt. Alleen gebruikte je die macht nooit op de televisie van je eigen vader. Dat was je eigen glazen ingooien. Nee, je richtte je op de buren.
Het mooiste moment was na het avondeten. De afwas was nog warm. De buurman had zijn lichaam horizontaal geparkeerd en zijn ziel overgedragen aan een Champions League-wedstrijd. Dan was het tijd. Buiten. In de schemer. Net voor de aftrap richtte je je pols door het enkelglas en zette je de tv op RTL 4.
‘Godverdomme!’
Hij schakelde terug. Jij zette het volume op honderd. Vanuit de keuken riep zijn vrouw dat het ook normaal kon. Hij verdedigde zich, zette hem zachter, ging weer liggen. Zijn ploeg in de omschakeling. De spits vrij voor de keeper. En precies op dat moment: zwart beeld.
Wij lagen in de bosjes. Stil, met tranen in onze ogen, want lachen mocht niet hoorbaar zijn. Daarna door naar de volgende buurman. Het was een rondje. Een avondvullend programma. Totdat ouders ontdekten dat horloges dit konden.
Ik weet niet of het door die tijd kwam — zonder camera’s, zonder apps, zonder meldingen — maar kattenkwaad was overzichtelijker. Je bestelde twaalf broodjes kebab voor iemand van wie je wist dat hij ze sowieso wel zou opeten. Je verstopte het schrift van je broertje in de vriezer. Je drukte op een bel en dook weg achter een struik die eigenlijk te klein was. Je verschoof alles in een kamer vijf centimeter, precies genoeg om verwarring te zaaien. En je verving familiefoto’s door vreemden die er verdacht veel op leken.
Het mooie was: niemand legde iets vast. Iedereen leefde alleen in het moment. In herinneringen. In verhalen die later groter werden dan ze eigenlijk waren.
En nu ligt dat horloge weer in een laatje. Misschien werkt het nog. Maar ik zal het nooit meer gebruiken. Niet omdat het niet mag, maar omdat het niet meer kan. De wereld kijkt mee. En tegenwoordig is dat misschien maar goed ook.
Maar soms, als ik langs een raam loop waar een wedstrijd aanstaat, voel ik mijn pols toch weer even kriebelen.
Fotogalerij
Aan het laden ...