De kat, de duif en de pinpas
Er zat een duif in m’n tuin. Zo’n vieze stadsduif. Een asbak met vleugels. Hij landde heel lomp midden op m’n achterstraat, zoals duiven dat doen. Op dat moment wist ik nog niet dat die vliegende rat me 180 euro zou gaan kosten. Maar dat zou hij wel degelijk doen. Want Ruud zag hem ook.
Ruud is onze kat. Klein van stuk, maar in z’n eigen hoofd een soort huurmoordenaar van de Siciliaanse maffia. Hij sprong direct van tafel en sloop razendsnel naar het raam. Laag bij de grond. Staart zwiepend. Ogen groot. En ondertussen maakte hij van die onnatuurlijke kattengeluiden.
Die duif had niks door. Die liep daar gewoon wat rond te schijten op de tegels. Maar als dat raam er niet tussen had gezeten, had die duif nu in kleine stukjes door de tuin gelegen. Dan had Ruud hem in alle rust opgegeten.
Nog geen uur later ging Ruud ineens vijftien keer naar z’n kattenbak. Zonder resultaat. Alleen veel graven, draaien en beledigd rondkijken. Na een telefoontje naar de dierenarts moesten we onmiddellijk komen. Mogelijk nierfalen, zei ze. En zodra zo’n woord valt, zie je in gedachten gelijk spoedoperaties en een kat die zijn laatste woorden fluistert.
Dus wij daarheen. Ruud werd opgenomen, maar al snel belde de dierenarts weer: dit ging hem niet worden. Hij was te wild. Te gestrest. Ruud houdt niet van opsluiting. Een andere dierenarts heeft ooit speciaal voor hem een klein dwangbuisje aangeschaft om hem zijn medicatie toe te kunnen dienen. Hij heeft in zijn jeugd op straat geleefd en gedraagt zich sindsdien alsof hij dingen heeft gezien waar gewone huiskatten therapie voor nodig zouden hebben. Een kat met een verleden. Dat vindt hij zelf vooral heel belangrijk.
Gelukkig bleek het geen nierfalen. Een grote opluchting. Maar meteen kwam de volgende mogelijkheid op tafel: hoge bloeddruk. We zaten inmiddels al ruim boven de honderd euro, maar dat onderzoek kon ook nog wel even gedaan worden. En dan realiseer je je hoe dubbel huisdierenliefde eigenlijk is. Want soms hoop je dat die kat gewoon een keer besluit ergens anders te gaan wonen. Bijvoorbeeld als je eindelijk op de bank zit na een lange werkdag en hij uit het niets je achterhoofd aanvalt.
Maar zodra je kleuter met vochtige ogen vraagt of Ruud doodgaat, trek je alsnog je pinpas. Natuurlijk doe je dat. Dus ook dat onderzoek werd gedaan. Uitslag: niks aan de hand. Kerngezonde kat. Alles perfect. Hij was waarschijnlijk gewoon gestrest toen hij die urine moest achterlaten.
Dat is dan 180 euro graag.
De volgende keer dat die duif in de tuin landt, zet ik de achterdeur open.
Fotogalerij
Aan het laden ...