Ligfiets
Daar lag hij. Niet op straat. Niet op bed. Niet gevallen.
Hij fietste.
Op een ligfiets.
Midden op het fietspad, in volle glorie. Met de zelfverzekerdheid van een stadsduif op het Centraal Station.
Ik stond aan de overkant van de straat en werd ineens twintig jaar terug geslingerd. Deze scene had ik eerder meegemaakt. Identiek bijna. Alleen stond ik toen bij een elektriciteitshuisje met een blikje Energy in mijn hand. Nu had ik een kleuter aan de ene hand en een tas vol kippenbiefstuk en prei in de andere.
Twintig jaar geleden was de ligfiets het gesprek van de dag. Eén ligfietser en je had weer stof voor een hele avond ‘buitenstaan’ met de jongens. Iemand riep wat, meestal iets dat niet kon. Iets over geaardheid. Dat dat blijkbaar te maken had met je houding op een fiets.
En er werd gelachen.
Hard, en onzeker.
Die man destijds draaide zich om. Tilde zijn hoofd van het kussentje, zette zijn voeten tegen de trappers en gleed geruisloos op ons af. Hij stelde een terechte vraag: of zijn manier van fietsen betekende dat hij op mannen viel.
Eén van ons zei ja.
De rest zweeg.
De man knikte, keek teleurgesteld, liet zich zakken, zette zich af en reed weg. Zonder woorden.
Wat hij achterliet was een ongemakkelijke stilte. Een stilte die lang bleef hangen. Geen confrontatie. Alleen een vraag en een blik.
Zo volwassen.
Zo kalm.
En nu, jaren later, zag ik er weer één. Een nieuwe. Gestroomlijnder. Sneller. Er hing een vlaggetje aan, voor de zichtbaarheid.
Ik blijf het bijzonder vinden, zo’n keuze. En toch, of het nou uit medische noodzaak is, of uit voorkeur voor het horizontale leven. Er zit iets filosofisch in. Je ligt, maar je komt vooruit. De wereld raast onder je door, terwijl je nauwelijks lijkt te bewegen.
Ik stel me voor dat ligfietsers ook anders naar het leven kijken. Vanuit een lager perspectief. Op ooghoogte met kinderwagens en honden. Misschien zie je dan meer. Dingen die anderen missen in hun haast.
Ik heb geen oordeel.
Alleen bewondering.
En een lichte vorm van jaloezie.
Want wie wil er nou niet liggend door het leven glijden, zonder haast, mét zelfvertrouwen.
En de wind op je tas.
Fotogalerij
