Pastoor Dominiek onderweg: ‘Ik kom mezelf een beetje tegen’
Sinds maandag 6 juli is pastoor Dominiek Deraeve op de fiets onderweg naar Turijn, de bakermat van Don Bosco. Ruim vier weken trekt hij door Frankrijk, Zwitserland en Italië, alleen op pad zoals hij dat vaker doet, maar naar eigen zeggen nooit écht alleen: de vele ontmoetingen onderweg en de verbondenheid met thuis maken de tocht tot iets wat hij deelt met velen. Wie zijn reisblog volgt, ziet dat elke dag een eigen verhaal oplevert, met vallen en opstaan, kleine wonderen en grote vragen. De verslagen van de afgelopen twee dagen zijn daar een mooi voorbeeld van.
De dag begint al lastig, nog voor hij goed en wel op de fiets zit. Rond tien uur ligt Dominiek op bed en valt hij bijna meteen in slaap, maar rond middernacht schiet hij wakker en komt de rust niet meer terug. Kleine stukjes slaap, geen echte rust. Hij merkt dat hij gespannen is: zijn kaken klemmen op elkaar, zijn hart bonst. Pas rond vier uur valt hij weer in slaap en haalt hij nog net één slaapcyclus van anderhalf uur, voor hij om half zes alweer wakker ligt. Hij besluit dan maar wat eerder op te staan. Op de camping is het nog stil, op de opa in de buurttent na, die al bijna vertrekkensklaar is.
Bij het klaarmaken voelt hij zich plots niet lekker, alsof hij moet overgeven. Het trekt gelukkig snel weg, al blijft er een lichte ongerustheid hangen. Rond half acht vertrekt hij alsnog. De hartslagmeter, die hij de avond ervoor grondig had schoongemaakt door de band te laten weken en de elektroden schoon te wrijven, doet het eindelijk weer naar behoren. Opgelucht zoekt hij de Voie Verte weer op en probeert hij zijn hartslag onder de 105 slagen per minuut te houden – dat lukt aardig, en hij merkt dat hij er rustiger van gaat rijden.
Voorbij Charleville-Mézières doet hij boodschappen voor die dag en de volgende ochtend, met wat bananen en abrikozen als extra. Dan steekt de wind op, recht tegen hem in, en wordt de 105 bpm een utopie. Hij stelt zijn doel bij naar onder de 110 en probeert het rustig aan te doen – de wind en de warmte zijn immers al zwaar genoeg. Het landschap verandert van beboste heuvels naar glooiende akkers, en langs het kanaal passeert hij zo’n twintig sluizen op een paar kilometer afstand. Gelukkig gaat het stroomafwaarts, want wie de andere kant op fietst, moet flink harder trappen.
Vragen op de fiets
Het is tijdens dit soort lange, eenzame kilometers dat de gedachten bij Dominiek de vrije loop krijgen. Is het wel verantwoord om dit op zijn leeftijd te doen? Waarom onderneemt hij deze tocht eigenlijk? Wil hij iets bewijzen, en zo ja, wat? Was het idee om naar Don Bosco te gaan wel een goed idee, en wat hoopt hij daar te vinden? Hij twijfelt of hij niet te veel van zijn lichaam vraagt, en vraagt zich af waarom de rust niet komt, niet in zijn slaap en niet onderweg. Het brengt hem tot gebed: “Heer, Gij weet dat ik U bemin, leer me U echt te beminnen en laat me in uw Liefde rust vinden.” Hij beseft dat hij opnieuw moet leren om dingen uit handen te geven en zich toe te vertrouwen – iets wat, zo schrijft hij eerlijk, niet altijd makkelijk is.
Ook het zoeken naar een camping met zwembad, waar hij naar smacht om even goed te kunnen afkoelen, lukt die dag niet. Na 80 kilometer en een zware klim komt hij uit op een sobere boerencamping: geen luxe, maar wel rustig en fijn. Onderweg krijgt hij nog een bijzonder momentje: een libel strijkt neer op zijn arm en lift een tijdje mee. Als hij een foto wil nemen, vliegt ze weg. ’s Avonds zoekt hij op wat een libel symboliseert en leest, treffend, dat het een brenger van geluk is en staat voor verandering en transformatie.
Bezorgde reacties en een nieuwe dag
Het openhartige verslag van deze dag zorgt bij veel lezers voor bezorgdheid. Dominiek krijgt appjes en reacties vol aanmoediging en goede raad, iets wat hem ontroert. Toch wil hij geruststellen: dit hoort er volgens hem allemaal bij. Hij schrijft zulke dingen op omdat ze in hem opkomen, om zijn lezers deelgenoot te maken, maar ook voor zichzelf, om niet te vergeten wat zo’n tocht met een mens doet. Een pelgrimstocht in je eentje heeft een eigen dynamiek, zegt hij: je komt jezelf meer dan eens tegen, en dat werkt uiteindelijk zuiverend en helend.
De nacht daarna slaapt hij beter, ondanks een dier – vermoedelijk een vogel – dat de hele nacht roept, eerst ver weg, dan verontrustend dichtbij. Met oordopjes in slaapt hij uiteindelijk door tot zes uur. Buiten is het al warm als hij zijn tent uit kruipt. Hij neemt de tijd, want de enige supermarkt op zijn route, in Vouziers, gaat pas om half negen open. Onderweg vliegt een zwerm zwaluwen over – “wat is dat een tijd geleden dat ik die nog gezien heb” – en fietst hij onder bomen vol maretakken door, wat hem aan het denken zet over wat dat zou kunnen betekenen. Een eekhoorntje springt nog voor zijn wiel weg.
Een vergeten zakmes en een dure les
Bij de supermarkt doet hij boodschappen en snijdt hij zijn stokbrood doormidden om het in zijn stuurtas te laten passen. Zijn zakmes steekt hij weg, maar niet in het etui. Een kilometer verderop bekruipt hem een raar gevoel: zit het etui wel goed in zijn tas? Hij stopt, controleert, en mist het etui. Terugfietsend naar de supermarkt vindt hij het terug op de grond bij de fietsenstalling – een geluk dat hij op zijn gevoel is afgegaan.
Op de markt van Vouziers gunt hij zich een koffie, en het worden er zelfs twee. Voor de nacht zoekt hij een camping in Sainte-Ménehould, maar krijgt eerst alleen een antwoordapparaat aan de lijn. Hij fietst intussen verder, nu niet meer langs de Maas of het kanaal, maar over departementale wegen door heuvelachtige akkers waar volop geoogst wordt – mooie intervaltraining, bedenkt hij, met het oog op Zwitserland. Het weer valt aanvankelijk mee dankzij een sluier van bewolking, maar een stevige wind blaast hem al snel recht in het gezicht, zelfs bergafwaarts. Zijn energie zakt merkbaar weg en hij schakelt steeds vaker naar een lichtere versnelling.
Van sobere camping naar verrassende B&B
Onderweg krijgt hij eindelijk contact met de campinguitbater: er is plaats. Rond één uur komt hij aan, uitgeput en met drieënhalve bidon water, twee bananen en wat energierepen achter de kiezen. Maar de camping ligt er desolaat bij: geen bomen, geen schaduw, verroest gazon. Bij deze temperatuur wil hij dat niet. Hij rijdt terug naar het centrum van Sainte-Ménehould, lunch in een park – waar voorbijgangers hem spontaan aanspreken en succes wensen – en neemt dan een besluit: geen camping, maar een B&B.
Via Booking.com vindt hij een kamer voor 48 euro. Ter plaatse blijkt het adres te kloppen met een mooi pand, en aan de deur hangen twee telefoonnummers. Hij belt er een: voor 40 euro kan hij terecht, rechtstreeks geboekt. Als hij daarna nog eens op Booking.com kijkt, staat er ineens 118 euro voor dezelfde kamer – “wat een dievenbende!!!”, schrijft hij droogjes.
De kamer blijkt prachtig, zijn fiets kan veilig achter slot, en beneden is een keukentje. Na een verkwikkende douche en een was volgt een welverdiende rust op bed. Rond vijf uur trekt hij de stad in voor een drankje, wat tegenvalt: de meeste zaken gaan pas om zeven uur open. Hij wijkt uit naar de supermarkt en komt terug met twee Desperados-biertjes, een fles Perrier en een diepvries-gehaktschotel. Op het terras van de B&B proeft hij zijn eerste Desperados – “wat smaakt dat vies, je moet echt desperado zijn om dat te drinken” – voor hij de gehaktschotel opwarmt en opeet.
Die avond, aan de vooravond van de Franse nationale feestdag (waar door brandgevaar geen vuurwerk mag worden afgestoken), schrijft hij zijn blog op het terras met het tweede biertje binnen handbereik. Voor het eerst in dagen hoeft hij de volgende ochtend geen tent af te breken: ontbijt om half acht, en tijd om wat langer te blijven liggen.
Dagelijks een nieuw verhaal
Zo gaat het elke dag verder: fysieke uitputting, kleine tegenslagen, momenten van humor en telkens weer die zoektocht naar rust en overgave. Dominiek doet dagelijks uitgebreid verslag, compleet met foto’s, van zijn tocht naar Turijn. Wie benieuwd is hoe het hem de komende weken vergaat, kan zijn reisblog volgen via Dominieks blog.
Fotogalerij
Aan het laden ...