School is om te leren, maar maak het iets leuker…
De SKOV heeft ingezet op een nieuwe onderwijsvisie en dat biedt kansen. Om delen van het oude liefdevol los te laten. Om te verkennen welke nieuwe mogelijkheden elders al zijn uitgeprobeerd. En uit te vragen wat de gemeenschap (ouder en kind) belangrijk vindt.
In de afgelopen maanden werd er al flink gebrainstormd tijdens bijeenkomsten, door allerlei geledingen van de SKOV, alsook een groep ouders. Tussentijds schreef één van de eigen basisschoolleerlingen – Jax – een opvallende brief. ‘Het gaat over school en ik wil er iets aan veranderen’, liet hij zijn schoolleider weten. ‘Auto’s en fietsen bestonden vroeger al, maar zijn nu heel anders. School bestaat ook al heel lang, maar is nog exact hetzelfde. Een saai gebouw, waar alleen maar geluisterd moet worden. Het kan ook leuker, door de dagen korter te maken, door het leren creatiever te maken. Voor de kleuters is het leuk, die mogen twee keer per dag buiten spelen. in groep 7 mag je helemaal niks meer. Moet je leren, toetsen maken. Misschien mogen we meer praatmomenten in de klas, dat je vrij door de school mag lopen met je leesboek, toetsen leren leuker maken, bijvoorbeeld door thuis een spelletje te doen. School is om te leren, dat weet ik, maar maak het iets leuker’, is een bloemlezing van zijn oproep.
Gedachten van een kind. Menigeen kan zich er ongetwijfeld in verplaatsen. Veel van het oude gaf houvast, maar de huidige tijd vraagt een andere kijk. We komen van ver. Van de tijd dat je op de vingers getikt – of letterlijk met een liniaal geslagen – werd in de klas. Van de tijd dat een meester een ‘warm water club’ bedacht. Leerlingen die ‘dom’ waren, werden automatisch benoemd tot lid. En de club had ook een voorzitter. Je raadt het al… Dat oordelen over een ander, een stempel geven, het is van alledag. Daarom zou dat juist één van de aspecten – binnen het thema ‘sociaal- en emotionele vaardigheden leren’ – moeten zijn die volop aandacht krijgt in de nieuwe visie. Zodat kinderen durven te zijn wie ze zijn. In de klas, vóór de klas, buiten de klas. Inlevingsvermogen ontwikkelen, complimenten leren geven, durven praten over wat ze voelen.
De meeste kinderen zijn zó bezig met erbij willen horen, bang om erbuiten te vallen. Ze vallen te vaak ten prooi aan groepsdruk, verslavingen, misbruik, geweld, depressiviteit, criminaliteit. Meer dan ooit. Een veertigurige schermweek is niet uitzonderlijk, hersenen raken overprikkeld, kinderen weten niet van algoritmes, herkennen nepnieuws niet of nauwelijks. Het gros van de kinderen weet niet hoe het in verbinding met zichzelf moet blijven. Met mogelijk allerlei ernstige gevolgen. Dat maakt het zó urgent, dat we daar op school ruimte voor moeten maken, zodat er thuis ook (meer) ruimte voor komt. Want we kunnen niet alles over de schutting van de school gooien. We hebben er allemaal een taak in te vervullen. De ouder, de school, de docent, de trainer, de uitbater.
Online gaat de ontwikkeling en bijbehorende dynamieken voor de kids harder dan waar het onderwijs nu op ingericht is. Onze kinderen stellen thuis dezelfde vraag als ik veertig jaar geleden deed. Waarom ze zóveel uren aan allerlei formules moeten besteden waar zij (de meesten) later toch niets mee doen? Of waarom ze moeten weten hoe Lodewijk de Veertiende zijn binnenlandse macht vergrootte? Ik besef het, sommigen interesseert het. Onderwijs kan geen individueel maatwerk worden. Maar het kan, het moet, wel meebewegen.
Tijdens de recente SKOV-bijeenkomst schreef een docent op de vraag wat hij met het onderwijs zou willen: ‘Mooie karakters creëren’. Het zou de samenleving zoveel mooier maken. En dan beklijven al die andere lessen ook meer. Op 4 juni worden er momenten georganiseerd voor ouders en kinderen om input te geven voor het toekomstige onderwijs. Wordt vervolgd. En oh ja… ‘Neem deze brief alstublieft serieus’, besluit Jax richting zijn schoolleider. De kinderen van nu, zijn de ouders van de toekomst.
Fotogalerij
Aan het laden ...