‘Nooit een dag zonder plezier’
Manueel therapeut Gerald Röben draagt het stokje over
Gerald Röben groeide uit tot een begrip. Bijna een halve eeuw geleden was hij de jongste afgestudeerde fysiotherapeut van Nederland. Niet veel later streek hij neer in Volendam, op voorspraak van wijlen voetbaltrainer Joep Steur. Nu de ‘7’ nadert in de leeftijd, gaat hij het stokje overdragen. ,,Ik heb een héle mooie tijd gehad en ben de Volendammers dankbaar voor de liefde waarmee ik hier heb kunnen werken. Nooit ging ik een dag zonder plezier aan het werk.”
Vanuit zijn kamer in de fysiopraktijk van JSC Toptraining kijkt hij achterom, naar de tijd dat hij in Amsterdam begon bij Richard Smith, waar destijds de grote voetballers kwamen. ,,Joep Steur kwam als trainer van FC Volendam met spelers naar mij”, begint Gerald. ,,Op een gegeven moment zei Joep dat ik naar Volendam moest komen. Sijmen en Jan Tol van Aart vertimmerden een pand op het Doolhof en ik ging aan de slag, eigenlijk zonder gemeentelijke toestemming. Mijn allereerste patiënt was toen Theo Mooijer, die lag op de bank toen er werd aangeklopt. Stond er een politieagent voor de deur. Hij vroeg mij wat ik aan het doen was. ‘Werken natuurlijk’ zei ik. Hij wist mij gelijk te vertellen dat dat niet mocht. Ik had toen nog veel contact met Joep en die regelde een afspraak met de gemeente. Daar werd mij verteld dat ik het huis in de Marsstraat mocht kopen voor de praktijk. Uiteindelijk ging ik daar verder en later ben ik op de Julianaweg gegaan, in de sportschool van Martin de Graaf, toen Sportcentrum Physique BV. Deze nam ik over en veranderde de naam in Sportcentrum Toptraining (Physique) BV, daar heb ik tien jaar gezeten.”
Tussentijds was hij fysio bij de plaatselijke FC. ,,Toenmalig manager Jan Brouwer vroeg bij de verbouwing van het stadion of ik daar intrek wilde nemen, dat gebeurde in 1997.” Toptraining, mede door zijn toenmalige vrouw Ilona Monsanto en mede-eigenaren Pieter de Moes en Linda de Moes, werd een tweede thuis voor velen. ,,Als sportschool en voor de fysiotherapie. Björn van der Gaag ging als fysio en manueel therapeut met me mee vanaf de Julianaweg, een fantastische collega en een hele goede vent. Ik ben nu bijna veertig jaar verder, nu behandel ik gezinsleden van patiënten die ik toen behandelde; dan is de tijd omgevlogen.”
,,Wat zij laten zien, is dat je eigenlijk onbegrensde mogelijkheden hebt. Als ik erover praat, krijg ik weer kippenvel”
,,Het meeste dat me is bijgebleven, is de Nieuwjaarsbrand. Dat had een impact op het dorp, maar ook zo’n impact op ons, op de fysiotherapeutische zorg. En nog steeds, als ik de kinderen van toen tegenwoordig hier zie, hoe ze zich ontworsteld hebben aan het idee van ‘dit gaat nooit wat worden’… Prachtige mensen zijn het geworden. Onderweg zijn er ook psychische problemen gekomen, daar zijn mensen ook mee aan de slag gegaan. Niemand had gedacht dat ze zo in de maatschappij zouden komen te staan. Dat heeft ons, dat heeft mij, gevormd. Wat zij laten zien, is dat je eigenlijk onbegrensde mogelijkheden hebt. Als ik erover praat, krijg ik weer kippenvel.”
,,Qua fysiotherapie bracht het, in het verzekeringspakket, een kentering teweeg. Wij waren een zogeheten ‘wilde vestiging’ en die mocht geen Ziekenfonds-verzekerden in behandeling nemen, maar omdat het er zoveel waren, werd er in de vergoeding ruimte gecreëerd. Het zorgstelsel ging daarna op de schop. Ik weet nog dat Marga Smit hier enige tijd na de Nieuwjaarsbrand spinning les kwam geven, ze kon het stuur niet eens goed vasthouden. Ongelofelijk, wat een kracht.”
,,In de loop der jaren is er vriendschap ontstaan met patiënten. Ik ben trots op hetgeen wat we hebben bereikt. Het is tijd om het stokje over te geven. Vanaf 30 juni gebeurt dat gefaseerd. Het doet nu al zeer, ik heb al wel een krop in m’n keel”, zegt hij. ,,Elke ochtend ging en ga ik hier met de motor naar toe, om er om kwart over vijf te zijn, dan staan sommigen al te wachten, zoals Frank Tuip.”
,,Onlangs hebben we osteopaat Ruud Tol aangenomen, naast Björn, Sven Deen en student master manueel therapeut Michael Tol en podoloog Jan Willem Kramer. Een mooi team.” Voor Gerald wordt het tijd voor een nieuwe plek. Acht jaar geleden werd hij overvallen door een hartinfarct. ,,We hebben een huis in het buitenland, ik ben nog onwijs fit, fiets veel, doe van alles, dus ik moet het nu pakken. Mijn gezin vraagt dat ook. En ik zit niet aan de andere kant van de wereld…”
Fotogalerij
Aan het laden ...