Onze redactie aan het woord: Kevin Mooijer

Jan Biggel en het afstraffende algoritme

Elke week brengen diverse redacteuren van NIVO een persoonlijke boodschap, variërend van serieuze overdenkingen tot luchtige grappen. Deze week is het de beurt aan Kevin.

n

 

Dat onze online activiteiten tegenwoordig opgeslagen worden en gesprekken afgeluisterd worden door smartphones, laptops en tablets is geen geheim meer. Verschillende apps zijn geprogrammeerd om gebruikers te monitoren. Niet per se een prettige gedachte, maar in ieder geval worden dankzij deze methode van dataverzameling terroristen en andere criminelen in de kraag gevat. Toch? Helaas, de data worden vooral gebruikt om the working class man lastig te vallen met gerichte advertenties. In mijn geval is dat niet top. Mijn zoontje van twee luistert namelijk graag naar Jan Biggel. Ik word dus niet alleen gepijnigd door Nederlandse krakers als ‘Ons moeder zeej nog’ en ‘Lilluke Linda’, maar ook moet ik de reclames doorstaan die kennelijk aantrekkelijk zijn voor mensen die uit vrije wil naar Jan Biggel luisteren.

 

Hoewel mijn zoontje nog niet kan lezen of schrijven, weet hij binnen enkele seconden de muziek van de kale carnavalszanger op Spotify en YouTube te vinden. En op het videokanaal word je tussen de liedjes door nogal eens getrakteerd op een ongewenste reclame. Voorheen werden onze schermen gedomineerd door reclames voor avontuurlijke reizen naar verre landen, door culinaire bezorgdiensten, chique kledingmerken en af en toe kwam er een auto van Mercedes voorbij. Producten en diensten die countryliefhebbers schijnbaar ambiëren. Maar nu er zo’n 300 keer per dag een plaat van Biggel wordt aangezet, heeft ‘Big Brother’ mijn ‘smaak’ daarop aangepast. De Mercedes is vervangen door een Dacia, de goede wijnen hebben plaatsgemaakt voor halve liter blikken supermarktbier en de avontuurlijke vakanties zijn vervangen door onaangenaam drukke zwembaden in eigen land.

 

Een samenstelling die uitstekend aansluit bij het tv-programma ‘Probleemwijken’. Als ik kijk naar de huidige muzieksmaak van mijn zoontje, hoop ik oprecht dat het algoritme het bij het verkeerde eind heeft. Maar het beeld van dat vrolijke mannetje dat dansend en springend door de huiskamer raast op de carnavalskrakers van Jan Biggel maakt veel goed. Gelukkig kan hij, naast Biggel, Lamme Frans en Vieze Jack, ook genieten van muziek van Piet Veerman, Hall & Oates en The Rolling Stones. Toch zal ik straks de privacy-instellingen op mijn telefoon nog even controleren…

 

Eén schaap overleeft blauwtong-virus bij boer Beets

‘Het is een mokerslag’

,,Kijk, hij heeft het overleefd, maar is nu wel eenzaam”, wijst boer Beets op het enige overgebleven schaap dat in de wei staat. De andere vijf zijn ten prooi gevallen aan het blauwtong-virus. ,,Het is erg. Maar er zijn ook schapenhouders met wel twee, driehonderd schapen; het is een mokerslag.”

n

 

Door: Eddy Veerman

 

In 1965 begon boer Beets, generaties achtereen kwamen elke lente even bij de lammetjes kijken. Vanuit de Nivo fietste Pius trouw heen om een foto te maken, ten teken dat het voorjaar was begonnen. ,,Maar komend voorjaar zul je ontzettend weinig lammeren zien staan in Nederland”, jammert de 79-jarige boer.

Eigenlijk wilde hij zelf al stoppen. ,,Maar mijn vrouw en jongste zoon wilden toch nog even doorgaan.” Dertien jaar geleden waarde er ook een virus rond, weet de boer nog. ,,Tongblaar. Daar herstelden ze toen gelukkig van. Van dat virus had ik vroeger op school iets geleerd, maar over deze niet.” Hij hoopte uiteraard dat dit virus zijn erf voorbij zou gaan. ,,Ik ben nog met penicilline in de weer geweest, maar het had geen invloed. Op een gegeven moment zie je dat ze blaren in de mond krijgen, dat hun longen vol lopen. Ik heb ze nog aan de achterpoten opgetild, in de hoop dat het er uit zou komen. Maar je ziet de tong blauw kleuren en opgezet raken. Uiteindelijk kunnen ze stikken.”

Eén van de schapen knapte op. ,,Dat kon ik aan z’n ogen zien. Nu is hij eenzaam, dat merk je. Het zijn immers kuddedieren. We hebben hem de afgelopen week heel erg verwend, door wat vaker naar hem toe te gaan en te aaien. Wat we nu gaan doen, weet ik nog niet. Dat beslissen we na 1 januari.”

 

 

Zesde klas Tarcisiusschool viert vijfde reünie in de Botterwerf

In 1965 verlieten 44 jongens van zo’n twaalf jaar de Tarcisiusschool. Zoals normaal gesproken gebeurt, gaat dan ieder zijn eigen weg en kiest een vervolgopleiding waar hij zich het prettigst bij voelt. Doordat iedereen in Volendam woont, kom je elkaar nog wel eens tegen en groei je met elkaar op.

 

Door: Klaas Smit

 

Je ziet je oud klasgenoten op het Don Bosco College, velen ging naar de Ambachtschool in Edam, je komt elkaar tegen op het sportveld of in de PX, maar er zijn er toch ook een paar die je eigenlijk weinig ziet. Vandaar dat er op een zeker moment toch de behoefte was aan een reünie en zo geschiedde. Na een bezoek aan meester Kees Steur en daarna Wim Zwarthoed was de organisatie bekend met de namen van de jongens die in 1965 op de zesde klas bij elkaar in de Tarcisiusschool zaten en werd de eerste reunie gehouden op 16 augustus 2003, het jaar dat ieder 50 jaar was geworden.

Het werd een super gezellig samenzijn in De Botterwerf en de afspraak werd eigenlijk gelijk gemaakt dat de reunie iedere vijf jaar werd gehouden. En dan zijn we alweer twintig jaar verder. De aanwezigen zijn inmiddels 70 geworden. Maar als je zo bij elkaar zit, lijkt de tijd even stil gestaan te hebben. Verhalen van zestig jaar geleden worden zo uit de mouw geschud en het was weer een prachtig samenzijn, waarbij alweer plannen zijn gesmeed voor de (nabije) toekomst. Als klap op de vuurpijl was het Dick Tuijp (Kappie) die met een zelf geschreven lied “als we 80 zijn”, de avond nog een extra boost gaf. Op naar de volgende reünie.