Wat zondagmiddag aan de Dick Tolstraat leek op een steekpartij, bleek uiteindelijk een ongelukkige samenloop tussen een tulband en een taalfoutje. Het ‘slachtoffer’, Mark Deen, was op weg naar het Slobbeland, met in zijn tas een dikke koek en het bijbehorende snijgerei.
Sinds maandag 6 juli is pastoor Dominiek Deraeve op de fiets onderweg naar Turijn, de bakermat van Don Bosco. Ruim vier weken trekt hij door Frankrijk, Zwitserland en Italië, alleen op pad zoals hij dat vaker doet, maar naar eigen zeggen nooit écht alleen: de vele ontmoetingen onderweg en de verbondenheid met thuis maken de tocht tot iets wat hij deelt met velen. Wie zijn reisblog volgt, ziet dat elke dag een eigen verhaal oplevert, met vallen en opstaan, kleine wonderen en grote vragen. De verslagen van de afgelopen twee dagen zijn daar een mooi voorbeeld van.
De dag begint al lastig, nog voor hij goed en wel op de fiets zit. Rond tien uur ligt Dominiek op bed en valt hij bijna meteen in slaap, maar rond middernacht schiet hij wakker en komt de rust niet meer terug. Kleine stukjes slaap, geen echte rust. Hij merkt dat hij gespannen is: zijn kaken klemmen op elkaar, zijn hart bonst. Pas rond vier uur valt hij weer in slaap en haalt hij nog net één slaapcyclus van anderhalf uur, voor hij om half zes alweer wakker ligt. Hij besluit dan maar wat eerder op te staan. Op de camping is het nog stil, op de opa in de buurttent na, die al bijna vertrekkensklaar is.
Bij het klaarmaken voelt hij zich plots niet lekker, alsof hij moet overgeven. Het trekt gelukkig snel weg, al blijft er een lichte ongerustheid hangen. Rond half acht vertrekt hij alsnog. De hartslagmeter, die hij de avond ervoor grondig had schoongemaakt door de band te laten weken en de elektroden schoon te wrijven, doet het eindelijk weer naar behoren. Opgelucht zoekt hij de Voie Verte weer op en probeert hij zijn hartslag onder de 105 slagen per minuut te houden – dat lukt aardig, en hij merkt dat hij er rustiger van gaat rijden.
Voorbij Charleville-Mézières doet hij boodschappen voor die dag en de volgende ochtend, met wat bananen en abrikozen als extra. Dan steekt de wind op, recht tegen hem in, en wordt de 105 bpm een utopie. Hij stelt zijn doel bij naar onder de 110 en probeert het rustig aan te doen – de wind en de warmte zijn immers al zwaar genoeg. Het landschap verandert van beboste heuvels naar glooiende akkers, en langs het kanaal passeert hij zo’n twintig sluizen op een paar kilometer afstand. Gelukkig gaat het stroomafwaarts, want wie de andere kant op fietst, moet flink harder trappen.
Vragen op de fiets
Het is tijdens dit soort lange, eenzame kilometers dat de gedachten bij Dominiek de vrije loop krijgen. Is het wel verantwoord om dit op zijn leeftijd te doen? Waarom onderneemt hij deze tocht eigenlijk? Wil hij iets bewijzen, en zo ja, wat? Was het idee om naar Don Bosco te gaan wel een goed idee, en wat hoopt hij daar te vinden? Hij twijfelt of hij niet te veel van zijn lichaam vraagt, en vraagt zich af waarom de rust niet komt, niet in zijn slaap en niet onderweg. Het brengt hem tot gebed: “Heer, Gij weet dat ik U bemin, leer me U echt te beminnen en laat me in uw Liefde rust vinden.” Hij beseft dat hij opnieuw moet leren om dingen uit handen te geven en zich toe te vertrouwen – iets wat, zo schrijft hij eerlijk, niet altijd makkelijk is.
Ook het zoeken naar een camping met zwembad, waar hij naar smacht om even goed te kunnen afkoelen, lukt die dag niet. Na 80 kilometer en een zware klim komt hij uit op een sobere boerencamping: geen luxe, maar wel rustig en fijn. Onderweg krijgt hij nog een bijzonder momentje: een libel strijkt neer op zijn arm en lift een tijdje mee. Als hij een foto wil nemen, vliegt ze weg. ’s Avonds zoekt hij op wat een libel symboliseert en leest, treffend, dat het een brenger van geluk is en staat voor verandering en transformatie.
Bezorgde reacties en een nieuwe dag
Het openhartige verslag van deze dag zorgt bij veel lezers voor bezorgdheid. Dominiek krijgt appjes en reacties vol aanmoediging en goede raad, iets wat hem ontroert. Toch wil hij geruststellen: dit hoort er volgens hem allemaal bij. Hij schrijft zulke dingen op omdat ze in hem opkomen, om zijn lezers deelgenoot te maken, maar ook voor zichzelf, om niet te vergeten wat zo’n tocht met een mens doet. Een pelgrimstocht in je eentje heeft een eigen dynamiek, zegt hij: je komt jezelf meer dan eens tegen, en dat werkt uiteindelijk zuiverend en helend.
De nacht daarna slaapt hij beter, ondanks een dier – vermoedelijk een vogel – dat de hele nacht roept, eerst ver weg, dan verontrustend dichtbij. Met oordopjes in slaapt hij uiteindelijk door tot zes uur. Buiten is het al warm als hij zijn tent uit kruipt. Hij neemt de tijd, want de enige supermarkt op zijn route, in Vouziers, gaat pas om half negen open. Onderweg vliegt een zwerm zwaluwen over – “wat is dat een tijd geleden dat ik die nog gezien heb” – en fietst hij onder bomen vol maretakken door, wat hem aan het denken zet over wat dat zou kunnen betekenen. Een eekhoorntje springt nog voor zijn wiel weg.
Een vergeten zakmes en een dure les
Bij de supermarkt doet hij boodschappen en snijdt hij zijn stokbrood doormidden om het in zijn stuurtas te laten passen. Zijn zakmes steekt hij weg, maar niet in het etui. Een kilometer verderop bekruipt hem een raar gevoel: zit het etui wel goed in zijn tas? Hij stopt, controleert, en mist het etui. Terugfietsend naar de supermarkt vindt hij het terug op de grond bij de fietsenstalling – een geluk dat hij op zijn gevoel is afgegaan.
Op de markt van Vouziers gunt hij zich een koffie, en het worden er zelfs twee. Voor de nacht zoekt hij een camping in Sainte-Ménehould, maar krijgt eerst alleen een antwoordapparaat aan de lijn. Hij fietst intussen verder, nu niet meer langs de Maas of het kanaal, maar over departementale wegen door heuvelachtige akkers waar volop geoogst wordt – mooie intervaltraining, bedenkt hij, met het oog op Zwitserland. Het weer valt aanvankelijk mee dankzij een sluier van bewolking, maar een stevige wind blaast hem al snel recht in het gezicht, zelfs bergafwaarts. Zijn energie zakt merkbaar weg en hij schakelt steeds vaker naar een lichtere versnelling.
Van sobere camping naar verrassende B&B
Onderweg krijgt hij eindelijk contact met de campinguitbater: er is plaats. Rond één uur komt hij aan, uitgeput en met drieënhalve bidon water, twee bananen en wat energierepen achter de kiezen. Maar de camping ligt er desolaat bij: geen bomen, geen schaduw, verroest gazon. Bij deze temperatuur wil hij dat niet. Hij rijdt terug naar het centrum van Sainte-Ménehould, lunch in een park – waar voorbijgangers hem spontaan aanspreken en succes wensen – en neemt dan een besluit: geen camping, maar een B&B.
Via Booking.com vindt hij een kamer voor 48 euro. Ter plaatse blijkt het adres te kloppen met een mooi pand, en aan de deur hangen twee telefoonnummers. Hij belt er een: voor 40 euro kan hij terecht, rechtstreeks geboekt. Als hij daarna nog eens op Booking.com kijkt, staat er ineens 118 euro voor dezelfde kamer – “wat een dievenbende!!!”, schrijft hij droogjes.
De kamer blijkt prachtig, zijn fiets kan veilig achter slot, en beneden is een keukentje. Na een verkwikkende douche en een was volgt een welverdiende rust op bed. Rond vijf uur trekt hij de stad in voor een drankje, wat tegenvalt: de meeste zaken gaan pas om zeven uur open. Hij wijkt uit naar de supermarkt en komt terug met twee Desperados-biertjes, een fles Perrier en een diepvries-gehaktschotel. Op het terras van de B&B proeft hij zijn eerste Desperados – “wat smaakt dat vies, je moet echt desperado zijn om dat te drinken” – voor hij de gehaktschotel opwarmt en opeet.
Die avond, aan de vooravond van de Franse nationale feestdag (waar door brandgevaar geen vuurwerk mag worden afgestoken), schrijft hij zijn blog op het terras met het tweede biertje binnen handbereik. Voor het eerst in dagen hoeft hij de volgende ochtend geen tent af te breken: ontbijt om half acht, en tijd om wat langer te blijven liggen.
Dagelijks een nieuw verhaal
Zo gaat het elke dag verder: fysieke uitputting, kleine tegenslagen, momenten van humor en telkens weer die zoektocht naar rust en overgave. Dominiek doet dagelijks uitgebreid verslag, compleet met foto’s, van zijn tocht naar Turijn. Wie benieuwd is hoe het hem de komende weken vergaat, kan zijn reisblog volgen via Dominieks blog.
Waar de meeste mensen naar buiten kijken om te zien of ze een jas moeten meenemen, ziet Volendammer Willem Bond een wolk en vraagt zich af waar die vandaan komt. Tijdens onweer rent hij niet naar binnen, maar juist naar buiten, en op de heetste dag uit de Nederlandse geschiedenis stapte hij op de fiets om te ervaren hoe veertig graden voelt.
Inmiddels kennen steeds meer mensen hem als Weather Dude Willem: de man met oranje zonnebril en gele bodywarmer die op social media vertelt over weer, klimaat en natuurverschijnselen. Zijn fascinatie gaat verder terug dan hij zich kan herinneren, en ook als oud-aardrijkskundeleraar blijft hij in hart en nieren docent – alleen nu voor een publiek dat vrijwillig kijkt.
Hoe Willem zijn levenslange liefde voor het weer omzet in filmpjes vol onweer, storm en hitte, lees je morgen uitgebreid in de NIVO.
De automobilist die de 14-jarige Tamar uit Marken, leerlinge van het Don Bosco College in Volendam, in 2020 doodreed, kan niets worden verweten. Dat oordeelt de rechtbank Haarlem. Het OM eiste acht weken cel, maar de 33-jarige Jamal T. wordt vrijgesproken en hoeft geen schadevergoeding te betalen. Ook een eerdere boete van 1500 euro wordt vernietigd.
Tamar was in de nacht van 24 op 25 juli 2020 weggelopen na een ruzie met haar ouders. Ze werd aangetroffen in de berm van de Zeedijk, aangereden door een witte Mazda. T. verklaarde te denken een dier te hebben geraakt. De rechtbank gelooft dit: er was geen fiets- of voetpad, geen bebouwing, en T. reed niet te hard. Ook het doorrijden wordt hem niet aangerekend. Volgens de rechter heeft Tamar zich, mogelijk gewond, zelf richting de berm bewogen.
De gemeente heeft botulisme en blauwalg vastgesteld op meerdere plekken. Dit kan gevaarlijk zijn voor mens en dier. Ziet u dode dieren in of langs het water, meld dit dan direct via de BuitenBeter-app of bij het KCC van de gemeente via (0299) 398398. Wees ook voorzichtig bij het zwemmen of het laten zwemmen van uw hond in open water.
Blauwalg is geen plant maar een bacterie die bij warm weer snel kan groeien in stilstaand water. Het water kan hierdoor groen of blauwgroen kleuren en gaan stinken. Zwemmen in water met blauwalg kan huidirritatie, maag- en darmklachten en hoofdpijn veroorzaken. Honden kunnen er ernstig ziek van worden als ze ervan drinken.
Botulisme wordt veroorzaakt door een bacterie die vooral voorkomt in warm, stilstaand water. De ziekte is gevaarlijk voor watervogels en vissen, maar kan ook mensen en huisdieren ziek maken. Dode vogels of vissen moeten snel worden opgeruimd om verspreiding te voorkomen; raak ze nooit met blote handen aan en meld ze direct bij de gemeente.
Meldingen kunnen laagdrempelig worden gedaan via de BuitenBeter-app, te downloaden in de appstore.
Foto: Rondom ’t Breikie sterven de eenden en vissen en masse. In de NIVO van morgen is er meer over te lezen.
In een tijdperk waarin smartphones en laptops ons dagelijks leven domineren, lijken ouderwetse notitieboeken misschien overbodig. Toch kiezen veel mensen er nog altijd bewust voor om hun gedachten, plannen en inspiratie in een fysiek boekje neer te schrijven. Dit is niet zonder reden: het gebruik van een notitieboek biedt overzicht, structuur en ruimte voor creativiteit. De blijvende populariteit van onder meer Moleskine notitieboeken onderstreept hoe waardevol deze manier van werken nog steeds is.
Schrijven met de hand stimuleert de hersenen op een unieke manier. Onderzoeken tonen aan dat het noteren van ideeën met pen en papier zorgt voor een betere verwerking en opslag van informatie dan typen op een toetsenbord. Het schrijfproces dwingt om te vertragen en bewust na te denken over elke notitie. Hierdoor krijgt elk idee, hoe klein ook, meer aandacht en kan het verder uitgroeien tot een concreet plan. Bovendien geeft een notitieboek geen afleiding zoals meldingen op digitale apparaten, waardoor de focus en concentratie verbeteren tijdens het nadenken en uitwerken van ideeën.
Notitieboeken zijn daarnaast flexibel: je kunt schetsen, pijlen trekken of lijsten maken zoals je zelf wilt. Dit visuele aspect bevordert het creatieve proces en maakt het eenvoudiger om verbanden te leggen of gedachten te ordenen. Elk leeg blad nodigt uit om te vullen met plannen, hersenspinsels of lijstjes. Notitieboeken zijn er in diverse formaten en stijlen, zodat iedereen een exemplaar kan kiezen dat aansluit bij zijn of haar schrijfgewoonten.
Notitieboeken brengen op een eenvoudige manier structuur aan in het dagelijkse leven. Door op vaste plekken aantekeningen te maken, ontstaat er vanzelf een systeem waar je later altijd op kunt terugvallen. Of het nu gaat om studeren, vergaderen of persoonlijke reflectie, een notitieboek biedt één centraal punt waar alles samenkomt. Zelfs in een agenda-app kun je vaak niet zo intuïtief wisselen tussen ideeën, taken en schetsen als op papier.
Bovendien zorgt het fysiek bewaren van notities voor een tastbaar overzicht. Je bladert makkelijk terug naar eerdere pagina’s, ziet in één oogopslag de voortgang en het groeiproces van een idee. Veel mensen ervaren voldoening als ze een boek volschrijven en het bewaren als naslagwerk. Het gemak van bladeren en de persoonlijke waarde van een eigen handschrift geven diepgang aan notitieboeken, die je niet snel terugvindt in digitale alternatieven. Daarnaast kan de discipline van dagelijks schrijven zorgen voor ritme en rust, waardoor je overzicht houdt in een drukke agenda.
Een goed notitieboek is niet alleen een plek voor plannen, maar ook een inspiratiebron. Veel kunstenaars, schrijvers en ondernemers zweren bij een boekje naast zich. Door je gedachten neer te pennen, ontstaan er vaak nieuwe inzichten of oplossingen. Een idee dat je vandaag opschrijft, kan maanden later ineens de basis vormen voor een project of besluit. Inspiratie laat zich lastig sturen, maar door het altijd binnen handbereik te hebben van een notitieboek ontstaat de ruimte om deze momenten te vangen en uit te bouwen.
Ook reflectie krijgt een plek op papier. Door regelmatig terug te bladeren, zie je patronen in je eigen denk- of werkproces. Dit kan helpen om doelen aan te scherpen of te evalueren waar nog groei mogelijk is. Het offline aspect nodigt uit om zonder afleiding na te denken: even weg van schermen en notificaties. Op deze manier draagt een notitieboek bij aan persoonlijke ontwikkeling en het realiseren van zowel kleine als grote plannen, van het eerste idee tot de uitvoering.
In het bos van Fontainebleau, zo'n 60 kilometer ten zuiden van Parijs, woedt een grote bosbrand. Inmiddels is al 800 hectare in vlammen opgegaan, een gebied van ongeveer zeventien keer de oppervlakte van het Vondelpark in Amsterdam. Frankrijk kampt momenteel opnieuw met een hittegolf.
De brandweer meldt meerdere brandhaarden, die mogelijk zijn aangestoken. Ze bevinden zich aan beide kanten van de snelweg A6, die het bos doorkruist. Volgens de autoriteiten was er niet eerder zo’n grote brand in het gebied. Het bos van Fontainebleau is een voormalig koninklijk jachtgebied, waar verschillende kleine dorpjes liggen.
De A6 is een belangrijke verkeersader die Parijs met het zuiden van Frankrijk verbindt en is door het vuur gedeeltelijk afgesloten. Volgens persbureau AFP ondervinden ook sommige hogesnelheidslijnen naar het zuiden van het land hinder.
Derde hittegolf van het jaar
Frankrijk maakt momenteel zijn derde hittegolf van dit jaar door. In Parijs worden temperaturen tot 34 graden verwacht. Die hitte zou volgens een eerdere analyse van World Weather Attribution niet mogelijk zijn geweest in een wereld zonder klimaatverandering.
Ook in het zuiden van Frankrijk woedden de afgelopen tijd meerdere bosbranden door de droogte en de hitte. Volgens minister van Binnenlandse Zaken Laurent Nunez ging daarbij in totaal 17.000 hectare bos verloren, bijna twee keer de oppervlakte van de gemeente Utrecht.
Bron: NU.nl, Le Parisien, AFP
De oplossing van de kruiswoordpuzzel uit de vorige editie van ‘Puzzel op Nivo’ was ‘Oldtimer’. Een woord dat door heel veel lezers feilloos werd ingevuld, want de stapel inzendingen was flink.
Uit die stapel werd de naam van Jolanda Peerdeman-Tuijp van het Galjoen getrokken. Zij mag zich winnaar noemen en gaat aan de haal met een bon van Baltus Delicatessenshop, uit handen van Linda. Smullen dus voor Jolanda. Wij wensen haar heel veel eetgenot met deze lekkere prijs!
Het gemeentebestuur is alsnog akkoord gegaan met het wijzigen van het bestemmingsplan voor de panden aan de Julianaweg 53 tot en met 57a in Volendam. Hier zaten tot voor kort Smile Computers, Moods Fashion en Apple's Thai Massage Volendam.
Op deze plek kunnen nu tien appartementen worden gebouwd. Eerder wees het college het plan nog af, omdat het werd gezien als ‘een aantasting van de vitaliteit en het economisch functioneren van het winkelgebied en daarmee in strijd zou zijn met de Detailhandelsstructuurvisie’. Op dat besluit is het college nu teruggekomen.
