All posts by De redactie

De redactie Algemeen | 28-6-2021 | 1 min. leestijd

Gerard Schilder veranderde doemscenario in een betekenisvol leven n

Herseninfarct, hartfalen en dan afstuderen tot registeraccountant

Nietsvermoedend zat Gerard Schilder (32) op woensdag 20 januari thuis naar de inauguratie van Joe Biden te kijken, toen hij licht in zijn hoofd werd. ,,Ik werd opeens moe, duizelig en kreeg het warm”, herinnert de Volendammer zich. Een paar dagen later vocht Gerard op de Intensive Care van het Dijklander ziekenhuis en AMC voor zijn leven. Na de gevolgen van een herseninfarct en een agressieve bacterie die zijn hart aanviel, leek een goede afloop ver uit het zicht. Maar alsof het een script van een Hollywood-tranentrekker betrof, schudde Gerard een paar maanden later de hand van zijn examinator en studeerde hij af als registeraccountant.
Door Kevin Mooijer

,,Vanwege de coronamaatregelen werkte ik als accountant al sinds maart vorig jaar thuis”, begint Gerard zijn verhaal. ,,Tijdens mijn thuiswerkperiode heb ik een vaste routine ontwikkeld waar ik me trouw aan hield. Zo eindigde ik mijn dag bijvoorbeeld altijd met een avondloopje door Volendam.” Op woensdag 20 januari startte Gerard zijn dag zoals hij inmiddels gewend was. ,,Na mijn ontbijtje zette ik de laptop aan en las mijn nieuw binnengekomen mailtjes door. Ik ging lekker aan het werk, tot ik rond 12 uur ’s middags een beetje licht in mijn hoofd werd. Ik kreeg het warm, werd moe en had nergens fut voor. Ik moest iedere regel tekst op mijn scherm drie keer lezen voordat ik had opgeslagen wat er stond. Vanwege mijn klachten besloot ik dat ik ‘s middags niet verder zou kunnen werken.”

[ads id=66]

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 27-6-2021 | 6 min. leestijd

‘Je kunt veel meer bereiken dan je in eerste instantie denkt’

Afgestudeerd | Mark Veerman HBO Engineering: Mechatronics and Robotics

Toen Mark Veerman nog op het VMBO zat, had hij nooit kunnen voorspellen dat hij later iets met robots zou gaan doen, laat staan dat hij op zijn vijfentwintigste een volleerd robot engineer zou zijn. Hij keek eigenlijk nooit zo ver vooruit, maar richtte zich van jongs af aan op wat hij echt leuk vond. Op de middelbare school volgde hij al de richting elektra en op het MBO4 verdiepte hij zich verder in de elektrotechniek. Zijn interesse voor de elektrotechnische wereld bleef na zijn afstuderen groeien en hij besloot daarom vervolgens om ook de HBO opleiding Engineering, Mechatronics and Robotics te volgen. Drie weken terug rondde hij ook deze studie met succes af en inmiddels heeft hij zijn eerste twee werkweken als Robot engineer erop zitten.
Door Leonie Veerman

[ads id=66]

,,Bij robots denken mensen vaak aan ontzettend ingewikkelde technologie”, zegt Mark. ,,En ja, eigenlijk moet ik ook toegeven dat het best gecompliceerd is om zo’n robot te bouwen en te programmeren, maar zoals met alle andere ingewikkelde dingen is het ook gewoon een kwestie van doen. Ik had zelf van te voren nooit verwacht dat dit me zou lukken, maar als je eenmaal begint, leer je langzaam maar zeker steeds meer, en voor je het weet kun je dingen die je daarvoor nooit voor mogelijk hield. Je moet er natuurlijk wel voor gaan en daarnaast ook een flinke portie doorzettingsvermogen hebben.”
Tijdens zijn MBO-opleiding elektrotechniek liep Mark veel stage bij Smit Elektra. ,,Daar heb ik een erg leuke tijd gehad en ook ontzettend veel geleerd op het gebied van elektrotechniek. Dat soort dingen leer je toch het beste in de praktijk. Ik ben in die periode ontzettend gegroeid en tegen de tijd dat ik afstudeerde, werkte ik als werkvoorbereider op het niveau van middenkader engineering.”
Hoewel hij het erg naar zijn zin had bij Smit Elektra, besefte Mark dat hij nog niet uitgeleerd was. ,,Ik merkte bij mezelf dat er nog meer in het vat zat. Op school werd dit ook beaamd door meerdere docenten. Zij zagen mijn potentie en vooral ook mijn liefde voor het vak en adviseerden me daarom om me verder te blijven ontwikkelen. Ook mijn vrienden en familie stimuleerden mij om na mijn MBO ook nog een HBO opleiding te volgen. Dat heeft me uiteindelijk het zelfvertrouwen gegeven om daadwerkelijk die stap te zetten.”

‘In plaats van
dat er op de
boot deskundigen
meegingen om alle
grachtenwanden te
controleren, kon ons
zelflerend algoritme
de beelden met schade
er automatisch
tussenuit pikken’

Mark koos voor de HBO opleiding engineering. Een zeer veelzijdige opleiding waarbinnen studenten in het tweede jaar een meer specifieke afstudeerrichting kiezen. ,,Dat eerste jaar is echt heel breed, met een aantal uiteenlopende vakken die elk nog zeer oppervlakkig een bepaald onderwerp behandelen, zoals product design, bedrijfskunde en robotica. Zo kun je een beetje proeven van alle richtingen, voordat je in het tweede jaar begint met je specialisatie en echt het diepe induikt.”
Na dat eerste jaar wist Mark zeker dat hij voor de richting Mechatronics en Robotics moest kiezen. ,,In het eerste jaar vielen er voor mij al snel een paar richtingen af, vakken als Product Design waren niets voor mij. Ik ben erg analytisch ingesteld, dus de creatieve werkwijze die ze in dat vak hanteerden, met bijvoorbeeld het maken van moodboards en nadenken over kleuren en emoties die ze oproepen, dat was niets voor mij. Maar robotica vond ik prachtig, en ik keek er enorm naar uit om me daar verder in te verdiepen.”
Zoals hij zelf al had verwacht, genoot Mark de jaren daarna enorm van de uitdagende analytische vakken op het gebied van robotica. ,,Ik weet nog goed dat robotica voor mij eerst nog erg mysterieus en ontastbaar voelde, maar als je er eenmaal mee bezig bent, valt langzaam aan alles op z’n plek. Bij het vak Artificial Intelligence leerden we bijvoorbeeld een algoritme ontwikkelen, waardoor de computer zelf Pacman leerde spelen, en daar middels herhaling ook steeds beter in werd.”
,,In het vak Computervision leerden we ook visuele modellen voor robots te maken, en in een ander vak maakten we weer een compleet functionerende robotarm met zuignappen. Daarnaast volg je binnen de opleiding verschillende programmeervakken. Het is best pittig om zoveel verschillende programmeertalen te leren, al gaat dat na de eerste taal gek genoeg steeds makkelijker.”

Praktijk
Vooral de combinatie van analytisch denken en tastbare resultaten trekken Mark aan in het vakgebied van robotica. ,,Ik ben echt een man van de praktijk, en was daarom blij dat ik ook veel stage heb mogen lopen tijdens de opleiding.” Op een van zijn stageplekken werkte Mark met een studiegenoot aan een slimme camera die de grachtenwanden van Amsterdam kon scannen op schade. ,,Deze camera werd op een boot geïnstalleerd, welke vervolgens door alle grachten werd gevaren, maar in plaats van dat er op die boot deskundigen meegingen om alle grachtenwanden te controleren, kon ons zelflerend algoritme de beelden met schade er automatisch tussenuit pikken. Er was zelfs niemand meer nodig om daarna urenlang alle beelden te bestuderen.”
Voor zijn afstudeeropdracht liep Mark stage bij NLR (het Nederlands Lucht- en Ruimtevaartcentrum). ,,Dat is een soort van Nederlandse NASA”, vertelt Mark, ,,waar onderzoek gedaan wordt naar uiteenlopende lucht- en ruimtevaarttechnieken. Denk daarbij bijvoorbeeld aan onbemande ruimtevoertuigen, maar ook drones en helikopters. Hier heb ik, ook weer samen met een studiegenoot, een robot gemaakt die volledig geautomatiseerd helikopterbladinspecties kan uitvoeren. Om de veiligheid van helikopters te garanderen moeten de helikopterbladen namelijk na een bepaald aantal vlieguren gecontroleerd worden op schade en oneffenheden. Daarbij is het erg belangrijk dat het helikopterblad tijdens deze inspectie geen schade oploopt, dus het is zeer precies werk.”

‘Ik heb samen met
een studiegenoot
een robot gemaakt
die volledig geautomatiseerd
helikopterbladinspecties
kan uitvoeren,
daar ben ik wel trots op’

Dit soort inspecties worden tegenwoordig altijd nog uitgevoerd door hoogopgeleide technici, die dan vaak uren bezig zijn per blad, maar dat proces hebben Mark en zijn studiegenoot nu volledig geautomatiseerd. ,,Dat is toch wel iets waar ik ontzettend trots op ben”, zegt Mark. ,,Mijn studiegenoot was verantwoordelijk voor de mechanische constructie van de meetopstelling, zeg maar het bouwen van de robot. Ikzelf heb het elektrische ontwerp en de programmering van de motion control van de robot gemaakt, waarbij het erg belangrijk was om alle assen, of in zekere zin de gewrichten van de robot, precies op elkaar af te stemmen, zodat de robot exact de juiste bewegingen maakt.”
Het valt op dat de twee projecten waar Mark aan gewerkt heeft tijdens zijn opleiding, in beide gevallen een grote hoeveelheid mensenwerk overbodig hebben gemaakt. Maar als het aan Mark ligt, hoeven mensen zich geen zorgen te maken dat de robots al hun banen gaan inpikken. ,,Robots hebben altijd nog mensen nodig om hen te besturen”, zegt Mark. ,,Zonder een operator blijft een robot namelijk gewoon stilstaan. Dat neemt niet weg dat er waarschijnlijk een grote verschuiving zal plaatsvinden in het soort werk dat door mensen gedaan wordt.”
Mark kan zich voorstellen dat dit voor veel mensen beangstigend kan zijn, vooral omdat mensen robots vaak zien als erge complexe en ingewikkelde machines. ,,En zo dacht ik er vroeger zelf eigenlijk ook over. Maar als je je eenmaal in robotica verdiept is het een ontzettend leuk en boeiend vakgebied. Dat neemt niet weg dat de techniek je wel moet liggen, maar ik kan het iedereen met een praktische instelling aanbevelen.”
Al voordat Mark goed en wel was afgestudeerd had hij al een baan gevonden als hardware engineer bij een industrieel automatiseringsbedrijf in Beverwijk. ,,Ik had mijn contract al getekend onder de voorwaarde dat ik succesvol zou afstuderen, en inmiddels heb ik mijn eerste twee werkweken er opzitten. Ik houd me hier bezig met de elektrische ontwerpen van schakelkasten, waarmee de assen van robots aangestuurd worden. Het is een bijzonder leuke baan, en ik heb het er ontzettend naar mijn zin. Het is serieus werk, maar tegelijkertijd hangt er ook een positieve sfeer op de werkvloer. Ik voel me hier dan ook helemaal op mijn gemak en kijk ernaar uit om de komende jaren aan veel interessante projecten te mogen werken.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 26-6-2021 | 4 min. leestijd

Convenant voor meer ‘volwassenheid’ in contact tussen dorpsraden en gemeente

‘Elkaar opzoeken als iets een beetje stroef loopt’

Een nieuw convenant tussen de dorpsraden en gemeente zet de afspraken tussen beide partijen zwart op wit. Vorige week woensdag ondertekenden alle betrokkenen dit. Met een gemeente die steeds groter wordt, was er behoefte aan meer ‘volwassenheid’ in het contact tussen de lokale overheid en de bewonerscollectieven. Het nieuwe verdrag geeft daar gestalte aan en de rol van beide partijen is nu vastgelegd voor de toekomst.
Door Laurens Tol

[ads id=66]

Het convenant werd getekend tijdens het ‘Grote Dorpsraden Overleg’ (GDO). Dit vond voor het eerst sinds lange tijd weer plaats in de raadszaal van de gemeente aan de Edamse Schepenmakersdijk. Vanwege de pandemie was tot dusver alleen online vergaderen mogelijk. Wethouder Hans Schütt vertelde over de totstandkoming van het verdrag.
,,Ooit is een keer bedacht: er moet een samenwerking tussen dorpsraden komen. Er was toen al een convenant van drie A4’tjes. Daarin stond iets in met de strekking van: we zijn lief voor elkaar en je krijgt nog wat koffiegeld erbij. We hebben het daar een hele tijd mee kunnen doen. Intussen is Wijkraad Oude Kom erbij gekomen en is de Purmer aan het voorsorteren. De gemeente wordt daarmee steeds groter en met die grotere omvang moet het ook steeds volwassener worden.”
Schütt merkt daarbij op dat de nieuwe landelijke omgevingswet bijdroeg aan de komst van het herziene convenant. Deze stimuleert vroegtijdige participatie van burgers bij projecten als de aanleg van nieuwe wijken, parken en wegen. Daarom is het volgens de wethouder zinvol om de bestaande banden met dorpsraden een meer officieel karakter te geven. Maar wel met behoud van de goede harmonie die er volgens hem altijd al bestond in het contact tussen het bestuur en de bewonerscollectieven.

‘Ooit stond er iets
in met de strekking
van: we zijn lief
voor elkaar en je
krijgt nog wat
koffiegeld erbij.
We hebben het daar
een hele tijd
mee kunnen doen’

,,Er was altijd al zoiets van: het is belangrijk dat een wethouder met burgers bij elkaar zit en goede gesprekken met hen voert. Maar er is nu steeds meer behoefte aan een soort volwassenheid daarin. Mijn streven is daarbij altijd geweest: het mag best volwassener worden, maar het moet wel een samenzijn blijven. Ik hoop dat het karakter van de overleggen niet zal veranderen. We moeten het allemaal met elkaar doen. Het mag best af en toe wat scherper worden, maar er moet ook ruimte zijn voor een lach en dat we elkaar opzoeken als iets een beetje stroef loopt. Ik spreek namens het college de hoop uit dat we zo met elkaar om blijven gaan.”
De wethouder stelt dat het nieuwe convenant tevens belangrijk is voor de toekomst. Na de gemeenteraadsverkiezingen van komend jaar zou het college anders van samenstelling kunnen worden. Nu de gemaakte afspraken zijn ondertekend en zwart op wit staan, zou voor nieuwe bestuurders duidelijk moeten zijn hoe dorpsraden en gemeente zich tot elkaar verhouden. ,,Inmiddels duurt mijn wethouderschap al tien jaar, maar bestuurders zijn ook vergankelijk. Je kan erop wachten dat ik eens een stokje moet overdragen aan iemand anders. Dan is het heel belangrijk dat we op een goede manier afspraken maken en deze op papier gezet hebben. Het nieuwe papierwerk is meer juridisch en dikker geworden. Maar de intentie ervan blijft hetzelfde, alleen zijn er betere afspraken gemaakt.”
In het convenant erkent het college het belang van overleg en communicatie met dorpsraden. ‘Advisering van het college door een dorps- of wijkraad kan meerwaarde hebben voor het gemeentelijk besluitvormingsproces en een bijdrage leveren aan het vergroten van het draagvlak voor gemeentelijk beleid’, is een van de uitspraken. Daarna volgt het meer juridische gedeelte met een groot aantal algemene bepalingen. Deze gaan bijvoorbeeld over contactpersonen van dorpsraden en de communicatie daarmee. Andere afspraken maakte men over de aard van de overleggen en hoe de wederzijdse advisering plaatsvindt. Ten slotte gaat het over de duur van het convenant, dat voor onbepaalde tijd gaat gelden. Wel wordt het elke twee jaar geëvalueerd.

‘Het principe ervan
is dat we gevraagd
en ongevraagd advies
kunnen geven aan de
gemeenteraad en
het college’

Volendammer Theo Burger was namens Wijkraad Oude Kom aanwezig bij het overleg. Na het tekenen van het convenant, werd hij tijdens het bespreken van een ander punt verrast. De gang van zaken daarbij sloot volgens hem niet aan bij de net gemaakte afspraken. Theo: ,,Wethouder Schütt stelde voor om de kosten voor een beeld te betalen uit de GDO-pot voor de dorpsraden. Dit, omdat daar nog 67.000 euro in zit en dat moet voor het eind van dit jaar zijn besteed. Het nieuwe beeld kost 35.000 euro. Ineens moesten we die avond beslissen, want de dag erna moest het al worden gegoten. We hadden dus totaal geen zeggenschap daarover, want ze waren er al mee begonnen. Dat hoort niet. Ik heb er een mail over gestuurd. Het is te begrijpen dat ze dit uit die pot willen betalen, maar dat doe je dan niet zo.”
Ook Ep Blankborn van Dorpsraad Kwadijk tekende het verdrag. Volgens hem moet de toekomst uitwijzen hoe de nieuwe afspraken in de praktijk zullen uitwerken. Ep: ,,Het zal allemaal moeten blijken of het gaat werken. Het principe ervan is dat we gevraagd en ongevraagd advies kunnen geven aan de gemeenteraad en het college. Samen met Dorpsraad Hobrede dienden wij er amendementen voor in die allemaal zijn aangenomen. Ik denk dat we nu een heel werkbaar stuk hebben. We hadden al een convenant, maar dat was alleen toegespitst op de Zeevang-dorpen. Nu is het aangepast aan de nieuwe situatie met Volendam en Edam erbij. Het is als met de meeste contracten: het liefst heb je het nooit nodig, laat ik het zo zeggen.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 26-6-2021 | 2 min. leestijd

Aftellen richting Olympische Spelen is begonnen

Zaterdag wordt duidelijk of er na handbalster Debbie Bont en kogelstootster Jessica Schilder nog een derde topsportster uit onze gemeente een retourticket naar Tokio weet te bemachtigen, waar van 23 juli tot en met 8 augustus de Olympische Spelen worden gehouden. Het wordt in Rotterdam tijdens het olympisch kwalificatietoernooi (OKT) turnen erop of eronder voor Sanna Veerman, die de bondcoaches moet zien te overtuigen dat ze tijdens de nog resterende maand richting de Spelen zich nog voldoende kan verbeteren.
Door Ringen om Volendam

[ads id=66]

De 19-jarige turnster leek hard op weg om een vaste kracht binnen de olympische ploeg te worden, toen ze door corona geveld werd. De gevolgen waren voor Sanna Veerman rampzalig, want wekenlang was ze fysiek nergens toe in staat. Pas sinds kort is ze bezig de enorme trainingsachterstand te verkleinen en zich via wedstrijden te verbeteren. Veerman: ,,Hoewel ik twee weken geleden tijdens het eerste OKT niet bij de eerste drie eindigde, had ik wel voor het eerst sinds tijden het gevoel dat ik op niveau aan het turnen was. Ik had gewoon weer zin om mijn beste ik te laten zien; een gevoel dat een tijdje weg is geweest.”
Intussen is ze zich ervan bewust dat plaatsing voor de Spelen nog zwaar genoeg zal worden, maar zo kansloos als Sanna Veerman zich een paar maanden geleden voelde, zo positief kijkt ze nu de toekomst in. ,,Ik voel dat ik aan het groeien ben, ik voel dat het komt.”
Terwijl Sanna Veerman nog in de wachtkamer zit, is de focus van Jessica Schilder al maanden op Tokio gericht. Een aanloop die tot nu toe pieken en dalen kent. Na haar spectaculaire vijfde plaats bij het EK, waar ze met een worp van 18.69 meter moeiteloos de olympische limiet haalde, kampt ze met een terugval. Ook zij kreeg te maken met corona maar, in tegenstelling tot Sanna Veerman, leek Jesscia daar weinig hinder van te hebben. Ze kon zelfs gewoon volgens schema doortrainen.
Alleen heeft dat nog niet tot opvallende verbeteringen geleid. Sterker, er lijkt zelfs sprake van een terugval. Jessica Schilder zei eerder hierover: ,,We hebben de trainingsintensiteit opgevoerd, om zo een buffer voor de Spelen te creëren. De bedoeling is om de nu opgebouwde kracht om te zetten in souplesse.”
Hoewel ze zowel tijdens de Fanny Blankers Koen Games als de wedstrijd om de Gouden Spike als eerste eindigde, kwam ze toch niet in de buurt van de 18 meter. Het afgelopen weekeinde tijdens het EK Landenteams in het Roemeense Cluj wist ze haar prestatiecurve opnieuw niet om te buigen en eindigde teleurstellend als vijfde. Dit voelde als een enorme domper. Jessica: ,,Ik moet dit even verwerken. Het is net of ik er helemaal doorheen zit.”
Een maand voor de Spelen is er voor de 22-jarige Volendamse nog flink wat werk aan de winkel. Maar ook dat is topsport. Het nemen van hobbels en verwerken van teleurstellingen vormen uiteindelijk ook de basis voor succes. Kortom, de volgende stap in de toch al spectaculaire verlopende carrière van Jessica Schilder.

Foto: Jessica Schilder tijdens training in Roemeense Cluj.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 25-6-2021 | 8 min. leestijd

Ber Runderkamp publiceert tweede boek over waarde ‘veiligheid en bescherming’

‘Kwetsbaarheid is helemaal niet erg’

Een voor Volendammers ongebruikelijke levenswijze leidde bij Ber Runderkamp (33) alweer tot zijn tweede publicatie. Hij verliet het dorp en koos ervoor om ongeveer de helft van zijn werkweek te reserveren voor het schrijven. Lange tijd kon hij moeilijk een keuze maken tussen de muziek en het auteurschap. Totdat er door een vervelende aandoening geen keuze meer mogelijk was. Hij legde zich toe op het schrijven. Zijn nieuwe boek ‘Het Lichtbaken’ is daar het volgende resultaat van. Daarin onderzoekt hij de waarde van veiligheid en bescherming in de opvoeding. Het leverde een boek op met situaties die voor velen herkenbaar zullen zijn.
Door Laurens Tol

[ads id=66]

Ber is sinds enige tijd weer in Volendam. Zijn ouders komen er vandaan en hij groeide er op. Toen hij op zichzelf ging wonen, koos hij voor een onderkomen buiten de dorpsgrenzen. ,,Het is wel apart om hier weer te zijn. Ik krijg er tegenstrijdige gevoelens van. Natuurlijk heb ik hier het grootste deel van mijn leven gewoond en ken ik alles hartstikke goed. Maar ik wilde vanwege persoonlijke redenen toch erg graag weg. Het liefst wilde ik zo dicht mogelijk bij de kust wonen. Het strand, het bos en de duinen, die trokken mij ontzettend aan. Ik vond een woning in Velsen-Noord bij IJmuiden. Daar woon ik nu met mijn vriendin”, vertelt Berry.
Ber heeft een bijzondere band met de zee. Hij is zijn ouders dankbaar dat zij hem er al op jonge leeftijd mee naartoe namen. ,,De weidsheid ervan trekt mij aan. En het gevoel van openheid en vrijheid dat ik ervan krijg. Als je over de zee staart, krijg je een besef van het grotere plaatje, het grotere geheel van de wereld. En ik laad daar ook op, ik krijg er energie van. Dit gevoel kreeg ik al van jongs af aan mee door bezoeken aan de kust. Dat stuk miste ik hier in Volendam.”
Afgelopen maandag verscheen Bers nieuwe roman Het Lichtbaken. Het is zijn tweede uitgave tot nu toe. Zijn eerste boek uit 2017 heet ‘Als ik terugkijk’. In zijn pas gepubliceerde werk wilde hij een belangrijk thema doorgronden. ,,In de kern gaat het over de veiligheid die we als kind allemaal nodig hebben. Het gedrag van een mens wordt voor een groot deel bepaald door de hoeveelheid veiligheid en bescherming die iemand kreeg in zijn jeugd. Dat geloof ik. Het boek gaat over: wat als die geborgenheid er niet is geweest of in mindere mate? Elk personage in het boek groeide op in een minder veilige situatie. In het verhaal lees je wat de gevolgen daarvan zijn. Dan kom je er dus achter hoe belangrijk het is voor ouders om die veilige basis te bieden.”

‘Ik was erg gauw
overprikkeld, had
last van zenuwpijnen.
Daarop volgde
de diagnose:
ziekte van Lyme’

Het idee voor Het Lichtbaken ontstond bij Ber in een periode dat hij veel keek naar ‘ID’, Investigation Discovery. Dit is een tv-kanaal dat programma’s uitzendt waarin politiemensen, slachtoffers en daders aan het woord komen. Ze gaan over waargebeurde verhalen. Ber kreeg het voornemen om te gaan schrijven over een rechercheursduo dat een oude zaak weer heropent. Het verhaal draait om deze twee politiemensen die erachter komen dat iemand onterecht vastzit voor een ontvoering. Nieuw bewijs leidt tot een zoektocht naar de echte dader.
In 2010 begon Ber met schrijven. Eerst met gedichten en later legde hij wat hersenspinsels vast in een soort dagboek. Van daaruit volgden er steeds uitgebreidere teksten. In die tijd begon de geboren Volendammer ook met gitaarspelen, wat resulteerde in eigen liedjes. ,,Ik ging teksten schrijven bij de melodieën die ik bedacht. Daarna vormde ik samen met mijn broer het duo ‘Still Minors’, waar we die nummers mee speelden. Later ging ik ook verhalen en korte verhalen schrijven, zo is dat dus ontstaan.”
Lange tijd vochten twee interesses om Bers aandacht: de muziek en zijn schrijverschap. Dit zorgde voor een zekere onrust bij hem. Totdat hij door zijn gezondheid werd gedwongen om een van de twee achter zich te laten. ,,Ik was erg gauw overprikkeld, had last van zenuwpijnen. Daarop volgde de diagnose: ziekte van Lyme. Nog steeds ondervind ik daar de gevolgen van, dagelijks. Muziek maken gaat op zich wel, het vasthouden van de gitaar. Maar optreden en op podia staan zit er niet in. Je krijgt dan ook geluidsprikkels en dat is te veel van het goede. Al vijf jaar ging ik niet meer naar een concert. Deze ziekte was een zware klap voor mij.”

Leefbaarheid
Ber moest uit het muzikale duo, dat hij met zijn broer Michael vormde, stappen. Terwijl hij er op dat moment veel en serieus mee bezig was. Er was genoeg muziek om te gaan opnemen in de studio. Een EP was daardoor op komst. ‘Het mocht niet zo zijn’, zegt Ber erover. Hij weet niet waardoor de ziekte bij hem ontstond. Stoppen met muziek was moeilijk, maar hij had nog wel zijn schrijven als uitlaatklep. Dat kan hij doen in een rustige kamer, zonder de drukte die bij optredens komt kijken. Vanaf dat moment werd schrijven bij Ber de hoofdmoot.
Hij had altijd een baan naast zijn creatieve werkzaamheden. Nog steeds, al moest hij ook van werk veranderen vanwege zijn kwaal. ,,Gelukkig kon ik wel bij hetzelfde bedrijf blijven werken. Ik werk bij Werkom. Voorheen was dat Baanstede in Purmerend. Binnen die organisatie kreeg ik een andere functie. Zestien uur per week werk ik daar om daarnaast ook nog te kunnen schrijven. Meer uren werken zou kunnen, maar dan is wel een stuk leefbaarheid bij mij weg. Want ik haal ontzettend veel voldoening uit het schrijven. Dat geeft mij ook energie. En werk kóst negen van de tien keer energie. Ik heb ruimte nodig om creatief te kunnen zijn.”
Elke schrijver heeft zijn eigen routine om tot werken te komen. Hij is het meest gefocust als hij alleen thuis is. ,,Voorheen werkte mijn vriendin nog weleens op zondagen. Dan voelde ik dat ik pas echt onbelemmerd kon schrijven. Alsof de aanwezigheid van een ander persoon in huis een bepaalde remming veroorzaakt. Dat is heel apart.”
Vaak wordt gezegd dat een auteur zichzelf verwerkelijkt in een roman. Personages zijn soms een deel van degene die ze bedacht. Ber erkent dat het schrijven van fictie een kwetsbaar proces is. ,,Ik heb er wel tegenaan gehikt. Schrijven voelt voor mij zo intiem. Misschien is het daarom ook wel dat je je bekeken voelt als er iemand thuis is terwijl je het doet. Het is alsof ik de meest diepe delen van mijn ziel op papier vastleg. Als je dat gaat publiceren, deel je dat uiteindelijk ook met de wereld. Dat is jezelf kwetsbaar opstellen. Ik denk wel dat we inmiddels zover zijn dat die kwetsbaarheid ook herkenning oproept. Gelijkgestemden zullen misschien zeggen: ‘Daar herken ik mezelf in’. En: ‘Zo heb ik mij ook gevoeld’. Die kwetsbaarheid is dus helemaal niet erg en juist mooi om te verbinden.”

‘Als jouw innerlijke
stem iets anders
aangeeft dan
gebruikelijk is,
dan zou ik niet
mijn best doen om
toch in dat
plaatje te passen’

,,Tegenwoordig horen we veel over allerlei taboes. In de literatuur worden die besproken en benoemd. Ik denk dat deze kunstvorm daarom zo ontzettend belangrijk is, ook voor het bewustzijn van de mens. Bepaalde zaken worden op een andere manier gepresenteerd dan in een theorieboek. Bij een verhaal kunnen lezers zich identificeren met een personage of situatie, maar er toch afstand van houden. Je beleeft het en toch blijft het een fictief boek.”
De publicatie van Het Lichtbaken beleeft Ber heel anders dan die van zijn eerste roman. In 2017 zat hij in een mindere periode door zijn ziekte. Het verschijnen van zijn boek was toen een van de weinige lichtpuntjes in zijn leven. ,,Dat was toen nog het enige dat een beetje troost bood. Het was het jaar dat ik ziek werd. In die periode voelde ik mij ontzettend machteloos. Doordat ik een boek kon uitgeven, voelde ik nog een soort kracht in me. Nu voel ik mij anders en veel sterker dan toen. De uitgever ‘Palmslag’ waar ik nu mee samenwerk, heeft een andere werkwijze dan mijn eerste uitgeverij. Nu met voortschrijdend inzicht had ik de uitgave van mijn eerste boek misschien wel anders gedaan. Door de situatie waarin ik zat, wilde ik het zo snel mogelijk gepubliceerd hebben. Ik wilde iets van mezelf in de wereld zien. Nu hebben we meer tijd genomen. Er vond een interactieve wisseling plaats tussen auteur en uitgeverij. Zo zag ik dat ooit al voor ogen.”
Nogal wat schrijvers gebruiken hun plaats van afkomst en de cultuur die daar heerst als inspiratiebron voor hun werk. Ber groeide zoals gezegd op in Volendam. Dat biedt hem een ideale mogelijkheid om een roman te maken die zich afspeelt in het dorp. Het zou een inkijkje kunnen geven in de plaatselijke cultuur. Ber sluit niet uit dat hij er ooit over gaat schrijven. ,,Dat is zeker een optie voor de toekomst. Alleen, als een auteur die verhuisde schrijft over de plek waar hij vandaan komt, dan leidt dat soms wel tot scheve gezichten. Maar het kan zomaar gebeuren dat ik ooit iets met Volendam ga doen.”
‘Het Lichtbaken’ is al te bestellen bij vrijwel alle boekwinkels in het land. Ber is trots op het eindresultaat. Het geeft hem veel voldoening dat er weer een publicatie ligt die volledig van zijn hand is. Tot in lengte van jaren wil hij nog doorgaan met schrijven. Hij beseft dat zijn levenswijze afwijkt van die van andere oorspronkelijke Volendammers. En toch kan hij iedereen aanbevelen om zijn of haar innerlijke roeping te volgen. ,,Doe je dat niet, dan ontstaan daar alleen maar problemen door, denk ik. Maar dan alleen als je iets van nature echt wilt. Als jouw innerlijke stem iets anders aangeeft dan gebruikelijk is, dan zou ik niet mijn best doen om toch in dat plaatje te passen. Daar word je ongelukkig van. Ik hoop dat iedereen die iets dergelijks wil ook zo’n stap gaat zetten. Dat kan je zo ontzettend veel opleveren.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 25-6-2021 | 1 min. leestijd

‘Een plekkie voor een stekkie’

Met deze slogan stond de ‘Werkgroep Groen’ afgelopen zaterdag op de weekmarkt in Volendam. Ruim 200 stekjes vonden hun weg naar een nieuw plekkie.

De recente enorme hoosbuien, die leiden tot veel overlast in Noord Holland. Zo stonden in Alkmaar de straten blank, omdat het water niet weg kon. Door de negatieve gevolgen van de verstening kan het water niet weg en dus kan het riool het niet aan. Vergroenen is belangrijk.

Gezamenlijk kunnen we maatregelen nemen om deze problemen te voorkomen. Zijn al die tegels echt nodig? Maak een plekkie voor een stekkie. Groen neemt water op, groen verbetert de luchtkwaliteit, groen geeft schaduw en verkoeling.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 25-6-2021 | 1 min. leestijd

Boek ‘Memoires van een Lustkapper’ vol hilarische Volendamse anekdotes n

Wens Fred Vilten vervult

Het is er dan toch van gekomen. Jaren liep de legendarische kapper Fred Vilten met het idee rond om belevenissen met vele van zijn trouwe klanten in boekvorm uit te brengen. Hij besloot de knoop door te hakken, toen hij te horen kreeg dat hij vrij ernstig ziek was, waarna de pen in de hand werd genomen.

[ads id=66]

Het resulteerde in Memoires van een Lustkapper, een boek met voor veel Volendammers zeer herkenbare en vooral hilarische verhalen, waarbij vooral ervaringen in zijn kapperszaak aan de Spieringstraat 3 ruimschoots aan bod komen. Aanvankelijk wilde Fred Vilten het boek voor veredeld intern gebruik gebruiken, maar al snel zorgde mond-tot-mond reclame ervoor dat zoveel geïnteresseerden bij kapsalon Fred Vilten Barbers naar het boek informeerden, dat besloten werd om Memoires van een Lustkapper ook voor een groter publiek uit te brengen.
Fred Vilten, die zijn kapsalon jaren geleden al heeft overgedaan aan zijn voormalig collega Ron Wessels, over deze bijzondere uitgave: ,,Tijdens mijn loopbaan als kapper liep ik tegen veel leuke verhalen en plaatselijke roddels aan. Omdat een beëdigd barbier geen geheimhoudingsplicht heeft, fluisterde ik achter mijn hand zo nu en dan iets door. Omdat daar vaak leuk op gereageerd werd, besloot ik wat verhaaltjes op te schrijven. Ook om de dementie een stap voor te zijn. Een anekdote vertellen en steeds op het eind de staart vergeten, komt niet altijd even goed over.”

‘Een beëdigd barbier
heeft geen geheimhoudingsplicht’

Hij vervolgt: ,,Als barbier ligt er een wereld voor je open. Daar heb ik gretig gebruik van gemaakt door altijd goed te luisteren naar de ontboezemingen van mijn klanten. Naar hun gekkigheid, grappen, roddels, leugentjes en halve waardheden. Zo leerde ik dat een klant ook maar een mens is.”
Over de opbrengst van zijn boek denkt Fred Vilten nog na. ,,Ik ben me nog aan het bezinnen over de opbrengst, maar sluit een donatie niet uit aan een nog door mijzelf op te richten foundation ten behoeve van oude kappers die aan de fles zijn geraakt.”
Memoires van een Lustkapper is te verkrijgen voor € 12,50 bij Fred Vilten Barbiers (Spieringstraat 3) en bij Drukkerij NIVO (Burgemeester van Baarstraat 42).

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 24-6-2021 | 4 min. leestijd

Liefde is…

Dave en Daniëlla vinden de rust bij elkaar

‘Dave wie?’, ‘Dave van Daniëlla’, ‘O, die Dave! Ja, die ken ik wel.’ Ik heb me inmiddels wel geschikt in de rol als ‘man van…’, lacht Dave Kwakman. Hij is inmiddels al vijftien jaar samen met Daniëlla en hun relatie kwam op een wel heel bijzondere manier tot stand. Daniëlla: ,,Het voelde vanaf het eerste moment direct goed.”
Door Jan Koning

[ads id=66]

Daniëlla Spenkelink verhuist van Nijverdal naar Volendam. Ze woont een tijdje samen, maar op het moment dat haar relatie aan alle kanten rammelt, komt ze Dave Kwakman tegen. ,,En dan sta je open voor bepaalde avances”, lacht ze. ,,De eerste keer dat ik hem tegenkwam, was in de voortuin bij Jaap Pink. Ik liep langs en Dave begroette me wel heel hartelijk.” Dave, die op dat moment net een relatie achter de rug heeft, ziet de opvallende verschijning wel zitten. ,,Ik zei direct tegen Jaap ‘dat is wél een mooie vrouw’. Niet wetende dat wij niet veel later samen zouden gaan wonen.”
Tussen het moment van de eerste ontmoeting en het moment dat de twee bij elkaar intrekken, zit namelijk minder dan een jaar. Daniëlla: ,,Toen we elkaar voor de derde keer troffen, vroeg ik aan Dave of hij misschien connecties had met woonruimte. Waarop hij zei: ‘Je kunt ook bij mij komen wonen. Ik heb een kamer over en ben toch altijd weg’.”

‘Ik zei direct
tegen Jaap ‘dat
is wél een
mooie vrouw’’

Dave: ,,Ook een manier om iemand te versieren, haha. We hebben vervolgens eerst een kopje koffie gedronken bij de Pompadour en daarna ben ik nog met haar op het Leidseplein geweest in Amsterdam. Ik kocht een beer en zo’n hartjesballon voor haar en op de terugweg toen ik haar afzette in de Conijnstraat – weer bij Jaap Pink in de straat – gaf ik haar een kus in de auto. Onze eerste kus.”
Na de tweede kus trekt Daniëlla direct bij Dave in. ,,Dat was na twee keer kussen, inderdaad”, lacht ze. ,,Ik weet nog dat ik tegen mijn vader vertelde dat ik weer verliefd was en bij iemand was ingetrokken. Het eerste wat hij zei was; ‘toch niet weer, hè’.” Dave ligt dubbel van het lachen. ,,Dat was wel een mooie binnenkomer, inderdaad. Was ook nog wel een dingetje toen ik voor het eerst die kant op moest. Gelukkig klikte het vanaf moment een.”
Daniëlla: ,,Ik val ontzettend op donkere uitstralingen en ja, dan maakt de rest niet zoveel meer uit, haha. Het was ook wel grappig toen Dave voor het eerste mijn oma ontmoette. Ze pakte Dave gelijk bij zijn handen vast – zoals omaatjes dat doen – en zei: ‘jeetje, wat een mooie jongen.’ Hij was dus goed gekeurd.”
Al heel snel is Daniëlla zwanger van hun eerste kindje, dochter Elena. ,,En weer een belletje naar mijn ouders dus. Pap en mam, ik moet jullie iets vertellen. Ik ben zwanger. Tranen van geluk? Nou, het eerste wat mijn vader zei: ‘nu al?’ Haha!”
Na Elena volgt zoon Duncan en samen vormen ze inmiddels een typisch Volendams gezin. Dave (lachend): ,,Nou typisch Volendams wil ik het niet noemen. Het ging niet allemaal zoals het hoort, natuurlijk. Eerst honderd jaar verkering, dan samenwonen, trouwen en kinderen. Het ging allemaal wat sneller. Toch voelde het ook echt goed.” Daniëlla: ,,Absoluut liefde op het eerste gezicht en ik denk dat het op een af andere manier zo heeft moeten zijn dat ik hierheen moest komen. Als dat niet was gebeurd, hadden wij elkaar namelijk nooit ontmoet.”

‘Daar zou ik nou
wel eens door
gearresteerd
willen worden’

Het smoorverliefde gaat na verloop van tijd over op houden van. ,,Dave is ongelooflijk lief en zorgzaam, maar kan ook heel temperamentvol zijn. Dat is echt dat Thaise, haha. Daar hebben wij ook wel eens botsingen over gehad.” Dave: ,,Dat hoort erbij en problemen zijn er om op te lossen. Het zijn geen onoverkomelijke dingen en daar praat je dan later over. Of eerlijk gezegd, praat ik er dan liever niet meer over, maar dan komt ze even later naar me toe: ‘hey, nog effe over laatst, hè?’ en dan kan ik er niet meer onder uit. Dat is uiteindelijk alleen maar goed, want anders blijft het toch in de lucht hangen en je kunt het maar beter uitgesproken hebben.”
Beiden hebben ze een ‘losbollig’ leven achter de rug, zoals ze zelf aangeven. Vanaf het moment dat ze samen zijn, zijn ze echter in veel rustiger vaarwater terechtgekomen. Dave: ,,Ze houdt mij in balans, zorgt voor rust in mijn leven en dat is precies wat ik nodig heb. Het hoeft allemaal niet meer zo uitbundig, alsof het nooit op kan. We kunnen nu ook veel meer genieten van het huisje, boompje, beestje en vooral van elkaar. We doen echt heel veel samen en met de kinderen en daar kan ik ontzettend van genieten.”
Daniëlla: ,,Ik denk dat we vooral de rust bij elkaar gevonden hebben. Dat we elkaar gewoon heel goed aanvoelen en in onze waarde laten. We zijn ook totaal niet jaloers. Als ik bijvoorbeeld een knappe jongen tegenkom, dan zeg ik dat gewoon. Op vakantie bijvoorbeeld, kwam ik een politieagent tegen en ik zeg tegen Dave; ‘Daar zou ik nou wel eens door gearresteerd willen worden.’ In plaats van dat-ie dan jaloers gaat lopen doen, zegt-ie; ‘ga effe naast hem staan, dan maak ik een foto, haha!”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie | 23-6-2021 | 30 sec. leestijd

Verkeersexamen voor leerlingen Volendamse basisscholen

Vrijdagmorgen vond het verkeersexamen plaats voor alle kinderen van de groepen 7 en 8 van de Petrus, ‘t Kofschip, Jozefschool en de St. Vincentiusschool. Het examen van vorig jaar kon vanwege corona geen doorgang vinden.

De start was vrijdag bij het oude politiebureau aan de Deimpt. Alle leerlingen kregen een oranje hesje aan. Met medewerking van de medewerkers van KLAARR, de Verkeersouders en vele vrijwilligers kon het verkeersexamen worden afgenomen.

Er werd een mooie fietstocht door Volendam gereden waarbij langs de kant (verkeers)ouders toezicht hielden en de verrichtingen van de fietsende kinderen beoordeelden voor het examen. Alle leerlingen waren vrijdag geslaagd.

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 23-6-2021 | 4 min. leestijd

CloudCompagnon heeft het ideale document managementsysteem voor MKB n n

Geen irritatie, maar snel én toegankelijk

Herken je die frustrerende momenten, dat je als werkgever of werknemer een document zoekt, maar de laatste en juiste versie niet kunt vinden, met een klant aan de andere kant van de lijn? Of dat je iets hebt aangemaakt op vrijdagmiddag en op maandagmorgen blijkt dat het niet goed opgeslagen is? Voorkomen is beter dan genezen. CloudCompagnon heeft met het ideale document managementsysteem voor het MKB dé oplossing. ,,We hebben steeds de winsten geïnvesteerd in de ontwikkelfase en hebben inmiddels klanten in heel Nederland, maar we willen graag hier voet aan de grond krijgen”, zegt Dennis Roos, van CloudCompagnon.
Door Eddy Veerman

[ads id=66]

Geboren in Bergen, opgegroeid in het Westfriese, zit het ondernemen Dennis in het bloed. ,,Als IT-er werkte ik bij verzekeraar Hooge Huys en beheerde ik samen met een inwoner van hier het digitaal archief. Wij sloegen de brug tussen de eindgebruikers en de IT-ers, vertaalden de eisen en de wensen van de gebruikers naar hoe de IT-ers het zouden moeten bouwen. En andersom. Steeds kijkend naar hoe we het werk van elkaar gemakkelijker konden maken.”
In 2007 wilden de twee op eigen benen staan. ,,Er zijn veel grote bedrijven die behoefte hebben aan een document managementsysteem. Een systeem waarin je documenten, e-mails en bestanden op een gestructureerde manier opslaat en razendsnel terug kunt vinden. Het zorgt dat je altijd één document behoudt met een versie-historie.”

‘Wij kunnen de
bedrijven tot 50
medewerkers helpen
bij het structureren
en het snel vinden
van documenten
en informatie’

Dennis legt uit: ,,Het werkt als het moderne Netflix en Spotify. Zij voegen metadata toe aan bijvoorbeeld een film, zoals het genre, de acteurs, zodat het gemakkelijk zoeken is. Dat doet een document managementsysteem ook, door middel van een klantnummer, een datum, een document- or projectnummer.”
,,We sloegen aanvankelijk de brug tussen IT-ers – aanbieders van dat soort pakketten – en de groter wordende bedrijven die behoefte hebben aan een documentsysteem. Zo is het bedrijf Solid Flows ontstaan, met mooie opdrachtgevers als de GGZ en Pathé. Solid Flows is het consultancy bedrijf. CloudCompagnon is een applicatie die door de consultancy ervaring is ontstaan. Want ondertussen merkten we dat de MKB-bedrijven met 5 tot 50 medewerkers ook die behoefte hebben om documenten te structuren, want er is niks erger dat je een klant aan de lijn hebt en – omdat iets onvindbaar is – moet zeggen ‘ik bel je over een uurtje even terug’.”
,,Normaliter zijn dit soort pakketten voor MKB-bedrijven een grote investering, vanwege dure jaarlijkse licenties en hoge implementatiekosten, doordat een implementatie op maat vaak enkele weken tot soms wel maande duurt. Die markt wilden wij doorbreken. We hebben gekeken naar een abonnementsvorm met een gemakkelijke applicatie, met de kracht van zo’n groot document managementsysteem en we hebben zelf een basisinrichting gemaakt, welke binnen drie dagen op maat kan worden uitgebreid: dat is Cloud Compagnon.”
,,Wij kunnen de bedrijven tot 50 medewerkers helpen bij het structureren en het snel vinden van documenten en informatie. Belangrijke uitgangspunt is daarbij dat je het snel kunt implementeren bij de organisatie, zodat de kosten laag blijven. Het is tevens gemakkelijk te bedienen.”

‘Bedrijven voelen
de urgentie vaak
pas als zich een
probleem voordoet,
maar dat kan potentieel
veel schade opleveren.
Dat kun je op voor zijn’

,,De eerste plannen voor CloudCompagnon ontstonden in 2017 en inmiddels hebben we het platform dusdanig staan, dat we de eerste klanten kunnen verwelkomen. In de tussentijd hebben we pilots gedraaid en organisaties om feedback gevraagd. Zij gaven bijvoorbeeld aan dat ze er bijvoorbeeld ook eenvoudig relatiebeheer en contractbeheer in wilden hebben. Naast die toevoeging hebben we het systeem ook toegankelijker gemaakt.”
,,Bedrijven voelen de urgentie vaak pas als zich een probleem voordoet, maar dat kan potentieel veel schade opleveren. Dat kun je op voor zijn.”
Dennis wilde zich bewust in Volendam (CloudCompagnon zit in het Business Center) vestigen. ,,Volendam staat in Nederland te boek als ondernemend. En we willen hier ook graag voet aan de grond krijgen.”
,,Binnen CloudCompagnon werken we met één van de leveranciers van Solid Flows, waarmee we meteen voldoen aan de certificering en normering van de Nederlandse archiefwetgeving.”
,,En wat we onlangs hebben toegevoegd, is e-signing. Voorheen moest je met een contract naar de klant of stuurde je het document op; nu kun je met een druk op de knop vanuit CloudCompagnon dat document langs meerdere mensen sturen, met het verzoek om te ondertekenen. Op je mobiel met je vinger. Als dat is gebeurd, krijgt elke betrokkene de ondertekende versie automatisch via email toegezonden en in de CloudCompagnon zie je in de versie historie dat de vorige versies niet meer geldig zijn. Er wordt tevens een certificaat van ondertekening bijgesloten, waardoor het rechtsgeldig is in de EU en USA.”
,,CloudCompagnon is een Nederlands product dat in een Nederlands datacenter wordt gehost. Met de huidige privacy wetgeving wel zo prettig. Gebruikers van een zakelijk dropbox vergeten vaak dat hun data niet in Nederland staat. Je back-up is ook gelijk geregeld, per ongeluk weggegooide e-mails, documenten of bestanden zetten we binnen een paar minuten voor je terug, met een historie tot een jaar. Feit is: dit is documentbeheer dat vóór je werkt.”

CloudCompagnon B.V.
Bellstraat 5 (Boven, 1131 JV Volendam)
Dennis Roos: 0614390390
www.cloudcompagnon.nl

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!