In een ziekenhuisbed in het Antoni van Leeuwenhoek (AVL) in Amsterdam ligt Willem Bond (36) bij te komen van een zware operatie. Onder zijn shirt laat hij een litteken zien dat van net boven zijn navel tot diep in zijn onderbuik loopt – bijna dertig centimeter lang, een zichtbare herinnering aan maanden van operaties, chemokuren, bestraling, dieetdiscipline en een strijd tegen de klok. Zijn lichaam is bezig met herstellen, maar in zijn hoofd speelt iets complexers: een combinatie van opluchting en ongeloof. Opluchting, omdat de artsen zeggen dat ze de ziekte onder controle hebben. Ongeloof, omdat hij nog maar kortgeleden te horen kreeg dat hij niet lang meer te leven had. En daarachter, onuitgesproken maar altijd aanwezig, de spanning: pas na vijf jaar zonder terugkeer van de ziekte mag hij zich officieel kankervrij noemen. ,,Als je leeft, heb je niks met de dood te maken,” zegt hij, terwijl hij even uit het raam kijkt. ,,Daar hoef je je pas zorgen om te maken als je dood bént.”

Hij dacht een avondje te genieten van zijn muzikale held, maar belandde onverwacht achter diens drumstel. In de zomer van 1989 deelde Gerrit Woestenburg (76), drummer bij Specs Hildebrand & The Living Room Band, ineens het podium met Flaco Jiménez – de Tex-Mex-grootmeester die door velen als de beste accordeonist ooit wordt beschouwd. Dankzij de Volendamse voorliefde voor accordeonmuziek streek Jiménez twee keer neer in het dorp. Eén van die bezoeken mondde voor Woestenburg uit in drie optredens, waarin hij niet alleen het voorprogramma verzorgde, maar ook plaatsnam in het hoofdprogramma van de legendarische muzikant.

‘A’je verzûipe, vermoor ik je!’ Ik weet nog goed dat de moeder van een vriend dat riep. Terwijl ze een flip met muissies in zijn hand duwde. Terwijl ze een handdoek in zijn rugtas stopte. Terwijl ze hem het leven in duwde. ‘A’je verzûipe, vermoor ik je.’ Zo werkt dat in Volendam. Je krijgt een doodsbedreiging met liefde. Levenswijsheid uit de tijd dat iedereen nog wist wanneer je je bek moest houden.

Aan de rand van de volkstuinen van Tuinvreugde Volendam waakt imker Anja Veerman-Nuijens over haar bijenvolken. Tussen de bloeiende planten, kruiden en bloemen zweven duizenden bijen van bloem naar bloem, ogenschijnlijk ongestoord. Maar in realiteit zijn ze kwetsbaar. Want naast het voortdurende gevecht tegen bestrijdingsmiddelen en verstening van tuinen, dienen zich de laatste jaren nieuwe bedreigingen aan. ,,De Aziatische hoornaar is inmiddels ook in Volendam gesignaleerd,” vertelt Anja. ,,Het zijn vleeseters die jagen op bijen. Ze kunnen enorme schade aanrichten in een volk.”

Soms kent muziek geen einddatum. Achttien jaar nadat BZN op het podium vaarwel zei, keert de band onverwacht terug met een nieuw nummer: ‘Thanks’. Niet als comeback, maar als eerbetoon – aan zestig jaar muziek, aan vriendschap, maar vooral aan de fans die altijd bleven luisteren. Drummer Jack Veerman ‘Dekker’ zette het project in gang. Aan tafel in zijn woning vertelt hij in alle rust het verhaal achter deze onverwachte, maar welkome verrassing voor de fans. ,,Dit is geen comeback,” zegt hij. ,,Dit is een dankjewel.”

Wie zondagmiddag in de Broeckgouw omhoog keek, kon er niet omheen: een enorme zwerm meeuwen cirkelde op grote hoogte boven het dorp. De vogels bleven minutenlang in de lucht hangen, zonder duidelijk doel. Dat tafereel riep bij veel inwoners verbazing en vragen op.

Aan de rand van de Broeckgouw klinkt tussen het getimmer en kindergelach de geur van zaagsel en vrijheid. Met hamer, spijkers, en een flinke dosis fantasie bouwen ze aan hutten, torens en vriendschappen. Maar het paradijs dat De Bouwgouw heet, wankelt. Het kleine team vrijwilligers dat alles mogelijk maakt, is dringend op zoek naar versterking. ,,We hebben hulp nodig,” zegt coördinator Cor Bond. ,,Zonder extra handen kunnen we het niet volhouden.”

In het Volendams Museum hangt momenteel een klein, ogenschijnlijk bescheiden aquarel van Paul Signac. Maar schijn bedriegt: dit ‘schetsje’ is het werk van een wereldberoemde pionier van het pointillisme. Het hing jarenlang anoniem in Hotel Spaander, totdat voormalig curator Jannig Kwakman het in de jaren ’90 herkende.

Achter veel van de bekendste stemmen uit Volendam schuilt dezelfde gitarist: Jordy Tuip. De muzikale alleskunner beweegt zich moeiteloos tussen stijlen en rollen. Zijn werk met onder meer Simon Keizer, Jan Smit, Nick Schilder en Blanko toont niet alleen zijn veelzijdigheid, maar ook zijn groei als muzikant. Een gesprek over ambitie, discipline, de kracht van nederigheid, én trouw blijven aan je dorp.