Vandaag geopend: 08.00 - 17:30

All posts by Kevin Mooijer

Pastoor Stomph blikt terug op zijn jaren in het dorp en vertelt wat hij het meest mist

Van de dijk naar Alkmaar: het leven na Volendam

Op een zonnige ochtend loopt Paul Stomph langs het Boelenspark. De 76-jarige emeritus-pastoor komt niet meer als herder van de parochie, maar als bezoeker. Toch wordt hij nog altijd herkend. Een knikje hier, een handdruk daar. ,,Dag pastoor,” zegt iemand in het voorbijgaan, alsof er niets veranderd is. Stomph glimlacht. Het voelt vertrouwd.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 18 maart.

Fotogalerij

Laatste keer Thomas Tol:

De componist neemt afscheid van het podium, maar niet van de muziek

Veel van de bekendste Volendamse liedjes begonnen ooit bij Thomas Tol. Achter een piano, in een studio of in de kelder van zijn huis, waar in de loop der jaren talloze melodieën ontstonden. Op zaterdag 6 juni brengt de 75-jarige componist dat muzikale leven nog één keer samen op het podium van PX. Met een samengestelde band speelt hij een laatste concert rond zijn eigen repertoire: liedjes die hij schreef voor onder meer BZN, Jan Smit en Tol & Tol. Daarnaast klinken er ook nummers die nooit officieel zijn uitgebracht, maar waar volgens Tol de mooiste verhalen achter schuilgaan.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 18 maart.

Foto: Robert Gort

Fotogalerij

De helden van het Nederlandse lied

Laatst stapte ik een woonkamer binnen en één blik op de televisie was genoeg. Bam. Twintig jaar terug. Daar waren ze weer. De unsung heroes van het Nederlandse lied. Op TV Oranje. Nog altijd. En tot mijn verbazing – en toch ook weer niet – met vrijwel dezelfde gezichten als toen. Blijkbaar bestaat er een parallel universum waar de tijd geen vat op heeft. Waar kapsels blijven zitten zoals ze ooit zijn vastgezet. Waar blazers eeuwig blijven glimmen. En waar doorzetten een levenshouding is. De aanhouder wint is daar het enige gezegde dat telt, zeker voor wie nog altijd hoopt dat dit het jaar van de doorbraak wordt.

Vroeger hadden mijn vader en ik een ritueel. Doordeweeks. Ik kwam uit school, hij uit zijn werk. De televisie ging aan, TV Oranje. Geen discussie. Soms hadden we geluk en begon precies de Top 10 van die dag. Dat waren grote momenten. Dan kon de dag eigenlijk niet meer stuk.

Er zaten artiesten tussen die ik zonder ironie legendarisch wil noemen. Jan Koevoet. Terry West. Dominico D’Avanzo. Wout van der Lei. Picobello. Zanger Petro. Er zat er zelfs eentje bij die tot ver na zijn dood nieuwe clips bleef uitbrengen. De clip van zijn eigen begrafenis zagen wij als trouwe kijkers enigszins geschokt aan. Voor het eerst beseften we dat zelfs in dit universum niet alles te plannen is.

Maar het leven op kanaal 192 had ook zijn vrolijke kant. Wat ik misschien wel het mooiste vond: de onverwachte samenwerkingen. Dan zag je Jack van Raamsdonk ineens een duet opnemen met Rooie Jos. Niemand had daarom gevraagd. En precies daarom was het geweldig. Dat zijn de momenten waarvoor je fan wordt. Voor die kleine verrassingen. Voor dat gevoel dat je iets ziet gebeuren wat nergens anders kan bestaan.

Mijn broer verklaarde ons voor gek. Tot hij op een middag zijn flip tijdens ons ritueel opat. Daarna was het klaar. Hij hoorde er ook bij. Zoals dat gaat met dingen die je niet serieus neemt, tot ze dat ineens wel zijn.

Ik hoef mijn vader niet te vragen of ik als kind de waterpokken heb gehad. Dat weet hij niet meer. Maar die zanger met die snor op die omgevallen boom? Naam, liedje, album, jaartal. Alles paraat. Nog voor ik mijn zin kan afmaken.
Dat zegt waarschijnlijk genoeg.

Fotogalerij

Informatiemarkt, proeflessen en lezingen moeten ouderen helpen langer gezond en zelfstandig te blijven

Fit- en Vitaaldag brengt senioren samen in De Seinpaal

In sporthal De Seinpaal staat zaterdag 11 april alles in het teken van één vraag: hoe blijf je zo lang mogelijk fit, vitaal en betrokken bij de samenleving? Tijdens de jaarlijkse Fit- en Vitaaldag presenteren zo’n veertig lokale organisaties, verenigingen en zorgaanbieders zich aan senioren uit de gemeente Edam-Volendam. Het doel: laten zien hoeveel mogelijkheden er zijn om actief, gezond en sociaal verbonden te blijven.

Lees het volledige artikel in de NIVO van

Week van de Hoogbegaafdheid:

Twee moeders starten initiatief voor ‘gelijkgestemde’ kinderen

In een regio waar er sportclubs, muziekverenigingen en jeugdactiviteiten ruim vertegenwoordigd zijn, blijkt één groep kinderen vaak tussen wal en schip te vallen: hoogbegaafde kinderen. Ze vallen op door hun woordenschat, scherpe observaties en bijzondere interesses, maar voelen zich tegelijk geregeld een buitenstaander. Daar willen Venise Veerman-Jonk en Lisanne Plat-Tol verandering in brengen. In de Week van de Hoogbegaafdheid kondigen zij een nieuw, vrijwillig initiatief aan: wekelijkse bijeenkomsten voor basisschoolkinderen die (vermoedelijk) hoogbegaafd zijn. Een plek voor herkenning, vriendschap en steun.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 11 maart.

Fotogalerij

Gelukkig, maar niet toevallig: Mühren beslissend in blessuretijd

Soms lijkt het toeval, maar bij Robert Mühren is het dat allang niet meer. Diep in blessuretijd stond hij zondag opnieuw op de juiste plek. Met een typisch spitsengoaltje bezorgde hij FC Volendam een zwaarbevochten 3-2 overwinning op FC Groningen.

De ontlading was groot. De doorgaans beheerste Volendammer kon zijn emoties nauwelijks bedwingen. Nog buiten adem van het juichen verscheen hij voor de camera van ESPN, met achter zich een kolkend Kras Stadion. ,,Wat kan blijdschap toch mooi zijn, hè? Wat een ontlading.” Voor Mühren had het moment een extra lading. ,,Al mijn vrienden zitten op de tribune. Het is namelijk twee jaar geleden dat onze vriend Ramon is overleden. Het is voor iedereen een super emotionele dag. Dit gaan we samen vieren.”

Het was niet voor het eerst dit seizoen dat de spits zijn ploeg in de slotfase redde. Eerder besliste hij al duels tegen Sparta en NAC. Tegen Groningen werkte hij, na een belangrijke voorassist van Alex Plat, in de 96e minuut de winnende binnen. Gelukkig? Misschien. Maar vooral het instinct van een spits die weet waar hij moet staan. Mühren is bezig aan zijn laatste seizoen, maar zijn waarde is onverminderd groot – voor FC Volendam en, in zekere zin, voor het voetbal zelf. Spelers van zijn soort, zonder maniertjes of sterallures, worden zeldzaam. Zijn ploeggenoten beseffen dat maar al te goed. In de kleedkamer klonk na afloop één boodschap: nog een jaar.
Wie weet. De bal is rond.

Foto: Jan Mulder

Fotogalerij

Met nog zestien procent zicht vertelt Kristy open over haar ziekte, het moederschap en de hoop op meer onderzoek

‘Voor mij is het te laat, voor hen hopelijk niet’

Op het schoolplein staat Kristy Jonk-Molenaar te wachten. Het plein stroomt vol met kleurrijke jassen, rugzakken, rennende kinderen. Maar haar eigen kinderen herkent ze pas als ze vlak bij haar zijn. ,,Ze moeten echt naar mij toe komen,” zegt ze. ,,Van een afstand zie ik ze niet.” Kristy is 33 en ziet nog maar zestien procent. Ze heeft retinitis pigmentosa (RP), een erfelijke netvliesaandoening die haar zicht langzaam aantast en haar wereld steeds kleiner maakt. Inmiddels weet ze dat ook haar twee kinderen de progressieve oogziekte hebben. Dinsdagavond is ze, samen met oogarts professor Camiel Boon, te zien in Tijd voor MAX. Nu vertelt ze haar verhaal aan de lezers van de NIVO.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 4 maart.

Fotogalerij

Addis: ‘Niet alles hoeft via strafrecht, soms helpt een gesprek meer’

Nieuwe wijkagent jeugd wil dichtbij jongeren en ouders staan

Sinds januari heeft Edam-Volendam er een nieuwe functie bij binnen de politie: een wijkagent die zich volledig richt op jeugd. Addis (34) is aangesteld om zicht te krijgen op wat er speelt onder jongeren, overlast te voorkomen en – waar nodig – hulp te organiseren. Zijn aanpak is pragmatisch en persoonlijk. ,,Het belangrijkste is dat jongeren én ouders mij weten te vinden. Als dat lukt, kun je vaak problemen voor zijn.”

Addis werkt sinds 2010 bij de politie en deed de afgelopen jaren ervaring op als jeugdagent in Purmerend en Zaandam. Toen de vacature in Edam-Volendam vrijkwam, hoefde hij niet lang na te denken. ,,De gemeente groeit, er wordt veel gebouwd en daarmee groeit ook het aantal jongeren. Dan is het logisch dat er meer aandacht komt voor jeugdproblematiek. Deze functie paste precies bij mij.” Het dorp was bovendien geen onbekend terrein. ,,Ik zit ook bij de voetbaleenheid van de politie in Volendam. Daardoor kende ik de omgeving al een beetje.”

Waar reguliere wijkagenten zich bezighouden met een breed pakket aan wijkproblemen, ligt Addis’ focus volledig op jongeren. Dat betekent niet dat hij vooral bezig is met boetes en strafzaken. Integendeel. ,,Mijn werk begint met kijken: wat voor jongeren hebben we hier, waar hangen ze, en wat hebben ze nodig? Overlast kan van alles zijn. Soms gaat het om vernielingen, maar soms ook gewoon om rondhangen. Dan moet je eerst begrijpen wat er speelt.” Daarbij werkt hij nauw samen met andere partijen. ,,Niet alles is een politievraagstuk. Soms is jongerenwerk of hulpverlening beter. Dan kijken we met ketenpartners wat er nodig is. Het doel is niet om te straffen, maar om problemen op te lossen.”

,,Het doel is niet om te straffen, maar om problemen op te lossen”

Op dit moment valt de jeugdproblematiek in de gemeente volgens Addis relatief mee. ,,Het is eigenlijk best rustig. We krijgen meldingen van jongeren die op ramen kloppen of wat baldadigheid, maar grote incidenten zie je nu weinig.” Ook in wijken waar eerder meer speelde, lijkt de situatie verbeterd. ,,Als je naar de Singelwijk in Edam kijkt, is het een stuk rustiger dan een paar jaar geleden. Daar heeft het jongerenwerk echt veel in betekend. Met hen wil ik graag optrekken.”

Zichtbaar en benaderbaar
Een belangrijk onderdeel van zijn werk is contact maken. Addis zoekt jongeren actief op: op straat, bij sportclubs en binnenkort ook op scholen. Daarnaast is hij sinds kort te vinden op Instagram onder de naam wijkagent_jeugd_edamvolendam. ,,Ik wil mijn gezicht laten zien op plekken waar jongeren komen. Bijvoorbeeld bij de voetbal of op een banenmarkt bij het Don Bosco College. Als ze je kennen, stappen ze makkelijker op je af.” Die laagdrempeligheid geldt ook voor ouders. ,,Ze kunnen met alles bij me terecht. Van: ‘Mijn kind verandert ineens van gedrag’ tot zorgen over vrienden of school. Ik heb misschien niet overal direct een oplossing voor, maar ik kan wel meedenken of doorverwijzen.”

Volgens Addis begint veel bij het herkennen van veranderingen. ,,Vaak zie je afwijkend gedrag: een kind dat zich terugtrekt, opeens met dure spullen thuiskomt, meerdere telefoons heeft of ’s avonds laat weggaat. Dat soort dingen kunnen signalen zijn.” Hoe eerder ouders aan de bel trekken, hoe beter. ,,Ik heb meegemaakt dat ouders zich pas meldden toen het al echt misging. Terwijl je eerder vaak nog kunt bijsturen. Preventie is een groot deel van mijn werk.” Soms betekent dat ook kiezen voor een andere aanpak dan strafrecht. Hij noemt een recent voorbeeld waarbij twee jongens iemand met eieren hadden bekogeld. ,,De vraag was: aangifte of een gesprek? In zo’n geval kan een stopgesprek veel effectiever zijn. Dan begrijpen jongeren wat hun gedrag doet, zonder dat ze meteen een strafblad krijgen.”

,,Op een gegeven moment wisten alle jongeren wie ik was, en dan zoeken ze zelf contact”

Werken in Edam-Volendam heeft zijn eigen dynamiek, merkt Addis. ,,Het is een hechte gemeenschap, maar soms ook gesloten. Dingen worden onderling opgelost en de politie wordt niet altijd gebeld. Dan mis je soms signalen.” Juist daarom vindt hij zichtbaarheid belangrijk. ,,Als mensen mij kennen, komen ze eerder naar me toe. Dat merkte ik ook in Zaandam. Op een gegeven moment wisten alle jongeren wie ik was, en dan zoeken ze zelf contact.”

Plek voor jongeren
Voor de toekomst ziet Addis vooral een praktische uitdaging: ruimte. ,,Veel overlast ontstaat omdat jongeren geen eigen plek hebben. Als je ergens samen wilt zijn, doe je dat automatisch op straat.” Zijn wens voor over een jaar is daarom helder. ,,Dat jongeren een plek hebben waar ze samen kunnen komen, zonder dat het overlast geeft voor de omgeving. In Edam zie je bij de Singel dat zoiets kan werken. Dat soort voorzieningen helpen echt.”

Inwoners die zich zorgen maken over jongeren in hun buurt hoeven volgens Addis niet te wachten tot de situatie escaleert. ,,Je kunt bij mij aankloppen om te sparren. En als je iets anoniem wilt melden, kan dat via Meld Misdaad Anoniem. Ook jongerenwerk LINK is heel laagdrempelig.” Zelf is hij regelmatig zichtbaar in de wijken. ,,Ik rijd veel rond in de politiebus of ga op de fiets de wijk in. Spreek me gerust aan.”

Tegen jongeren wil hij vooral dit zeggen: ,,Wij zijn er om je te helpen. Iedereen maakt weleens een verkeerde keuze, maar het gaat erom hoe je daarna verdergaat. Daar denk ik graag in mee.”

Fotogalerij

Half elf bij Station Bijlmer

Laatst was ik mijn vliering aan het opruimen. Binnen tien minuten overwoog ik een afvalcontainer voor in de voortuin. Ik koos voor een andere route. Marktplaats. De Schilderswijk van het internet.

Ik begon optimistisch. Een nog werkende iPhone, compleet met doosje, kabeltje en een eerlijk verhaal. Geen gedoe. Een nette prijs. Na een korte onderhandeling werd ik met dwingende toon uitgenodigd om hem persoonlijk af te leveren. ,,Half elf vanavond. Station Bijlmer. Kom alleen.” Ik zei dat ik er zou zijn. In praktijk besloot ik dat mijn leven me te dierbaar was.

Ondertussen meldde zich een andere koper. Een vrouw. Vijftiger. Betrouwbaar ogend profiel. Normale zinnen. Het soort mens waarbij je denkt: dit komt wel goed. Dat dacht ik vaker. Dat was nooit zo. Ze kwam bij mij thuis. In mijn huiskamer besloot ze dat ze de afgesproken prijs tóch liever niet betaalde. Want eigenlijk kon ze het niet missen. En of ik ook cadeaubonnen accepteerde. Van een sauna in Cuijk-Noord. Toen ik daarvoor bedankte en voorzichtig suggereerde dat een ouder toestel of een vriendelijker geprijsd merk misschien beter bij haar situatie paste, veranderde de sfeer. Het soort stilte waarin je plots heel bewust wordt van je eigen bank. En je televisie. En je adres. Uiteindelijk betaalde ze toch gewoon de overeengekomen prijs. Ze kon het dus wel betalen. Dat maakte het erger.

Een vijfsterrenaccount blijkt al lang geen garantie meer voor beschaafde communicatie. Ik verkocht een LEGO-set. ,,Is hij nog beschikbaar?” vroeg een man. Ik antwoordde niet direct. Ik was koffie aan het zetten. Twintig minuten later kende ik zijn volledige levensverhaal en had ik drie bedreigingen ontvangen. Ik koos een andere koper. Die zei: ,,Ik ben een man van mijn woord.” Dat zei hij zes keer. Dat zijn er vijf te veel.

Na avonden wachten, berichten zonder leestekens, halve afspraken, schimmige ruilvoorstellen en een opmerkelijk aantal doodsbedreigingen heb ik mijn Marktplaatsavontuur gestaakt. De overbodige spullen hebben hun plek behouden. Ik heb mijn les geleerd.

Toch vraag ik me soms af wat ik had aangetroffen als ik die donderdagavond naar Station Bijlmer was gegaan. Maar daarna tel ik mijn organen. Alles aanwezig. Prima keuze.

Fotogalerij

‘Zorgen voor iemand met dementie doe je niet alleen’

De Zorgcirkel start cursus voor mantelzorgers die zoeken naar kennis, begeleiding en contact met lotgenoten

In een zaal van het Nicolaashof zitten mensen die elkaar niet kennen, maar toch hetzelfde lot delen. Iemand zorgt voor een partner die niet meer is wie hij was. Een dochter ziet haar moeder steeds vaker zoeken naar woorden. Een buur merkt dat gesprekken korter worden. De cursus waarvoor ze komen blijkt al snel meer dan alleen informatie te bieden: herkenning, begrip en de geruststelling dat ze er niet alleen voor staan.

Lees het volledige artikel in de NIVO van