De vragen zijn zelden groot, maar vaak wel dringend. Een lamp die niet meer brandt. Een rit naar het ziekenhuis. Een tuin die langzaam dichtgroeit. Of simpelweg de behoefte aan iemand die even langskomt voor een kop koffie. In Edam-Volendam en Zeevang probeert WelzijnWonenPlus al jaren precies dat soort kleine zorgen op te vangen, al weten lang niet alle inwoners nog dat de organisatie bestaat.

Op een zaterdagmiddag bij Bij Ootje schuiven de tafels meestal iets dichter naar elkaar. Dobbelstenen rollen, kaarten worden geschud, speldozen opengeklapt. Het is de vaste stek van Board Games Volendam, een initiatief dat in korte tijd uitgroeide van een klein clubje tot een gemeenschap van meer dan honderd liefhebbers. Op zaterdag 14 maart komt daar iets nieuws bij: een middag Dungeons & Dragons, georganiseerd door Daniëlle Burger-Biswana. De aanleiding? Een artikel in de NIVO.

In Edam-Volendam is de verantwoordelijkheid voor jongeren de afgelopen jaren steeds meer bij ouders komen te liggen. Thuis wordt afgesproken, thuis wordt gecontroleerd, en thuis wordt ook de groepsdruk gevoeld. Maar volgens Stichting Edam-Volendam Vitaal (EVV) is de grens bereikt. Ouders kunnen het niet langer alleen. En geven net als de jeugd zelf aan dat er behoefte is aan een ontmoetingsplek voor jongeren. Daarom pleit de stichting voor een structurele oplossing: een permanent jeugdhonk voor jongeren van ongeveer dertien tot achttien jaar, met professionele begeleiding. Daarvoor is het van belang dat er – door middel van een petitie – steun komt vanuit de gemeenschap, ouders en jongeren. Alleen dán kunnen we doorpakken”, zegt Ina Koning namens EVV.

De politieke carrière van Shanna Schilder in Den Haag begon nog maar net, of er kwam al een ingrijpende wending. Twee maanden na haar beëdiging als Tweede Kamerlid verlaat de Volendamse de fractie van de Partij voor de Vrijheid (PVV). Samen met zes andere Kamerleden vormt zij nu een nieuwe groep. Het besluit viel haar zwaar. ,,Die dag was echt een zwarte dag voor mij,” zegt ze. ,,Je wilt zo’n stap niet zetten, maar mijn moreel kompas zei dat ik het moest doen.”

Als een moedige ridder, alleen en vastberaden, trotseert hij de elementen. De tocht is te stijl voor zijn trouwe ros, dat beneden angstig hinnikt en zichzelf alvast mentaal voorbereidt op een leven zonder zijn kameraad. De top lonkt, vaag zichtbaar door het mistige wolkendek. Dáár wacht de draak. Met hete adem en een geïrriteerde blik. IJzige kreten snijden door de lucht. Handen grijpen naar hem, stemmen roepen zijn naam. Hij hoort ze, maar hij stopt niet.

Wie bij het Volendams Museum aanklopt voor een stamboomonderzoek, kan zich voorbereiden op een gedetailleerd verhaal. Dat merkt Dick Bond al jaren. Als vrijwilliger duikt hij wekelijks in familiegeschiedenissen die zich uitstrekken van Volendam tot Duitsland, van Antwerpen tot Schokland. En steeds vaker eindigt zo’n zoektocht op dat voormalige eiland in de Zuiderzee. ,,Ik moet mensen hier regelmatig teleurstellen,” zegt Bond lachend. ,,Ze denken dat ze ‘echte’ Volendammers zijn. En dan blijkt: nee hoor, hun wortels liggen op Schokland.”