All posts by De redactie

De redactie Algemeen | 9-9-2021 | 4 min. leestijd

Luuk en Gaar zijn weer opnieuw verliefd geworden

,,Het waren zijn losse heupen die het ‘m deden”, vertelt Gaar Leeflang met een lach op het gezicht. Dat die twistende heupen zouden leiden tot 45 jaar huwelijk had ze toen nog niet kunnen vermoeden. ,,Toch zitten we hier nu en ben ik nog steeds stapelgek op hem.”
Door Jan Koning

[ads id=66]

De ‘hem’ in dit verhaal is Luuk Ubels. De Amsterdammer die jarenlang als voetbaltrainer actief is geweest bij eerst RKAV Volendam en later nog twee jaar bij EVC in Edam. ,,’De’ voetbal was zijn eerste liefde”, bekent Gaar eerlijk. ,,Hij was er altijd. Doordeweeks trainen geven en in het weekend stond-ie twee dagen langs de kant. Of ik er moeite mee had? Nee, het tekent juist zijn trouw en loyaliteit. Twee van de eigenschappen in hem die ik zo waardeer.”

‘Het waren die
losse heupjes
die het ‘m deden’

Het is de eerste keer dat Luuk vanuit Amsterdam naar de Volendammer kermis komt als hij Gaar ziet zitten. ,,Ik ben geboren in de Jordaan en later verhuisden we naar West. Het was altijd godgezellig daar. Je had ook iedere zaterdagavond ‘Twistwedstrijden’. Als je die won, kreeg je een prijs. Ja, dan gingen de heupjes wel los”, lacht Luuk.
,,Om naar Volendam te komen, hadden met een aantal vrienden een oude ziekenwagen opgekocht. Daar sliepen we in. We wasten ons in een groot krat met water erin. Ik weet nog dat ik Gaar voor het eerst zag in de tent op de plek van de oude Jozefschool op de Edammerweg.” Gaar: ,,Daar had je op vrijdag in die tijd nog een grote kermistent. Oergezellig. Ik denk dat het van de gemeente uit was. Je had er altijd live muziek. Ik geloof dat Conny en de Rekels er nog eens hebben opgetreden. Kleintjes Pils ook en de Rijvo’s. Die hebben later op onze bruiloft gespeeld. Luuk nam uiteindelijk het voortouw. Hij vroeg of ik een biertje wilde drinken. Dat wilde ik wel. Het zag er namelijk goed uit vroeger.” Luuk (lachend): ,,Vroeger? Pardon?” Gaar: ,,Ach, nu zijn we oud. We zien er niet meer uit, haha.”
Gaar is op dat moment vijftien en Luuk negentien. Traditionele liefde op het eerste gezicht, maar dat ging niet zomaar in huize Leeflang. ,,Het was de eerste keer dat ik de kermis op mocht van mijn ouders”, vertelt Gaar. ,,En ik mocht nog geen verkering van ze, dus kon ik hem niet meenemen naar huis. Sterker nog, het eerste half jaar ontmoetten we elkaar iedere zaterdag stiekem bij de patatwinkel van Jaap Stiek. Dan zei ik tegen mijn moeder dat ik moest oppassen bij een vriendin en dan ging ik naar Luuk en daarna samen naar de Passage Bar.” Luuk: ,,Een verboden liefde, dat is toch het mooiste wat er is? Als alles nog stiekem moet. Spannend.”
Alleen Trijn (Tiny), de zus van Gaar is op dat moment op de hoogte van de opbloeiende romance van de twee jonggeliefden. ,,En die heeft netjes haar mond gehouden”, aldus Gaar. ,,Een half jaar lang, tot de Kerstdagen. Toen zei ze tegen mijn moeder. ‘Nou mag-ie er toch wel een keer in, hè? Ze hebben nu al een half jaar verkering.’ Mijn moeder wist niet wat ze hoorde, haha.”
En dus is de liefde openbaar. De spanning is eraf, maar toch blijven Luuk & Gaar elkaar trouw. ,,Elk weekend kwam hij met de bus naar Volendam toe en doordeweeks belde hij altijd. Het feit dat hij zo de moeite voor me nam, kon ik echt enorm waarderen. Ik zat ook echt te wachten tot-ie weer kwam.” Luuk: ,,Het was ook ontzettend leuk om naar Volendam te komen. We hadden het zo leuk samen. Zaten altijd in de Passage Bar. Dé gezelligste kroeg van Volendam in die tijd.”

‘De eigenaar van
de camping heeft
zelfs een boom
naar me vernoemd’

Na drie jaar verkering trouwen ze en het huwelijk brengt uiteindelijk drie kinderen en zeven kleinkinderen voort. Luuk: ,,Wat ook wel grappig was, is dat toen we trouwden voor de wet we op vakantie gingen naar Valkenburg. We zijn sinds ons trouwen 45 jaar lang in Valkenburg op vakantie geweest. De eigenaar van de camping heeft zelfs een boom naar me vernoemd. Afijn, die eerst keer waren mijn schoonouders mee. Mocht ik niet eens bij haar slapen. Dat mocht pas als we voor de kerk getrouwd waren. Gelukkig wisten ze niet wat er zich voor die tijd in de steegjes had afgespeeld, haha. ”
Na het trouwen woont Luuk nog anderhalf jaar bij zijn schoonouders in voor ze een huurhuis kunnen betrekken. ,,De regel was dat je eerst een bepaalde tijd in Volendam moest wonen voor je een huis mocht huren. Het was een huisje op de Lambertschaag, waar nu het graf is. Daar hebben we drie jaar gewoond voor we ons huis in de Pegasusstraat kochten. Het huis waar we nu nog steeds wonen.”
De twee hebben lief en leed gedeeld en stonden onlangs voor het grootste gevecht van hun leven toen Luuk plotseling heel erg ziek werd en zelfs vijftien dagen in coma werd gehouden. ,,En al die tijd is ze bij me gebleven”, laat de altijd nuchtere Amsterdammer zichtbaar geëmotioneerd weten. ,,In dit soort moeilijke tijden kom je absoluut dichter tot elkaar. Sterker nog, ik durf wel te zeggen dat ik sinds ik uit het ziekenhuis ben gekomen, weer net zo verliefd ben als vroeger.” Gaar: ,,We beseffen ook wel dat het uniek is dat je na 45 jaar nog steeds zo gelukkig bent, samen. Dat is lang niet voor iedereen weggelegd en daarom genieten we er extra van. Genieten we extra van elkaar en ik hoop nog heel wat jaartjes. Want ik wil hem nog lang niet kwijt.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 8-9-2021 | 21 min. leestijd

Carola Smit: het meisje op de achtergrond werd Neerlands grootste ster

Van de Chardo naar Carré

,,Op een vrijdagavond was ik aan het werk in de Chardo toen Erik van Rees binnenstapte”, herinnert Carola Smit zich. ,,Een bandje waar hij mee samenwerkte was op zoek naar een zangeres en ze hadden gehoord dat ik kon zingen. Kort daarna werd ik met dezelfde vraag weer benaderd, ditmaal door een vriend van een bandlid.” Zonder dat ze het wist had Carola na het zingen van wat liedjes op twee familiefeestjes naam gemaakt in het lokale muziekcircuit. Thuis aan de ontbijttafel vertelde de Volendamse dat ze twee keer benaderd was om in een bandje te komen zingen, maar dat ze niet zeker wist of ze het wel zou durven. ‘Als je denkt dat je het niet kan, dan moet je het niet doen’, reageerde haar vader strategisch. ,,Dat was mijn trigger. Ik moest en zou bewijzen dat ik het wél kon.”
Door Kevin Mooijer • Foto’s privé archief Carola

[ads id=66]

,,Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik wilde zingen en dansen”, begint Carola (57). Op school was ze heel timide. Als gevolg van haar verlegenheid bevond de zangeres zich altijd op de achtergrond. Nooit had ze de behoefte om in het centrum van de aandacht te staan. Wat ze wél had, was een enorme bewijsdrang. En Carola’s vader wist precies wat hij moest zeggen om haar aangeboren zang- en turntalent naar de voorgrond te toveren.
,,Omdat ik me op school zo inhield, kwam ik iedere middag barstend van de energie thuis”, herinnert de vriendelijke zangeres zich. ,,Mijn ouders, broers en zussen kregen thuis dus dagelijks complete zang- en danssessies voor hun kiezen. Of ze nu wilden of niet. Dat ze dat allemaal tolereerden ben ik ze nog altijd enorm dankbaar voor.”
Als jongste telg van de familie Smit maakte Carola in haar kindertijd kennis met verschillende muziekstijlen. ,,Mijn vader hield van opera – zolang het maar zang bevatte was het goed – en van zangers als Frank Sinatra en Bing Crosby. Mijn broers en zussen kochten geregeld platen van muziek uit de jaren 60 en 70. Die indrukken neem je allemaal mee. Zelf was ik helemaal weg van Barbra Streisand. Daar komt denk ik ook dat schone zingen vandaan”, doelt Carola kritisch op haar eigen zangstijl, waar ze als BZN-lid zoveel hits mee scoorde. ,,Ik houd van puur zingen, van heldere, zuivere stemmen. Maar toch, als ik liedjes van mezelf terug hoor, vind ik het té schoon.”

Turnster
Op jonge leeftijd was Carola fanatiek turnster. Haar aangeboren talent en het vele trainen resulteerden in een plaats in de selectie. Als pupil werd Carola samen met haar lotgenootjes wekelijks door Wies Zwarthoed naar Sportcentrum Papendal in Arnhem gereden. ,,In de auto werd altijd gezongen. Op een gegeven moment vroeg Wies of we om de beurt een liedje wilden zingen. Het zweet brak me uit. Ik durfde het natuurlijk niet, maar er was geen ontkomen aan. Dat was de eerste keer dat ik voor mensen buiten mijn familie zong.”
De volgende dag trainde Carola weer in Volendam, waar ze door coach Nel Bond bij zich werd geroepen. ,,Nel had gehoord dat ik mooi kon zingen. Ze vroeg of ik voor haar ook een liedje wilde zingen. Ik wist niet wat ik meemaakte. Wéér zingen voor iemand. Ik was wel blij dat ze me blijkbaar goed vonden zingen, maar ik durfde niet nu weer voor iemand te zingen. Toch werd er ondanks dat gevoel, van binnen iets aangewakkerd dat zorgde dat ik mijn stem wilde laten horen. Omdat ik te verlegen was besloot ik mijn rug toe te keren. Om de een of andere reden durfde ik het zo beter. Voorzichtig begon ik te zingen. En vanaf dat moment werd het zingen van een liedje een standaard onderdeel van mijn training. Dankzij Wies en Nel kwam ik van mijn angst af.”
,,In het jaar dat mijn vader en moeder hun 25-jarig huwelijksjubileum vierden, trouwde ook mijn oudste zus met haar man. Kort achter elkaar vierde onze familie twee feestjes in Spaander. En op beide feestjes zong ik drie liedjes.” De daaropvolgende maanden bleef het stil. Carola richtte zich op school, op turnen en op haar bijbaantje in snackbar Chardo, waar ze op vrijdagavond samen met haar zus achter de balie stond. ,,Op een vrijdagavond kwam geluidstechnicus Erik van Rees de tent binnenstappen. Destijds had ik geen idee wie hij was, maar hij vroeg of ik interesse had om in het bandje Double Trouble te gaan zingen. Hij stelde de vraag namens bassist Jan Jonk, die op zijn beurt van Kees Dikkerd uit Spaander gehoord had dat ik kon zingen. Ik werd er een beetje mee overvallen en wimpelde hem af.” Niet veel later werd de bedeesde Carola weer aangedaan, ditmaal in een café op de dijk. ,,Een vriend van de bandleden zei: ‘die jongens rekenen erop dat je een keer langskomt. Ze repeteren op dinsdagavond in de Jozefschool.’”
,,Ik vond het doodeng. Ik deed niets liever dan zingen, maar om even in mijn eentje bij een repetitie binnen te stappen en mee te zingen met een band, dat was toch niks voor mij.”
De dinsdagavond brak aan en met lood in haar schoenen fietste Carola richting de Jozefschool. ,,In de hoek zat Henk Mooijer achter zijn drumstel. Aan zijn kritische blik kon ik aflezen dat hij het een eigenwijze actie van me vond om zo even tijdens een repetitie binnen te stappen alsof er niets aan de hand was. Hij moest eens weten wat er aan dit bezoekje vooraf is gegaan, dacht ik.”
Afgezien van de eerste visuele indruk werd Carola heel enthousiast ontvangen door de leden van Double Trouble. ,,Samen zochten we naar een liedje voor mij om te zingen. Een soort auditie als het ware. We eindigden op een liedje van Spargo, dat was nou niet bepaald op mijn lijf geschreven”, lacht de Volendamse. ,,Toch deed ik mijn best en blijkbaar voldeed ik aan de verwachtingen. Ik werd namelijk gelijk uitgenodigd om dat weekend mee te doen aan een optreden.”
Carola maakte van 1980 tot 1984 deel uit van Double Trouble, dat tijdens die periode de bandnaam zou wijzigen in Friends. ,,Bijna ieder weekend speelden we overal door het land. Doordeweeks werkten we er allemaal bij, ikzelf werkte als administratief medewerkster bij Bart Smit. Dat was voor mij een ‘topbaas’, ik mocht op maandag altijd later beginnen als ik zondag gespeeld had. Ik was dus in de gelegenheid om me volledig op de muziek te richten. Die jaren zal ik nooit vergeten. Vanaf die eerste repetitie had ik een enorme klik met alle bandleden. Voor het eerst verdween mijn verlegenheid naar de achtergrond, dat was voor mij echt een openbaring.”

Kennismaking
Begin jaren 80 verzorgde Carola met haar band Friends het voorprogramma van BZN. ,,Een aantal maanden na dat optreden bezochten BZN-leden Cees Tol en Jack ‘Dekker’ Veerman met hun vrouwen een optreden van ons in Wognum. Wij hoorden in de wandelgangen al ver van tevoren dat we hoog bezoek zouden krijgen dat optreden en eerlijk gezegd werd ik daar een beetje nerveus van. Ik had namelijk gelijk het idee dat er meer speelde.”
Nerveus of niet, Carola zette de knop om en deed waar ze goed in was. ,,Na dat optreden bleef het een tijdje oorverdovend stil vanuit de BZN. Tot ik op een zekere dag in 1983 vanuit mijn werk naar huis fietste en onderweg klemgereden werd door Jack Dekker. Hij gooide de deur van zijn auto open en zei: ‘ik haal je vanavond om 19.00 uur op bij het voetbalveld. We willen je even spreken.’ Ik wist niet wat me overkwam. Jack drukte me op het hart om thuis nog niks te zeggen.”
Eenmaal thuisgekomen speelde de spanning haar parten. ,,Ik kreeg geen hap door mijn keel en kon een lach niet onderdrukken. Mijn familie merkte natuurlijk dat er wat speelde. Ze voerden de druk op en ik bekende. Uiteraard hielden ze het geheim tot ik meer kon zeggen.”
Zoals Jack vanuit zijn auto naar haar geroepen had, maakte Carola dat ze om 19.00 uur bij het bewuste voetbalveld stond. ,,Klokslag 19.00 uur kwam hij aanrijden. Ik stapte in en samen reden we naar de repetitieruimte van BZN in Monnickendam. Eenmaal in die ruimte bleek dat ik niet de enige was die last had van zenuwen. Ik werd aangekeken door de gespannen gezichten van alle mannelijke BZN-leden.”
De geheime afspraak zou in het teken staan van een officiële kennismaken én het achterhalen van Carola’s ambities. ,,Mijn aanwezigheid bij de band mocht niet uitlekken voordat het definitief was. De vraag of ik bij de BZN wilde is waarschijnlijk de grootste vraag die ik ooit heb moeten beantwoorden. In één klap zou mijn leven op de kop staan. Ik zou mijn baan moeten opzeggen, zou moeten stoppen met mijn eigen band, iedere dag zou ik met BZN bezig zijn én bovendien was ik er niet zeker van dat het een succes zou worden. Ik dacht altijd: ‘stel nou eens dat die blonde van ABBA ermee stopt, dan wordt het nooit meer wat.’ Dat zou bij BZN zomaar hetzelfde kunnen zijn.”

‘Ik heb vooral
moeite gehad om
mijn bandleden
van Friends om
de tuin te leiden’

,,Het was in die tijd niet zoals het nu is. De zangeressen lagen niet voor het oprapen”, vervolgt Carola bescheiden. De volgende dag vond in het repetitielokaal de officiële auditie plaats. De uitkomst van die auditie spreekt voor zich. Carola zou vanaf dat moment een twee-eenheid met zanger Jan Keizer vormen. ,,Eenmaal thuisgekomen maakte de blijdschap al gauw plaats voor een naar gevoel. Ik moest niet alleen ontslag nemen, maar ook moest ik afscheid nemen van Friends en ik mocht nog niet zeggen waarom. Het BZN-management wilde het nieuws gelijktijdig met de release van het album naar buiten brengen. Dat was hartstikke moeilijk. Ik heb vooral moeite gehad om mijn bandleden van Friends om de tuin te leiden. Wel mocht ik gelukkig de optredens afmaken die op dat moment in de agenda stonden.” Om de reden van haar afscheid vorm te geven bedacht Carola een excuus. ,,Mijn bandgenoten wisten dat ik graag danste, dus vertelde ik ze maar dat ik naar de balletacademie ging. Na dat verhaal werd het onverwachts nóg moeilijker. Ze waren allemaal namelijk nog blij voor me ook. Ik voelde me heel schuldig.”
In november 1983 werd achter gesloten deuren het BZN-album ‘Reflections’ met Carola opgenomen. ,,Drie maanden later lekte in Volendam uit dat ik Anny’s opvolgster was. Het was een kwestie van tijd voordat het ook buiten het derde klaphek bekend zou worden. Een nationale krant belde ons management, ze hadden het gerucht gehoord. Als wij niet met een verklaring kwamen zouden ze zelf een verhaal publiceren.”
Het management en de leden van BZN werden in het nauw gedreven en besloten overstag te gaan. ,,Samen met Anny, Jan Keizer en Jan ‘Pet’ Tuijp heb ik toen ’s middags een interview gegeven, terwijl ik ’s avonds met Friends een optreden had staan. Het interview liep uit en buiten ijzelde het. Tijd om voor het optreden nog even langs huis te gaan was er niet meer.”

Nietsvermoedend
Terwijl één van de BZN-managers, Jacques Hetsen, Carola naar de locatie van haar optreden bracht, stonden de Friends-bandleden nietsvermoedend bij haar moeder aan de deur. ,,Zoals gebruikelijk kwamen ze me thuis ophalen. Mijn moeder heeft toen maar verteld wat er aan de hand was. De dag erna zouden ze het toch wel in de krant lezen.” In de kleedkamer barstte voor het optreden de bom. ,,Vooral Tom Keizer ontplofte van woede. En de woede was niet alleen aan mij gericht, maar ook Jacques kreeg de volle laag. Ik begreep die boosheid natuurlijk wel. Zij waren mij als zangeres kwijt omdat ik voor een andere band koos. Het was een heel vervelende situatie.”
Na de hele nacht geen oog dicht te hebben gedaan, stond Carola de volgende morgen een positieve verrassing te wachten. ,,Kees ‘Schien’ Plat, mijn bandgenoot uit Friends, stond voor de deur om zijn excuses aan te bieden voor de reactie van de avond ervoor. Namens de band bood hij zijn verontschuldigingen aan en hij gaf aan volkomen te begrijpen dat ik deze stap nam. Het sportieve gebaar van Kees heeft me heel goed gedaan.”
In maart 1984 betrad Carola voor het eerst de bühne als zangeres van de BZN. ,,Maandenlang werkten we naar die avond toe en al die tijd was ik buitengewoon gespannen. Niet alleen omdat ik mijn debuut bij een nationale bekende band zou gaan maken, maar ook omdat ik al een lange tijd met een geheim had gelopen.”
De jonge Volendamse werd geweldig ontvangen door de BZN-aanhang. ,,Al na het eerste nummer gleed de spanning zo van me af. Het voelde echt als een warm bad.” In één klap groeide de timide Carola uit tot een nationale ster. ,,Dat is de mindere kant van een carrière in de muziek. Overal waar je komt, kijkt iedereen je opeens aan. Ik heb daar wel moeite mee gehad. In het begin dacht ik dat het wel over zou gaan als ik oogcontact vermeed, maar het maakte geen verschil. Vooral als ik op een onder Nederlanders populaire vakantiebestemming was had ik er veel last van. Tijdens mijn eerste jaren bij BZN zat ik in de zomer bijvoorbeeld met vrienden op een camping. Daar voelde ik echt dat ik in de gaten werd gehouden en dat is geen prettig gevoel. Het gekke was dat het wat minder werd toen ik verkering kreeg. Met mijn man bezocht ik andere, verdere bestemmingen, waardoor we wel meer met rust werden gelaten.”

‘Van weer leren
lopen tot in een
aangepaste automaat
met alleen mijn
linkerbeen weer
leren rijden,
je begint weer op nul’

Na drie succesvolle jaren met haar nieuwe band zou Carola de landelijke krantenkoppen weer halen, maar ditmaal met minder goed nieuws. ,,Op mijn 23e kreeg ik een herseninfarct en kwam ik in het ziekenhuis terecht. Om op zo’n jonge leeftijd zoiets op te lopen is heel dramatisch. Ik kon werkelijk niets meer zelf, mijn hele rechterkant was verlamd. Als gevolg zou ik alles opnieuw moeten leren. Van weer leren lopen tot in een aangepaste automaat met alleen mijn linkerbeen weer leren rijden, je begint weer op nul.” Carola ervaarde niet alleen de druk van er zelf lichamelijk weer bovenop komen, maar had tevens te maken met een volgeboekte BZN-agenda. ,,Die vraag kwam al vrij gauw”, lacht ze. ,,Ze wilden natuurlijk weten wanneer ik weer zou kunnen zingen, maar ik kon op dat moment nog niet eens zelfstandig eten. In april 1987 maakten we de afspraak dat ik in oktober dat jaar weer mee zou kunnen doen. Het was een ambitieuze deadline, maar naast de stress die ik ervan kreeg gaf het me ook kracht.”
Na drie en een halve week in het ziekenhuis te hebben gelegen mocht Carola eindelijk naar huis. ,,Ik ben gelijk keihard aan het werk gegaan om mijn lichaam weer fit te krijgen. Zwemmen, lopen, traplopen, massages, alles om mijn spieren weer te trainen.” Na een intensieve periode sloot de vastberaden zangeres in september weer aan bij de repetities van haar band. ,,Mijn lichaam was nog lang niet op het niveau waar het moest zijn, maar ik was er weer bij. Ik leefde weer. Ik was zó gelukkig dat ik weer gewoon kon zingen.”
Hoewel Carola zielsgelukkig was weer deel uit te maken van haar geliefde band, bleek een ander bandlid minder te genieten van zijn werk. ,,Gitarist Cees Tol kondigde aan ermee te stoppen. Hij kon niet tegen die gekte, om het zo maar even te noemen. Die bekendheid en het sociale verwachtingspatroon waar de band mee gepaard ging, dat vrat aan hem. Kort na het afscheid van Cees gaf ook zijn broer Thoom aan dat hij het niet meer zag zitten. De aankondiging van Cees en Thoom maakte wel dat ik lichtelijk in paniek raakte. Ik had zoveel geluk gehad dat ik in deze band terecht was gekomen en nu liep het voortbestaan ervan risico.” Cees en Thomas Tol werden vervangen door respectievelijk Dirk van der Horst en Dick Plat.

Dirk
,,De aanwezigheid van Dirk van der Horst zorgde dat onze optredens leuker werden. Hij kwam uit de Dizzy Man’s Band. Dat waren showmensen die bekend stonden om hun humor en gekkigheid tijdens liveshows. En dat nam Dirk, naast zijn gitaarspel, ook mee naar de BZN. Jan Keizer staat er natuurlijk ook om bekend dat hij van een geintje houdt op het podium, en Dirk reageerde daar heel goed op. Die sfeer gaf onze optredens een extra dimensie. Daarbij hadden we met Dick Plat niet alleen een extreem goede muzikant binnengehaald, maar bovendien ook een zeer prettig mens.”
De nieuwe, uiterst gemotiveerde bandleden bleken een schot in de roos voor BZN. ,,We bevonden ons inmiddels in een dusdanige luxepositie dat we niet meer álle aanvragen in de agenda hoefden te zetten. De opname- en schrijfsessies doordeweeks gingen gewoon door, dus gaf het een hoop rust dat we af en toe een vrije zondag in konden plannen. Zelf schreef ik niet mee aan nieuwe liedjes, maar ik ging wel af en toe even langs omdat ik het gezellig vond.” Carola lacht: ,,Ik vond eigenlijk alles een feestje.”
De daaropvolgende jaren leek de Band Zonder Naam alleen maar in populariteit te groeien. Van verschillende gouden platen tot jaarlijkse avonturen over de hele wereld, en van samenwerkingen met heuse orkesten tot een eigen televisieprogramma, bedenk het en Carola en co deden het. ,,We werden door de TROS gevraagd om een programma genaamd ‘BZN Ontmoet’ te presenteren. Jan Keizer en ik zouden verschillende bekende Nederlanders interviewen. Het idee stond ons wel aan, maar we hadden totaal geen ervaring met interviewen en het presenteren van een televisieprogramma. De organisatie beloofde ons een soort mediatraining, maar dat werd natuurlijk niks. We werden zo voor de leeuwen gegooid. Opeens zat mijn jeugdidool Rob de Nijs tegenover me. Ik werd er helemaal ongemakkelijk van, maar ik moest hem wel even interviewen terwijl de camera’s op ons gericht stonden. Toch was de meest memorabele uitzending die met André van Duin. Vooraf werden we al gewaarschuwd dat je je eigenlijk niet kunt voorbereiden op een interview met hem. Het advies bleek te kloppen. Binnen de kortste keren nam André het interview over. Hij is ongelooflijk onvoorspelbaar en hilarisch. Het zou onze beste uitzending worden.”

‘Hij heeft ons
aangestoken
met zijn mooie
kijk op het leven’

Helaas beleefden de BZN-leden samen niet uitsluitend positieve hoogtepunten. ,,Ik herinner me nog heel goed dat Dirk achter de schermen even vluchtig een andere broek aantrok. We schrokken allemaal van hoe mager hij was geworden. Dirk bleek een ernstige ziekte onder de leden te hebben.” Carola zucht: ,,Niet lang na dat schrikmoment belde Jan Pet me om te vertellen dat Dirk uitgezaaide prostaatkanker had en dat hij niet lang meer te leven had. Dat hakte er verschrikkelijk in. Dirk was altijd mijn maatje geweest bij de BZN. Als we in een theater aankwamen liep hij altijd direct op de bar af om twee kopjes koffie te halen, één voor hem en één voor mij. We trokken altijd samen op. Als je dan hoort dat één van je beste vrienden ongeneselijk ziek is… Dat valt echt heel zwaar.”
Na de diagnose zou Dirk nog anderhalf jaar leven. ,,Je zag hem echt aftakelen. Hij had zóveel pijn, maar hij wilde écht niet dood.” In 2004 kwam de gitarist te overlijden. Carola heeft het zichtbaar nog moeilijk als ze het einde van haar maatje aanhaalt. ,,Dirk was écht een levensgenieter. Hij liet ons dingen zien, maakte ons bewust van onze omgeving. Hij heeft ons aangestoken met zijn mooie kijk op het leven.”
Na Dirks overlijden maakte BZN een doorstart met gitarist John Meijer. ,,We kozen er destijds voor om door te gaan met de band omdat we nog relatief jong waren en nog niet aan toe waren om niets meer te doen.” Drie jaar later was het onvermijdelijke moment dan toch daar. ,,Jan Keizer kondigde aan wat we al aan hadden zien komen, hij ging als soloartiest verder. Dat werd het einde van de BZN. Ik vond het best vreemd dat Jan die keuze maakte, maar ik vond het niet heel erg dat we stopten. Het was wel mooi geweest.”
Zelf heeft Carola nooit een solocarrière geambieerd. ,,Ik geloof wel in het instituut, maar niet per se in solocarrières. Het lijkt me helemaal niks om zonder bandleden op het podium te staan.” In de jaren na BZN zou Carola nog verscheidene muzikale uitstapjes maken. Zo zou ze onder meer met Jack Stroek en mede BZN-lid Dick Plat gedurende een aantal maanden door het land optreden, werd ze benaderd om jaarlijks als gastzangeres bij de kerstconcerten van Danny Malando’s orkest mee te doen, vormde ze samen met Aletta Tol en Jack Huigsloot een zangblok in de band Get Back Live en werd haar loopbaan in 2016 gevierd tijdens ‘an evening with Carola Smit’. ,,Dick Plat heeft me nog wel eens proberen over te halen een solocarrière te beginnen, maar ik zie mezelf niet als fuifnummer. In mijn hart wist ik dat ik geen soloartiest was. Gedurende mijn carrière heb ik het juist altijd zo naar mijn zin gehad vanwege het gezellige samenzijn. Dat sfeertje als je met zijn allen op pad bent, dat is voor mij altijd het belangrijkste geweest.”

Aletta
,,Daarom vond ik het ook zo leuk om met Get Back Live weer in een band terecht te komen. Aletta vroeg of ik een keer samen wat wilde zingen met haar. Uiteindelijk stonden we naast elkaar op de bühne. We hadden een gezellig repertoire vol met avondjes-nummers. De optredens sloegen goed aan, we speelden voor volle zalen en het publiek zong ieder nummer uit volle borst mee. Kortom, de toekomst voor Get Back Live zag er rooskleurig uit.” Langzaam maar zeker begon Carola te merken dat haar bandgenoten meer wilden. ,,Zij hadden het gevoel dat we een kans zouden laten schieten als we op dat moment niet het land in zouden gaan met de band, maar ik had mijn portie al wel gehad. Het moest geen werk meer worden voor mij. En dat wilde ik natuurlijk niet echt laten merken. Ik vond het ook vervelend om mijn bandleden teleur te moeten stellen.”
Na vier jaar deel uit te hebben gemaakt van Get Back Live kreeg Carola wéér van dichtbij te maken met een ongeneselijke ziekte. ,,Aletta vertelde ons dat ze kanker had. De volgende mokerslag van die vreselijke ziekte. Dat was een erg heftige periode voor ons. Ik was bang dat ze in zou storten, maar niks van dat. Ze had een drive, dat houd je niet voor mogelijk. Tot vier weken voor haar dood stond ze nog op het podium. Zo’n jonge vrouw met zoveel power, op een oneerlijke manier komt daar dan opeens een einde aan. Ik ben haar enorm dankbaar dat ze me de kans heeft geboden om weer muziek te mogen maken. Vier jaar lang heb ik met Aletta in Get Back Live gezongen en daarna nog drie jaar met Marije van der Zee. Dankzij Aletta heb ik nog zeven jaar mijn passie kunnen uitoefenen.”

‘Alleen thuis
geef ik af en toe
nog een galmpie’

Ambities heeft Carola wat muziek betreft niet meer. En voor iemand die alles al bereikt heeft is dat natuurlijk wel te begrijpen. ,,Ik heb dit hele jaar nog niet gezongen. Alleen thuis geef ik af en toe nog een galmpie, het liefst met mijn dochter Marleen samen. Wat ik wel nog vol overgave doe, is de zangcoaching bij PX. Daar ben ik als coach al zeven jaar bij betrokken.”
Carola lacht: ,,Ik moet eerlijk zeggen dat ik maar wat doe. Ik ben helemaal niet opgeleid om mensen les te geven. Wat ik dus probeer, is mijn eigen ervaring, zangtechniek en mijn zanglessen van vroeger over te brengen op de meiden. En dat gaat hartstikke goed. Je ziet ze echt groeien en dat is zó leuk om te zien.”
,,Hoewel ik een huismus ben en erg op mijn rust gesteld ben, moet ik toegeven dat ik het gezelschap en het plekje in een band nog altijd mis. In een band kan je compleet jezelf zijn. Dat gevoel heb ik nu alleen nog thuis en bij Dick Plat.” Vanaf het moment dat ze haar eerste noten zong lijken de carrières van Carola en Dick met elkaar verweven. ,,We komen elkaar telkens weer tegen. Of beter gezegd: we zoeken elkaar telkens weer op.” Samen met de virtuoze toetsenist bereikte Carola heel wat mijlpalen. ,,Samen met Dick maakte ik mijn allereerste single met Double Trouble, we maakten samen mijn enige soloalbum, ik heb de eer gehad 21 jaar met hem in bands te spelen, en sindsdien, als de kans zich voordoet om samen muziek te maken dan pakken we die met beide handen aan.”
Menig muzikant zou zijn handen stevig dichtknijpen met de bovenstaande mijlpalen, maar Carola deed er in dienst van BZN nog een flinke schep bovenop. Samen met haar bandleden reisde ze de hele wereld rond voor optredens en het filmen van clips, speelde ze maar liefst achttien keer in een uitverkocht Ahoy, maakte ze tientallen succesvolle albums – waaronder de Symphonic Nights die ruim 400.000 keer over de toonbank gingen – en gaf ze een immens geslaagd jubileumconcert op het Volendamse Europaplein. Het timide meisje dat zich altijd op de achtergrond bevond, groeide uit tot Nederlands bekendste zangeres. Eén ding is in ieder geval zeker: toen Carola als jonge turnster doodzenuwachtig, met haar rug voor stond te zingen, had ze nooit verwacht dat ze jaren later dagelijks voor duizenden mensen tegelijk zou optreden.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 8-9-2021 | 1 min. leestijd

Winnaars loterij Basseleur Optiek bekendgemaakt

Al vele jaren worden na de zomer drie klanten van Basseleur Optiek blij verrast met teruggaaf van het bestede bedrag van een zonnebril. Alle klanten die het afgelopen jaar een zonnebril hebben gekocht dongen. Dit jaar waren het Alice Visser, Pauline Steur en Jan Zwarthoed die hun aankoopbedrag teruggestort kregen.

Nieuw dit jaar was de verloting van twee Serengeti fietsen. Door snel te reageren kon Johan Basseleur twee fietsen verloten onder alle klanten, die sinds afgelopen voorjaar een Serengeti bril hadden gekocht.

Uit de grote stapel ingezonden kaartjes werden de gelukkige winnaars getrokken. De twee mooie en unieke fietsen werden gewonnen door Marcel Tol en Martin Jonk.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 8-9-2021 | 1 min. leestijd

In de Nivo van vandaag, 8 september 2021

Wij wensen iedereen veel leesplezier met onder andere de volgende onderwerpen:

• FC Volendam onderzoekt mogelijkheden nieuw stadion
• AFGESTUDEERD | Annick Smit, Bachelor Diergeneeskunde
• Garage Kil: “U vraagt, wij zoeken”
• Dave de Boer (13) overwint angsten door te helpen bij kermisattractie
• Liefde is… Luuk en Gaar zijn weer opnieuw verliefd geworden
• Bedrijf in Beeld: Familiebedrijf KIVO blijft innoveren om weer generaties vooruit te kunnen
• Sani-Dump Purmerend: 1300 m2 aan A-merken sanitair & tegels tegen bodemprijzen
• Bibliotheek wil ‘plek van ontmoeting’ zijn
• Volendams padelsucces in Hoorn
• Starters Broeckgouw gedupeerd door fout gemeente
• Open dag Glasaal Volendam, 19 september 2021
• Moedige Moeders: Groeten uit De Stam in Den Haag
• Hans Bakker 25 jaar in dienst MZA

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 8-9-2021 | 3 min. leestijd

OBSTAKELS WEGNEMEN • KANSEN BENUTTEN • AMBITIE ACHTERNA

FC Volendam onderzoekt mogelijkheden nieuw stadion

Betere trainingsfaciliteiten. Meer commerciële mogelijkheden. Meer evenementen. Betere infrastructuur in en rondom het stadion. Betere bereikbaarheid. Mooiere stadionbeleving voor supporters. Betere samenwerking met andere sportverenigingen en het onderwijs. Het zijn allemaal wensen van FC Volendam, een club met grote ambities. We willen namelijk uitgroeien tot een stabiele eredivisionist met magnetische kracht op de regio. Mede daarom onderzoeken we de mogelijkheid om een nieuw stadion te ontwikkelen, op een alternatieve locatie zoals bijvoorbeeld de Purmer. Achter de schermen leeft dit idee al een tijdje en we achten de tijd nu rijp om dat met onze dorpsgenoten en de regio te delen.

[ads id=66]

Multifunctionele ruimte om te groeien
Wij zijn ervan overtuigd dat een verplaatsing van het stadion vanuit het centrum van Volendam naar de rand van het dorp op alle fronten een enorm positieve impact zal hebben, op zowel de nieuwe maar natuurlijk ook de ‘oude’ locatie. Met een nieuw stadion creëren we letterlijk en figuurlijk véél ruimte. Extra ruimte om te ondernemen en om samen te werken. Lopende samenwerkingen met bijvoorbeeld RKAV Volendam, SG De Triade en het Don Bosco College verdienen deze ruimte. Maar ook met andere partijen in en rond de regio willen we de verbinding zoeken. Tevens kunnen we het stadion ontwikkelen als de perfecte locatie voor concerten en evenementen met tien tot twaalf duizend bezoekers. Kijk eens naar de capaciteit van andere grote ‘venues’ en waar zich die bevinden. We kunnen een gat in de markt vullen.
Er is al interesse van verschillende bedrijven die willen investeren in (de realisatie van) het nieuwe stadion. Niet alleen binnen de gemeentegrenzen, maar vanuit het hele land en daarbuiten. Met de komst van “’t Skip” – onze voorlopige werknaam voor het nieuwe stadion – zal ondernemers kansen en ruimte worden geboden. Dat is uiteraard goed voor de club maar ook voor het dorp én de regio. Het is win-win-win. En dat is ook nodig, want aan de Sportlaan zijn we op dat vlak echt allang uit ons jasje gegroeid.

Gezelligste stadion van Nederland
We willen van onze nieuwe thuishaven het gezelligste stadion van Nederland maken, zeg maar het laagdrempelige alternatief voor AZ en Ajax. Dat kun je bijvoorbeeld bereiken door de supporters weer dichter bij het veld te brengen, oftewel minder ruimte tussen spelers en tribune. Mensen moeten de sport weer gaan voelen in hun hart en huid als ze op de tribune zitten… of staan! Maar ook als je een biertje of broodje paling haalt, moet je door het open karakter van het stadion de wedstrijd nog kunnen volgen en voelen. Dat zouden belangrijke uitgangspunten voor het ontwerp moeten zijn. Vooralsnog denken we aan minimaal 10.000 zit- en staanplekken.

Gewoon op de fiets naar de club
De Purmer klinkt ver maar is dichterbij dan je denkt. Het is letterlijk aan de rand van het dorp. Er wordt al ver in de toekomst gedacht. Goede verbindingen voor auto, fiets, ov en voetgangers moeten er voor zorgen dat de bereikbaarheid van de club juist verbetert. Onze kinderen kunnen gewoon op de fiets naar het stadion. En vergeet niet: groeiende (parkeer)problemen op wedstrijddagen in het centrum van Volendam kunnen we zo juist wegnemen.
De ruimte die FC Volendam en eventueel de RKAV zouden achterlaten in het centrum van het dorp, biedt sowieso bijzondere mogelijkheden. Het zou een unieke situatie zijn, dat zo’n groot oppervlak in het dorpshart opnieuw kan worden ontwikkeld. Maar daarom ook complex en uiterst delicaat. Bovendien gaan wij daar niet over. Daarom laten we ons daar verder niet over uit.

Dromen
Het linker rijtje van de eredivisie, dat klinkt als een droom… Maar waarom niet?! Onze club voldoet aan een heleboel voorwaarden om die droom uit te laten komen. Een nieuw stadion is min of meer noodzakelijk voor die ambitie. Natuurlijk is dat spannend. Maar kijk naar Heracles en AZ. Die kwamen ook van héél ver.
We benadrukken met klem dat nog niets in beton is gegoten; de plannen bevinden zich nog volop in de onderzoeksfase. De schets die in deze editie van de Nivo is gepubliceerd, is vooral een visualisatie van ideeën. Er kunnen dan ook geen rechten aan worden ontleend. Maar het moge duidelijk zijn dat het een stadion moet worden waarover elke jeugdspeler zal dromen om er te mogen voetballen. We zijn tenslotte een opleidingsclub!

Bestuur FC Volendam

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 8-9-2021 | 3 min. leestijd

Bedrijf in Beeld

“U vraagt, wij zoeken”

“De vraag naar auto’s gaat door het dak. Als Garage Kil moeten we daar op inspelen”, vertelt Matthijs de Hoop van Garage Kil. Doordat wereldwijd een groot tekort aan chips heerst nemen de levertijden van nieuwe auto’s in veel gevallen flink toe. “Auto’s zijn de laatste jaren steeds meer afhankelijk van deze chips geworden. Ze verzorgen de moderne gemakken waar autorijders op zijn gaan vertrouwen en zorgen voor de veiligheid. Doordat de levertijden van nieuwe auto’s oplopen, is de vraag naar occasions gigantisch toegenomen. Zelfs zo veel dat de vraag het aanbod overstijgt.” Om de klanten van Kil toch te kunnen helpen worden inmiddels flink wat auto’s uit het buitenland geïmporteerd.

[ads id=66]

Importauto’s steeds populairder
“De markt voor importauto’s is de laatste jaren al flink gestegen, dus wij waren al wat langer bezig om de perfecte auto voor onze klanten te zoeken in andere landen in Europa. Waar het in eerste instantie ging om specifieke auto’s met bepaalde extra opties tegen een scherpe prijs, neemt nu de vraag zo’n vlucht dat het om vrijwel alle merken en soorten auto’s gaat. Daarom is het prettig dat we de afgelopen jaren al flink wat contacten in met name Duitsland hebben opgebouwd, daar plukken wij en onze klanten nu de vruchten van” vervolgt Matthijs.

De kunst van het vinden van de perfecte auto
“Klanten komen hier binnen met een wensenlijstje”, vertelt Tristan Kwakman die inmiddels een jaar als verkoper bij Garage Kil werkt. “Onze taak is dan om te zoeken naar de perfecte auto. Die vinden wij bij onze contacten door heel Europa. Omdat er in Duitsland een groot aanbod is van jong occasions (auto’s van nog geen jaar oud, red) kunnen we daar vaak super mooie aanbiedingen voor onze klanten vinden. De auto’s zijn maar korte tijd in gebruik geweest, zijn vaak completer dan in Nederland en verkeren in geweldige staat. Garage Kil verzorgt het hele importproces, dus eigenlijk hoeft de klant alleen maar zijn wensen kenbaar te maken. Het is met recht: u vraagt, wij zoeken!”

Aan alle eisen voldoen
Inmiddels zijn alleen dit jaar al tientallen auto’s geïmporteerd uit het buitenland. “Uiteraard voldoen alle auto’s aan alle eisen en krijgen zij allen een RDW-keuring zodra ze in de werkplaats arriveren. We importeren alleen auto’s waarvan de volledige onderhoudshistorie bekend is met een gecontroleerde kilometerstand. Bovendien is bijna altijd de Europees geldende fabrieksgarantie nog van kracht, dus kopen de klanten zonder risico. En tegen concurrerende tarieven nemen wij alle rompslomp uit handen”, valt Matthijs Tristan bij.

Al tien jaar aan de Julianaweg
Inmiddels is Matthijs al bijna tien jaar eigenaar van Garage Kil aan de Julianaweg. Sinds vorig jaar runt hij het bedrijf samen met Jona Pasdeloup.
Het huidige pand aan de Julianaweg, waar ook Autoschade de Hoop gevestigd is, kreeg afgelopen zomer een mooie restyling. De showroom en garage heeft hierdoor een luxe uitstraling gekregen. “De perfecte plek om onze aanwinsten te tonen en onze klanten te helpen in het aankoopproces van een nieuwe auto of bedrijfswagen.”
Want Garage Kil biedt ook veel ondernemers een totaaloplossing. “Naast de aankoop van nieuwe bedrijfswagens wordt ook het complete onderhoud uit handen genomen, bedrijven groot en klein kunnen zo met een gerust hart hun hele wagenpark bij Kil onderbrengen. Dat we gewoon in Volendam aanwezig zijn, wordt ontzettend gewaardeerd.”

Ook op zoek naar uw droomauto?
Bent u al een tijdje op zoek naar een bepaalde auto, maar is deze lastig te vinden of lopen de wachttijden op?
De verkopers van Garage Kil helpen u graag uw droomauto vinden. U hoeft alleen het merk, type en verdere wensen kenbaar te maken en Garage Kil gaat voor u op zoek.
Neem vandaag nog contact op via www.garagekil.nl of 0299-363416 voor een vrijblijvende afspraak.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 7-9-2021 | 5 min. leestijd

‘Er is niks mooiers dan dat tijdens het spelen het geroezemoes langzaam ophoudt’

Open mic-avonden als ontmoetingsplek voor muzikanten

De doorgewinterde muzikanten Case Mayfield en Johan Burger beginnen in oktober met het organiseren van ‘open mic-avonden’. Elke tweede vrijdagavond van de maand zullen deze gaan plaatsvinden in de pub van Hotel Spaander. Zowel beginnende, als ervaren singer-songwriters kunnen hier een podium krijgen. De nadruk ligt op het spelen van eigen muziek. De organisatoren speelden zelf op grote locaties door het hele land. In de fase daarvoor merkten zij hoe belangrijk het is om werk uit te proberen voor een kleiner publiek. Daarbij is het als vanzelf trekken van de aandacht daarvan het hoogst haalbare.
Door Laurens Tol

[ads id=66]

In de pub van Spaander hangt een sfeer die slechts ontstaat door een lang bestaan. Al zijn enige onderdelen vernieuwd, de inrichting is er nog altijd als vanouds. Aan de muur prijken de gezichten van een van Volendams succesvolste bands: The Cats. Onder de ogen daarvan spreken Johan en Case over het idee dat bij hen ontstond. Al enige tijd hadden ze het met elkaar over een nieuwe Volendamse open mic-avond. Plotseling bedachten zij waar ze deze willen organiseren.
,,Als je hier komt, zie je meteen: dit is authentiek”, begint Case. ,,Het is een plek voor goede muziek en goede gesprekken. Op een gegeven moment hadden Johan en ik een Eureka-moment: ja, de pub. Dan zie je in je hoofd een line-up en vooraan iemand die speelt. De mensen die het geweldig vinden, gaan helemaal naar voren. En degenen die er minder mee hebben, kunnen gewoon achteraan een goed gesprek voeren. Ideaal voor dit soort avonden dus.”
Beide heren misten in Volendam een laagdrempelige locatie waar aankomende artiesten hun eerste stappen kunnen zetten. Het PX Songwriters Guild voorziet eveneens in die behoefte, maar Johan en Case willen graag nog een fase daartussen creëren.
,,De bedoeling is dat het in de pub nog laagdrempeliger wordt, met een soort kroeggevoel. De PX is natuurlijk een groot podium en daar wil men graag een stille zaal. Hier hoeft dat niet per se. Ik ben begonnen bij het Amsterdam Songwriters Guild. Als iemand daar geweldig goed was, dan zag je vanzelf de zaal stil worden. En als iemand minder goed speelde, dan was er altijd respect voor diegene. Alleen al omdat hij of zij het durfde. Er is niks mooiers dan dat tijdens het spelen het geroezemoes langzaam ophoudt. Dan wórdt het rustig, in plaats van: het móet rustig. We moeten de balans gaan vinden tussen gezelligheid en aandacht voor de artiesten.”

‘We moeten de
balans gaan vinden
tussen gezelligheid
en aandacht voor
de artiesten’

‘Spaander Open Mic’ moet daarnaast een ontmoetingsplek worden voor muzikanten. Case en Johan vinden dat zo’n toevluchtsoord op dit moment nog ontbreekt in Edam-Volendam. Tijdens de avonden kunnen bijvoorbeeld nieuwe technieken worden uitgewisseld en kan men contacten leggen. Ook zullen deze een proeftuin zijn voor pas gemaakte muziek.
,,We willen wel graag dat er eigen muziek gespeeld wordt. Dat stimuleert het zelf schrijven. Toen ik vaak in Amsterdam speelde, had ik steeds een week de tijd om een nieuw nummer te schrijven. Want ik kon natuurlijk niet weer met hetzelfde liedje aankomen. Je kon het dan mooi testen voordat er een echt optreden aankwam. Zo van: dit liedje, doet dat wat? Open mic, daar leer je spelen. Johan: ,,Je speelt het ook voor andere muzikanten en dan krijg je meestal wel wat feedback terug. Daar kun je dan weer mee aan de slag en daar leer je van. Dan word je groot.”
Albert Veerman van Hotel Spaander juichte het idee van de Volendammer muzikanten van harte toe. Hij bleek al een nieuwe invulling te zoeken van de pub. ‘Opeens staan de planeten goed en lukken dingen’, zegt Case daarover. Case: ,,Het zou mooi zijn als er een scene komt. Die hoeft zeker niet te bestaan uit een vaste groep, maar mag variabel zijn.” Johan: ,,We krijgen nu al veel enthousiaste reacties. In het begin nodigen we wel wat artiesten uit om de avonden te vullen. Oude garde, nieuwe garde, iedereen mag komen. Ook mensen uit Amsterdam die we nog kennen. Je kunt je naam op een lijst schrijven en dan krijg je een tijdslot om drie nummers te kunnen spelen. Dit kan op de avonden zelf, maar ook al van tevoren.”
Case Mayfield – voor de burgerlijke stand Kees Veerman – woont tegenwoordig weer in Volendam en is werkzaam in het onderwijs. Met die achtergrond rijst de vraag of het idee voor Spaander Open Mic soms voortkomt uit het streven om jongeren vooruit te helpen. ,,Dat klinkt wel erg mooi”, zegt Case daarover. De link met het onderwijs blijkt er niet te zijn, maar uiteraard is het wel de bedoeling om jonge artiesten te stimuleren, zonder dat hij als leraar zal optreden.

‘Het zou mooi zijn als er een
scene komt, die hoeft zeker
niet te bestaan uit een vaste groep’

Johan speelde voorheen als bassist in de begeleidingsband van Case. Twee jaar toerde hij met de liedschrijver langs ‘zo’n beetje alle zalen en festivals’. Het was naar eigen zeggen een tijd van ‘ups en downs’. ,,Je komt dan in het echte muzikantenleven terecht. Ontzettend veel tijd ging erin zitten. Uiteindelijk hield het weer op en dat had een natuurlijk verloop.” Case: ,,Het ging erg snel in die tijd en het begon bij de open mic in Amsterdam. Daar kwamen mijn eerste optredens uit voort. Voordat ik het wist, had ik de Grote Prijs van Nederland gewonnen. Ik had toen een band nodig en ik kende er maar één, namelijk: Elementric. Een soort reggae/triphopband waar Johan inzat. Daar ging ik heel veel mee op pad en voor ik het wist was het weer voorbij. Gelukkig.”
De druk en het vele spelen werden Case en zijn band te veel. Het leukste van de optredens vond hij het vaste samenzijn na afloop bij Johan thuis aan de keukentafel. Dit waardeerde hij meer dan de drukte van de optredens en de snelle radio- en tv-shows. Johans vrouw was de chauffeur van de band. Case denkt dat het zijn leven redde dat zij een vaste vertrektijd aanhield. Dit beschermde hem mogelijk tegen verkeerde invloeden. Ondanks alles kijken ze ook terug op de mooie momenten die ze beleefden. Case is nog steeds bezig met het maken van muziek, alleen zonder druk van buitenaf. Het beleven van plezier eraan staat voorop.
Met de open mic-avonden proberen Case en Johan de lokale muziekcultuur weer terug te brengen naar Hotel Spaander. Het is een cultuur die volgens deze muzikanten nog altijd springlevend is. Case: ,,Maak een lijst van Volendammers die eigen muziek maken. Die houdt niet op. Het moet geen zuip- en schreeuwfestijn worden, maar het gaat om het een plek geven voor de Volendammer muziekcultuur. Ervaren en minder ervaren artiesten kunnen zich aanmelden via de Facebook-evenementenpagina van ‘Open Mic at Spaander’s Pub’.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 7-9-2021 | 1 min. leestijd

Familiekermis uitstekend verlopen, normaal horecaweekend zonder grote problemen

De familiekermis in Volendam op het Marinapark is prima verlopen. Het was een feest. Ook het horecaweekend is zonder grote problemen verlopen.

Familiekermis
De door de ‘Kermisgids’ georganiseerde familiekermis is geweldig verlopen. De Kermisgids geeft aan dat de familiekermis goed is bezocht en ook de exploitanten zijn tevreden. Er waren géén incidenten: de EHBO en beveiliging hebben nauwelijks iets te doen gehad. De sluitingstijden zijn goed nageleefd en de sfeer was zes dagen lang gezellig en gemoedelijk. We hebben veel positieve berichten ontvangen, blije gezichten gezien en prachtige foto’s voorbij zien komen. Iedereen lijkt te hebben genoten van de familiekermis, waar tot enkele weken geleden een draaikermis van deze omvang nog niet voor te stellen was in de gemeente.

Horecaweekend
Op donderdag zijn er goede afspraken gemaakt tussen gemeente en Horeca. De start op vrijdagavond vroeg nog aandacht. Vijf horecazaken zijn door de gemeente aangesproken op hun bedrijfsvoering (bijvoorbeeld vanwege geluidhinder), maar er zijn géén boetes uitgedeeld. Op zaterdag is bijgestuurd: de horeca en de gemeente hebben overleg gehad. De meeste horecazaken hebben zich een vakkundig gastheer getoond en hebben alle gasten met een reservering een gezellige dag bezorgd.

Dank
De burgemeester dankt iedereen die, op welke wijze ook, betrokken was bij het organiseren van de familiekermis en het goed laten verlopen van het hele weekend op alle fronten. Burgemeester Sievers: ‘Het waren bijzondere omstandigheden in bijzondere tijden. Wij, de horeca, de organisatoren en de mensen van het Marinapark hebben er alles aan gedaan om binnen de mogelijkheden die er waren toch een familiekermis en gezelligheid te organiseren. We denken dat het voor velen gelukt is.’

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 6-9-2021 | 6 min. leestijd

‘Het gaat er niet om dat je Rembrandt wordt, maar dat je mooie creaties kunt maken’

Docent ziet kunstzinnige ‘pareltjes’ onder leerlingen

De Nivo brengt wekelijks enkele deelnemers aan het Cultuurplatform Edam-Volendam voor het voetlicht. Agnes van Beek is al meer dan twintig jaar kunstdocent aan het Don Bosco College. In die tijd ontwikkelde zich bij haar een meer dan gemiddelde betrokkenheid bij de lokale cultuur. Vandaar ook dat zij al bij de oprichting van Cultuurplatform Edam-Volendam werd gevraagd er zitting in te nemen. Als docent probeert zij haar leerlingen een culturele basis mee te geven die zij de rest van hun leven met zich mee kunnen nemen. In die zin speelt zij een belangrijke rol bij de ontwikkeling van kunstzinnig talent in de gemeente.
Door Laurens Tol

[ads id=66]

Al in 1990 kwam Agnes werken voor het Don Bosco College. Buiten een tussenpoos bleef de Amsterdamse er tot op de dag van vandaag aan verbonden. Voordat het Cultuurplatform begon, werkte zij al samen met lokale spelers op het gebied van kunst en cultuur. ,,Ik trok altijd al samen op met de PX”, vertelt Agnes. Met de toenmalige directeur Jaap Schilder (Dibbes) had ik al contact en met Bianca Vos. Verder zat Tomas Tol erbij als cultuurcoördinator van de basisscholen. Toen de gemeente een cultuurnota wilde opstellen, werd ik gevraagd om daarover mee te denken. Dat was eigenlijk de start van het Cultuurplatform. De komst daarvan vind ik ontzettend belangrijk. Je spart met elkaar, bedenkt speerpunten en doet ideeën op. Het is goed dat we in de hele regio samenwerken op dit gebied.”
Agnes – voor haar leerlingen mevrouw Van Beek – wil in haar lessen graag aansluiten op de lokale ontwikkelingen op cultuurgebied. Als er tentoonstellingen zijn in de gemeente, dan wil zij daar heen met haar klassen. Ze wil haar leerlingen graag ‘triggeren voor wat kunst is’. Ze wil duidelijk maken wat het te bieden heeft. Wat dat betreft is het volgens haar een goede ontwikkeling dat alles wat er gebeurt op cultureel gebied nu te vinden is op de website van het platform.

‘Educatie en talentontwikkeling
op het gebied van kunst en cultuur
zijn belangrijk.
Er wordt hier in de gemeente nu
relatief weinig aan besteed’

Komend voorjaar vinden de gemeenteraadsverkiezingen plaats met bijbehorende campagnes. Agnes vindt dat politieke partijen goed moeten beseffen wat de waarde is van het kunstaanbod in de gemeente. ,,Ik hoop dat zij zien dat cultuur heel belangrijk is. Natuurlijk is dit woord maar een verzamelnaam. Kunst is veel meer dan alleen Rembrandt en Van Gogh, het is veel groter. Kunst en cultuur maken het leven mooier. Educatie en talentontwikkeling op dit gebied zijn belangrijk. Er wordt hier in de gemeente nu relatief weinig aan besteed. Er is dus meer geld nodig, want kunst kost nu eenmaal geld. Sport is ook niet goedkoop, maar daar is wel budget voor. Hopelijk krijgen kunst en cultuur in de toekomst meer prioriteit en wordt er meer geld voor gereserveerd.”
Een van de culturele stromingen is natuurlijk muziek. In Edam-Volendam gebeurt er veel op dit gebied, maar volgens de CKV-docent zou het aanbod veelzijdiger kunnen. Een muziekschool waar men viool of een vergelijkbaar instrument kan leren bespelen, is er niet. Verder mag er volgens haar wel meer aandacht komen voor het eigen erfgoed. Een aanzienlijke hoeveelheid kunst van Hotel Spaander ligt nu in een depot. Dat is zonde, zegt ze. Met haar leerlingen zou Agnes ernaartoe willen, maar dit lijkt niet mogelijk te zijn. Dan kan Edam-Volendam tevens ‘meer geïnteresseerde’ toeristen aantrekken die zich kunnen verdiepen in het kunstaanbod.
Oktober is de Kunstmaand van Edam-Volendam. Scholieren die kunst als keuzevak kiezen, doen dan mee aan een project dat daar betrekking op heeft. ,,’De Onthulling van Volendam’, gaat dit heten. Dit houdt verband met EuroArt, dat in onze gemeente wordt georganiseerd en Volendam als kunstenaarsdorp uitlicht. Schilders kwamen vroeger naar Volendam en hadden in Hotel Spaander een kamer. In ruil daarvoor schonken ze schilderijen. De leerlingen gaan iets soortgelijks doen als de kunstenaars uit die tijd. Zij gaan ook objecten maken en de bedoeling is dat een aantal daarvan wordt tentoongesteld. Heel leuk is dat.”
Sommige leerlingen komen al in de onderbouw naar Agnes toe en smeken haar dan bijna of ze kunst als keuzevak kunnen kiezen. Dat is uitzonderlijk, want dit vak wordt relatief weinig gekozen in het Don Bosco College. Het was zelfs even de vraag of het als keuzevak kon worden gehandhaafd in de bovenbouw van havo en vwo.

‘Het kan zomaar zijn
dat je kind door kunst
als keuzevak net wat
genuanceerder in zijn
of haar denken van wordt’

,,Het is best ingewikkeld om aan ongeveer zestig vwo-leerlingen veel verschillende keuzevakken aan te bieden. Meestal zijn er zo’n tien leerlingen die kunst kiezen. Daarom was het steeds de vraag: kan het vak wel doorgaan? Gelukkig werkt de directie heel goed mee en is er nu een formule gemaakt. Daardoor kan het vak blijven worden gegeven en dat is een zegen. Niet omdat ik dit het liefste doceer, maar omdat het voor de gemeenschap van grote waarde is.”
Sommige leerlingen kiezen kunst als keuzevak, omdat ze kunstzinnig aangelegd zijn. Je hoeft echter niet al goed te kunnen tekenen of kunstzinnig te zijn. Dat leer je juist bij het vak kunst, vertelt Agnes daarover. Het vak is ook interessant vanwege de kunst- en cultuurgeschiedenis en om wat anders te doen naast alle leervakken. Tot enige irritatie van de docenten en leerlingen die voor het kunstvak gaan, wordt het cultuurprofiel door sommigen als een ‘pretpakket’ gezien. Dit zou geen recht doen aan de moeilijkheid van de lesstof en de waarde van wat er geleerd wordt.
,,Het gaat er niet om dat je Rembrandt wordt, maar dat je mooie creaties kunt maken. Daardoor ga je beter naar jezelf en kritischer naar de wereld om je heen kijken. Uit onderzoek blijkt dat mensen die kunst kozen vaak ook betere artsen zijn. Je leert er beter door kijken, waarnemen en observeren. Kunst zorgt ervoor dat de leerlingen zich breder ontwikkelen. Gelukkig zitten er op dit gebied ook echt pareltjes onder onze scholieren. Het merendeel van mijn 4 vwo-klas bestaat nu uit jongens, terwijl het meestal meisjes zijn die mijn vak kiezen. Dat is ook wel bijzonder.”
Het kiezen van kunst moet volgens Agnes zeker geen verplichting zijn. Volgens haar zou het alleen wel goed zijn als de meerwaarde ervan wordt ingezien. ,,Je moet het vooral kiezen als het je aanspreekt, als je er gevoel bij hebt. Misschien kunnen ouders van leerlingen het ook meer in overweging nemen. Het kan zomaar zijn dat je kind er net wat genuanceerder in zijn of haar denken van wordt. Iemand kan er vanuit zichzelf door worden ontwikkeld tot een persoon die meer bewust in het leven staat.”

‘Het vak kunst heeft mij geïnspireerd en mij laten zien
dat ik veel meer kan dan ik dacht’

Yasmine Tuijp is een van Agnes’ oud-leerlingen die veel profijt heeft gehad van het vak kunst. Ze heeft er ook veel aan in haar werk. Yasmine ,,Ik maak quizvragen voor een SBS 6-programma. De algemene kennis die ik bij het vak opdeed, komt daarbij goed van pas. Het kunstvak is op de praktijk gericht, maar ook op het meer diepgaande. Dat koos ik bewust, omdat mijn interesse daar ligt. Ik denk dat het mij creatiever heeft gemaakt en ik kan nu beter met mijn handen werken. Daarbij leer je er onderzoek door te doen. Het is voor mij wel nuttig geweest hoe je dit leert aan te pakken.”
Het vak kunst maakte de middelbare schoolperiode van Lieke Pannekeet een stuk fijner, zo zegt ze achteraf. Lieke: ,,Ik heb er mijn eigen plek door leren vinden op school. Daarvoor had ik het gevoel dat ik niet overal bij hoorde. Bij het vak kunst vond ik een omgeving waar ik mij thuis kon voelen en ik kon altijd terecht in het lokaal bij mevrouw Van Beek. Het vak heeft mij geïnspireerd en mij laten zien dat ik veel meer kan dan ik dacht. Ik ga dit jaar ook beginnen aan een creatieve opleiding. Het kunstvak spoorde mij ertoe aan om een studie in die richting te beginnen.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 5-9-2021 | 1 min. leestijd

Zaterdag op de kinderkermis (1)

Met een stralende zon aan de hemel was het zaterdagmiddag bijzonder druk op de kinderkermis. Vaders en moeders, opa’s en oma’s gingen met de (klein) kinderen door de kramen. De vele attracties waren goed bezet en ook de locate op het Marinepark viel bij velen in goede aarde.

Op de blije gezichten van de kinderen was af te lezen dat zij volop genoten van deze onverwachte maar oh zo leuke kermis op dit speciale terrein. Ook aan de oproep om per fiets of lopend te komen werd graag voldaan, want het parkeerterrein stond vol met fietsen, zodat er geen opstoppingen waren. Al met al een prachtige dag en er staan ons nog een paar superdagen te wachten.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!