All posts by De redactie

De redactie Algemeen | 16-9-2020 | 3 min. leestijd

Wim Jonk: ‘Gehoopt dat we verder waren dan dit’

,,Het gaat erom dat je afspraken maakt en met elkaar en energie levert, dat waar we dagelijks mee aan de slag zijn. Je zag nu een ploeg die een beetje vocht tegen zichzelf, best nog goed begon, maar al vrij snel, er gebeurden een paar dingetjes, uit verband raakte. En daar speelde de tegenstander goed op in”, analyseerde trainer Wim Jonk na de 1-3 nederlaag tegen NEC.
,,Alles was vooraf duidelijk en toch zie je dat het onrustig is en dat we elkaar in het veld niet op dingen aanspreken en daar heb ik moeite mee. Dan zie je dat het passief wordt in bepaalde situaties, met name zonder bal, en passief zijn in het voetbal is regel voor chaos. In die fase van de eerste helft was het onsamenhangend.”
Door Eddy Veerman

,,Als trainer ga je zoeken waar het dan in zit, dat spelers het zo uitvoeren. Het deed uiteraard iets met de ploeg dat ze een paar dagen geleden tegen Jong FC Utrecht acht opgelegde kansen kregen en niet scoorden. Vanavond vallen de eerste paar ballen weer net niet, de keeper van NEC pakt wat ballen en na rust kregen we ook kansen. Dat je niet tot scoren komt, roep je op een gegeven moment ook over jezelf af. Het is heel teleurstellend en dan is er werk aan de winkel. Dan moet je de ploeg weer bij de hand nemen en teruggrijpen op de basisdingen die je met elkaar hebt afgesproken. Dat is je houvast. Deze ploeg heeft niet de ervaring om, wanneer de houvast wegvalt, de boel bij elkaar te brengen. Daarin schieten we tekort. Dan zijn spelers vooral met zichzelf aan de slag, terwijl je het met elkaar moet oplossen en elkaar best af en toe de waarheid mag zeggen. Dat moet zelfs. Dat ontbreekt. Zo ver zijn we dus nog niet. Ik had gehoopt dat we verder waren dan dit.”
,,Kennelijk zit er ook spanning op bij een aantal jongens, want ze zijn superfit, maar lopen toch voor het einde van de wedstrijd leeg qua energie. Tuurlijk weet ik ook dat als je wel vrijdag of in deze wedstrijd eerder scoort, je door een barrière heen bent.”
Op enkele momenten, zowel vrijdag tegen Jong FC Utrecht bij de tegengoal, als tegen NEC bij de doelpunten, deed het ontbreken van Kevin Visser en Micky van de Ven, zich keihard voelen. Dan ontbeert het spelers aan weten hoe in te grijpen, positioneel te staan of medespelers te coachen. ,,Dan mis je leiderschap. Je hoort spelers elkaar niet coachen. Maar een regel bij ons is ook, dat we compact blijven spelen als team, dus als je een bal voorwaarts speelt, je ook voorwaarts beweegt. Je mag niet stil vallen. En dat zie je toch regelmatig gebeuren. Kennelijk zit er teveel spanning op bij een aantal jongens.”
Zo heeft Volendam vroeg in het seizoen twee teleurstellende eindresultaten te pakken in thuiswedstrijden, waar het in de voorbereiding nog wel won bij De Graafschap en Cambuur, omdat het zeer doeltreffend was in de afronding van de kansen. ,,Nu krijgen we ze ook, maar scoren heel moeilijk. En zo’n derde tegengoal, dat kan écht niet, zo elkaar inspelen terwijl je nog voor je laatste kans vecht…”
Vrijdag wacht alweer de uitwedstrijd tegen Helmond Sport. ,,Het is ook heel leerzaam wat er gebeurt. Het is een ploeg die net in Schwung is of net uit Schwung valt en dan heb je elkaar nodig om even de punten op de i te zetten. Als dat ontbreekt, kun je het vergeten. Dus we moeten terug naar de basis en de afspraken. Vooral de afspraken als we de bal niet hebben.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 16-9-2020 | 1 min. leestijd

Bermbrandje op het Edammerpad

Dinsdagmiddag rond 17.00 uur was er een bermbrandje in de bosschages langs het Edammerpad. Er was nog behoorlijke rookontwikkeling. Omwonenden kwamen meteen in actie en met emmers water ging men het vuur te lijf.

Uit de vaart werd water opgeschept met de emmers voor het blussen. De gealarmeerde Brandweer Volendam rukte ook uit en de brandweerwagen werd bij het bruggetje op de Bootslot gestald.

De waterspuit werd nog wel uitgerold, maar hoefde niet ter hand genomen te worden, want het vuur was reeds geblust door de oplettende omwonenden. De brandplek werd nog omgewoeld door de brandweerlieden, zodat het vuurtje niet meer kon aanwakkeren.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 15-9-2020 | 10 min. leestijd

Dick en Jannig zetten als omwonenden alle deuren open op 01-01-01

‘Kan er wel over praten, maar niet zonder tranen’

Op 1 januari is het straks 20 jaar geleden dat Volendam breaking news was in Amerika (CNN) en Groot-Brittannië (BBC). Nederland raakte geschokt, omdat tientallen feestvierende kinderen – van buiten en van binnen – verwond raakten door (de Nieuwjaars)brand in bar De Hemel. Veertien jongeren kwamen te overlijden, duizenden mensen waren betrokken. Families, vrienden, omwonenden, hulpverleners, ooggetuigen, velen raakten getraumatiseerd. Naast de vele drama’s bracht de nasleep ook onvoorstelbare veerkracht en verrassende soms ontroerende gebeurtennissen met zich mee in de twintig jaar daarna. De Nivo brengt vanaf een reeks verhalen met mensen uit die betrokken groep. Vandaag Dick Tol (Bolle) en zijn vrouw Jannig Tol-Veerman, die als omwonenden direct hulp boden.
Door Eddy Veerman

Het is zaterdagmiddag en een heuglijke ook. Kleinzoon Dion maakt zijn debuut als keeper in Jong FC Volendam, dat in de Tweede Divisie uit komt. Dat betekent dat ook voor diens broer Gerry – verhuist van FC Volendam naar IJsselmeervogels – de competitie begint. Toch staat opa Dick niet langs de lijn. Ook niet als de middelste van de drie voetbalbroers, Jari, in de FC speelt. ,,Ik ben al 25 jaar niet in het stadion geweest. Ik leef wel mee met wat de jongens doen.”

[ads id=66]

,,En we zijn wel trots op onze kleinkinderen”, vult zijn vrouw, één van de twaalf kinderen uit het gezin Veerman ‘Reus’ aan. Ze betraden hun huidige woning aan het Pellersplein in 1996, daar waar Dick opgroeide. ,,En toch, de dijk is zó dichtbij, maar ik kom hier nooit”, zegt hij, als we via het trappetje omhoog gaan en naar beneden lopen voor de foto. ,,Is dat daar nou De Hemel?”

Kopje onder
,,Als kind heb ik daar, bij het water, genoeg gespeeld. En meegemaakt, want meerdere gezinnen uit onze buurt verloren een kind dat al spelend hier verdronk in de haven. Ik heb er zelf ook twee keer in gelegen. Eén keer speelden we op de viskaren en viel ik in het water. En die keer dat ik door het ijs zakte, tussen de botters. Kopje onder ging ik, dat vergeet ik nooit meer. Cas Schilder (van Madoet) heeft me eruit gehaald.”
,,Nee, we hebben er niet minder door geslapen”, zegt Jannig op de vraag of een en ander is losgekomen nadat hen werd gevraagd om hun verhaal te doen. ,,Maar ik moest er wel aan denken, want we zouden vandaag twee ‘slapers’ krijgen, zoals we die nacht ook twee kleinkinderen hier te slapen hadden. Gerry en Jari, toen vijf en drie jaar oud.”
,,Zoals vaker zaten we die avond van oudjaar in de bank televisie te kijken en zagen we groepjes jongeren voorbij lopen, om de dijk op te gaan. ‘Kijk, gaan ze weer’, zei ik dan tegen Dick”, kijkt ze achterom, alsof die avond van twintig jaar geleden gister was. ,,En binnen een half uur was het een hel…Ik heb het gelukkig wel een plekje kunnen geven, maar Dick had er veel meer moeite mee.”
,,Toen het nieuwe jaar net was aangebroken, zagen we – door het raam kijkend – iets geks.” Dick: ,,Een enorme zwarte rookwolk.” Jannig: ,,Wat ze nou toch hebben afgestoken… Zo zeiden wij tegen elkaar.” Dick: ,,Achteraf gezien was die rook door de zuiging vrij gekomen uit De Hemel, toen daar de ramen in gingen en deuren open gingen.”
Jannig: ,,Even later stonden er opeens twee jongens voor ons raam. Ik deed de deur open en een zoon van Cees de Wit zei meteen ‘Bel 112, want Het Hemeltje staat in de fik’. Ik schrok en belde meteen. ‘Ziet u vlammen?’, werd mij gevraagd. Ik zag geen vlammen. Als dat zich zou voordoen, moest ik weer bellen… Die jongens bleven het mij vragen en pas bij mijn derde telefoontje werd me aan de andere kant van de lijn gezegd dat er ambulances onderweg waren… Ik heb alles wel een plek kunnen geven, maar eigenlijk vond ik dat het allerergste, dat telefoontje vergeet ik nooit meer. Waarom werd er niet meteen werk van gemaakt?”

‘Ons huis, boven in
de badkamer en beneden
in de huiskamer en keuken,
was volgelopen met
slachtoffers, hulpverleners.
Naderhand liep er ook
politie en brandweer
in en uit’

,,Met de deur nog open, zagen we dat drie jongens op ons huis af kwamen, waaronder Ruud Tol (babbet) en Klaas Buijs. Vanaf dat moment zaten we er middenin… Je zag de vellen hangen, dus we wisten dat ze meteen onder de kraan moesten. Ze begonnen meteen te vertellen over wat er was gebeurd, dat ze nog net weg konden komen. Ik belde een huisarts en dat ging ook niet soepel, want op dat moment belde het hele dorp met elkaar.”
,,Net als onze dochter Eva kwam ook onze zoon Theo, die áltijd in De Hemel zat met zijn vriendengroep maar niet met oudjaar, halfzacht thuis, maar hij was op slag nuchter en begon met zijn vriendin te helpen, want in een mum van tijd was ons huis, boven in de badkamer en beneden in de huiskamer en keuken, volgelopen met slachtoffers, hulpverleners. Naderhand liep er ook politie en brandweer in en uit.”
,,Boven zat ook een jongen en toen we zijn naam vroegen, bleek het om Evert Voortman te gaan. Hij had behoorlijke brandwonden. Zoiets hadden wij nog nooit gezien. Ondertussen kwam Johan Bond (boetie) langs lopen en hij vroeg of we de garagedeur wilde openen met de lichten aan, zodat daar gewonden terecht konden. Het was vooral in ons huis, waarvan de achter- en voordeur, ondanks de ijskou, gewoon open stonden, te doen. Het was een komen en gaan van mensen. Esther Veerman, vriendin van Eva, zat hevig geschrokken in de keuken te praten met Fred de Boer.”
,,En in de hectiek hadden we niet het besef om buiten aan de mensen te vragen of misschien de ouders van Evert Voortman aanwezig waren, wat achteraf gezien wel het geval was.” Dick was naar buiten gegaan. ,,Ik zag hier in de straat een paar jongens op barkrukken zitten, met brandwonden en loshangende vellen. Die werden nat gesproeid door brandweermensen. Dat beeld vergeet ik nooit meer. Eén van de brandweermensen zei dat Evert bij de brandweerkazerne moest worden gebracht. Onze zoon Theo pakte, ondanks dat hij beschonken was, de auto en reed Evert daar naar toe, terwijl het gewondennest achteraf gezien vlakbij op het Europaplein was ingericht.”

Kaart
Dick: ,,Om de haverklap kwamen er ouders van kinderen aan me vragen ‘heb je misschien die of die gezien?’ Evert Kok zocht zijn dochter Anja. Had ik nog gezegd dat ik haar net voorbij had zien gaan, maar dat bleek zijn oudste dochter Manon te zijn, een vriendin van onze dochter Eva. Zo kwamen er ook jongens vragen of we Nico Kwakman (Ballap) hadden gezien. Beide, Nico en Anja een half jaar later, zouden tot de overledenen behoren.”
,,Verschrikkelijk…”, vervolgt Jannig. ,,Al die tijd lagen onze kleinkinderen boven rustig te slapen. En we hebben er ook geen minuut aan gedacht om te kijken of ze wakker waren geworden. Want ook later in de nacht bleven er mensen komen, even praten. Dan zette ik weer koffie. Op Teletekst zagen we toen al dat er vijf jongeren overleden waren. We hebben niet geslapen die nacht.”
De nasleep begon. ,,De volgende dag stonden ze met de camera van RTV Noord-Holland op de stoep. We waren niet in staat te vertellen wat er die nacht was gebeurd, maar ze vroegen ook of ze de badkamer mochten zien. Wegwezen, die sensatiezoekers wilden we niet. Weet je wat wel bijzonder was: zes jaar eerder was ik met enkele familieleden bij mijn broer Jaap in Jemen geweest. Hij was chirurg in het Midden-Oosten. We hadden daar een gids, die graag had willen vluchten naar het westen, maar dat kon niet. Toen de Nieuwjaarsbrand was geweest, kreeg ik opeens van hem een kaart met lieve boodschap vanuit Jemen, want ze hadden het nieuws gezien op CNN.”
Dick kijkt indringend. ,,Een paar weken na de ramp ging ik ’s morgens vroeg om kwart over zes naar mijn werk en zag ik Jan Veerman (dekker), de eigenaar van de barren waar het gebeurde, hier tegenover staan. We waren vroeger buurjongens. Stond hij daar te janken…” Dick houdt het zelf ook niet droog en herhaalt met trillende stem wat zijn oude schoolvriend zei: ‘Dit heb ik toch ook niet gewild…’. Die grote Jan ‘Dekker’. Hij is van de week begraven en heeft na die ramp een zwaar leven gehad. Jan had zeker zijn eigenaardigheden, maar was geen verkeerde man.”

‘Ik heb naderhand
geen gebruik gemaakt
van de nazorg en dat
had ik achteraf gezien
wel moeten doen’

Jannig knikt. ,,We waren in de eerste periode daarna zelf ook lamgeslagen.” Dick: ,,Ik heb naderhand geen gebruik gemaakt van de nazorg en dat had ik achteraf gezien wel moeten doen, want ik heb er wel wat aan over gehouden. Pijn en jeuk over mijn hele lijf. Het heeft een tijd geduurd voordat ze wisten wat het was: artritis psoriatica. Mijn nagels vielen er op den duur gewoon af.”
Jannig: ,,Dat is een traumatische reactie geweest. Later is hij daardoor uit zijn werk geraakt. We hebben destijds nog een avond in De Jozef gehad om er over te praten. Dick ging niet mee, maar had er veel meer last van, vanwege wat hij heeft gezien. Dick is niet zo’n prater.” Dick: ,,Ik kan er wel over praten, maar niet zonder tranen.”
Jannig: ,,Als er een arbo-arts op visite kwam, dan sloeg Dick dicht. Er komt altijd emotie bij, als het over dit onderwerp gaat.” Dick: ,,Dat komt van binnenuit. Ik heb het wel vaker, ook met iets anders.” Jannig: ,,Maar het is gekomen na de ramp. En het is goed om er over te praten. Gelukkig heeft hij nog rooie wangen, dus hij is gezond. En we konden er thuis met ons gezin ook goed over praten.”
,,Al snel hadden we destijds contact met de ouders van Evert Voortman. Die waren dankbaar en we hoorden dat het langzaam beter ging met hun zoon en daar waren wij natuurlijk heel blij om. Het was hem bijna niet meer aan te zien, terwijl die nacht… Uiteindelijk is hij piloot geworden, dat is natuurlijk prachtig.”
Dick: ,,Het heeft ook weer een hoop gebracht, van een ramp kun je ook leren, want lauw water is het best.” Jannig: ,,Later zijn we uitgenodigd voor de Bedankdag, die was georganiseerd in De Opperdam. Dat was heel bijzonder.”
Dick: ,,Als je kijkt, hoe het nou met de jongeren gaat die toen zo gewond waren, dat is zó knap. Vanuit onze viswinkel had ik met Lou Snoek te maken, die jongen was en is áltijd vrolijk. Dat zo veel jongeren zo goed in het leven staan, dat is top.”

Beschadigd
Jannig: ,,Misschien zit het ook in ons Volendammer volk. Ik deed aan bowlen en daar kwam Linda Jonk, waarvan de vingers ook beschadigd waren, dan ook als jonge meid. Als ik er dan zo mee geconfronteerd werd, dan dacht ik wel: onze gezin van de ‘Reusen’ is zo groot, met zoveel kinderen en kleinkinderen, en dan niet één die er bij betrokken was. God zij dank.”
Dick: ,,Ik weet nog goed dat we tijdens die kermis vóór de Nieuwjaarsbrand als vader en moeder even bij zoon Theo gingen kijken in De Hemel. Toen keken Jannig en ik elkaar aan. Als hier iets gebeurt…” Jannig: ,,Wat zullen die kinderen in die minuten toch hebben doorgemaakt…”
Ze kijkt om zich heen vanuit de bank. ,,De ochtend na die nacht zag het er hier niet uit. De vloerbedekking, de matten in de gang, alles was zwart en smerig. Zeiden mensen dat we dat aan moesten kaarten, maar dat durfde ik niet, want er waren zoveel mensen met echt leed. Uiteindelijk zei iemand van de gemeente dat we er echt werk van moesten maken en uiteindelijk kregen dat we vergoed.”
,,Nu het, twintig jaar later is en ik zoals van de week het verhaal van John Veerman in de Nivo las, dan grijpt dat je aan.”
,,Het leven gaat door, al gebeuren er nog zulke erge dingen als toen”, zegt Dick. ,,En wij staan nog hetzelfde in het leven als we deden”, merkt Jannig op. Ze tellen hun zegeningen. ,,Zó dichtbij, maar dat ons niets overkomen is, daar zijn we dankbaar voor. Alleen, als Dick zo emotioneel wordt, word ik dat ook”, kijkt ze naar haar echtgenoot. ,,Als je zo lang met elkaar bent, word je toch één”, lacht ze.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 14-9-2020 | 1 min. leestijd

Heksenkring in de W. Nieuwenkampstraat

Op het grasveld naast de woning van Jan Bloemenweelde op de hoek W. Nieuwenkampstraat-Jo Spierstraat is van paddenstoelen een vrij grote heksenkring gegroeid. Een cirkel van paddenstoelen wordt vaak een heksenkring genoemd.

In vroegere tijden dacht men dat ze werden veroorzaakt door dansende heksen of elfen. Vooral het van de ene op de andere dag ontstaan van deze natuurlijk gevormde paddenstoelen cirkels droeg bij aan dit bijgeloof.

Rond 1807 was er een wetenschapper die kon aantonen dat een heksenkring uit schimmels bestond. Heksenkringen zijn vooral goed zichtbaar op de keurig gemaaide grasvelden in de stadsparken, op dijken en in duingraslanden maar komen ook in onze bossen voor.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 14-9-2020 | 1 min. leestijd

Mauritius-voorzitter en -trainer trots op veranderde veilig sportklimaat in turnhal, maar:

‘Niet doen alsof hier altijd pedagogisch verantwoord gesport is’

Voorbeelden van grensoverschrijdend gedrag in de sport, ze zijn niet nieuw, maar de recente Netflix-documentaire Athlete A en de ontboezemingen van een voormalig turncoach zorgden niet alleen voor een explosie en een nieuwe deuk in het imago van die tak van sport, maar ook dat bespreekbaar werd gemaakt, wat jarenlang werd verzwegen. In landelijke Dossier Turnmisbruik is online een reeks van misstanden gemeld, waarbij in twee verhalen ook (voormalige) trainers van St.Mauritius werden genoemd. ,,We moeten als Mauritius niet doen alsof hier altijd pedagogisch verantwoord gesport is”, zegt Lisa van Baarsen, de huidige voorzitter en oud-turnster en -trainster. ,,Dat ga ik ook niet beweren. Maar het was een andere tijd en als club zijn we daarin veranderd. Ik durf als voorzitter mijn handen in het vuur te steken dat er nu wel volgens het veilig sportklimaat en op een pedagogisch verantwoorde manier getraind wordt.”
Door Eddy Veerman

Als de muren van de nationale turnzalen konden praten, dan zou met terugwerkende kracht de aanpak van menig trainer op z’n minst ter discussie komen te staan. Maar in andere takken van sport, bewegen en opvoeden – voetbaltrainers, zwemjuffen, leerkrachten – zal dat niet anders zijn. Het kan je als kind tijdelijk maken, maar misschien uiteindelijk doen breken. De aanpak van iemand met autoriteit vormt je.
Martin Franke, sinds enkele jaren voor de meidenselectie in dienst bij St.Mauritius, knikt. ,,De tijden zijn niet vergelijkbaar. Wat in het verleden is gebeurd, wordt in deze tijd bekeken en dat past niet. Het gaat ook niet meer zo.” Lisa: ,,In die tijd hadden kinderen sowieso meer respect voor autoriteit. Mijn ouders kwamen de zaal niet in, lieten mij heel zelfstandig zijn, ook als het ging om het alleen naar school gaan. Het stond nergens dat er geen ouder de zaal binnen mocht in mijn jeugdtijd. Maar dat was gewoon zo, het groeide zo.”

[ads id=66]

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 14-9-2020 | 6 min. leestijd

Wooncentra over wegvernieuwing Julianaweg: n

‘Dit zijn dingen die wij gezamenlijk oppakken’

Het bereikbaar houden van de Volendamse wooncentra gaat een uitdaging worden tijdens de werkzaamheden aan de Julianaweg, die straks op de schop gaat. De komende weken gaan Carré Wonen en Slapen, Tase Wonen en Veerman Wooncentrum afzonderlijk van elkaar in gesprek met bouwteam ‘DeDam’. Tijdens hun spreektijd gaan ze het belang van alternatieve toegangswegen onderstrepen. Verder zullen de ondernemingen enkele ideeën aandragen. Eén ding staat voor de wooncentra al wel vast: de wegvernieuwing zal voor hen niet zonder slag of stoot voorbijgaan.
Door Laurens Tol

[ads id=66]

Nico Klouwer van Carré Wonen en Slapen bereidde zich al voor op het aankomende gesprek met het bouwteam. Hij bedacht reeds een idee dat hij wil aandragen. ,,Als ze bij ons bedrijf voor de deur bezig zijn, zou ik het wel een goed plan vinden om de toeristen tijdelijk naar het Marinapark te leiden. In plaats van naar het parkeerterrein aan de Parallelweg. Het lijkt mij niet zo handig om al dat verkeer naar deze plek door te laten rijden tijdens de werkzaamheden. Dan krijg je alleen maar opstoppingen. Dit idee ga ik wel aandragen als de omgevingsmanager over ongeveer een week langskomt. Ik ga ervan uit dat ze hier rekening mee houden. Het bouwteam heeft waarschijnlijk ook liever niet dat de toeristenbussen achter elkaar aankomen, terwijl ze bezig zijn met de weg”, vertelt Nico.

‘We kunnen nu al
veel ‘als-scenario’s’
opnoemen, maar
van ‘als’ word je
niet wijzer’

Carré Wonen en Slapen is gevestigd nabij ‘Milieustraat Volendam’, het afvalinzamelstation van de gemeente. Nico maakt duidelijk dat zijn bedrijf altijd prima contact heeft onderhouden met de lokale overheid. Op basis van deze positieve ervaringen heeft hij alle hoop op een ordentelijk verloop van de wegvernieuwing. ,,Wij hebben een enorm goede buurman aan de gemeente. Vaak genoeg hebben we elkaar nodig, beide partijen. Soms moet er een straat opgebroken worden. Dan hebben ze ons nodig en andersom komt ook voor. We kunnen nu al veel ‘als-scenario’s’ opnoemen. Maar van ‘als’ word je niet wijzer. Ik zeg altijd: eerst even afwachten wat ze te zeggen hebben. Onze ervaring is in ieder geval dat de gemeente meestal erg goed meewerkt met ons.”
Nico stelt zich er al op in dat het Julianaweg-project tot overlast gaat leiden en ten koste zal gaan van klandizie. Hij rekent er wel op dat het bouwteam ervoor zal zorgen dat Carré bereikbaar blijft tijdens de wegwerkzaamheden. Wat dat betreft denkt hij dat zijn bedrijf een gunstige ligging heeft nabij andere belangrijke locaties als de Milieustraat en KIVO. ,,Wij promoten altijd naar het publiek buiten Volendam dat we makkelijk bereikbaar zijn. Dat zal tijdens het werk aan de weg waarschijnlijk anders worden. Daar zal het een beetje gaan wringen. We hebben naast de klanten te maken met de vrachtwagens van onze leveranciers. Deze komen uit heel Europa spullen leveren. Nu gaat dat allemaal makkelijk. Zo meteen zal dat even puzzelen worden.”
Daarnaast zal de bezorgservice van Carré mogelijk kunnen gaan lijden onder het wegproject. Het bedrijf heeft twee magazijnen vanwaar het producten levert aan klanten. Een in de locatie aan de Julianaweg en een aan de overkant nabij KIVO. Nico hoopt dat het bouwteam met deze bedrijfsactiviteiten rekening zal houden. ,,Het komt erop aan wat hun plan is. Naar aanleiding daarvan kunnen we misschien bekijken of er dingen niet goed doordacht zijn. Dan zullen wij bepaalde dingen aandragen. Die weg moet een keer onder handen genomen worden. Niet alleen vanwege de bovenlaag, maar ook vanwege alle leidingen eronder. Het zal allemaal wel even gaan duren. Via onze site zullen we onze klanten op de hoogte stellen van eventuele alternatieve routes en dergelijke.”

‘Met name de
elektrische fiets zorgt ervoor dat
mensen de auto eerder laten staan.
Het is dus belangrijk
om hierbij stil te staan bij het
ontwerpen van de nieuwe Julianaweg’

Ronald Plat van ‘Tase Wonen’ heeft morgen een afspraak met iemand van het bouwteam. Tijdens dit gesprek wil hij onder meer het belang van goede fietspaden onderstrepen. Hij denkt dat de fiets als vervoersmiddel in de toekomst alsmaar belangrijker zal worden. ,,Volendam wordt steeds wat voller. Veel mensen pakken daarom al meer de fiets. De normale en tegenwoordig ook de elektrische. Voor de bereikbaarheid zijn goede paden hiervoor daarom belangrijk. Met name de elektrische fiets zorgt ervoor dat mensen de auto eerder laten staan. Het is dus belangrijk om hierbij stil te staan bij het ontwerpen van de nieuwe Julianaweg”, vertelt Ronald.
Net zoals waarschijnlijk alle ondernemers aan de belangrijke verkeersader wijst Ronald erop dat de bedrijven bereikbaar moeten blijven tijdens de werkzaamheden. ,,Anders kan de deur op slot”, zegt hij daarover. Hij hoopt dat de ligging van Tase nabij de Dijkgraaf de Ruiterlaan gunstig zal zijn. Deze weg kan voor klanten mogelijk een toegangsweg zijn als de weg openligt. ,,Een goede wegbewijzering is dan wel essentieel. Niet alleen voor ons, maar ook voor veel andere bedrijven. Er komen bij de Volendamse woonboulevard namelijk een hoop klanten van buiten het dorp. Als de wegvernieuwing begint, zullen we op onze site goed communiceren over alternatieve toegangswegen, zodat deze mensen ons kunnen blijven bereiken.”
Ronald denkt dat de Volendamse wooncentra tijdens de wegwerkzaamheden meer dan ooit met elkaar zullen gaan overleggen. Ze beheren samen de website: ‘Woonboulevard Volendam’, wat een belangrijk communicatiemiddel zal worden. ,,Wij zijn altijd al ‘on speaking terms’ over de koopzondagen. Het is natuurlijk nog geen september 2021. Maar naarmate de start van de wegvernieuwing dichterbij komt, zullen we zeker met elkaar in gesprek gaan over hoe we dit in goede banen kunnen leiden. Dit zijn dingen die wij gezamenlijk oppakken.”

‘Zeventig procent van onze klanten
komt namelijk van buiten Volendam’

Ook Sam Veerman van Veerman Wooncentrum praat morgen met projectteam ‘DeDam’. Tijdens dit gesprek hoopt hij te weten te komen wanneer en hoe lang de weg wordt afgesloten. Dit om zich erop te kunnen voorbereiden als de werkzaamheden beginnen. Sam: ,,Ze moeten goed communiceren in welke fase wat gaat gebeuren. Zo van: we beginnen op die datum en op deze zijn we weer weg. Dat ga ik min of meer eisen. Dan kan ik daar op inspelen. Zeventig procent van onze klanten komt namelijk van buiten Volendam. Aan deze mensen moeten wij dus goed kunnen aangeven welke periode de weg afgesloten is en welke andere route ze kunnen gebruiken.”
Sam ziet het als een mogelijk voordeel dat Wooncentrum Veerman tijdens het wegwerk ook binnendoor te bereiken is via de Dijkgraaf de Ruiterlaan. Al voorziet hij dat deze weg in de desbetreffende periode aanzienlijk meer zal worden belast dan normaal. De route langs de Zeedijk ziet Sam niet als een goed alternatief. Op wat voor manier dan ook, de bereikbaarheid van zijn bedrijf is voor hem van het allergrootste belang. ,,Ik hoop dus tijdens het gesprek te horen hoe ze dit precies gaan aanpakken, daar ben ik natuurlijk wel in geïnteresseerd.”
Net als Ronald benadrukt ook Sam dat de Volendamse wooncentra samen gaan optrekken rond de wegvernieuwing. De gesprekken die de bedrijven afzonderlijk voeren, zullen na afloop uitgebreid worden geëvalueerd. ,,Natuurlijk gaan we dit vraagstuk samen bepreken. Wij zijn benieuwd naar het komende gesprek met het bouwteam. Wij hebben er alle vertrouwen in dat zij alles op een goede manier regelen.”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 13-9-2020 | 1 min. leestijd

Art Salvage-meiden maakten museum schoon

Deze ploeg heeft het hele Volendams museum van onder tot boven schoongemaakt. Zij hebben hier allemaal een speciale opleiding voor gevolgd. De UvA geeft deze opleiding en een universiteit in Antwerpen.

Ze hebben verschillende specialisaties als moderne schilderkunst, fotografie, oude meesters, oude sierraden, enz., enz. Na de brand in het museum zaterdag jl., waarbij de tentoongestelde miniatuur draaimolen en het reuzenrad beschadigd raakten en er rookschade was, hebben zij de schoonmaakklus in twee dagen geklaard.

Daarom kan het museum donderdag weer open. Na de schoonmaakklus werd een foto van de Art Salvage-meiden in het Volendams kostuum gemaakt bij Experience Volendam.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 13-9-2020 | 4 min. leestijd

Ouderensportteams op zoek naar meer leden

In de gemeente Edam-Volendam kampen ouderensporten met een naamsbekendheidprobleem. Neem bijvoorbeeld de wandelvoetbalvereniging Old Stars, een aerobicssessie of het inmiddels bekendere volleybal-uurtje op de donderdagochtend in de Opperdam, het wordt wel georganiseerd, maar de doelgroep wordt moeilijk bereikt. ,,We hebben inmiddels tientallen leden als we naar de wandelvoetbal, handbal en basketbalverenigingen kijken, maar als we meer leden hebben, kunnen we continuïteit creëren”, aldus Sportkoepel-projectleider Giel Oudejans. ,,Wanneer het aantal leden van de verenigingen en clubjes groeit, dan kunnen we de ouderen in onze gemeente dagelijks de mogelijkheid bieden ergens op hun eigen tempo te sporten.”
Door Kevin Mooijer

,,Ook 60-plussers moeten de mogelijkheid hebben om iets aan beweging te kunnen doen wanneer het hun uitkomt”, begint Giel. ,,Wij willen met de Sportkoepel verandering brengen in het beperkte aanbod. Bij Mauritius wordt al wel ouderengym gegeven en bij de atletiekvereniging wandeltraining, maar wat betreft de wandelvarianten in verschillende sporten is het aanbod schaars. Op dit moment bestaan er in Volendam ouderenclubjes bij de voetbal-, handbal- en basketbalverenigingen. Daarnaast wordt vanuit de PX al jaren een volleybalsessie voor senioren georganiseerd op de donderdagochtend in de Opperdam. Er wordt gevolleybald met een roze, wat zachtere trefbal, waardoor de deelnemers wat meer tijd hebben om zich juist te positioneren. Dit soort kleine aanpassingen zorgen dat de sporten perfect zijn uit te oefenen voor 60-plussers. Het zorgt dat iedereen op zijn of haar eigen tempo iets aan beweging kan doen.”

[ads id=66]

‘Een kleine aanpassing
zorgt dat een zestigplusser
op zijn of haar eigen
tempo iets aan
beweging kan doen’

Giel benadrukt dat niet alleen het lichamelijke en conditionele aspect van belang is, maar juist ook de sociale kant van het sporten. ,,Eenzaamheid is natuurlijk een bekend fenomeen onder ouderen. Door mee te doen aan een sportclubje naar keuze wordt ook deze kwestie gelijk aangepakt. Neem bijvoorbeeld het uurtje handballen in de Opperdam. Na het sporten drinkt het hele team – dat bestaat uit twintig tot dertig leden – samen een kop koffie in de kantine. Er staat een muziekje aan, iedereen ouwehoert lekker met elkaar en er ontstaan vriendschappen uit zo’n uurtje sporten. Het is een win-winsituatie: je wordt er fit door en doet sociale contacten op.”
Giel is zelf actief als begeleider van de Volendamse wandelvoetbalclub. ,,Iedere woensdag wordt er een uurtje wandelvoetbal gespeeld en ik doe zelf ook altijd mee. Het is echt hartstikke leuk. De leden zijn super fanatiek en genieten zichtbaar van hun uurtje.” Veel bekende oud-voetballers zijn inmiddels ook actief als wandelvoetballer. ,,Neem bijvoorbeeld Sjaak Swart en Simon Tahamata, zij stonden vorig jaar nog in het Olympisch Stadion tijdens een wandelvoetbaltoernooi.”
Ook het Volendamse wandelvoetbalteam wordt zo nu en dan gevraagd voor een toernooi. Onlangs kwam zelfs een verzoek of ze interesse hadden mee te doen aan een toernooi in Spanje. Giel lacht: ,,Het team is niet zo happig op het verlaten van het derde klaphek, maar dat wil niet zeggen dat we niks beleven. Voor het coronavirus uitbrak, hebben we nog een toernooi gespeeld in het Krasstadion. Na het toernooi werden we door FC Volendam uitgenodigd om gezellig met alle deelnemers een patatje te komen eten en vervolgens hebben we een wedstrijd van FC Volendam bijgewoond.”
De handbal- en basketbalverenigingen hebben inmiddels ook een wandel-variant van hun respectabele sporten opgericht. ,,Om de handbalvereniging even als voorbeeld te nemen: zij richten zich niet alleen op de sport zelf, maar vooral ook op balansoefeningen. Ze starten met een goede warming-up en spelen vervolgens een potje wandelhandbal.”

‘We willen de
doelgroep bereiken
van zestigplussers
die graag een uurtje
willen sporten’

Volgens Giel zijn de mogelijkheden eindeloos als het gaat om het type sport. ,,Bij iedere sport is het mogelijk om een voor ouderen geschikte variant te introduceren. Wanneer je een voorkeur hebt of al lid bent van een vereniging, kun je gewoon bij ons voorstellen om een wandelvariant van de desbetreffende sport op te zetten. De Sportkoepel staat er volledig voor open om hier werk van te maken. Het enige probleem dat we hebben, is dat we de doelgroep niet goed weten te bereiken. We communiceren vooral via social media en door middel van de Billy-pagina in de Nivo, maar een groot deel van de 60-plussers heeft natuurlijk geen Facebook account en slaat misschien de Billy-pagina over in de krant. Met dit artikel willen we de eerste stap zetten richting het bereiken van de 60-plussers in de gemeente die behoefte hebben aan een uurtje sporten in eigen tempo en sociale contacten van dezelfde generatie. Voor een klein bedrag per jaar zijn mensen al lid van een gezellige, sportieve vereniging. Uiteraard is iedereen van harte welkom om een keer mee te komen doen bij een ouderensport naar wens. Ons motto is ‘niet twijfelen, gewoon beginnen’.”

Ben je of ken je iemand wie het goed zou doen om op eigen tempo te sporten met leeftijdsgenoten? Of de voorkeur nu voetbal, gymnastiek, tennis, handbal, basketbal of aerobics is, alles is mogelijk. Neem contact op met Giel Oudejans voor meer informatie. Bel hem op 06 13 03 95 58 of mail hem: g.oudejans@sport-koepel.nl Niet twijfelen, gewoon beginnen!
Tevens is men welkom contact te zoeken met Giel betreft het opzetten van een sportieve actie om geld in te zamelen voor het Nationaal Ouderenfonds. ,,Lijkt het je leuk om bijvoorbeeld een fiets- of wandeltocht of een wandelvoetbaltoernooi te organiseren? Of heb je andere ideeën om het Ouderenfonds te helpen? Neem dan contact met mij op!”

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 13-9-2020 | 30 sec. leestijd

Sop uit de Europaplein-fontein

Woensdagmiddag waren dotten sop waar te nemen bij de fontein op het Europaplein. Vermoedelijk is er door een ‘grapjas’ afwasmiddel op de spuitende fontein gespoten.

Dotten sop waaiden in het rond en kwamen tot voor de woningen op de Ventersgracht. Gelukkig stond de wind de juiste kant op, anders hadden de sopdotten op het terras van Romy’s Kitchen terecht gekomen. Het is onschuldig vermaak zullen we maar zeggen.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!

De redactie Algemeen | 12-9-2020 | 6 min. leestijd

Ondernemers en bewoners Purmer leven in onzekerheid door onverwachtse actie college n

‘Dit verdient niet de schoonheidsprijs’

Afgelopen woensdag was in de Nivo een uitgebreide samenvatting te lezen van de raadspleinvergadering die op 27 augustus plaatsvond. Het onderwerp dat ter discussie stond, betrof de Wet Voorkeursrecht Gemeenten (WVG) die door het college is toegepast op 161 hectare grond in de Purmer. Het stuk land zou in de toekomst de bestemming ‘wonen en werken’ krijgen. Merkwaardig is dat het college de claim op de agrarische grond heeft gelegd, zonder de gemeenteraad hierover in te lichten en zonder de bewoners en ondernemers uit de regio bij het proces te betrekken. Het stuk grond – dat dezelfde omvang heeft als Edam – is eigendom van zeventien families die vaak al decennia lang in de Purmer wonen en werken. ,,Wij leven op het moment in onzekerheid. Zijn onze woningen nog iets waard en kunnen onze familiebedrijven blijven bestaan?”, aldus melkveehouder Anneke Out. Donderdag 17 september – de dag dat het vonnis wordt geveld – staat rood omcirkeld in de agenda’s uit de Purmer. ,,Wij kunnen alleen maar hopen dat de gemeenteraad over voldoende informatie beschikt om de juiste beslissing te kunnen maken.”
Door Kevin Mooijer

Aan tafel schuiven melkveehouders Anneke Out en haar zoon Michiel, akkerbouwer Dirk de Heer en groepsaccommodatie en Bed and Breakfast-eigenaar Gerwin Oortwijn. Drie van de vier Purmer-bewoners zijn bestuurslid van de vereniging Purmer Belang. De families Out en De Heer zijn al tientallen jaren bewoners van de Purmer en grondbezitters in het gebied. ,,De grond die we hebben is voor ons als melkveehouders en akkerbouwers in feite ons productiemiddel”, aldus Anneke. ,,De grond in de Purmer is voor meerdere gewassen geschikt, dan bijvoorbeeld de grond in Zeevang, waar alleen gras en incidenteel wat mais kan worden verbouwd. Als je deze grond gaat volbouwen, wat houd je dan uiteindelijk nog over aan landbouw?”

[ads id=66]

‘De waarde van
onze woningen en erven
zijn direct gedaald’

Op 17 september aanstaande staat als agendapunt van het raadsplein het al dan niet verlengen van de WVG. Indien daarvoor gekozen wordt, heeft de gemeente Edam-Volendam zes jaar de tijd om met een bestemmingsplan voor de 161 ha te komen. En deze zes jaar kan gerekt worden tot wel zestien jaar. ,,Wij leven in onzekerheid. De waarde van onze woningen en erven zijn direct gedaald, je raakt een substantieel deel van je land kwijt, je weet niet wanneer dat gaat gebeuren en je gaat niet investeren in je land en schuren dat straks in potentie een andere bestemming krijgt.” Anneke zit in over haar zoon Michiel, die het familiebedrijf op den duur zal overnemen. ,,Als de Purmer 161 ha aan agrarische grond moet inleveren, dan stijgt de prijs van het overige land in de Purmer direct. En de hectares die we hebben, zijn nu eenmaal nodig om ons bedrijf te kunnen runnen.”
Dirk de Heer vult zijn buurvrouw aan: ,,De Purmer is het prachtige aanzicht van dit gebied. Van oudsher voorzien de fraaie akkers en velden de omliggende plaatsen van inkomsten en voedsel. We doen enorm veel aan wateropvang en zorgen dat de temperaturen – nu vooral Volendam compleet uitgebouwd wordt – binnen de perken blijven. Wij zijn sinds jaar en dag de longen én de blaas van de regio. Nu sta je aan de vooravond om dat alles af te branden. Wij proberen de Hollandse velden veilig te stellen, maar het voelt alsof we vechten tegen de bierkaai. Als dit plan doorgang vindt, weet je straks niet meer of je in Edams of Purmerends grondgebied bent. Alles zal door middel van stenen met elkaar verbonden zijn. De identiteit van onze gemeente wordt hierdoor zwaar aangetast.”

‘Wij zijn sinds
jaar en dag de longen
én de blaas
van de regio.
Nu sta je aan de
vooravond om dat alles
af te branden’

Gerwin Oortwijn kan niet bevatten dat de Baanstee niet eerst volledig wordt benut ,,Her en der wordt een pand uit de grond gestampt in het Baanstee-gebied. Er lijkt weinig logica in de infrastructuur te zitten, maar wel duidelijk is dat er nog veel onbenutte ruimte ligt. Sterker nog, de grond ligt al jaren braak. Hartstikke zonde als je het mij vraagt. Die grond had de regio jarenlang van dienst kunnen zijn met bijvoorbeeld een agrarische bestemming, maar gemeentes trekken hun eigen plan. Als je de gemeente belt met een voorstel betreffende de Purmer, dan krijg je letterlijk te horen dat de Purmer geen prioriteit heeft en dat ze zich op Zeevang richten. Zo kregen de ondernemers en grondeigenaren op 2 juli een aangetekende brief met wat er stond te gebeuren en daar mogen we het mee doen. We zijn nergens bij betrokken, niks geen participatie of welke vorm van meedenken dan ook. De bewoners die alleen een woning en dus geen onderneming op hun erf hebben, zijn helemaal niet ingelicht. Die mensen horen via via dat hun woning momenteel – en in potentie voor altijd – niets meer waard is.”
,,In de Purmer geldt een beheersverordening, er is niet eens een bestemmingsplan. Wij vinden het een kwalijke zaak dat er geen officiële inspraakprocedure is geweest voor een nieuw bestemmingsplan”, vult Anneke aan. ,,We hebben als lokale ondernemers en bewoners geen officiële reactie mogen geven, en dat terwijl het om onze grond gaat. De gebruikelijke procedure die bij een bestemmingsplan komt kijken is hier helemaal niet aan de orde geweest. Er is totaal geen ruimte voor discussie of participatie geweest. Wij begrijpen als geen ander dat de bevolking groeit en dat er op den duur extra ruimte nodig is voor wonen en werk, maar bouw eerst verder in de Baanstee. Het tweede deel staat nog helemaal leeg.” Anneke erkent dat het voor de Purmer bewoners een gevoelskwestie is geworden. ,,We zijn niet juist behandeld. Dit nieuwe plan staat haaks op de visie van onze gemeente om dit gedeelte groen tussen Edam-Volendam en Purmerend als buffer aan te houden. We zijn dus compleet overvallen door deze actie, die sowieso al niet de schoonheidsprijs verdiende.”

‘We zijn dus compleet
overvallen door
deze actie, die sowieso
al niet de
schoonheidsprijs verdiende’

Anneke, Michiel, Gerwin en Dirk erkennen dat het onvermijdelijk is dat er in de toekomst ruimte moet worden gecreëerd voor wonen en werken, maar geven aan weinig vertrouwen te hebben in de belofte van de gemeente om de bewoners bij de ontwikkeling van de plannen te betrekken. Michiel: ,,Wanneer er 17 september wordt beslist om het plan in werking te zetten, dan heeft dat desastreuse gevolgen voor ondernemers en bewoners van de Purmer. Hoewel er misschien maar dertig of veertig ha nodig is, zal er 161 ha worden afgenomen. Mensen zullen hun huis moeten verlaten en ondernemers zullen wonderen moeten verrichten om hun zaak draaiende te houden of nieuw leven in te blazen. Dat terzijde heeft de gemeente toegezegd ons, de lokale ondernemers en bewoners, bij de realisatie van het bestemmingsplan te betrekken. Dit bestemmingsplan zou binnen zes jaar afgerond zijn, maar de gemeente heeft de mogelijkheid om het te rekken met nog eens tien extra jaren. Deze hele kwestie heeft vanaf het moment van afroepen invloed op ons leven. Ondernemers steken geen geld meer in het betreffende land of gebouwen, simpelweg omdat ze niet weten wat ermee gaat gebeuren in de nabije toekomst en bewoners kunnen niet zomaar verhuizen omdat niemand hun woning zal overkopen terwijl deze claim speelt.”
,,We missen het stukje respect naar onze agrarische sector. Ik zeg altijd tegen mensen die dit soort beslissingen maken ‘kom eens langs om te kijken wat we allemaal doen’. Het is zo vanzelfsprekend voor iedereen dat dit groene gebied gewoon bestaat. Men vindt het heel gewoon dat ze in de zomer gezellig langs de velden kunnen fietsen terwijl ze genieten van alle koeien, schapen en gewassen. Wij hebben het gevoel dat dit voor lief wordt genomen door de gemeente.”
Anneke zucht: ,,We kunnen op dit moment alleen maar hopen dat de raad voldoende informatie heeft gehad om de juiste beslissing te kunnen nemen. Kijk nog eens goed naar wat we tot onze beschikking hebben en wees er zuinig op, want wanneer de landbouwgrond eenmaal een andere bestemming heeft krijg je het nooit meer terug.”

De Wet voorkeursrecht gemeenten (WVG) is een Nederlandse wet die grondeigenaars verplicht bij verkoop de grond eerst aan de gemeente aan te bieden. Dit geldt alleen voor grond waar een voorkeursrecht op is gevestigd.

Fotogalerij

Tip de redactie!

Gemakkelijk via mail!