Slapen met de Duitse Barry White

Entschuldigung, kannst du mir den Schraubenzieher mit dem Klettverschluss geben? Dat is nou niet de zin die je wil horen als je net wegzakt na een lange dag. Een diepe Duitse mannenstem die midden in de nacht vraagt of je even een schroevendraaier aan wil geven. Ik kan je vertellen: het went niet.

Al jaren hoor ik dat soort zinnen. Iedere avond. Ik lig in bed, ogen dicht, en ineens vraagt er iemand in zwaar Beiers accent of ik een hond wil aaien of een stoel wil verstellen. Het voelt alsof er een opdringerige Duitser tussen mij en mijn vriendin in bed ligt.

Soms schrik ik me rot. Soms vraag ik of dit misschien op een ander moment kan. Maar dat helpt niet. Mijn vriendin is namelijk verslaafd. Aan Duolingo. Die app waarin een groene uil je complimenten geeft als je een zin goed vertaalt. En diezelfde vogel dwingt haar al bijna tweeduizend dagen om Duits te spreken. Want als je één dag overslaat, feliciteert hij je niet meer. Logisch dus dat ze doorspeelt.

Ik heb het zelf ooit geprobeerd, maar ik haalde geen kick uit de aandacht van die uil. Dus hield ik het voor gezien. Zij niet. In het begin zei ze dat ze het deed om haar Duitse collega’s professioneel te woord te kunnen staan. Maar inmiddels zou ze moeiteloos een hoorcollege kunnen geven. In accentloos Duits, over de Duitse taal, op een Duitse universiteit. Ik moet toegeven: dat doorzettingsvermogen kwam goed van pas toen ze afgelopen zomer, tijdens een tussenstop in München, probleemloos een lunch bestelde. Zonder naar de menukaart te hoeven wijzen.

Toch blijf ik het irritant vinden dat ze de Duitse Barry White hebben gevraagd om die teksten in te spreken. Maar ik heb me erbij neergelegd. Ik lig ernaast, zwijgend, terwijl iemand met een zware stem om gereedschap vraagt.

Zo moet je elkaar af en toe wat gunnen, zegt ze zelf. Een relatie is geven en nemen. Zij leert Duits. En ik leer omgaan met een derde stem in bed.

Chiel Kras over ambacht, emotie en vlieguren maken aan de werkbank

Van Volendamse bar naar Amsterdams goud

Het is vroeg in de ochtend als Chiel Kras de trap op loopt van een oud grachtenpand aan het Rokin. Boven, een etage boven de winkel, staat zijn werkbank. Gasfles open, ramen op een kier, gereedschap klaar. Op tafel liggen kleine zakjes met sieraden van klanten: goud, zilver, diamanten, saffieren en smaragd. Waarden die kunnen oplopen tot de prijs van een huis, maar die hier vooral werkmateriaal zijn.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 4 februari.

Rust, risico en plezier aan het schaakbord van Mathijs Beemsterboer (9)

Schaken zonder haast

Aan de achtertafel in Volendam staat een schaakbord dat terugpraat. Het licht op, geeft suggesties, registreert zetten. Mathijs Beemsterboer (9) schuift een paard naar voren, kijkt even naar het bord en dan naar de overkant. Daar zit niemand. Vandaag is hij zijn eigen tegenstander. Hij knikt tevreden.  ,,Ik win van niveau elf,” zegt hij. ,,Van twaalf verlies ik nog. Zesentwintig is de beste van de wereld, dus ik heb nog even te gaan.”

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 4 februari.

Fanfarecorps Wilhelmina neemt publiek mee naar Ierland en Schotland

Met een nieuw thema en een nieuwe dirigent valt alles samen richting het voorjaarsconcert

Het voorjaarsconcert van Fanfarecorps Wilhelmina krijgt dit jaar een bijzonder thema. Ierse en Schotse muziek vormt de rode draad in een programma dat afwisselt tussen ingetogen en groots en meeslepend. Trompettist en bestuurslid Shanna Veerman ziet hoe het corps, met een nieuwe vaste dirigent, precies op tijd samenvalt.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 28 januari.

Zingen, springen en samen feestvieren

Muziekjuf Linda haalt carnaval naar PX voor jonge kinderen

Op vrijdagmiddag 13 februari krijgt PX voor even een bijzondere functie. Muziekjuf Linda – een vertrouwd gezicht op de Volendamse basisscholen – organiseert er een carnavalsmiddag voor jonge kinderen. Een middag voor kleine feestvierders, waar niets moet en alles mag: zingen, springen, meedoen. Laagdrempelig, samen en gezellig.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 28 januari.

De baas van de buurt

Ik trok laatst een laatje open waar ik al jaren niet meer in had gekeken. Zo’n laatje waar alleen dingen in liggen die je ooit niet durfde weg te gooien. Oude kabels, verlopen pasjes, een sleutel waarvan niemand meer weet wat hij opent. En daar lag hij. Zwart, vierkant, licht vergeeld: de Casio CMD-40. Het horloge waarmee je televisies kon bedienen.

Dat horloge was geen accessoire, het was macht. Wie hem droeg, was de kingpin van de buurt. Alleen gebruikte je die macht nooit op de televisie van je eigen vader. Dat was je eigen glazen ingooien. Nee, je richtte je op de buren.

Het mooiste moment was na het avondeten. De afwas was nog warm. De buurman had zijn lichaam horizontaal geparkeerd en zijn ziel overgedragen aan een Champions League-wedstrijd. Dan was het tijd. Buiten. In de schemer. Net voor de aftrap richtte je je pols door het enkelglas en zette je de tv op RTL 4.

‘Godverdomme!’

Hij schakelde terug. Jij zette het volume op honderd. Vanuit de keuken riep zijn vrouw dat het ook normaal kon. Hij verdedigde zich, zette hem zachter, ging weer liggen. Zijn ploeg in de omschakeling. De spits vrij voor de keeper. En precies op dat moment: zwart beeld.

Wij lagen in de bosjes. Stil, met tranen in onze ogen, want lachen mocht niet hoorbaar zijn. Daarna door naar de volgende buurman. Het was een rondje. Een avondvullend programma. Totdat ouders ontdekten dat horloges dit konden.

Ik weet niet of het door die tijd kwam — zonder camera’s, zonder apps, zonder meldingen — maar kattenkwaad was overzichtelijker. Je bestelde twaalf broodjes kebab voor iemand van wie je wist dat hij ze sowieso wel zou opeten. Je verstopte het schrift van je broertje in de vriezer. Je drukte op een bel en dook weg achter een struik die eigenlijk te klein was. Je verschoof alles in een kamer vijf centimeter, precies genoeg om verwarring te zaaien. En je verving familiefoto’s door vreemden die er verdacht veel op leken.

Het mooie was: niemand legde iets vast. Iedereen leefde alleen in het moment. In herinneringen. In verhalen die later groter werden dan ze eigenlijk waren.

En nu ligt dat horloge weer in een laatje. Misschien werkt het nog. Maar ik zal het nooit meer gebruiken. Niet omdat het niet mag, maar omdat het niet meer kan. De wereld kijkt mee. En tegenwoordig is dat misschien maar goed ook.

Maar soms, als ik langs een raam loop waar een wedstrijd aanstaat, voel ik mijn pols toch weer even kriebelen.

Sailin’ Home in het Boelenspark:

Een nautisch thema, strenge setlistregels en een open familiekarakter

Op Hemelvaartsdag, donderdag 14 mei aanstaande, verandert het Boelenspark opnieuw in een festivalterrein. Versterkers worden aangesloten, gitaren gestemd, glazen geheven. Het 3e Klaphekfestival staat voor de deur. Een evenement dat al jaren meegaat, maar zich elke editie opnieuw moet uitvinden. Dit keer onder het thema Sailin’ Home: een titel die meer is dan een muzikale knipoog.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 14 januari.

Het werk van jurist Hein Tol

Tussen schuttingen, emoties en zweetdoorlatende muren:

Wie ‘jurist bij de rechtsbijstand’ zegt, ziet al snel een man achter een bureau voor zich: keurige dossiers, genummerde mappen, het soort werk waarbij de koffie nooit echt koud wordt. Maar in de wereld van Hein Tol (39) is de werkelijkheid een stuk minder ordelijk. Daar staan buren met voorhoofden tegen elkaar, worden rookgassen door muren vermoed, en beweert iemand high te worden van het zweet van de buurman. En Hein? Die moet er nuchter zijn weg in zien te vinden.

Lees het volledige artikel in de NIVO van woensdag 24 december.